[{"content":"Üzerine yağan yağmur beni ıslatmasın diye şemsiyem oldun.\nSeni yakan ateş beni yakmasın diye kalkanım oldun.\nHangi para, hangi söz, hangi iyilik olabilir karşılığı borcumun, sana olan minnettarlığımın.\nBabamsın, borcunu ödeyemem.\nİzin ver ayaklarına eğileyim.\nİzin ver orada kalayım.\nYerim, cennetim, orada.\nAyaklarının altında.\nKeşke şansım olsaydı, 5 yaşındaki Mehmet\u0026rsquo;in yanına oturabilseydim.\nOna şunları söylemek isterdim:\nGüvendesin.\nSana hiç kimse hiçbir şey yapamaz.\nUtanacak hiçbir şey yapmadın.\nMasumsun.\nMasum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ayaklarinin-altinda/","summary":"\u003cp\u003eÜzerine yağan yağmur beni ıslatmasın diye şemsiyem oldun.\u003c/p\u003e","title":"Ayaklarının Altında"},{"content":"Uzaktan sevebiliyorum seni. Uzaktan görebiliyorum seni. Sadece iyi bir insan değilsin; Sadece kötü bir insan da değilsin. Yaralısın. Terk edilmişsin. Sadece terk edilmemişsin, Kendini de terk etmeye zorlanmışsın.\nYaran kalbimden daha büyük, Öfken sabrımdan daha güçlü. Babamdan vazgeçtim, Seni sevebilmek için.\nHayatta kaldın. Hayattasın. Bedeli sen oldun, Bedeli kendin oldun. Vazgeçtin kendinden, Kendine sırt döndün; Hayatta kalabilmek için.\nSana olan mesafem, Senin kendine olan mesafen. Kendine dön\u0026hellip; Sana dönmeme izin ver.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/mesafe/","summary":"\u003cp\u003eUzaktan sevebiliyorum seni. \u003cbr\u003e\nUzaktan görebiliyorum seni. \u003cbr\u003e\nSadece iyi bir insan değilsin; \u003cbr\u003e\nSadece kötü bir insan da değilsin. \u003cbr\u003e\nYaralısın. \u003cbr\u003e\nTerk edilmişsin. \u003cbr\u003e\nSadece terk edilmemişsin, \u003cbr\u003e\nKendini de terk etmeye zorlanmışsın.\u003c/p\u003e","title":"Mesafe"},{"content":"Acını biliyordum, Daha senin adını bilmeden. Acınla tanıştım, Daha seni görmeden.\nAffet beni; Kurtaramadım seni. Affet beni; Kurtaramam seni.\nİzin ver, Senin için ağlayayım. İzin ver, Senin için üzüleyim.\nElimle değil, Dilimle değil; İzin ver, Kalbimle seveyim seni.\nNasıl suçlayayım seni, Susuz kaldığın için Su olmayan yerde? Nasıl suçlayayım seni, Aç kaldığın için Ekmek olmayan yerde? Nasıl suçlayayım seni, Sevgisiz kaldığın için Sevgi olmayan yerde?\nİzin ver, Acını onurlandırayım. İzin ver, Kalbimle seveyim seni.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kalbimle-seveyim-seni/","summary":"\u003cp\u003eAcını biliyordum, \u003cbr\u003e\nDaha senin adını bilmeden. \u003cbr\u003e\nAcınla tanıştım, \u003cbr\u003e\nDaha seni görmeden.\u003c/p\u003e","title":"Kalbimle Seveyim Seni"},{"content":"Sen benim kardeşim değil, mapus arkadaşımsın.\nSeninle aynı evde değil, aynı hapiste yattık biz.\nAynı elden sadece ekmek değil, dayak yedik biz.\nSadece çaresiz kalmadım, senin çaresizliğini de izledim.\nKendi acım değildi sadece, senin acını da izledim.\nKendi canıma mı yandım, yoksa daha çok senin canına mı, masumum?\nAffet beni. Affet beni. Hiçbir şey yapamadım. Kurtaramadım seni. Kollayamadım seni. Hiçbir şey yapamadım. Masumdun sen, masumum.\nGözümün önünde. Dövdüler seni. Bir değil, bin kere dövdüler seni. Adiler. Şerefsizler. Bir masumu dövdüler. Seni dışarıda değil, içeride dövdüler. Affet beni, masumum. Affet beni. Durduramadım ellerini. Yapamadım hiçbir şey. Hiçbir şey yapamadım. İzlemekten başka. İzlemekten başka.\nKocaman bir insan, Küçücük bir kalp. Kocaman iki insan, Küçücük bir kalp. Ne istiyorsunuz ondan? Ne istiyorsunuz ondan? Bırakın onu. Bırakın onu.\nYakamadım dünyayı. Yakamadım. Nasıl müsaade ettim buna, Nasıl? Masumumu dövdüler, Gözlerimin önünde. Masumumu dövdüler.\nEkmek mi alacağım onlara? Aç kalsın kalpsiz bedenleri.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/masumum/","summary":"\u003cp\u003eSen benim kardeşim değil, \u003cbr\u003e\nmapus arkadaşımsın.\u003c/p\u003e","title":"Masumum"},{"content":"Küçücüksün. Tertemiz. Korunmasızsın. Savunmasızsın. Taşımıyorsun dünyayı henüz. Hafifsin. Hafif.\nKorkuyorum. Kulağına ses olmaya, gözüne perde olmaya. Korkuyorum.\nÇiçeksin, açmışsın. Düşmemişsin çamurun içine henüz. Nimetsin. Nimet.\nNasıl dokunayım sana, nasıl dokunabilirim ki sana? Titriyorum üzerine.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/nimetsin/","summary":"\u003cp\u003eKüçücüksün. \u003cbr\u003e\nTertemiz. \u003cbr\u003e\nKorunmasızsın. \u003cbr\u003e\nSavunmasızsın. \u003cbr\u003e\nTaşımıyorsun dünyayı henüz. \u003cbr\u003e\nHafifsin. \u003cbr\u003e\nHafif.\u003c/p\u003e","title":"Nimetsin"},{"content":"Sevgisizsin. Sütsüz bir bebek. Kucaksız bir çocuksun. Eli tutulmamış bir insansın. Sevgisizsin. Soğuktasın. Anadan doğma çıplaksın. Sevgisizsin, sevgisiz. Çöldesin. Açsın. Susuzsun. Taşınmamış bir yüksün.\nTaş değil, çiçeksin. Kalpsiz değil, sevgisizsin. Hangi köşede buldun sevgiyi? Hangisinde gördün sevgiyi? Hayattasın şimdi. Hayatta. Her şeye rağmen, hepsine rağmen, hayattasın şimdi. Savaşma artık. Sevmek zorunda değilsin. Sevmesine izin ver. Sevmesine izin ver.\nSütsüz ölmedin. Sevgisiz ölme. Elsiz ve kucaksız ölmedin. Sevgisiz ölme. Sevmek zorunda değilsin. Sevmesine izin ver. Sevmesine izin ver.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sevgisizsin/","summary":"\u003cp\u003eSevgisizsin. \u003cbr\u003e\nSütsüz bir bebek. \u003cbr\u003e\nKucaksız bir çocuksun. \u003cbr\u003e\nEli tutulmamış bir insansın. \u003cbr\u003e\nSevgisizsin. \u003cbr\u003e\nSoğuktasın. \u003cbr\u003e\nAnadan doğma çıplaksın. \u003cbr\u003e\nSevgisizsin, sevgisiz. \u003cbr\u003e\nÇöldesin. \u003cbr\u003e\nAçsın. \u003cbr\u003e\nSusuzsun. \u003cbr\u003e\nTaşınmamış bir yüksün.\u003c/p\u003e","title":"Sevgisizsin"},{"content":"İnsan, çiçek gibi değildir. Çiçek suya “hayır” diyemez. İnsan, sevgiye bile “hayır” diyebilir. Kuru çiçek su alamaz, İnsan, sevgiye bile “evet” diyebilir.\nNefessiz\u0026hellip; Acına şahitlik eden gözyaşları, Nefessiz. Gerçek adın ne senin, Kadriye? Gerçek adın. Eşya değil, insansın. Mülk değil, cansın. Cansın, can! Kesilsin diller, Kopsun eller; Sana uzamasın.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sana-uzamasin/","summary":"\u003cp\u003eİnsan, çiçek gibi değildir. \u003cbr\u003e\nÇiçek suya “hayır” diyemez. \u003cbr\u003e\nİnsan, sevgiye bile “hayır” diyebilir. \u003cbr\u003e\nKuru çiçek su alamaz, \u003cbr\u003e\nİnsan, sevgiye bile “evet” diyebilir.\u003c/p\u003e","title":"Sana Uzamasın"},{"content":"İlk sevgimsin, sevmeyi bilmeden. İlk yaramsın, kanamayı bilmeden. Bırakma beni. Bırakma beni.\nİlk nefesimsin, nefes almayı bilmeden. İlk yuvamsın, evim olmadan. İlk lokmamsın, ağzım olmadan. İlk adımsın, ayaklarım olmadan. İlk kucağımsın, kollarım olmadan.\nGitme. Gitme benden. Bırakma. Bırakma beni, anne.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/birakma-beni/","summary":"\u003cp\u003eİlk sevgimsin, \u003cbr\u003e\nsevmeyi bilmeden. \u003cbr\u003e\nİlk yaramsın, \u003cbr\u003e\nkanamayı bilmeden. \u003cbr\u003e\nBırakma beni. \u003cbr\u003e\nBırakma beni.\u003c/p\u003e","title":"Bırakma Beni"},{"content":"Bilmiyorsun, Seni ne kadar sevdiğimi. Seni tanımayanlar koymuş adını, Masumsun sen. Masum. Ne kadar da masumsun, Ne kadar da doğrusun, Ne kadar da haklısın. Bırak yanına oturayım. Bırak seninle nefes alayım. Sessizliğini dinleyeyim. Varlığına şahit olayım. Bilmiyorsun. Seni ne kadar sevdiğimi. Bilmiyorsun.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/Bilmiyorsun/","summary":"\u003cp\u003eBilmiyorsun, \u003cbr\u003e\nSeni ne kadar sevdiğimi. \u003cbr\u003e\nSeni tanımayanlar koymuş adını, \u003cbr\u003e\nMasumsun sen. \u003cbr\u003e\nMasum. \u003cbr\u003e\nNe kadar da masumsun, \u003cbr\u003e\nNe kadar da doğrusun, \u003cbr\u003e\nNe kadar da haklısın. \u003cbr\u003e\nBırak yanına oturayım. \u003cbr\u003e\nBırak seninle nefes alayım. \u003cbr\u003e\nSessizliğini dinleyeyim. \u003cbr\u003e\nVarlığına şahit olayım. \u003cbr\u003e\nBilmiyorsun. \u003cbr\u003e\nSeni ne kadar sevdiğimi. \u003cbr\u003e\nBilmiyorsun.\u003c/p\u003e","title":"Bilmiyorsun"},{"content":"Seni sevmiyorum, Nasıl diyebilirim? Yıkılırsın. Seni seviyorum, Nasıl diyebilirim? Yıkılırım.\nBırak sessiz kalayım.\nYaptım diyemem, Yalan olur. Yapmadım diyemem, Yalan olur.\nBırak sessiz kalayım.\nGördüm diyemem, Ayıp olur. Görmedim diyemem, İhanet olur.\nBırak sessiz kalayım.\nGelmiyorum diyemem, Nasıl geleyim? Terk etmiş olurum. Gidiyorum diyemem, Nasıl gideyim? Bırakmış olurum.\nBırak sessiz kalayım.\nKonuşsam, Ne diyeceğim? Eksik olur. Sussam, Ne olacak? Suç olur.\nBırak sessiz kalayım.\nYönümü kaybetmeden, Nasıl dönebilirim? Yön ol, Yönümü kaybedeyim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sessiz-kalayim/","summary":"\u003cp\u003eSeni sevmiyorum, \u003cbr\u003e\nNasıl diyebilirim? \u003cbr\u003e\nYıkılırsın. \u003cbr\u003e\nSeni seviyorum, \u003cbr\u003e\nNasıl diyebilirim? \u003cbr\u003e\nYıkılırım.\u003c/p\u003e","title":"Sessiz Kalayım"},{"content":"time is becoming.\ntime is unbeing.\ntime is pausing.\ntime is not continuous.\ntime is a mountain.\ntime is an iceberg.\nsolid is time.\ntime is creation.\ncreated is time.\ntime is meaning.\nthought is time.\ntime is conditioning.\nconditioned is time.\ntime is escape.\ntime is backward.\ntime is hiding.\ntime is memory.\nstored is time.\ntime is lagged.\ntime is residue.\ntime is relational.\ntime is dual.\ntime is movement.\ntime is action.\ntime is resisting.\ntime is forming.\nformation is timing.\ntime is formed.\ntime is foreground.\ntime is association, by disassociation.\ntime is becoming, by unbecoming.\ntime is existing, by non-existing.\ntime is staying, by turning away.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/time/","summary":"\u003cp\u003etime is becoming.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003etime is unbeing.\u003c/p\u003e","title":"time"},{"content":"Can you get to the kitchen, Without getting lost?\nYou are self-realized, Hundreds of times a day.\nYou look for what is here, Right in front of you, And you turn away. That’s ignorance.\nGo to your breath.\nYou just self-realized. You just witnessed. You are just enlightened. You are just awakened. That’s knowing.\nYou forget, Hundreds of times a day. You are always forgiven. You are always given another chance, Again, again, and again.\nThat’s all-forgiving. That’s generosity. That’s liberating. That’s salvation. That’s rescuing. That’s healing. That’s mercy. That’s loving. That’s kindness. That’s returning. That’s compassion. All in a single moment.\nIn each self-realized moment, You have a chance To repent, To release, To sacrifice, To be mindful, To let it go, To renounce, To witness, To serve, To obey, The moment.\nOr keep going in your own way. That’s heedlessness. That’s arrogance.\nNothing stands over the moment. The moment self-realizes, With or without you, Again, Again, And again.\nThat’s overwhelming. That’s all-powerful. That’s patience. That’s wrath. That’s just. That’s just consequence.\nWatch your fight, With the moment. See your helplessness, Against the moment.\nAsk for more forgiveness, Only from the moment. Take refuge, Only in the moment. Live, Only by the moment, Again, And again, And again.\nThat’s trust. That’s security. That’s gratitude. That’s acceptance. That’s protection. That’s surrender. That\u0026rsquo;s humility.\nThe moment self-realizes you. The moment allows, That’s sovereignty. The moment forgives, That’s loving-kindness.\nEach moment is your question: Will you stay, or will you turn away?\nEach question is your moment: Will you come back, or will you stay?\nReturn to the moment, by not leaving.\nThere is no moment, but Moment.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/moment/","summary":"\u003cp\u003eCan you get to the kitchen, \u003cbr\u003e\nWithout getting lost?\u003c/p\u003e","title":"Moment"},{"content":"oğlun burada,\niçi boş.\nsen buradasın,\niçin boş.\nörtü değilsin.\nörttüğün sende değil.\naradığım değilsin,\naradığın bende değil.\nkuşsun.\ngittiğin bir yer mi var?\ngülsün.\nkaldığın bir yer mi var?\nadın var,\nadı olan öldü.\nadım var.\nadı olan öldü.\nhere i am.\nmeet yourself.\nlove yourself.\nbe angry at yourself,\nscream at yourself.\ni will hold you,\ni will hold you,\nsee yourself,\nhug yourself,\nreach yourself,\nfor the first time.\nwhat can i give you?\nother than yourself\nwhat do i have?\nother than yourself.\ni am sorry.\ni am sorry.\nhow did you survive hugless?\nhow did you?\nkarşımda.\noturuyoruz.\neli avuçlarımda.\nbir kuş tutuyorum.\nbir kutsala dokunuyorum.\nsakince öpüyorum.\ngözlerimi kapatıyorum.\nelinden ona ulaşıyorum.\nkarşımda bir insan var.\nkorkuları ile,\nöfkesi ile,\ngünahları ve arzuları ile,\nneşesi ve üzüntüsü ile.\nbütünüyle bir insan var.\nsessizce,\nelini serbest bırakıyorum,\nkalbimde,\nonu bırakmayacağıma söz veriyorum.\nyou opened your eyes.\nin a prison.\nwhat brought you here was not free.\nwhat fed you was not free.\nwhat comforted you was not free.\nwhat held you was not free.\nwhat taught you was not free.\nwhat promised you was not free.\nyou came with weight.\nyou were given more weight.\nhow do you still even breathe?\nhow strong are you?\naren’t you tired of surviving?\nhow are you doing this?\ncome,\nrest with me a little,\njust rest,\njust breathe a little,\nyou don’t have to do anything.\nyou don’t have to.\ni am sorry.\ni am truly sorry.\nplease, let me stay with you.\nplease.\nkaç yaşındasın?\nnereden geliyorsun?\nnereye gidiyorsun?\nseni gören oldu mu?\nsen kimseyi gördün mü?\nne yapıyorsun burada?\nburaya daha önce geldin mi?\nsen, bana geldin.\nne kadar güzelsin.\nbenimle kal.\ngitme bir yere.\nyorgun musun?\nçok üzüldün mü?\nseni tutan oldu mu?\nözgürsün.\nistediğini yapabilirsin.\nsevgini, benden alamazsın.\nelin yetişmez.\ndilin yetişmez.\nburada kal.\nnefes al benimle.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/adi-olan-oldu/","summary":"\u003cp\u003eoğlun burada,\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eiçi boş.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003esen buradasın,\u003c/p\u003e","title":"adı olan öldü"},{"content":"what to do.\nwhere to go.\ni am always there.\ni am always here.\ni am always doing the same.\nmy mind just collapsed.\nit lost its entertainment, its objects.\nthe mind does not want to think.\nthe eye does not want to look.\neven this feels forced.\nthe moment is always here.\nthe fight is not fun anymore.\ni had no place to rest.\ni have no place to move.\nmy money lost its value.\ncan a fish move out of water?\nhow ridiculous it was the fish looking for land.\nthere is no story.\ni was there, i am here now.\ni am not in places, places are in me.\ni am not staying anywhere,\nwhy would i move?\nwhy would i even want to stay?\ni am not going anywhere,\ni am not experiencing anything,\nit all goes through me.\nnothing sticks.\ni am still carrying an oxygen tube,\neven though i don\u0026rsquo;t even breath anymore.\ni am holding what was holding.\nhow does a walk look on earth?\na fearless,\na desireless,\na worthless walk.\ni am suddenly at peace with the world.\nit has nothing to give me.\nit has nothing to take from me.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-worthless-walk/","summary":"\u003cp\u003ewhat to do.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003ewhere to go.\u003c/p\u003e","title":"A Worthless Walk"},{"content":"i want to write but there is nothing on mind to write about.\ni cannot catch flies and feed them.\nthey appear and disappear.\ni go to sleep, and wake up, to his presence.\nthe physic of my world is changed.\nit feels irreversible, but i am still scared.\ni am scared of forgetting.\nthere are no others; there is only the other.\ni am scared to welcome them.\ni don\u0026rsquo;t know in which form they will appear to me.\ni don\u0026rsquo;t know in which form i will appear to them.\ni am scared that they will hurt me.\ni am scared that i will hurt them.\nI am taken to the edge of the world,\nI don\u0026rsquo;t know how to walk back into it.\nthe language of the world is too volatile.\nthe movement of the world is disorienting.\nthe world is made to steal you, not stay with you.\nmeaning is not needed, but the ground is.\nthe world is not the ground; it is ungrounding.\ni am looking through a window,\nI see the window,\nIt shows what is behind me,\nand what is in front of me.\nI look through layers.\nI live through layers.\nthe balance did not disappear.\nthe balance is balanced.\nthe same side is no longer winning automatically.\nthere is no running.\nthere is no leaving.\nopposites can stay together.\nsilence is the ground.\nbeing is untouchable.\nbeing is unmovable.\ninaccessible externally.\nextension is not the source.\nthe source holds.\nthe extension pulls.\nhis arms push you to his hug.\nhe is on both ends.\nhold me.\nhold me in your silence.\nhold me.\nhold me in your ground.\nwho could believe;\nfreedom meant no-movement.\nno-movement of body,\nno-movement of thought,\nno-movement of tongue,\ndetachment did not mean stopping.\nno-movement is detachment from movement.\nstillness is the movement.\nharm is entering the movement.\nwithout knowing stillness.\nharm is distorting the purity of movement.\nthere is one look.\nthere are countless eyes.\nfreedom, is.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hold-me/","summary":"\u003cp\u003ei want to write but there is nothing on mind to write about.\u003c/p\u003e","title":"Hold Me"},{"content":"Imagine a long pole in your palm.\nYou try to keep it in balance.\nIt is difficult.\nYou hold it with your other hand.\nStill, the pole moves.\nYou stick the pole in ground, like a tree.\nLess frequently, but it still falls.\nYou push deeper, and deeper, and deeper.\nNow it is half above the surface and half underground.\nIt is stable but it can still be moved.\nPush even deeper, and deeper.\nUntil you cannot see it,\nCannot even feel it with the bottom of your foot.\nNow it does not move.\nIt cannot move.\nThe earth will move.\nThat will not.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-pole/","summary":"\u003cp\u003eImagine a long pole in your palm.\u003c/p\u003e","title":"A Pole"},{"content":"something wants to move.\nwhere have you gone?\nwhere is the world?\nwhere are its inhabitants?\nwhy don\u0026rsquo;t you hear them?\nwhy don\u0026rsquo;t you speak to them?\nhow this huge world suddenly disappeared?\nI did not die in it.\nIt just died in me.\nI see it, but it is not there.\nI don\u0026rsquo;t see it, I see my eye.\nI don\u0026rsquo;t hear it, I hear my ear.\nI don\u0026rsquo;t hold it, I hold my hand.\nSomething just swallowed the whole thing.\nMovement became more important than what is moving.\nImagine swimming underwater.\nYou see arms above water once in a while.\nI am walking on water.\nI am swimming in air.\nI fall into the water less frequently.\nwhere is all that once moved you frantically?\nI just got off the plane, and am walking.\nI see less of the outside, more of the inside.\nI just moved from a crowded city to a rural village.\nI have been alone, but now there is no one.\nI am shown the sky.\nWhat are shoes to a legless?\nThere is almost no doubt in my mind.\nSo it is not moving, but moved.\nI just woke up from a bad dream.\nI am scared that I may fall back into it.\nFreedom is so simple.\nIt is just there.\nIt is so accessible but so fragile.\nHow could I dare to touch another?\nI would not even want to watch them.\nI cannot take away their freedom.\nI am not able to, anyway.\nAccess to another is impossible.\nI would not want to be the reason,\nthey give their freedom away.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/legless/","summary":"\u003cp\u003esomething wants to move.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003ewhere have you gone?\u003c/p\u003e","title":"Legless"},{"content":"Don’t. Don’t touch. Don’t touch it. Let it be.\nYou are free. You are free from it. Free from it all.\nDon’t. Don’t touch it. Let it be.\nLeave it. Please. Leave it.\nDon’t hold it. It holds you. Please. Let it go.\nDon’t play with that fire. Don’t.\nI am not angry— not because you will burn me. You can’t.\nI am angry. I am. You are burning yourself.\nYou can’t see the fire. I can’t see your way. I am just burning.\nI see the fire. I see your walk. I have no hands. I have no hands. I am just burning.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/dont-touch/","summary":"\u003cp\u003eDon’t. \u003cbr\u003e\nDon’t touch. \u003cbr\u003e\nDon’t touch it. \u003cbr\u003e\nLet it be.\u003c/p\u003e","title":"Don't Touch"},{"content":"I am in a meditation center.\nPart of a group doing voluntary work.\nWe are in the daily meeting.\nSitting in a circle without a table.\nMy body has just stopped after intensive movement.\nI am not scanning the people or the environment.\nI am just sitting.\nNothing is moving.\nMy gaze is held by the ground.\nMeditation is happening.\nThe conversation begins.\nThe earth is moving,\nI am holding it.\nThe eyes are sun-setting,\nThere is nothing to see outside.\nI am holding the meeting in my mind.\nThe conversation moves,\nFrom expression of freedom to expression of control.\nIn a blink.\nI could see that coming.\nI recognize the danger before it reaches.\nI am still not moving.\nI have no doubt about our responsibilities.\nI am my own.\nThey are their own.\nI have no doubt about the power each of us hold.\nI am grounded.\nThey reach the area I work in.\nThey want to see something different.\nI hear their eyes looking at me.\nNow they are on my skin.\nThey want to go deeper.\nI do not stay with them.\nI bring myself back to myself.\nThey are free.\nI am free.\nI have no confusion.\nI am still, not moving.\nSomething in my stomach starts moving.\nThe danger is even closer now.\nMy heart starts racing.\nIts beats march for the war.\nI am not even directly addressed yet.\nI am still not moving.\nI have no doubt about our responsibilities.\nI am my own, my body is its own.\nI have no doubt about the power each of us hold.\nI am watching its movement.\nSomeone wants to touch the core of my being.\nThat can only happen through me.\nI have no doubt.\nI cannot move.\nThe stakes are too high for me.\nI am still holding.\nBreathing in silence.\nBreathing out heartbeats.\nI have played this a thousand times.\nI am watching it for the first time.\nI cannot give myself away.\nI cannot do it anymore.\nFor whatever cost, for whatever reward.\nI am not moving.\nThe tension breaks one of them.\nThey sacrifice themself.\nMy body is calming down.\nStill, I am not moving.\nBreathing in voices.\nBreathing out silence.\nThis time, I saw the whole movie.\nFrom beginning to end.\nI protected myself without harming myself.\nI protected myself without harming them.\nFor the first time.\nI did not win their war.\nI did not lose mine.\nI saw how helpless I was.\nI saw how helpless they were.\nAccess to another was impossible.\nMy mind kept re-playing the movie.\nEditing my response again and again.\nNone of the version could get a pass.\nHow helpless I was.\nHow helpless I was at protecting myself.\nI was mute.\nHow can I protect something?\nSomething that cannot be harmed,\nSomething that cannot be hurt,\nSomething that cannot be accessed,\nBy none but myself.\nHow helpless I am at protecting myself.\nHow helpless.\nHomeless is home everywhere.\nHelpless is safe everywhere.\nHe was in the meeting.\nThe meeting was in him.\nHe was not in the meeting.\nHe was the meeting.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/helpless/","summary":"\u003cp\u003eI am in a meditation center.\u003c/p\u003e","title":"Helpless"},{"content":"A: Where should I put this? B: You are free. A: I know. Silence: Your question says otherwise.\nDo you know what an apple is? Yes. Have you ever been one?\nYou can kill me. Right now. At this very moment. You are free to do so. Nothing can stop you. What holds you?\nI am in prison when I cannot kill you. I don’t want to kill you when I am free.\nWhy do we put a person in prison? For the murderer? For the murdered? For their loved ones? For society?\nI imprison you for myself; you call it justice. I imprison you for yourself; you call it cruelty.\nI love you for myself; you call it friendly. I love you for yourself; you call it heartless.\nYou don’t hurt me. I don’t hurt you. No. You may hurt me. I won’t hurt you.\nWe are in the same equation— exactly the same. But not in each other’s equation.\nThere is only one place where you have full control. There is only one place where you have no control. They are not the same place.\nOne single application of freedom: to preserve it.\nMy freedom recognizes yours. Your freedom is for your comfort.\nI cannot kill it. I can live with and out it.\nYou want to ride this horse, Do it. I am not there anymore.\nI have love. I don\u0026rsquo;t have words.\nYou are freer than I am.\nFreedom is restraint.\nWhen you die, it is my death. When I die, it is your death. Dying is easy. Death is another thing.\nDo whatever you want. You cannot be wrong.\nWhy ask for permission? You are nobody\u0026rsquo;s responsibility.\nYou didn\u0026rsquo;t get what you were looking for. You got what you were looking at.\nBreathe. There is no right way.\nSilence is the voice of the heart. A smile is the heart recognizing itself. Laughter is the heart’s return after forgetting. The mind is a copycat.\nYou are free. You can harm only yourself.\nThere is no truth. There is harming. What is yours?\nYou want to hurt me? You have to find me first.\nIn clean hands, truth is heavy. Wash your hands.\nThat is not conditional. It is situational. To see, you don\u0026rsquo;t have to open your eyes. You see when your eyes are open.\nThat is where I am. Truth is what I always see, then, now, and later.\nBe here. Be present. Be in now. Instructions for a corpse.\nEgo is a fish outside of water. Don\u0026rsquo;t still it. Let it be. Hold it in water.\nYou look at a mirror to see how you look. You ask someone to see how you look. One is therapy. Another is meditation. A guru is a free therapist.\nÖzgürsün. Hiçbir gücün yok.\nYou are free not to harm yourself.\nTruth is not what the mind thinks. Love is not what the heart feels. Stillness is not what the body does. Presence is not a practice. Change is disappearance.\nBuradayım. Gelin. Korkmuyorum. Dokunabilirsiniz. Ben dokunamam. Dokunamam. Korkuyorum.\nLet her come in. There is space.\nIf I could have, I would give it to you.\nWith a tour guide, you see his house, not the city itself.\nMy ship sank. I am in the water.\nThe world is sleeping. There is just you and me.\nHe just sits. The world is his. He is harmless. Nothing can harm him. How calm, how secure he is. He has nothing to power him; he is the most powerful. He has nothing to hide; he is the most invulnerable. He has no movement; he is the most untouchable. He has nothing to gain; he is the most giving. How much can you see? Can you even get bored? Let me stay with you. Let me sit with you. Let me listen to you. Don\u0026rsquo;t let me go from you.\nSpeak to me in your native language. I won\u0026rsquo;t understand you. I am going to be with you.\nYou love, the way your parents were loved. He loves, the way does not exist.\nThere is external silence. That is the tongue. There is internal silence. That is the mind. There is silence of silence. That is the heart.\nThere is external stillness. That is the body. There is internal stillness. That is the mind. There is stillness of stillness. That is.\nOne goes for swimming. Another cannot get out of the water.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-know/","summary":"\u003cp\u003eA: Where should I put this? \u003cbr\u003e\nB: \u003cem\u003eYou are free.\u003c/em\u003e \u003cbr\u003e\nA: I know. \u003cbr\u003e\nSilence: Your question says otherwise.\u003c/p\u003e","title":"I Know"},{"content":"I have no skin. Protect me.\nI am not holding myself.\nI am removed from myself.\nProtect me.\nI have no hands.\nI have no words.\nProtect me.\nMy heart is without a chest.\nMy world is taken from me.\nI am in yours now.\nProtect me.\nProtect me. From harming myself. Protect me. From hurting myself.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/protect-me/","summary":"\u003cp\u003eI have no skin. \u003cbr\u003e\nProtect me.\u003c/p\u003e","title":"Protect Me"},{"content":"The switch gives me a chance to run away from thinking.\nI do not want to share that room with Dark.\nThe nostril line gives me a chance to get off the horse.\nNobody can make me move myself.\nI start training.\nI walk through sensations.\nIn empty space:\nThinking is intermittent.\nBreath and body are continuous.\nI share the thinking with Dark.\nI share the breath with the horse.\nI share the body with sensations.\nDark forces me toward safety by being not safe.\nThe horse forces me into stillness by moving me.\nSensations force me into movement by holding me.\nI exercise different aspects of my freedom in different worlds.\nDuring one of my walks, the land disappears.\nBody and breath are gone.\nI have no access to them.\nWhere am I?\nHey Dark, what are you doing here?\nThe switch put us in the same room.\nNow we truly share a room.\nI learn to share the room with breathing: I do not have to move with his horse.\nI learn to share the room with sensations: I do not have to stay with them.\nNow I am faced with the wild beast.\nThe light is fully on.\nI have no place to run.\nMy arms are bigger now.\nI am bigger now.\nHe cannot drag me that easily anymore.\nI decide when to move.\nI decide when to stop.\nI decide where to be.\nNobody other than me can make me move or stop myself.\nThe switch turns off the light.\nHe comes to the body.\nHe rides the breath.\nHe sees the chains of the beast.\nHe opens his eyes.\nFor the first time.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-first-encounter/","summary":"\u003cp\u003eThe switch gives me a chance to run away from thinking.\u003c/p\u003e","title":"The First Encounter"},{"content":"I am exchanging my control for more freedom.\nI retreat into my tiny home.\nTaking a single step means moving the whole home.\nIt is exhausting and dangerous.\nWhat a baby I am.\nI am closing my eyes.\nI cross the wild sea by holding the rope.\nI get off the horse by holding the nostril line.\nI watch the visitors, coming and going.\nThey steal me, but they cannot destroy me.\nI always come back alive.\nI have the map of the land, my body.\nI use thinking to pre-define a route: From head, face, shoulders, arms, hands. Front and back, hips, legs, knees, feet. I go from right to left.\nI do not have any reason to return to thinking.\nWhat a wild ocean that is.\nI have the map.\nI have the route.\nI am ready to move.\nI get lost sometimes, and that is okay.\nLike a game, I restart from the last save.\nThey can move me out of my way.\nBut nobody can make me move out of my way.\nI stay in some places longer than others.\nI skip some places.\nThis climb is slippery; I must be careful.\nI get stuck in some places.\nI cannot move away.\nSensation grabs me.\nIt holds my legs.\nI cannot move.\nI am alarmed.\nWhat is happening?\nI cannot move.\nIs this okay?\nNobody other than me can make me move.\nI am not moving.\nWhat is the problem?\nI am not able to move myself either.\nThis is a new problem.\nI have discovered something new in this new world.\nI learned how to run from thinking.\nI learned how to stop from breathing.\nI am learning how to move from sensations.\nSensation is there — that is case 1.\nI am brought back there — that is case 2.\nIf I stay there when I can leave — that is case 3.\nWhenever I get the chance, I move on my route.\nSensations do not pull, but they do not let me go.\nThis is a different dynamic of sharing a room.\nThinking leaves the room messy. I cannot stop him; he does it when I am not there. I move out.\nBreathing constantly moves the room. I cannot stop him, but I can stop myself.\nSensations do not move out at all. I cannot kick them out, I can move myself out one step a time.\nSensations find a new way to challenge me.\nNobody other than me can make me move.\nThey stop me.\nI exercise my full control to move as much as I can.\nI consult the three slaps.\nI add a new test case.\nNobody other than me can make me stop myself.\nI am opening my eyes, again.\nthe first encounter\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-first-trap/","summary":"\u003cp\u003eI am exchanging my control for more freedom.\u003c/p\u003e","title":"The First Trap"},{"content":"Bebek oldunuz.\nÇocuk oldunuz, torun oldunuz.\nKardeş oldunuz.\nAbi oldunuz, abla oldunuz.\nÖğrenci oldunuz.\nArkadaş oldunuz.\nDost oldunuz, düşman oldunuz.\nDayı oldunuz, teyze oldunuz.\nDamat oldunuz, gelin oldunuz.\nEş oldunuz.\nMemur oldunuz, ev hanımı oldunuz.\nAnne oldunuz, baba oldunuz.\nNine oldunuz, dede oldunuz.\nŞimdi Mehmet oldunuz.\nŞimdi Kadriye oldunuz.\nAnne ve baba dedim.\nSevmediğim için değil.\nMehmet ve Kadriye diyorum.\nNefret ettiğim için değil.\nSize verdiğim yükü geri alıyorum.\nSizi serbest bırakıyorum.\nÖzgürsünüz.\nMehmet ve Kadriye diyorum.\nSize veda etmiyorum.\nSizi karşılıyorum.\nİlk defa.\nMehmet, hoş geldin.\nKadriye, hoş geldin.\nHoş geldiniz.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hos-geldiniz/","summary":"\u003cp\u003eBebek oldunuz.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eÇocuk oldunuz, torun oldunuz.\u003c/p\u003e","title":"Hoş Geldiniz"},{"content":"I discovered the external world.\nIts nature, its humans, its relations.\nThings in between and around.\nThey taught me that I don\u0026rsquo;t know how not to slap myself.\nThey gave me the map of the three slaps cases.\nWith its help, I recognized how I have been slapping myself.\nThat map became my compass, and this became my test case:\nNobody other than me can make me move myself.\nI reached a place where I am not so fluent in slapping myself anymore.\nI managed that by stopping all movement.\nFirst external, then internal.\nOn the way, I discovered three other worlds.\nI lock myself home on the body and its residents sensations.\nNobody other than me moves me there.\nI am not moving myself either.\nThat accomplishes only half of the claim.\nCan I move myself too?\nI now know the mechanics of the slap.\nCan I avoid it even while I move?\nI reach here but avoiding the possibility of slapping myself.\nThat was easy.\nNow I try to go back without slapping myself.\nThat is the real challenge.\nI can stop myself.\nCan I move myself?\nI already move myself into my safe place.\nCan I explore these worlds without influence?\nCan I learn how to walk by myself?\nThinking space is too dangerous, too unpredictable.\nIt is a war-zone, not a training ground.\nBreathing space is too monotonous.\nA resting place, not a training place.\nThe sensational body seems like a safe bet.\nThis is the training ground.\nI am on a dangerous mountain.\nRight now, I am holding onto a spot, and I feel safe.\nAm I safe?\nI am always under attack.\nBy wind, rain, cold.\nRocks and stones are falling on me.\nHow can I move without falling?\nI am going to climb.\nI must be careful.\nIt is a matter of life and death.\nI move myself to the left side of my nose.\nI hold myself there.\nI am still there.\nI took the first step.\nI do not have to lock myself home anymore.\nMy body is a mountain.\nIt is a land.\nI will not conquer it.\nI will learn to walk on it.\nI can move across it.\nThere are sensations everywhere.\nSometimes strong, sometimes gentle.\nI am pulled, I am moved by them.\nThat is okay.\nThat does not violate my stance.\nI am like a character in a computer game.\nI get lost, I fall, but I always respawn.\nThinking, breathing, sensations.\nNone of them can kill me.\nNone of them can make me disappear forever.\nSuicide or murder.\nIt does not matter.\nI always come back.\nI am like a baby taking its first step.\nI am going to learn how to walk on my body.\nAlone.\nI am holding the edge of the sofa.\nI am moving on my face.\nI am on my right cheek.\nI am on my right eye.\nIt takes time.\nIt takes many trials.\nI am reaching the second part:\nNobody moves me.\nI can stop myself.\nOnly I move me.\nI can move myself.\nI am taking steps toward:\nNobody other than me can move me.\nAt least in one of the worlds.\nI keep respawning.\nI am opening my eyes, again.\nthe first trap\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-first-step/","summary":"\u003cp\u003eI discovered the external world.\u003c/p\u003e","title":"The First Step"},{"content":"I found a new home, however tiny it might be.\nDuring my stay there, I was introduced to a new world.\nThe world of sensations.\nThe language of the body.\nThat made me even more curious about the other worlds.\nI leave the outside world.\nI go to my tiny home.\nI am going to explore the other three worlds.\nI am closing my eyes.\nI am in the empty space.\nI cannot stay here for long.\nThinking is too powerful.\nI go to breathing.\nThat is much better.\nUntil I start to see the horse.\nI go to my tiny spot.\nI am stable.\nNobody can move me.\nI am not only pulled by thinking.\nI am not only pulled by breathing.\nI am now also pulled by sensations.\nThey feel like: we are yours, come join us.\nI do not know how to play their game yet,\nI am cautious.\nI have mind where there is thinking.\nI have breathing where there is movement.\nI have the body where there are sensations.\nThinking both pulls and moves — too chaotic. Its pull is strong, unpredictable.\nBreathing does not pull, but it moves — continuous. Its pull is gentle, but its movement is constant.\nSensations pull but do not move — variable. They are a complete surprise: where, when, how long, shape, size, color etc. I have no idea. They constantly change.\nI have full control over thinking, part-time. I can initiate thinking.\nThat would be slapping myself.\nI have full control over breathing, full-time. I can change its movement. I cannot make it disappear. I can follow it.\nThat would be slapping myself.\nI have no control over sensations. I cannot make them appear. I can sometimes make them disappear.\nThat would be slapping myself.\nEach comes in different intensity.\nThinking can be satisfying or unsatisfying.\nBreathing can be slow or fast.\nSensations can be pleasant or unpleasant.\nThinking is too unreliable.\nBreathing is too monotonous.\nSensations are too unpredictable.\nThinking drags me. It is a wild ocean.\nBreathing moves me. It is a river.\nSensations attract me. They are birds on sky.\nThey are three different worlds.\nEach has different rules.\nWhich world do I want to live in?\nI built my house in my apartment. A thief came.\nI built my house in my mind. Thinking came.\nI built my house on breathing. Movement came.\nI built my house on the body. Sensations came.\nCan I go somewhere else?\nSensations are not thieves.\nI can negotiate with them.\nThey are not a threat to my freedom.\nThey come and go without leaving a trace.\nThey invite me to join them, but I sometimes have a choice.\nSo maybe I can finally respond to:\nWill you slap yourself?\nI could not operate in the outside world.\nI could not operate in the thinking world.\nI could not operate in the breathing world.\nCan I operate in the sensational world?\nI am going to explore this world.\nI am going to move around.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/three-different-worlds/","summary":"\u003cp\u003eI found a new home, however tiny it might be.\u003c/p\u003e","title":"Three Different Worlds"},{"content":"I am at a place where I do not feel slapped, but I am visited.\nI am going back there to learn more.\nI leave the outside world.\nI leave the physical world.\nI close my eyes.\nI go through the Dark and thinking with the help of breathing.\nThen I get off the horse.\nI am home.\nAt the middle and bottom of the nostrils.\nI am exercising:\nNobody other than me can make me move.\nI spot visitors in different places.\nOn my legs, face, etc.\nWith different intensity and duration.\nI readjust my body sometimes.\nSo I am moved by them.\nI resist them as much as I can.\nIn which cases am I?\nI am not so different from them.\nI also use a location, my tiny home.\nFor different duration and intensity.\nI do not feel so threatened by them.\nThis is a new world.\nAfter thinking and breathing.\nI am getting to know a different world.\nI apply the three slaps here:\nSensations are a natural part of the body. That is case 1.\nI do not know how or why they appear. I do not know how long they will stay. I do not know where they will appear. That is case 2.\nDo they ask me to slap myself?\nIf I move by itching, adjusting, twitching…\nIf I voluntarily leave my tiny home because of them, That is a slap on my face.\nThey become “other than me” who make me move.\nBut I can resist some of them.\nSome of them are gentle.\nThey invite me to slap myself.\nI have 3 different worlds around my tiny house:\nThinking, breathing, and sensing.\nI am stable enough.\nI can announce:\nI am in that tiny home where:\nnobody other than me can make me move.\nBut I do not move myself either.\nThat is half of my story.\nI am opening my eyes, again.\n3 different worlds\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/a-new-world/","summary":"\u003cp\u003eI am at a place where I do not feel slapped, but I am visited.\u003c/p\u003e","title":"A New World"},{"content":"I am using the three slaps to find a place where I do not slap myself.\nNobody other than me can make me move myself.\nI found a new home fitting this criterion, however tiny that might be.\nThe bottom of the nostril line.\nI am going there to enjoy my new freedom.\nI am closing my eyes.\nThe horse is still there.\nThe breathing has movement.\nI am in the middle.\nSometimes it takes me.\nSometimes it leaves me.\nI use its movement to practice my immobility.\nMy tiny home.\nI cannot do much there.\nI do my best to keep myself from getting on the horse.\nI am getting used to my new tiny home whenever I have a chance.\nI am happy.\nI feel safe.\nI am getting comfortable.\nI know the neighborhood now; I am a resident.\nI have full control.\nI have full access.\nI have full privacy.\nI have immobility.\nHowever short that might be.\nI am safe and secure.\nI invest my freedom to increase the length of my stay.\nThen I find someone there.\nHow come?\nWhat are you?\nIt is an itch.\nIt is itchy.\nA sensation in my tiny home.\nI am invaded again.\nMy freedom is compromised.\nI am in 3 slaps case again.\nThe sensation comes.\nI don\u0026rsquo;t know who or what brings it.\nThat is case 1.\nThe sensation stays in my home.\nThat is case 2.\nWill I slap myself?\nI let him occupy my home for a while.\nHe appeared but has not gone.\nI am waiting a little, to see the off-case.\nHe has gone.\nI am back in my house.\nI did not slap myself.\nI wanted him to leave.\nAnd he left.\nMy freedom is compromised again.\nBut how, I do not know.\nI feel cornered now.\nSurprised and frustrated.\nIs this sensation a thief?\nMy room is still there.\nIs the sensation a horse?\nI am still in my room.\nDid he leave a trace?\nMy room feels the same.\nIs he a thief, or a guest?\nHe takes nothing.\nHe leaves nothing.\nHe just uses the room.\njust like I do.\nAnd then leaves the room,\njust like I do.\nI do not feel fully at home.\nBut I do not feel that I should leave either.\nWill he come back again?\nWhat is he doing?\nI am opening my eyes, again.\na new world\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/a-visitor/","summary":"\u003cp\u003eI am using the three slaps to find a place where I do not slap myself.\u003c/p\u003e","title":"A Visitor"},{"content":"I am disappointed by breath\u0026rsquo;s behavior.\nHe was just another thief.\nThe breathing is always there.\nIt does not switch off.\nThat is the first case.\nIt has a movement.\nThat is the second case.\nI have a choice to watch it or not.\nThat is the third case.\nIf I watch it, it moves me too.\nThat\u0026rsquo;s the self-slap.\nI am homeless again.\nI am going back to the place where I have no home.\nI close my eyes.\nI do a sanity check:\nThe switch is there.\nThe Dark is there.\nThe thinking is there.\nThe breath is there.\nI have control and access to thinking and breath.\nBut I feel the slap when I go there.\nNobody other than me can make me move myself.\nI am bored.\nI am going to look for a new home for my freedom.\nBreath taught me something:\nIf it moves, it will move me too.\nNow I am looking for something immobile.\nWhen I am homeless, I am more vulnerable.\nThe Dark and the thinking are attacking me.\nI go back to the best of the worst.\nI go to breathing.\nCan I get off the horse?\nI am watching the breath.\nHe is going out, coming back in.\nI feel like I am on a horse.\nI want to get off his horse.\nI am looking for something on my travel path.\nI pick the bottom spot on the line between the nostrils.\nNot outside.\nNot inside.\nNot left side.\nNot right side.\nIn the middle.\nI settle there.\nIt gives me what breathing provides: safety from Dark and thinking.\nIt saves me from what breathing steals: my freedom.\nI do not want to slap myself.\nI want to take full responsibility for my freedom.\nI fit my big ideals into that small spot.\nI check other body parts, but they do not provide the same safety.\nBreathing is like a rope, but I am still in the water.\nIt is better than sky, but worse than land.\nI am more suspicious than ever.\nAfter my experiences, with Dark, with thinking, with breathing.\nWill this spot also betray me?\nMy old friends try to pull me out of my new home.\nThey are successful, but I have no interest in them.\nI put my investment back into that small spot,\nWhere I have total freedom and safety.\nWhenever I get a chance, I return there.\nMy new home is tiny.\nI cannot sit there for long.\nI am pulled out too easily.\nStill, I do not fight the others.\nI keep coming back home,\nWhere I have total freedom and safety.\nWill I be invited to slap myself again?\nWill I slap myself again?\nWill I have to move out again?\nI am opening my eyes, again.\na visitor\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-middle/","summary":"\u003cp\u003eI am disappointed by breath\u0026rsquo;s behavior.\u003c/p\u003e","title":"The Middle"},{"content":"Slapping myself seems to mean this:\nI hand my hand to the wrong hands.\nI found a match between breathing and my understanding of freedom.\nI do not feel slapped.\nSo that is my new home.\nI close my eyes and go there.\nI watch the breathing.\nThe switch, the thinking, and the Dark collaborate against me.\nBut I have no conflict with them:\nWhere I am, they are not.\nWhere they are, I am not.\nSo I go back to breathing.\nI am free, and nobody can take it from me.\nI do not need any power to defend it.\nI watch the breathing.\nI have control over breathing.\nI can stop him, rush him.\nI am cautious.\nI recognize the trap:\nIf I touch him, he will touch me too.\nI do not want to move in his room.\nI know the danger of a shared room.\nHe invites me to slap myself.\nI say: no thank you, I am good.\nI watch him from a distance now.\nEven temporarily, I exercise my full control and my access.\nWhen I am given the chance, I go to the breath.\nMy movement is my control.\nThe presence of breath is my access.\nAnd in return, I feel no influence from him.\nI feel so free.\nI am watching the breath from a distance.\nWhat is he doing?\nGoing in.\nGoing out.\nSometimes slow.\nSometimes fast.\nI am in, I am out.\nInside my nose, outside my nose.\nI start to feel uncomfortable.\nWhat is happening?\nI am watching the breath moving.\nBut why do I move?\nHe is taking me out,\nHe is bringing me in.\nI feel the touch of the slap.\nHe is not only moving.\nI am moving too.\nMy freedom is compromised.\nNobody other than me can make me move.\nI am again in the three slaps.\nBreath moves in and out, like on and off switch.\nI am not interested in who or what does that.\nThat is case 1.\nThe movement itself is case 2.\nIt asks me to slap myself.\nI do, by moving with the movement.\nThat is case 3.\nI take a deep breath.\nCan I get off the horse?\nWhere can I go?\nI am opening my eyes again.\nthe middle\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-horse/","summary":"\u003cp\u003eSlapping myself seems to mean this:\u003c/p\u003e","title":"The Horse"},{"content":"I am in my empty living room.\nI am looking for a place where I can have full control, full access, and total privacy.\nI did not like the idea of sharing a room with Dark, so I let him have the thinking.\nI already have a place where I have full control and full access—temporarily.\nDark make the shared room uncomfortable.\nI am going to look for another entertainment besides thinking.\nI can move out of that room.\nI am closing my eyes.\nWhat a boring space this is, I think.\nThinking is still there. I leave him alone.\nWhenever I arrive in a new place, I watch first.\nThat feels the safest.\nI take a step only when I know it is safe.\nSo what is safe here?\nI wander through this space.\nI run into breathing.\nI am going to watch him.\nIs he safe?\nHe is always there.\nHe is neutral.\nHe does not make me uncomfortable.\nHe does not change like the room I shared with Dark.\nI am settling.\nWhenever I get my moment of full freedom, I look for breathing.\nI feel a place of refuge.\nI can take a breath here.\nI can rest here.\nDark is still around, but I am not interested in him.\nHe is not friendly.\nI go to breathing; he does not ask me to slap myself.\nI do not feel slapped.\nI start to feel good about this place.\nIt is not as chaotic as Dark and thinking.\nBreathing does not abandon me.\nHe is always with me.\nHe is always there for me.\nI can share my freedom with him.\nSo I choose to invest in him.\nAll my freedom goes to him.\nI have finally found a place that fits my requirement of freedom.\nThe switch, the dark, and thinking are still there.\nI am not interested in them.\nThey have no influence on my freedom.\nI do not want control over them.\nI do not want their control over me.\nI do not go to them voluntarily anymore.\nI found a new room.\nBut I am suspicious, though.\nI have a history of slapping myself:\nwith work, with the thief, with Dark, with thinking.\nIs breathing going to ask me to slap myself too?\nI am opening my eyes again.\nthe horse\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-breathing/","summary":"\u003cp\u003eI am in my empty living room.\u003c/p\u003e","title":"The Breathing"},{"content":"I finally reach that place.\nEven temporarily, I have full access and full control.\nIt is more immediate and more intimate than my hand.\nHere, I have total freedom, total privacy.\nI want to get to know this place.\nWill I be able to live here without slapping myself?\nI am closing my eyes.\nWhere am I?\nI am not in the world.\nI am not with other people.\nWhat do I have?\nI don’t have the movements of my hands, my body, my mouth, my eyes.\nI can’t reach my apartment, my internet, my toys, my money.\nI don’t have a job here.\nI don’t have family or friends.\nI don’t see any moral, social, religious, or rational rulers.\nWhat can I do here?\nI cannot have achievements, titles, retirement, hobbies.\nIt is nowhere.\nThere is no one.\nThere is nothing.\nIt is empty.\nI am bored.\nThis is boring.\nI am free.\nThere is no one and nothing.\nPehh.\nI have total control, but over what?\nI have total access, but to what?\nI cannot even take a walk, where would I go?\nI have access to thought. I can think about anything.\nI have access to imagination. I can imagine anything.\nI have access to memory. I can pull out anything.\nI have some options to decorate this space.\nI am free to do whatever I want; nobody has any power here.\nI go to the future, I go to the past. I fantasize, I plan.\nI even do nasty things to other people.\nThe empty space is boring.\nI bring the world in.\nI exercise my full freedom in thinking.\nMy fun doesn’t last forever.\nI am constantly interrupted.\nThe switch takes it away from me and hands it to the dark.\nI am part-time fully free.\nThe dark has its own freedom.\nI have no control over him, no access to him.\nThat is not a problem.\nThat is only fair.\nWhen his movie is over, I still remember his movie.\nIt is similar to when the light goes off, I still remember the room.\nMy freedom is compromised.\nI do not have privacy.\nIt is like we are sharing a room, one at a time.\nThe problem appears when I am back in the room.\nIt is not empty. He did not clean it.\nHe leaves the room exactly as it was at the moment the switch kicked him out.\nI start to see some issues with thinking.\nI am thinking about a sunny beach.\nThe next moment I am trying to survive a tsunami.\nI am thinking about my family.\nThe next moment I am surviving their death.\nThe switch shares the room between me and the dark.\nI recognize the smell of being slapped again.\nWho is slapping me?\nThinking is like a shared room.\nI got myself back into the same situation.\nThinking becomes a second case in the three slaps.\nI do not want to slap myself.\nBut I slap myself by reaching for thinking.\nI let go of another thief.\nI am not going to share a room.\nNobody other than me can make me move.\nI am opening my eyes again.\nthe breathing\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-shared-room/","summary":"\u003cp\u003eI finally reach that place.\u003c/p\u003e","title":"The Shared Room"},{"content":"I made some way through the previous exercises. I am here:\nI have the three slap cases to understand which case I am in.\nI have full control and full access over something.\nI realize that something else might also have the same.\nI recognize that this creates a possibility of slapping myself.\nI retreat.\nNobody other than me can make me move.\nSo I eliminated many activities for the sake of finding a place where I can move without influence—where I will not have conflict.\nI retreat from relational and physical activities as much as I can, because I recognize I cannot move by myself.\nI am in an empty living room.\nI am closing my eyes.\nI see it now: my mind contains the world.\nI am watching my mind like watching the world.\nThere is movement.\nI am in the room, and I am not in the room.\nIt is like a lamp: it switches on and off.\nLight, then dark. Light, then dark.\nSimilar to getting lost while reading a book.\nI am in a familiar landscape. I have been here before.\nThis is the same problem:\nI have full control, but I don’t have exclusive access.\nWhen I have access, I have full control.\nThere are also moments when I have no access.\nOne moment I am in my living room.\nAnother moment I see that I was not in the room.\nI know I left only when I am back.\nI know a movie was playing only when there is a pause.\nI am able to spot three things:\nI am back — light — pause I was gone — dark — movie playing the switch I have no control over the switch.\nI am not able to go to the dark voluntarily.\nI am not able to come back to the light voluntarily.\nI have full control over movement in the light.\nI can take my mind wherever I want.\nI only know I was gone when I am back.\nNot surprisingly, I find the cases of the three slaps exercise here:\nthe switch → the first case the dark → the second case the light → the third case This helps me see the absurd claim differently:\nSomeone asks me to slap myself, I slap myself, and I say someone else slapped me.\nSomeone is the switch.\nThe slap comes in dark, and it is felt in light.\nThe formulation was right, but in the wrong place.\nNow it is right in the right place.\nI recall it.\nIn the thief in my living room exercise, the moment the thief appears, a movie begins. I put it on pause.\nI saw that the dark could come in between.\nThe inaccessibility to my hand in the light.\nI resumed the movie.\nI have no access, no control, and no interest in the dark.\nI invite the thief to look at the dark in light, but he has other interests.\nSo I am looking at the dark in light.\nI am not able to see the dark in dark.\nI have no control or access over the switch.\nI have no control or access over the dark.\nI am fully in control and I have full access in the light.\nI have no interest in the switch or in the dark.\nI am given a moment of full control and full access.\nI want to invest my interest and my effort here.\nI want to take responsibility for that part.\nI am at peace with the switch bringing the dark into my living room.\nI let the thief (the dark) take whatever he wants from my living room.\nI end up in an empty living room, again.\nThis time in my mind.\nEven momentarily, I have full access and full control.\nEven momentarily, I have total freedom.\nI found a place where nobody other than me has access.\nIt is not in the world.\nI open my eyes.\nthe shared room\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-switch/","summary":"\u003cp\u003eI made some way through the previous exercises. I am here:\u003c/p\u003e","title":"The Switch"},{"content":"I have the three slaps, and I know for a fact that nobody can make me move.\nSo nobody can make me slap myself.\ncase 1: someone slaps me with their hand → nature case 2: someone slaps me with my hand → human case 3: someone asks me to slap myself → myself I leave case 1 and case 2 alone.\nI have nothing to do with them. They are outside my control.\nIs case 3 in my control? It appears so.\nNobody can make me slap myself.\nThat is a fact.\nBut would I ever slap myself?\nThat is suspicious.\nI believed I had both full access and full control over my hand.\nThat much I knew.\nThrough my encounter with the thief, I realized that I can also lose access and lose control, completely.\nSo I am no longer confident in my old understanding of control.\nI may have full control and full access, but if something else also has that, that is a risk that I may get slapped. Then who is slapping me?\nIf I leave my hand alone, because that is not a place where I have full control and full access alone. I share access on my hand. Then I am back in full control and full access alone.\nI see the potential to slap myself, and I do not know how to manage that.\nSo I leave it alone.\nI apply the same understanding to see where else I might be sharing my full access and full control with something else.\nI may not be able see how I slap myself, but I found a way to recognize when I have the potential to slap myself.\nThat would be a conflict for my claim:\nNobody other than me can make me slap myself.\nNow I have an idea of how I slap myself.\nI want to find the place where I do not slap myself.\nWhenever I discover a place where I am slapping myself, I step back.\nI watch my movements.\nWhat is moving me?\nWork makes me wake up early. I stay in bed.\nWork has complicated ways of asking me to slap myself.\nI have full access and full control over having a job, but I share that capacity with something else.\nIf I can, I step back from that agreement. Not because working is bad, but because I do not want to be there if I am slapping myself.\nRelationships. Partners. Family. Friends.\nThey are nature, and natural.\nThey also have complicated ways of asking me to slap myself—and I do.\nI retreat from all activities with other people when I can.\nI realize they do not use my hand to slap me, but they ask me to slap myself.\nI cannot resist the requests.\nSo I retreat.\nI am alone—outdoors or indoors.\nThe outdoors call me. Can I stay home?\nIs my movement voluntary?\nI stop outdoor activities.\nI am alone at home.\nIt may feel like slapping myself, but I do that to myself.\nIt may seem like a voluntary self-slap, but I see it as cutting off the invisible pathways that might lead to self-slap.\nIt feels counterintuitive.\nI do not know how to stop slapping myself.\nI do not want to be inside a moving car if I do not know how to get out of it.\nIf I have the chance to walk, I take that.\nThat is the cost I exchange for safety.\nBooks, TV, internet, social media, music etc.\nThey move me without my permission.\nI throw them out when I get the first chance.\nI am home alone.\nWhat is moving me?\nMy legs move.\nI stop them.\nI sit as much as I can.\nMy hands move. I stop them.\nMy body moves. I stop it.\nI stop all physical movement for the sake of not slapping myself— as much as I can.\nIf I return to old habits, so be it.\nBut as soon as I notice, I come back here again.\nI get off the moving car, and I walk.\nI stop.\nI sit.\nI am bored.\nI notice my eyes moving.\nThey wander around.\nI stop them. I lock my gaze.\nThen I notice my eyelids move without me.\nThe same problem appears everywhere.\nI have full access and full control over them— and so does something else.\nI step out of that deal when I can.\nI close my eyes.\nI am bored again.\nI scan around.\nI hear voices.\nI check whether I can be somewhere quiet.\nThey are temporary; I ignore them as much as I can.\nSame problem here.\nEars are not as easy to stop as eyes.\nI cannot stop them from hearing.\nI may go to extremes—absolute silence, earplugs— or live with random sounds.\nThey belong to nature.\nThe first case.\nI sit in a quiet place, eyes closed.\nAm I slapping myself?\nIf so how?\nWhat kind of moving car am I on now?\nI recognize a moving vehicle only when I step off another that is moving with it.\nFrom Earth, I look at one of its satellites.\nIs it moving?\nHow do I know it is moving?\nCan I know it is moving if I do not look from somewhere other than Earth?\nHowever painful, I will get off anything that moves me without my permission.\nNobody other than me can make me move.\nIf I recognize otherwise, I leave that alone.\nI can always get back on when I am sure that I am the one moving myself.\nWhat is still moving me?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-satellite/","summary":"\u003cp\u003eI have\n\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-three-slaps/\"\u003ethe three slaps,\u003c/a\u003e\nand I know for a fact that nobody can make me move.\u003c/p\u003e","title":"The Satellite"},{"content":"Through the three slaps exercise, I discovered that I have full control over my hand.\nIn the thief in my living room exercise, that discovery was challenged, yet not invalidated.\nIt was clarified.\nI have full control over my hand, but I do not have full access to it.\nI am fully in its control, and fully out of its control.\nWhat happened?\nI realized that something sits between me and my hand. It is nobody—just a thing. I am not interested in what it is or how it came to be. I only know with certainty that something is there.\nIf I recognize that, I see I am in familiar territory.\nThat is the first case of the three slaps exercise: something I have no control over, but which has control over me.\nThat is just nature.\nThat is natural.\nI could try to turn this into a second-case situation. I could try to educate, reform, punish, or reward whatever sits between me and my hand. But if that worked, I would already have full control and full access.\nPerhaps this is not convincing enough, so let’s return to our thief. He is still in my living room. He is no different from me in any way.\nAll my realizations about myself apply to him. He has full control over his hand, but not full access to it.\nWhat is he doing in my living room?\nHe is as helpless as I am.\nNobody else is slapping me.\nI am not slapping myself either.\nI am simply slapped.\nI do not blame him for being in my living room.\nI do not blame myself for slapping myself.\nThe second case and the third case fold into the first.\nI saw nature in the human.\nI saw human nature.\nI saw both in myself.\nThe case is not closed.\nIt is opened even more.\nNow the three cases are not outside me.\nThey are inside me.\nCase 1 is nature. Case 2 is human. Case 3 is I.\nHuman is nature.\nI is human nature.\nMy hand is double-folded: I have full control, yet it is also controlled by nature.\nLike breathing. No human has access to or control over my breath. I have full control and full access to my breathing— but not always. It is shared custody.\nWhen I have access, I have full control.\nWhen I lose access, I lose control.\nThis does not mean I do not have full control.\nThis does not mean I do have full control.\nIt means both.\nI stand in the living room.\nI am ready to resume the scene.\nAm I interested in what the thief will do?\nAm I interested in what I will do?\nI have no full access to my hand.\nI have no full access to the thief.\nThe thief has no full access to his hand.\nPlay.\nI explain all of this to thief, he says what a non-sense.\nWe agree finally that he is free to take anything.\nWe part ways.\nThank you thief for all you gave me.\nThank you thief for all you took from me.\nI am in my empty living room.\nMy living room is emptied.\nI am ready to visit the living room of the thief.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-empty-living-room/","summary":"\u003cp\u003eThrough\n\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-three-slaps/\"\u003ethe three slaps\u003c/a\u003e\nexercise, I discovered that I have full control over my hand.\u003c/p\u003e","title":"The Empty Living Room"},{"content":"Through the three slaps exercise, I am suspicious now.\nDo I even know when I am slapping myself?\nI know that nobody other than me can move my hand.\nIf someone touches me, that belongs to the second case.\nIf I have biological or physiological issues, that belongs to the first case.\nSo I am settled: if I move my hand, it is because of me.\nI have resolved the first two cases.\nI have no control there, so I let them be.\nNow I want to take responsibility for my hand, now that I have accepted I have full control over it. Otherwise, I will keep slapping myself. Which is also fine—but at least I will no longer escape into the second case.\nI saw the truth that I have full control over my hand. And yet something still does not make sense. If I have full control, how am I slapping myself when someone merely asks me to? This sounds like madness.\nSo I invite a thief into my living room to understand what is happening.\nThe thief is standing in my living room. We see each other. The scene freezes here.\nI want to make one thing clear: he and I are not different. Whatever I realized about my own hand applies to him as well.\nI am neither inferior nor superior to the thief. From the first moment of contact, we are not only in the same physical space, but also in the same psychological space.\nIt does not matter what either of us has or does not have.\nWe both share the same thing: full control over ourselves.\nWe both have the same thing to lose: full responsibility for ourselves.\nAll people in every scenario are given the same power and placed in the same test.\nWe are all equal: equally strong, equally weak.\nIn this frozen scene, which case am I in?\nDid I invite the thief? Could I have avoided this situation? Those questions pull me into the second case. May God give me superhero powers.\nDid the thief simply appear? Did I do nothing to deserve this? Those questions drag me into the first case. What have I done, God?\nI can invent arguments to convince myself that I am in the first or second case. I have no interest in any of that.\nI face this situation from the third case. My eyes are locked on my hands and nothing else.\nWill they slap me?\nSomeone is asking me to slap myself. Will I do it? What will that slap look like?\nI go inside myself.\nWhat is happening?\nWhat do I actually want to do?\nIt is only the two of us.\nThere is no escape, no access to the outside.\nHow am I going to get out of this?\nWhat are my options?\nWhat is justifying those options?\nAm I going to kill him?\nAm I going to let him do whatever he wants?\nWhat about my values? My life? My manhood? My humanity?\nI am not interested in what is moving his hand.\nWhat is going to move my hand?\nThat is not going to be a slap on my face.\nIf I am moved by emotion, I am slapping myself.\nIf I am moved by justification, I am slapping myself.\nBy social right, by religious right, by moral right etc.\nIn all of those cases, I am slapping myself.\nI am not taking responsibility for my hand.\nCan I find something that will not stand between me and my hand?\nThis challenges me.\nI do not know how to move my hand without those things.\nI do not know how to stop my hand without those things.\nHow could there be movement without a reason?\nMy control feels hijacked.\nI am puppeteering my own hands.\nHow is this possible?\nThere is no one here, and the thief is not moving.\nIt is an indisputable fact that:\nnobody has power over my hand, and I do not need any power to protect that.\nI discover that I have full control over my hand, and yet I cannot reach it.\nI have full control, 100% control without a doubt.\nThis is not a joke.\nThe joke is this:\nI slap myself and then say that someone else slapped me.\nHow is that even possible?\nWho is the thief here?\nI am going to stay with the thief.\nUntil he steals everything that comes between me and my hand.\nThe thief is going to protect my hand.\nUntil it is an empty living room.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-thief-in-my-living-room/","summary":"\u003cp\u003eThrough\n\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-three-slaps/\"\u003ethe three slaps\u003c/a\u003e\nexercise, I am suspicious now.\u003c/p\u003e","title":"The Thief in My Living Room"},{"content":"I want to serve something that has been cooking for a while already. It has no taste when chewed, yet it is finger-licking once truly digested.\nI imagine a scenario with three variations of a slap:\nsomeone slaps me with their hand someone slaps me with my hand someone asks me to slap myself Each case has its sub-variations, but those aren’t important for now. The first case is the clearest. The second already introduces absurdity. The third, I think, is the most confusing.\nThe First Case This one is the easiest. In life, many things happen outside our control. This is the territory of nature. Nature is impersonal: it does whatever, however, to whomever, whenever it wants. Death will slap me, and I have no choice.\nThe Second Case Here, confusion begins. Human interacts with human: a thief, a person in power, a partner, a friend, a parent, a child.\nThere is divorce, betrayal, violence, injustice. It feels automatic to think: If only I were stronger, smarter, better, I could have prevented this. I get stuck here a lot, reforming “nature” and “human” again and again—just to avoid feeling the slap.\nBut if we cut this short, it reduces to the first case: human beings are part of nature. Human nature is nature.\nMy control over a tsunami is the same as my control over a divorce.\nThe Third Case This one is the most interesting. It sounds so absurd:\nAm I supposed to slap myself just because someone asks me to?\nI could dismiss the possibility—but that dismissal is already a slap on my own face with my own hand. I slap myself at the request of others. Countless times. And yet it might never wake me from the dream that I am still in the first or second case.\nIn the first two cases, the fire comes to me. In the third, I go to the fire myself.\nIn the first case, I might beg a god to spare me. In the second, I might beg another person to spare me. In the third, I might forget myself entirely just to spare myself from my own slap.\nLet’s zoom in on this third case—because it is the one that matters most.\nThe Third Case Magic I don’t like waking up early. Because of my job, I wake up grumpy every day. This is a slap on my face. I imagine myself in the first two cases and ask:\nWho is waking me up every morning?\nThat’s just one example. I could list many: my job, my relationships, my family, my habits, my own mind.\nI can think of all these situations where I feel slapped, where I feel unhappy— and yet I am confused about who is slapping me.\nSome might argue that I’m not the one slapping myself. “It’s your job,” they’d say. “But nobody is pulling me out of bed,” I’d reply. This debate is entertaining but it won\u0026rsquo;t take me any where.\nI wake up because of reasons: money, food, needs, fears. Eventually it all lands on a need—a final need that I may not be able to eliminate or reduce. Is this the only way to meet that need? Eventually it leads to:\nI am doing this to myself. I am slapping myself.\nI smoke even though I don’t want to.\nI overeat even though I regret it.\nI go on on the social media even though I feel worse after.\nWhether it’s people, things, situations, or habits.\nI often don’t realize that I am the one slapping myself.\nI want responsibility.\nI want to own myself.\nI want to own my slap.\nIf there is something I can fully control, I must take full responsibility for it.\nIf there is something I cannot control, I may let it be.\nMy Own Nature I can accept the first case.\nI might manage the second.\nBut the third is unacceptable to me:\nYou can slap me. You can even slap me with my own hand. But you cannot make me slap myself.\nThis might sound arrogant or drunk on power, but it is not a challenge.\nIt is simply the truth of nature.\nWho other than me can move my arm?\nNatural forces fall under the first case.\nBut no person can take over another person in the way that moves their arm from within.\nWhatever that force is, it cannot be taken from me.\nI exercise it consciously or not, but it is mine.\nI did not earn it.\nI do not need to defend it.\nI cannot lose it.\nIt is magical: the only thing I cannot take from another, and cannot give to another.\nOnce I see this—truly see it—there is only one outcome:\nI must take the full responsibility for what I fully control.\nI can only be responsible for what is mine.\nThe confusion of the second case is actually a leakage from the third.\nI remain stuck as long as I refuse to accept this unconditionally:\nNobody other than me can make me slap myself.\nIf I feel slapped, it must be myself.\nI am not in your equation. You are not in mine.\nI can only truly face the thief in my living room once I understand that.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-three-slaps/chapters/the-three-slaps/","summary":"\u003cp\u003eI want to serve something that has been cooking for a while already.\nIt has no taste when chewed, yet it is finger-licking once truly digested.\u003c/p\u003e","title":"The Three Slaps"},{"content":"I am sitting in a corner. I had never sat here before. It’s in my living room. This corner was almost always empty.\nI ate leftovers and was getting ready for my routine neighborhood walk. I get a strange sense of satisfaction when different, unrelated leftover pieces come together and become a thing of their own. It feels like ticking many to-do items with a single check mark. How soothing.\nIt is raining outside. I do not like that. So while I was thinking about what I could do with my disappointment inside, this empty corner invited me. I didn’t even think of resisting. It was so empty, so clean, so orderly, so pure. Have you ever seen a beauty that consumes you? So here I am, in this corner for the first time.\nIt is such a cosy corner. How could it be that I never realized this? It was right in front of my eyes. I always looked at the other corners or spots in the living room. I had been searching for a cosy, warm, comfortable place for a while already. Yet this one wasn’t even a candidate. I even considered spots that weren’t corners at all, artificial corners formed by furniture. How strange.\nThis corner is interesting, actually, because one of its sides is not a wall—it is a window. The window-wall of the balcony. That makes it special. Because it is not clear: am I outside or inside? Outside is more in my view than the room itself. I watch and feel the rain, but I am not touched by it. My back leans against a warm wall. I am amazed by my amazement at this corner. Its simplicity hides its complexity.\nSoon outside is going to become dark. The window-wall is going to become a mirror. I am going to see the inside outside. How magical. Outside is going to show me what is inside. I am excited already. While seeing the inside outside, I will still be able to see the outside inside, because I saw it once—it cannot hide itself again.\nDo not break my magic. I am outside while I am inside. I have the experience of outside while I am still inside. I am in a corner, but I am not cornered. One side of this corner is open; it is both a window and a mirror. Which one do I want to see? Am I looking outside or inside? Am I looking through the window or at the mirror?\nThis is pure magic.\nA walk became a disappointment. A disappointment became a walk.\nI am about to see myself outside inside.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/magical-corner/","summary":"\u003cp\u003eI am sitting in a corner. I had never sat here before. It’s in my living room. This corner was almost always empty.\u003c/p\u003e","title":"Magical Corner"},{"content":"Where am I?\nWhat am I looking at?\nHuman is not clothed. Pain is humaned.\nI don\u0026rsquo;t see your face. I see you, for the first time.\nI am in an ocean, of fish. They are not in water. They are on land.\nI am not angry at you. I do not feel pity for you. I am not sad for you. I am just there. Next you. With you. I am you.\nYou are not breathing in and out, you are breathing out and in.\nFish wants to swim in you, and you are looking for water. You are not fish— why are you looking for water? Fish wants to swim in you. Why are you hurting yourself by looking for that that is not any use to you?\nI am sorry. But I will not stay in your way if that is how you want to swim. I will hold you, but I will never stop you.\nYou are always welcome to bring your fish into my ocean. It cannot swim there, I know. But at least you can rest.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/pain-is-humaned/","summary":"\u003cp\u003eWhere am I?\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eWhat am I looking at?\u003c/p\u003e","title":"Pain is Humaned"},{"content":"Yalnızlıktaydı yine. Değişmişti; artık aynı değildi. Kendinden korkmuyordu. Kendinden kaçmıyordu. En yalnız olduğu zamanlarda bile. O değişti, yalnızlığı değişti. Yalnızlığı değişti, o değişti. Hâlâ yalnızdı. Hep yalnızdı. Kimseleri bulamadığı için değil, kimse olmadığı için yalnızdı. Yalnızlıktan başka hiçbir şey yoktu; yalnızlıktan başka hiç kimse yoktu. Yapayalnızdı.\nBaşkaları yalnızlığına çare olmayacaktı. Onları neden var ediyordu ki? Gelen yoktu, giden yoktu. Olmayacaktı da.\nKocaman bir boşluktaydı yalnızlık. Dışarıdan baktığında korkuyordu; içeriden bakınca hayran kalıyordu. Boşluk yalnızlığıyla doluydu, yalnızlığı boşlukla doluydu.\nTerk edilmiş hissetmiyordu kendini. Yalnızlığını bulmuştu, yalnızlığı onu bulmuştu. Yalnızlık bir an değildi, bir bütündü. Yalnızlık örtü değil, özdü.\nBirliktelikler de ayrılıklar da yalnızlığın içinde eriyordu. Gelen yalnızlığı getiriyor, giden yalnızlığı bırakıyordu. Var olan her şey yalnızlığın zıttıydı; ama yalnızlık var olan tek şeydi.\nYalnızlık, yalnız olamanın sonucuydu. Ateş, kendisi olmayan her şeyi yakar. Yalnızlık, kendisi olmayan her şeyi yalnız bırakır. Ateş kendisiyle yanamaz, biter. Yalnızlık kendisiyle yalnız kalamaz, biter.\nYalnızlık utandırıyordu onu. Utanıyordu kendinden yalnızlıkta. Yalnızlığı mı kandırıyordu, kendini mi? Kimi kandırıyordu? Tuttuğu iplerin ucunda kim vardı? Yalnızlıktan başkası var mıydı? Utanıyordu. Kendinden. Yalnızlıkta. Yalnız olduğu için değil, yalnız olduğunu unuttuğu için utanıyordu kendinden. Yalnızlık değil, yalnızsızlık utandırıyordu onu.\nYalnızlıkta yoktu. Olduğunda yalnızdı.\nYalnız değildi; yalnızdı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yalnizlikta/","summary":"\u003cp\u003eYalnızlıktaydı yine. Değişmişti; artık aynı değildi.\nKendinden korkmuyordu. Kendinden kaçmıyordu.\nEn yalnız olduğu zamanlarda bile.\nO değişti, yalnızlığı değişti. Yalnızlığı değişti, o değişti.\nHâlâ yalnızdı. Hep yalnızdı.\nKimseleri bulamadığı için değil, kimse olmadığı için yalnızdı.\nYalnızlıktan başka hiçbir şey yoktu; yalnızlıktan başka hiç kimse yoktu.\nYapayalnızdı.\u003c/p\u003e","title":"Yalnızlıkta"},{"content":"You are not my father. I am not your child. You are my child. I am your father.\nCome, Come sit with me. Let me love you. Let me hold you.\nYou are safe now. Safe with me. Nobody can hurt you, Not any more.\nLeave your luggage here, You don\u0026rsquo;t have to carry it. Welcome home. To your own home.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/my-child/","summary":"\u003cp\u003eYou are not my father. \u003cbr\u003e\nI am not your child. \u003cbr\u003e\nYou are my child. \u003cbr\u003e\nI am your father.\u003c/p\u003e","title":"My Child"},{"content":"I am with my coffee, early in the morning. Journal is calling me out. I have things on my mind, but nothing so concrete.\ni am thinking a bit more often about impersonal and impermanence these days. I feel like I am moving through a tunnel, I am moving through a pile. I am not moving as one piece, I am like liquid. Like when water fills a jar of stones. I am moving. I am coming together, I am falling apart again. Again and again. What I know becomes meaningless, what I don\u0026rsquo;t know becomes meaningful. Non-existence becomes existence itself. False becomes truth. Dying becomes living. It is not a forward movement, it is a backward one.\nGod does not exist, becomes the disputable proof of its existence.\nIs what I see parts me in pieces? Or is it the pieces make me see it? I dont know from where I am looking. I dont know from where I am looking. I dont know what is looking. I dont know what is being looking at. It is like a fist opening up, or what it holds is slipping away. Hold is meaningless without what it holds. There is no release, there is nothing to hold, there is no one to hold.\nWhen impermanence becomes personal, it is personal suffering. When impersonal becomes permanent, it is permanent suffering. But suffering is impermanent and impersonal. Similar to life. When it is personal, death is painful.\nPersonal suffering is permanent. It stay as long as there is person. Permanent suffering is personal. From these two cases, we can have 4 combinations. Only one of them is the way out.\nHands hold. Every holding may look same, but they are not same. One hold owns what is holding. Another hold borrows what is holding. It is like two hands over the fire. The burned one will keep its distance. So opposite of holding is not not-holding. Hand is not the problem of holding. The problem with holding lies in what is holding the hand itself. For the hand, holding is never personal or permanent.\nSince the beginning of time, I wear my breathing like a clothe. One over another, one over another. I never exhale any of those breaths. I live under layers of layers. How heavy I am, how heavy.\nMy suffering was to run away from my suffering. Personal suffering does not end by suffering, it accumulates. So personal suffering is not a suffering, it is the cause of it. Personal suffering is the complete opposite of suffering. Suffering is like a ring bells. Personal suffering si to hear that, but instead of answering it, is to go and ring other 3 bells. So I am suffering is to when a kid says they have money for any metal thing. There is no I in the suffering. There is suffering. Impersonal and impermanent. I am suffering, is personal and permanent.\nI would like to continue with incarnation and karma. I haven\u0026rsquo;t done any formal reading on these subjects, so my understanding might be so wrong.\nIncarnation is challenging to understand from a personal point of view. It feels like the person with all their make-up will come back to life again. That would naturally feel ridiculous to any rational being. There is nothing personal incarnation. Incarnation is impersonal. What is recycled is not what was personal, but what was impersonal.\nImagine a plastic bottle. When that is re-cycled, it is not the same bottle, the story of the previous bottle is over. What becomes from the re-cycled plastic is something else now in personal sense, but it is the same thing in impersonal sense. It is the same plastic, the same essence without a personal make-up. It may still carry something from the previous bottle but it is nothing from the bottle-personal itself. The bottle is not incarnated, the plastic is incarnated. Bottle has the plastic, the plastic was shaped by the bottle. Next item from that plastic will carry something of the bottle, what the bottle could not carry out to its end by itself. There will be an end to both the plastic and the bottle. Because the plastic was another re-cycled bottle in the first place. So karma is carried.\nIf we incarnate that point of view, countless time, we can also see what we assumed personal was also nothing personal both at the beginning and now. Whatever the person the plastic/karma became was impersonal. Also discussing good or bad karma for a person becomes meaningless. There is not a system where things are rewarded or punished, personally. Neutral things happen impersonally and impermanently. In one form or another.\nThat bottle has an afterlife which is not an afterlife.\nFrom a personal point of view, this sounds like giving a green card to any possible behavior. Yes. It does. Take is as you wish. This will be scary and alarming from a personal pow, but seeing all impersonally, there is no green card and there is no red card. There is no card at all. Personal actions harm persons, impersonal is never affected by personal: see Socrates, see Jesus.\nA person dies but it is not dying.\nCan one really see that the real suffering in killing a person? Killing a person does not cause suffering, it is the most obvious sign of the suffering the killer goes through themself.\nKarma is unlived suffering. So it will incarnate.\nKader in Islam seems to be one of the most complicated concepts. It is simply karma-living out. There is nothing personal. Kader is karma, karma is kader. Personal does not matter, the matter is not personal.\nPersonal god dies. Where is the impersonal one?\nApparent truth is personal. Impersonal truth is not apparent. They are like different planets. They are like different paradigms. It is like Newton\u0026rsquo;s physics and Quantum physics. Something so complex is so simple in the other, something so easy is so complex in the other. Something so ridicules is a principle in one, a principle in one is a ridicule in the other.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/liquid-self/","summary":"\u003cp\u003eI am with my coffee, early in the morning. Journal is calling me out.\nI have things on my mind, but nothing so concrete.\u003c/p\u003e","title":"Liquid Self"},{"content":"I am here again. Let’s go. Where will you take us this time?\nThere is someone right on the edge of the ocean, on the surface of the ocean. The ocean does not stand on land, the land stands on the ocean. The ocean is not allowed, something is constantly watching the ocean, like a full-time surveillance. Nothing can come up from the ocean, nothing that the land disapproves of. The ocean is shapeless. The land is shaped. Everything going through a shape becomes a shape. Everything that takes a shape loses itself. That’s dreams. That’s meaningless by a meaning-giver.\nCan one see the ocean in the ocean?\nI am diving, deep. I run away from my land. I am in exile. I am in the ocean. I don’t have my eyes, I don’t have my legs. how do I navigate this ocean? I do not see anything. I do not recognize anything. It is a world, a different world, unknown to me. Something is moving me. It does not talk to me. There are no words, there is no language. I come into contact with this. I touch them, they touch me. Sometimes it is pain, sometimes it is loneliness, sometimes it is helplessness, sometimes it is strength. it is joy, it is love, it is anger, it is bliss. I don’t know them by word, I did not hear them. I was introduced to them. I was taken to them. I know them by becoming them. I know them in their own shoes.\nI cannot take my land into the ocean, I cannot bring the ocean into my land. They cannot exist in the same space.\nI am sitting, but I am moving. I don’t see but I am exploring. I don’t read but I am learning. The ocean is a different land. The ocean is mine. but also it is not mine. There is nobody I know there. But still I am home.\nThere is no conflict in the ocean, because there is only experience.\nThe ocean blinds the walking, the land blinds the swimming. Moving from light to dark, or from dark to light, one is blind in both directions.\nYou cannot see the ocean from the land. Can you see the land from the ocean?\nA seeing, a kind of seeing, it changes what is being seen. It is not a hand, it doesn’t shape. It is an eye, it sees. When the land sees, it gives meaning. When the ocean sees, it changes it, undresses it, completely, until what is seen is naked.\nThe ocean doesn’t shape, but it doesn’t accept form either. The ocean doesn’t control but it doesn’t accept being controlled either. So the land goes above the ocean; one is in exile when they leave their land.\nNothing has any meaning.\nFor the lander, this is a claim. It is a color of arrogance or desperation. It is a foolish strength or a foolish weakness. This one searches and cannot find it. It is a defiance. This fills one with hate.\nWhen that comes from the ocean, it liberates. It is not a claim but a knowing. This fills one with love.\nI am watching you. I am burned in your hands, I suffered in your hands. Will I ever touch you again? Will I ever hold you again? Will I ever hold anything with your hands again? I am watching you.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/land-on-ocean/","summary":"\u003cp\u003eI am here again. Let’s go. Where will you take us this time?\u003c/p\u003e","title":"Land on Ocean"},{"content":"you are taken. In the moment you are given. you appear to only disappear, I cannot touch you, I cannot get close to you, I cannot move my arm, I cannot move my eyes,\nI am sorry. I cannot do it. I cannot do it. I cannot dare. Dare to touch you.\nWhat did not go? What stayed?\nOne side of you is warm, another is cold. One side of you is calm, another side of you is chaos.\nYou have two legs. I cannot walk just by one. I cannot break the other. One takes a step. The other takes the step.\nYou are fire. I cannot touch you. Without burning, I cannot touch you.\nyou are a moment. you have gone. you are going. you will go. you don’t hurt. I am hurt.\nwe look at each other. you are the most beautiful. you are the most loveable. How many times will\nfsdfjkjkwjkikisdfsdkw ifadfnr adfktytig anrtgasdet afdsfrt asdftaert asdfa atraf trtisdjkerkasdfk trijadfk tajkadsfkat iaeljf jks taea;werjtidkemyifkdtjgskdoejrngjdkttjgkdktgkddrkgkfdkrfkddkrfkfadfad atekserkj adjksjdt tkdfgdj etakdjdkjdfksg\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/you-are-taken/","summary":"\u003cp\u003eyou are taken. \u003cbr\u003e\nIn the moment you are given. \u003cbr\u003e\nyou appear to only disappear, \u003cbr\u003e\nI cannot touch you, \u003cbr\u003e\nI cannot get close to you, \u003cbr\u003e\nI cannot move my arm, \u003cbr\u003e\nI cannot move my eyes,\u003c/p\u003e","title":"You Are Taken"},{"content":"Bitecek. Bu bitecek. Sizden her şeyimi alacağım. Her şeyimi.\nBırakmayacağım, Bırakmayacağım, Hiçbir şeyimi sizde.\nBiteceğim, Biteceğim, Her şeyimi aldığımda.\nKalmadığımda, Sizin olacağım.\nYürüyen iki ayak kalmaz dik, Yere düşer, koşmaz.\nNe yapayım ben seni, nasıl kurtulacağız, gidecek hiçbir yer yok, yatacak hiçbir yer, akıyoruz, nereye, öleceğiz, kime, ne yapacağız, ne yapıyoruz, kimi saklıyoruz, kimden saklanıyoruz.\nÖlmeyeceğiz, öldüreceğiz, birini değil, binini. Göreceğim, birini değil, binini. Neredesin, nereye gidiyoruz, bu nasıl bir egzersiz, akıyor mu kelimeler, nereye, yönü olmayan kelimeler gibi, nereye varacağız, cümle sonuna, geldiğin yer neresi, gelebilir misin, nasıl geleceksin, geçemezsin buraya, bırakmayacağım, seni görüyorum, neden bu karışıklık, neden bu karışıklığı yaratıyorsun, ben bir şey yapmıyorum, yapmıyorsun evet, neden bırakmıyorsun, bırak gitsin, bırak çıksın, karışma çocuğa, hayır, nereye gidecek, başıma bela olacak, onu bırakmayacağım, ne yapacak çocuk, neden korkuyorsun, korktuğun şeyi bana söyler misin, hayır kimseyi bırakmayacağım, hiç kimseye bırakmayacağım, burası benim cehennemim, herkesinki olacak, peki öyle olsun. Bir bekçi gibi bekliyorsun, bazı şeylere izin veriyorsun, bazılarına izin vermiyorsun, oturduğun yeri görüyorum, ben de seni görüyorum, görecek bir şey yok burada, dağılın, nereye dağılalım, beni ilgilendirmez, yorulmuyor musun bu şekilde, hayır, beni yalnız bırakın, bırakın beni. Neredesin, her yerdeyim, her yer neresi, olduğum yer her yer. Bunu ne zaman yapmaya başladın, her zaman. Her zaman da ve her yerdeyim. Ölmeyecek misin, hayır. Peki. Neden varsın? Diğer her şey var olduğu için varım. Diğerlerinin varlığı benim varlığım.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bitecek/","summary":"\u003cp\u003eBitecek. \u003cbr\u003e\nBu bitecek. \u003cbr\u003e\nSizden her şeyimi alacağım. \u003cbr\u003e\nHer şeyimi.\u003c/p\u003e","title":"Bitecek"},{"content":"I stopped journaling daily since the last 3 weeks. I feel like a stranger in a place that made me feel at home for a long time. I don’t want to be here anymore. I don’t feel like I belong here anymore. I am worried about writing these days.\nI don’t know what it will be at the end.\nIt is a horse — sometimes I ride. Sometimes it rides me. Not knowing is our only destination. Sometimes we rain, sometimes we blow, sometimes we dry out, sometimes we freeze cold.\nI cannot hold all the leaves. I cannot know which leaves belong to which tree.\nThe Assembly Line Imagine an assembly line. Things are flowing constantly. There are workers around the assembly line. They constantly interact with what is moving. So workers have impact on the assembly line. They don’t let it be a straight line. They make it look like a circular, complicated line. They make one a million.\nThese workers can be like robots. They recognize their items on the assembly line. They identify them with incredible accuracy and speed. They are like chemists. They pick the smallest element, combine them, transform them. They make new structures from the basic elements and release them back onto the assembly line. It is an incredibly scaled system.\nIt is like event-driven architecture. Each service listens to its own events. Each service produces new events. The assembly line is a message broker. It works in fan-out mode. It publishes to all listeners. It is a highly liberal society. Everything is available to everyone.\nHow are these workers, robots, listener-services coming to be?\nOrigins There is no stopping of events. Input is always there. It is not challenging to understand the sense doors. They are always open; nobody has the power to shut them down. You can hold 5 of them, but the 6th one is not graspable. It even senses nothingness. You cannot stay alive and stop breathing at the same time for too long.\nHow do these aggregates disappear then?\nMessage broker is also untouchable. Can a class control the JVM? Can a thread touch the OS? Can a bit touch a register? Electricity flows as long as the cable extends. Breathing becomes zeros and ones.\nSense doors are there. The assembly line is there. Events are flowing. And I am watching.\nWhat is reacting to these events? Who built these services? Who owns them?\nI don’t know.\nThe Witnessing Service But there is a special service. A really special one.\nIt is the witnessing service. Someone thought: If I cannot touch the underlying system, I might as well build something that works with this system. A service that is going to swallow all events. It is like a hacker, a magician. It is like those early open-source geeks: I will produce an event, but it won’t be an event. It looks like an event, but it won’t be an event. I would like to mention GNU here.\nThis implies something important: one single event is not delivered to all services. So it is not fan-out actually, but more like “who comes first.” There is no delivery; there is availability. A message is available to all, but can only be picked once. A message will be processed, changed in shape, and published again.\nSo the witnessing service picks up the message, and releases a witnessing event — which is not interesting to any other listener. It is like a short circuit in the whole system. It is like a dead-letter queue.\nInterestingly, if enough witnessing events are produced, the whole system seems to become idle. Other services receive no input, even though the same input mechanism is active.\nWhat happens when a service is not receiving its event anymore? What happens when a service stops producing the specific events that keep it alive?\nThe service goes out of use. It is decommissioned.\nIt is not easy to build a witnessing service. A new service that competes with all other rooted services to be the first to pick up events. Imagine a junior, someone new joining a system. It has no power, no influence. There is struggle in the beginning. But the junior should know there is only one way: keep trying, keep witnessing. Not witnessing is not a loss, but witnessing is always a win.\nIntrospection Power Imagine that we have a witnessing system — a high-tech, AI-driven, state-of-the-art witnessing system. And all other dinosaur systems are slowly but gradually being decommissioned.\nWill we let the witnessing system decommission itself? What is left then? Events are still there. The assembly line is still moving. What is happening now in the system? Is any system still reacting to what is flowing?\nThere is also a memory service. This one is special too. It swallows events differently — picking them up so they can be released later. A smart decision, useful when the system is under heavy load. Too many events. Store them for later.\nThe witnessing service introduces a different energy into the whole system. It brings new capabilities. It makes it possible to build new services.\nHere I want to mention reflection in Java. Different programming techniques — OOP, FP, scripting — strengthen an engineer in new ways of thinking. It is already a big step to stabilize oneself in thinking in terms of class/object and interface/implementation. But it is a whole different skill to understand reflection in the JVM. Who would not be surprised to find out a class is an object, and a class can be defined as a class?\nThis is introspection power. It makes the JVM a powerful platform and makes it possible to build many new tools and solutions.\nThe witnessing service is exactly that: the introspection of the mind itself.\nCan we build a dynatrace like system on top of that in our mind? What would that give us?\nThe Broker Breaks Down Here I think the metaphor of message broker is broken.\nThere is no delivery. There is no publishing. That would imply that the activities are happening in different locations. But all happens in the same location.\nThere is one single activity happening in one single location in a single moment.\nThe Mirror Imagine a mirror. What you see is what you reflect.\nImagine a mirror and a big crowd. All the people in the crowd are looking at the mirror. Everyone sees what the mirror shows from their own point of reference. The mirror shows what one person sees.\nCan you see how that moves?\nI am looking at the mirror, seeing myself, but each time from a different location — a different perspective, a different set of eyes. What I see reflects in the mirror. Then I see again, maybe from the same eyes, maybe from different eyes. These perspectives are the equivalent of the services mentioned earlier.\nWhat you see first is what is seen first. What you see first is how it is seen first.\nThis internal mirror is exactly what happens externally. Many people look at the same thing and speak their mind — what they see, what they understand. Each time you listen to one of them, you look at the same thing from their perspective. Then someone else speaks based on that, and you hear it, so you see from their perspective. And this can go on and on.\nWhat was internally a mirror becomes a verbal mirror.\nNeither what we see nor how we see is stable.\nYou are one with many. You are many with one.\nThe witnessing viewpoint shortcuts the whole activity. It is like silence in a two-person interaction. The person only hears themself. There is no different viewpoint.\nThis is where the base case is reached in recursive functioning.\nThe witnessing decommissions the journaling, the narrating, the analyzing.\nThe silence decommissions the conversation.\nhttps://music.youtube.com/watch?v=pRMrAlWG8W4 https://music.youtube.com/watch?v=vZFaHjylMLI https://music.youtube.com/watch?v=A_aaZERYYGM\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-witnessing-service/","summary":"\u003cp\u003eI stopped journaling daily since the last 3 weeks.\nI feel like a stranger in a place that made me feel at home for a long time.\nI don’t want to be here anymore. I don’t feel like I belong here anymore. I am worried about writing these days.\u003c/p\u003e","title":"A Witnessing Service"},{"content":"Imagine a stillness. The world stops. The whole universe stops. Wind stops.\nYou are there. You stop. You are in what stops. In what stands. And watch.\nYou are still. You become the stillness. You don\u0026rsquo;t look. You are. You aren\u0026rsquo;t. You look.\nIt is dead-still. It holds all the movement. It is meaningless, It holds all the meaning. It is so weak, It holds all the strength. It is love, It holds all the anger.\nImagine holding a baby— Vulnerable, Defenseless, Helpless. You would be mindful, Of your voice, Of your touch, Of your harm, Of your disturbance.\nSo beautiful, So still, So innocent— Just pure love.\nIt is nothing, Still holds all, All the potential.\nYou are that.\nI would be ashamed, Of a word, Of an otherwise.\nI can\u0026rsquo;t dare, To say, To do, Anything to you.\nI cannot touch, You. I can only hold, You. Your stillness. In your stillness.\nKavga ettik, küfür ettik. Ne için? Kim için? Üzdük birbirimizi— ne için?\nSöyleme bir söz. Hareket etme. Bırak yere düşsün, geldiği yere dönsün, kaybolsun içinde, bir ağacın yaprakları gibi.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/stillness/","summary":"\u003cp\u003eImagine a stillness. \u003cbr\u003e\nThe world stops. \u003cbr\u003e\nThe whole universe stops. \u003cbr\u003e\nWind stops.\u003c/p\u003e","title":"Stillness"},{"content":"Hoş geldin, baba. Ateşten kaçmışsın. Sırtındaki ateşten. Yanıma oturabilirsin.\nBana güvenebilirsin. Sana zarar vermeyeceğim. Sana zarar veremem. Sadece dokunacağım. Elimi hissedebilirsin.\nSol ayağına dokunuyorum. Bacağın, dizinden atıyor. Benimle kal. Seni tutuyorum. Acını hissedebilirsin.\nAvucumdasın. değersizliğinden değil — narinliğini, hassaslığını, saflığını, güzelliğini, masumiyetini tutmaya çalışıyorum.\nŞimdi uzanabilirsin. Gevşeyebilirsin. Ayaklarını okşayacağım.\nSeni nasıl sevebilirim?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/seni-nasil-sevebilirim/","summary":"\u003cp\u003eHoş geldin, baba. \u003cbr\u003e\nAteşten kaçmışsın. \u003cbr\u003e\nSırtındaki ateşten. \u003cbr\u003e\nYanıma oturabilirsin.\u003c/p\u003e","title":"Seni Nasıl Sevebilirim?"},{"content":"Gelme bana. Yol değilim. Yoldayım ben de.\nGelme bana. Hayalimdin. Kırıklığım oldun. Paramparçayım.\nGelme bana. Aynı kollar bunlar. Sana sarılmak isteyen, Sana saldırmak isteyen.\nGelme bana. Kucağımdan büyüksün. Yokluğunu sığdırabilirim. Yalanını değil.\nGelme bana. Sevgim yayı geriyor, Öfkem oku taşıyor.\nGelme bana. Babamsın. Baba değil.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/gelme-bana/","summary":"\u003cp\u003eGelme bana. \u003cbr\u003e\nYol değilim. \u003cbr\u003e\nYoldayım ben de.\u003c/p\u003e","title":"Gelme Bana"},{"content":"I am drunk again most recently. This time from drinking too much AI.\nMy interaction with AI went from using ChatGPT to GitHub Copilot agent mode. Just what I am experiencing recently made me love my job again.\nAI Operating System It was last year during Devoxx when I chatted with a friend. I didn’t want AI plugins or additions — I wanted an operating system interface based on AI.\nI didn’t want AI over it; I wanted AI under it.\nApparently, I was talking about agents but didn’t know it then. The basic idea was to say confirm that email on my PC, instead of opening Gmail, finding, opening, clicking manually.\nI wanted to deal with what, not how.\nI even worked on a tiny prototype to interact with my computer that way. I could only build what I did not want to have. I stopped that adventure.\nMy head was bigger than my hands.\nHowever, I kept using ChatGPT as a daily brainstorming partner.\nFrom ChatGPT to GitHub Copilot Agent For some years now I have a pet language-learning app project. I started to pick up interest again in working on that recently. I used to suck at building UI — frustrated by not being able to create what I imagined. ChatGPT helped me build some fancy stuff I actually was happy with. Last week, I was introduced to GitHub Copilot agent mode — and how it could do things for me.\nSo I fell into a rabbit hole.\nIt wasn’t long before I started writing requirements instead of code snippets. I design more than I code now. I review more, and write code only when I feel like it. I’m not lost in details anymore — I’m building what I want.\nI can go from an idea to implementation, even to production — or to garbage — in a single day. I develop and try out features at unbelievable speed.\nI can build solutions based on concepts instead of tools. I can design in interfaces instead of implementations.\nMy mind shapes my hands now.\nI have only one hammer, A hammer which knows almost all other hammers.\nIntuitive Design I’d like to share a story here.\nI used to watch TV series on Netflix, especially while having lunch or dinner. Once, it was with a friend — and it was Friends. I used to skip the intro by using the touchpad (imagine the drama with oily fingers). I told her once, “If I were developing this app, I’d make the ‘S’ key skip the intro.” Then, naively, I pressed S — and it worked. That is intuitive design — where the minds meet.\nWhy I shared that story: I don’t know how to implement that feature, but I know that’s the design that feels right.\nWith coding agents, I can end up with what feels right. Instead of what I can do.\nMy vision is no longer handicapped by my hands.\nHigh-Order Learning I’m learning Dutch, while building that pet application using GitHub Copilot. At times, I’m not even sure what I’m learning.\nIs it the language? Is it how to work with AI? Is it what my job really is about? Is it tools, or technologies? Am I learning Dutch? Am I learning what a language is?\nIt’s like a playlist on loop. I go through them by what feels right. Design becomes messy when attention goes to content; content becomes boring when attention goes to design.\nSo it is a dance. I am a team.\nVim I don’t know why, but my feeling tells me this is the right place to mention Vim.\nWhen I found out about Vim, I loved it immediately (love on first sight). It was challenging. Something so simple suddenly became complex — and beautiful. Vim is complex, but it is simple. That\u0026rsquo;s how genius hides.\nWho could have thought that boring editing work could become a creative act?\nIt wasn’t about learning Vim; it was about getting to know the creative mind behind it. Vim is for minds that are faster than hands. Nothing can match the speed of creativity — we can only try. Creativity is not about how; it is about what.\nWhat includes how. How becomes what.\nAs Vim changed how I sculpted my text, agents are doing something similar for my ideas. I just need to speak in the right keystrokes.\nI know what :wq is — and agents know how :wq works.\nFrameworks and Libraries I’ve heard concerns that AI could generate “crappy code.” I’m not worried. That issue, in a different scale, was always there. We (ab)use libraries, frameworks, Stack Overflow — often without understanding abstractions.\nI might not know how to implement a solution with Signals, but I can recognize the problems that Signals aim to solve. Recognizing problems is more important than implementing solutions.\nProblems don’t change — solutions do. Solutions don’t change — implementations do.\nThe JVM freed developers from memory. AI will free people from their own memory — so objects can be fluently created and garbage-collected.\nThe Third Space I remember the first time I discovered HTML and how you could make web pages. I had limited internet then. I ran to my friend’s house with a USB stick to download a program — I assume it was an editor of some kind.\nFinding out the capabilities of code agents feels the same. I’ve fallen into that same spirit pit.\nI remember the bloom of Web 2.0 and social media. I remember when smartphones and mobile apps became the norm. Each opened up huge spaces for creative ideas. I was just sad that I couldn’t join them.\nNow, with generative AI, I feel a third space has opened. It is the new playground — and I feel welcomed.\nIt is also confusing in a way: Am I using a smartphone or am I developing an app?\nAI Is the New CLI Once, I got to know that there was something different from blue. I was as happy as a kid tasting chocolate for the first time — It was orange and purple. I thought computers were supposed to be blue forever.\nThere were other colors.\nBlue had hidden the most beautiful world from me — a world I could talk to in my own language, instead of pointing at pictures like a child.\nI wasn’t just learning the CLI — I was touching the genius, the creativity behind it. I was falling in love. I was underage to be drunk then.\nI Need a Junior Years ago, I was trying to build some of my ideas, but I was limited by my hands. I remember telling a friend that I needed to hire a junior for UI work. Maybe even give my projects to interns or students — I needed execution power. But I didn’t have the money or the comfort to do that.\nSo I tried by myself — a to-do application (a complex one, I assure you). I started building: DigitalOcean, Terraform, containers, composers, React Native, database management, project workflows, and so on. It became learning-obesity.\nIt was messy. I was not a team.\nAfter a while, I got lost. It was too much. I didn’t have that much brainpower. That kind of higher-order learning was above my level. My love and energy were limited.\nNow, I have smarter, faster, and more knowledgeable partners.\nThank you, everyone for contributing in pieces to this wholeness.\nI also remember recently wishing I could work with artists — so they could help bring some of my vision and ideas into reality. For example, ideas for short movies, illustrations etc.\nIt is interesting how creativity works, it is not even in one single field.\nIt takes 10,000 hours to become an expert — how much time is spent training AI models?\nI am a Junior I can imagine some of us feeling threatened by AI. One might feel they’re being told what to do — through code completion. Another might feel insecure that AI can do something better than they can. But perhaps machines will help us solve our intramachinal issues, too.\nWe should just sit at the same prompt.\nI can imagine some of us feeling lost in the whole show. I don\u0026rsquo;t need to learn everything now, I don\u0026rsquo;t need to read all. I don\u0026rsquo;t follow news, I don\u0026rsquo;t follow my desire but my needs. AI supports me in that.\nAI does my job now. I feel more capable, more comfortable, more confident, more creative and more competent. AI took my job, a job that was not mine to do in the first place.\nIt flows and I follow.\nAI can be anything — but me.\nAm I an operator or an operated?\nIs ChatGPT a human or a god?\nWhat am I then?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-love-my-job-again/","summary":"\u003cp\u003eI am drunk again most recently. \u003cbr\u003e\nThis time from drinking too much AI.\u003c/p\u003e","title":"I Love My Job Again"},{"content":"Bir evin içindeyim. Dışarısı soğuk. Kar yağmıyor, ama soğuk. Kışın başlangıcı belki. Dışarıda bulunmak istemeyeceğin bir soğuk. Evin içi sıcak. Dışarıda hiç kimse yok. Soğuk, tek başına. Isıtılamıyor. Bütün sesi güneş çıkarıyordu sanki. Ağaçlar yapraksız, sokaklar insansız bir şekilde zaman duruyor.\nDedemin yanına, o sıcak odaya geri dönüyorum.\nKüçüklüğümde o evin içinde televizyon yoktu. Dedem eve televizyon almadı çok uzun süre boyunca. Dedem demir yumruktu. Dedikodu yaptırmaz, gevezelik ettirmezdi. Düşünüyorum da, dedem ilginç bir demir yumrukmuş. Sessizliği seven demir yumruk mu olur? Kulaklara pamuk gibiydi. Diğerleri ondan çekinirdi. Onun meclisinde insanlar tertipli ve sessizdi. Mutfak ve diğer odalar kulak tırmalayan fısıltıların yapıldığı yerlerdi.\nDedemin yanına, sessiz odaya geri dönüyorum.\nHenüz tam uyanmadım. Dışarı gidiyorum. Sokaklar dar ve kirli. Her köşede insan çöplüğü var. Her yoldan insan pisliği akıyor. Nefes almayı işkence haline getiriyor. Dönüyorum o odaya. Her taraf temiz. Nenem ve halalarımı ziyaret ettiğimde her zaman uyarırlardı eve girmeden, bahçede elimi ve ayaklarımı yıkardım. Temiz eve geri dönüyorum. Dedemin kire tahammülü yoktu.\nDedemin yanına, temiz odaya geri dönüyorum.\nTekrar çıkıyorum dışarı. Sokaklardan gidiyorum. Biri diğerine benzemiyor. Hiçbiri hiçbir şeye benzemiyor. Sokaklar yapılmamış. Evlerin arasında boşluklar kalmış. Evlerin her biri bir çeşit. İnsan yaratıcılığından değil, insan ihtiyacının ürünü hepsi. Yarım, eksik, uyumsuz. Dedemin yanına dönüyorum. Düzeni severdi. Evin içinde etrafta hiçbir şey öylesine durmazdı. Toz bile düzenli bir şekilde yayılırdı.\nDedemin yanına, düzenli odaya geri dönüyorum.\nÇarşıya gidiyorum bu sefer. Esnafın olduğu, yoğun, büyük, hareketli ana caddeye. Ne kadar da kalabalık. Atlar var, arabalar var, köpekler var, insanlar var. Kaosun içinde bir nefes var. Huzursuz oluyorum. Korkuyorum. Kimden ne bekleyeceğimi bilmiyorum. Bu kalabalıkta ne yapabileceğimi, ne yapılabileceğini anlamıyorum.\nDedemin yanına, güvenli odaya geri dönüyorum.\nSofranın etrafındayız. Kahvaltı yapacağız. Kahvaltı dedemin önüne yavaş yavaş geliyor. Ben de onun gölgesindeyim. Hem odasının sıcaklığından, hem onun sessizliğinden, hem temizliğinden hem de ona yapılan hizmetten faydalanıyorum. Önce sofra geliyor. Sonra fırından sıcak tırnaklı ekmek geliyor. Büyük bir tepside kahvaltılık geliyor. Sıcak tava biraz sonra geliyor. En son büyük çaydanlık dedemin dizine, eline ulaşıyor.\nOnun elinden yiyor, onun elinden besleniyorum.\nGün başlamıyor. O odanın içinde kalıyorum. Dışarının soğuğunda sıcak, dışarının gürültüsünde sessiz, karmaşanın içinde düzen, pisliğin içinde pak kalıyor o oda. İçimde o oda kalıyor.\nBen değil, o oda bana geri dönüyor.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sicak-oda/","summary":"\u003cp\u003eBir evin içindeyim. Dışarısı soğuk. Kar yağmıyor, ama soğuk. Kışın başlangıcı belki.\nDışarıda bulunmak istemeyeceğin bir soğuk. Evin içi sıcak.\nDışarıda hiç kimse yok. Soğuk, tek başına. Isıtılamıyor.\nBütün sesi güneş çıkarıyordu sanki.\nAğaçlar yapraksız, sokaklar insansız bir şekilde zaman duruyor.\u003c/p\u003e","title":"Sıcak Oda"},{"content":"he is here. where nowhere is.\nhe is my shadow. i am invisible.\nhow powerful he is. how overwhelming.\nlook at him. see him. from his own eyes.\nall is his. none is his.\nhis silence contains all screams. his presence hides everything.\nhe shares his peace. how generous he is.\ncomfort and discomfort— all is his.\nnothing happens from his eyes. still, all happens from his hands.\nhis stillness holds all the movement.\nyou are sun. you have no night.\nyou carry my legs. you soften my breaths. you bring yourself to me.\ndo not go from me. stay with me. let me be your guest. thank you for visiting me.\ni sit in a presence. there is no one. i cannot touch. i am touch.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/he/","summary":"\u003cp\u003ehe is here. \u003cbr\u003e\nwhere nowhere is.\u003c/p\u003e","title":"he"},{"content":"Bir odaya giriyorum. İki kişi var. Adlarını bilmiyorum. Acılarını biliyorum.\nYüzleri yok. Acıları var. Elleri, ayakları yok, Acıları var. Ağızları, kulakları yok, Acıları var.\nAcıları var.\nAcıları var.\nAcıya değdi. Acı oldu. Kayboldu. Ağladı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/aci/","summary":"\u003cp\u003eBir odaya giriyorum. \u003cbr\u003e\nİki kişi var. \u003cbr\u003e\nAdlarını bilmiyorum. \u003cbr\u003e\nAcılarını biliyorum.\u003c/p\u003e","title":"Acı"},{"content":"Seni özledim. Seni özledim baba. Zehirim ve ilacım gibisin. Gelmiyorsun, gitmiyorsun da. Sevmiyorsun, sevdirmiyorsun da.\nElini tutup yürümek neden bu kadar zor oldu? Neyi paylaşamadık? Neyi veremedik birbirimize? Neyi alamadık birbirimizden?\nSeninle doldurdum bu dünyayı, Seninle boşaldı bu dünya. Neden gelmiyorsun?\nSana atmadığım adım, Seninle atmadığım adım, Boşluğa düşüyor.\nNeredesin baba?\nyoutube-music-let-your-body-fly\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ozledim-seni/","summary":"\u003cp\u003eSeni özledim. \u003cbr\u003e\nSeni özledim baba. \u003cbr\u003e\nZehirim ve ilacım gibisin. \u003cbr\u003e\nGelmiyorsun, gitmiyorsun da. \u003cbr\u003e\nSevmiyorsun, sevdirmiyorsun da.\u003c/p\u003e","title":"Özledim Seni"},{"content":"Bir futbol maçı izliyordu. Oyunculardan birindeydi dikkati. Diğerleri ona faul yapıyorlardı.\nMaç arasında geldi. Arkadan sarıldı. Tedirgindi. Vücudundaki yaraları soruyordu. Meraklıydı. O da anlatmaya başladı.\nUyandı.\nGüneş yaşam olsun diye yaratılmıştı zannediyordu. Oysa güneş olduğu için yaşam olmuştu.\nKalktı.\nHem bildiği bir yere hem bilmediği bir yere gidebilirdi. Harita vardı elinde, ama hedef yoktu. Bildiğini yapmak sadece bir seçenekti artık.\nHazırlandı.\nArabaya girdi, kimse yoktu. Herkes hazırdı. Duyguları sıcak ve tazeydi, servis edildi.\nGitti.\nHow do I know this? How well I know this way. I don\u0026rsquo;t know this way. Who taught me? Why am I not scared?\nThis is my first time. I have never taken this way. How well I know it. Why am I not worried?\nEmindi.\nYolu bilmiyordu. Ama yolda olmadığında biliyordu. Hatalar tabelaydı.\nDöndü.\nAna yola çıktı. Hareketin içine karıştı.\nHızlandı.\nI already diverged from my known ways. I am heading to somewhere else.\nKonuştu.\nHani babam olacaktın? Hani neredesin? Niye gelmiyorsun?\nAğladı.\nTears wet his eyes. Screams dried his mouth. His throat was stuck. It didn’t know the way.\nBoth vehicles were loud. Both engines were roaring. They were on the way. They were on cruise-control.\nIzledi.\nOne slept, other dreamed, and another remembered.\nOne prepared, other ate, and another cleaned.\nOne drove, other moved, and another watched.\nOne read, other lived, and another wrote.\nAyıkladı.\nHis heart, his mind, his body, and even his car — in different levels, they did the same. In the same level, they did different things.\nThis was the journey. This was the road.\nThey all moved with the car. They all moved the car. They all were moved by the car.\nThe eye was the same. The same was everything to the eye.\nBirleştirdi.\nSomething arrived, so he could take an exit.\nYavaşladı.\nWho could say who was dreaming, who was driving, who was crying, who was screaming, who was noting?\nDurdu.\nyoutube-music-let-your-body-fly\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hani-neredesin/","summary":"\u003cp\u003eBir futbol maçı izliyordu. \u003cbr\u003e\nOyunculardan birindeydi dikkati. \u003cbr\u003e\nDiğerleri ona faul yapıyorlardı.\u003c/p\u003e","title":"Hani Neredesin?"},{"content":"Kahvaltıdan sonra kahvemi aldım, yollara düştüm. Şu an evden çok uzakta olmayan ama bilmediğim bir yerdeyim. Gitmek istediğim belli bir yer yoktu — kafamda farklı fikirler dolansa da kendimi burada buldum.\nŞu an karanlık bir yerdeyim. Bir tarafta orman, diğer tarafta tarla var. Ancak önüm açık; kırsal yolun kenarındayım. Giden gelen pek yok.\nGökyüzü karşımda, rengiyle güneşin oradan doğacağını işaret ediyor.\nDiğer işlerle uğraşmak istemiyorum, müzik dinlemek istiyorum bugün.\nSomething comes to me, When I go to it. I don\u0026rsquo;t know its way. He knows my way.\nI get stronger by getting weaker.\nThe tallest tower is my leg, The heaviest mountain is my feet.\nI move, but I am still. Nobody can stop me. Nobody can move me.\nDetachment is not leaving, It is not running, It is not non-action. Detachment is all of the action at once.\nI can see black. I can see white. I am black. I am white. I am the shape of shapeless.\nI catch you only to release you.\nI am not here to walk. I am here to see the walking.\nI am water. I am the glass. A shape giver. A shape taker. Shaped and shaper.\nMake a claim, And you are dead. I just died. Again.\nI watch an ocean, Full of plastic. Dolphins are dying. My sadness is a plastic. I am dying. Leaving the ocean is holding it tight.\nMy hate, My love, My dreams, My desperation — All pieces in a playlist. They are on loop and shuffled.\nDid you see the truth? Now, just let it go.\nKeep your hands open. Don’t close them. That’s your breath.\nHow much smaller can my pieces get?\nYou don’t take this water to drink. It is for cleaning.\nI used to play with Lego pieces. Now it is sand.\nMatematiğin olmadığı bir yer burası.\nYour mouth and my ear, My mouth and your ear. Same poles of a magnet.\nDon’t let truth fall on a false ear.\nYou can’t hear me from this depth. I can’t hear you from that surface.\nThe shape is on a mirror. The shape is me. Art and artist are the same. There is no art for the public. There is only the artist and its art.\nThat fear is your freedom. Die once and for all. There is no death — only its fear.\nGlass is also water.\nGeldiysen gidelim artık.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/pull-all-sides/","summary":"\u003cp\u003eKahvaltıdan sonra kahvemi aldım, yollara düştüm. \u003cbr\u003e\nŞu an evden çok uzakta olmayan ama bilmediğim bir yerdeyim. \u003cbr\u003e\nGitmek istediğim belli bir yer yoktu — \u003cbr\u003e\nkafamda farklı fikirler dolansa da kendimi burada buldum.\u003c/p\u003e","title":"Pull All Sides"},{"content":"I’ve noticed something many times: after a busy programming day at work, my mind feels cloudy, full, and overloaded. I take some time to sit right after work. After a meditation session, the mind feels clean and fresh again. Java Garbage Collectors work for my applications; meditation works for my mind. I couldn’t help but notice the parallel: meditation is to the mind what a garbage collector is to the JVM.\nMeditation means many things in many different ways. But here I want to look at it specifically through the lens of how I understand a GC.\nThe JVM and its cleaner The JVM is the platform where Java and many other languages can run. Among many other things, one of its strengths is having a garbage collector. It takes away the responsibility from programmers, in a way liberating them.\nThe JVM abstracts away memory management. It allocates memory and releases it automatically, and the garbage collector is the magical component doing this work.\nI’m not an expert in JVM memory management, so here is the simple version: objects are created in memory by all kinds of operations as Java programs run. Memory is always limited (think of RAM/space), and not all objects are always needed. Some trash accumulates (how restarting a phone or PC can suddenly make it feel faster again). Restarting a JVM process is still an option, but ideally, we rely on the capabilities of the GC so our programs don’t slow down because of garbage (memory that is occupied but no longer used).\nA GC scans the memory managed by the JVM and discovers which objects are in use and which are not. Unused ones are released (like deleting unused apps on your phone), freeing space for new objects. Some objects are “favorites”; they might be moved to a special place and treated differently (the old generation). Different objects have different life cycles. Some are short-lived (local objects in a method — the surface of the mind) and some are long-lived (the conditioned parts of the mind). Because of these differences, the JVM has many GC algorithms, each suited for different requirements.\nThat is enough for JVM and its awesomeness.\nWhat does this have to do with meditation?\nretreat as garbage collection A retreat is the stop-the-world garbage collector.\nIn the retreat format I know, one is disconnected from the world and from other people completely. Daily ways of being pause. The person turns inward; there are no external interactions. This is the famous stop-the-world GC. It stops our Java program and does some cleaning. And because it stops the world, it cannot run for too long. It is short.\nA 10-day retreat is brief compared to a lifetime, but incredibly intense. We can scan more, and that helps release more. In stop-the-world mode, we’re also lucky: fewer “new objects” are created, so the cleaning feels even more refreshing.\ndaily sits are shorter Outside retreats, one might practice daily sits. These might still feel like stop-the-world operations but only for a short time. Your users (partner, friends, family) may not even notice your brief absence. Here the dynamic is different: you may be producing more objects (more contact) than you can clean in those sessions.\nDaily sits are helpful for day-to-day functioning, it is surface cleaning. Retreats are deep cleaning. Intense practice lets us reach and discover objects that occupy our being but are no longer needed.\nresponsive and reactive Reference checking happens as things come up and other parts of the system react. A GC decides whether an object is still in use by discovering relationships. Are other objects referencing this one? If so, it stays.\nSimilarly, when something arises in the mind and we react, that reaction is like a reference — clinging or aversion. As long as the references remain, the object will not be cleaned.\nEquanimity is like leaving the object alone, allowing it to be garbage-collected, to be released.\nJust as a JVM running too long can slow down if the GC can’t clean fast enough, the mind also becomes sluggish when overloaded. At times it becomes unresponsive (no memory left), at times reactive (queued-up operations running all at once). That is how a busy, scattered mind behaves.\ngarbage collection Java released us from the responsibility of managing memory but that does not mean that we are completely unhook from that space. If a program creates too many objects in a short time, that will create lots of work for a GC. This would be simple to observe nowadays by every one after an intense or mindless interaction. Anyone can observe this today after intense or mindless interaction. So we might be able to collect more garbage than a cleaner can handle. Every contact with the senses is like calling new in Java.\ndifferent techniques There are different meditation techniques, just as there are different GCs. They operate at different levels, with different parameters, for different needs. Each makes a different promise for the same fundamental task.\nAs experience grows, different solutions become appropriate at different times. One can use:\nstop-the-world GC (retreats, long pauses) daily sittings (short pauses) ZGC-like approaches (shortest pauses — mindful living) How lucky we are to have these options available. I’m thankful to the people who designed these systems.\nWe can draw many other parallels between these two distinct but surprisingly similar practices.\nIs it a bird or a plane?\nCan we run a JVM without a garbage collector?\nGC and Vipassana In Anapana, one simply observes the natural breath. In Vipassana, one scans the body in different ways. Isn’t it mind-tickling that some GCs follow Vipassana instructions almost to the letter? Memory is the body, the sense-doors provide inputs, and their contacts create objects. Aggregations are sub-programs.\nA GC scans memory and objects — does it care what the object means? An object may be crucial to the application, but for the GC it is simply something occupying memory. All objects are neutral. They have properties but not the meaning the application gives them. For the GC, they are impersonal and impermanent.\nGC is just another object in the memory. It will also be cleaned and released.\nJVM is just another object in the memory. It will also be cleaned and released.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/meditation-in-jvm/","summary":"\u003cp\u003eI’ve noticed something many times: after a busy programming day at work, my mind feels cloudy, full, and overloaded.\nI take some time to sit right after work.\nAfter a meditation session, the mind feels clean and fresh again.\nJava Garbage Collectors work for my applications; meditation works for my mind.\nI couldn’t help but notice the parallel: \u003cem\u003emeditation is to the mind what a garbage collector is to the JVM.\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e","title":"Meditation in JVM"},{"content":"Merhaba Beria,\nBir başka inziva aktivitesinden döndüm. Eve döndüğümde seni buldum yine. Bana geldin, bunları getirdin bana; ben de seninle paylaşıyorum. Umarım beni hissettirdiğinin bir kısmını sana taşıyabilirim.\nBeria, suyun suyuma katıldı. Ektiğin tohum su aldı.\nBen seni sevmiyorum. Sen beni seviyorsun. Sarılı kaldım sende. Kalbimi sen taşıyorsun ellerinde.\nBen sadece ayaklarına sarılabiliyorum, başımı ayak parmaklarında dinlendirebiliyorum ancak.\nBen sana senin kollarınla sarılıyorum, Ben seni senin kalbinle seviyorum. Sol tarafımda sadece sen varsın, Sağımda biten bir ben.\nSağ kürek kemiğime nohut tanesi büyüklüğünde bir ağrı geldi. Bana konuşmasını bitirene kadar misafirim oldu. Konuşması bitince gitti, beni saran bir şefkat balonunun içinde bıraktı.\nVücut ağrıdı, zihin dillendirdi. Kalp izliyordu.\nSeninle beni izliyorduk, sadece seninle kaldık geriye.\nBana bir film söylemiştin. Kitap okumakla olmaz bu işler, “ilişkilerde tecrübe etmelisin” demiştim. Kabul etsem de ikna olmamıştım, pratiğe dökemiyordum. İlk inziva kampında videodaki adam tekrarlıyordu: “Entelektüel, felsefik bir bilgiyle olmaz; o bilgiyi kendiniz tecrübe edeceksiniz,” diyordu. Adamla hâlâ kafamda tartışmam devam ederken yıllar önce öldüğünü öğrendim. Ölü bir adamla tartışıyordum.\nSenin yoluna beni çıkaran, bana uygun düşen bir yönteme denk gelmiş oldum. Beni senin yolunda yürüttü. Sen, ben yola çıkmadan önceki hancı gibiydin. Ya da beni okula gönderen bir anne. Yolda ihtiyacım olacak çoğu şeyi çantama yerleştirmiştin. Yola çıktığımda sana veda etmek zorunda kalmıştım. Beni bıraktığın için, gülümsemenle uğurladığın için teşekkür ederim.\nBunları söylüyorum çünkü yolda karşılaştığım kişiler var. Yolu yürüyorlar, ancak yanlarında senin erzak, ilk yardım ve şefkatin yok. Yollarının dolambaçlı, yokuşlu, daha yorucu olabildiğini gözlemliyorum. Bir parçanın benimle yola çıkmasına izin verdiğin, paylaştığın için teşekkür ederim.\nSeni seviyorum diyemem, utanırım. Seni ancak senin sevginle sevebilirim. Beceriksizliğimden değil, haddimden.\nSeni affediyorum diyemem. Utanırım. Korkarım. Haddimi bilmemekten. Seni ancak hoşgörebilirim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/tesekkurler-beria/","summary":"\u003cp\u003eMerhaba Beria,\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eBir başka inziva aktivitesinden döndüm. Eve döndüğümde seni buldum yine.\nBana geldin, bunları getirdin bana; ben de seninle paylaşıyorum.\nUmarım beni hissettirdiğinin bir kısmını sana taşıyabilirim.\u003c/p\u003e","title":"Teşekkürler Beria"},{"content":"I was in Dhamma Mahi in France for the first time. I would like to share some of the experiences I had during my stay there.\nIt was a long drive from where I live. I arrived safely and securely. The place was in the middle of nowhere; I was also in the middle of nowhere. So we found each other there.\nWater Filter It was before the course started. Based on my observations, I could not figure out if I could drink the water from the tap, or how to refill my bottle. I could insist on resolving this issue by my own resources, but I knew there was another way now: I could ask for help. I was willing to, I was getting used to that.\nHowever, it was still challenging because I was in France. There was also the language barrier. I did not want to make myself or others uncomfortable. So that was why there was a course manager, I thought, and I decided to approach him.\nI was going to be dependent on someone. I was going to put myself in their hands. I was brave enough to take the risk:\nI could be crushed, or I could be held.\nHe was willing to help me in English even though he was not fluent. After the first moment, he asked me to speak slower. He did not make me feel bad for not being able to speak French or not being able to take care of some trivial problem by myself. Neither was he off-balanced by the challenge thrown in his way. I tried to express myself slower and clearer again. His patience helped him understood what I needed.\nHe attempted to explain what I could do, but I did not understand the explanation. He sensed that. He was not frustrated by his English-language limitations, nor was he frustrated by my inability to understand him. I was not frustrated with myself because of my inability to understand him. Neither was I frustrated by his inability to speak fluently.\nI think we were focused on the problem more. When frustration did not take all the energy, there were other possibilities. We were in the garden; he asked me to follow him with a gesture. I followed his steps. In the kitchen, non-verbally he showed me where the water filter was and how I could use it. The problem was understood, and it was addressed. What happened in between is just a memory.\nGratitude and patience washed away all the thirst.\nI felt proud that I could ask and receive help from others. I was even more impressed and inspired by his approach:\nNothing was able to get in the way of providing and delivering his care.\nForest and Garden The course began, and I had access to water. It was not my first retreat, but it was the first time I deeply felt how safe and secure I was. I was in the middle of nowhere among people I had never seen in my life.\nA part of the center was forest. A real forest with high trees: one side of the forest was unknown, dark, and mysterious. The other side of the forest was garden. For days I went back and forth on the line.\nI was invisible to them, but at the same time I felt the most seen. I did not feel any threat, I did not feel any imaginary judgement, I did not see any judging look. I felt so free:\nI was watched but not interfered with. I was cared for but not pressured. I was seen but not judged.\nIt is not so easy to explain. In some way I perceived it that way because of how I felt for them. Because I was not giving any of them to any other of them. I felt increasingly lucky to be able to experience such an environment. I knew what being physically safe is, but that was a kind of safety going beyond physical.\nI felt secure many times, but this was the first time I also felt safe.\nI was sharing a space with others without being pressured. There was enough space for everyone. Anyone could do anything they wanted; nobody was going to do anything to anyone.\nI knew that from the experience. That was the whole practice: one’s own reactions and observations become the central point. There are no other people on the stage. Paradoxically, that somehow brings the people into the middle of the stage. When you do not give them any importance, they become the most important. When you are not any threat, you are the most safe.\nI did not know those people, they did not know me either. I was nobody to them. Simply nobody; I didn’t offer them anything, they wouldn’t see me maybe ever again. Yet simple gestures made me feel so seen, so human. People would give me way, open and hold doors for me, be patient with me. I realized I did not have those reflexes developed. I gave way once and took way three if not five times. I was jealous of them, of their way of caring.\nI smiled and even laughed in the forest. The peace and the comfort I felt were at the levels of absurdity.\nCushion One evening, I entered the hall and saw my cushion was occupied. The person next to me had accidentally sat on my cushion. When I realized that, I was initially confused and then smiled. I sat on his cushion. Normally he was on my right side but this time he was on my left side.\nI did not say anything; he did not say anything. The next day I found my shawl nicely folded, and I smiled again. I am amazed how silence can bring wonders and how words can sometimes steal it.\nWe share a wordless and worldless memory.\nInternet Sharing The course was over. I needed internet because I thought I could renew my package on the way back. There was no stable internet in the center. So I went to the course manager again.\nSkipping some details: he shared his mobile internet, but we were in a rural area, so it did not work. I followed him and he asked for help from another person. Some technical challenges and slow internet connection made the whole thing take longer than I could imagine.\nI felt guilty keeping him busy, blaming myself for leaving this as a last-moment task. I even suggested that he could leave and I would find a way, but he stayed with me.\nUntil the last moment, until he had assurance that I had my own internet connection on my phone. This time the guilt and self-blame were overwritten by gratitude.\nHow selfless he was, how focused he was on my need and nothing else. He stayed with me from the moment he found out about my need and until it was taken care of. If he had worked for a company, I would be a loyal customer because of the customer service. Ironically, there was no company, no reviews, no customer service, no promotions, no aftermath, no money involved.\nI am so grateful to these unknown people. They have many faces, but it is one spirit.\nBack Home I got back home safely and securely. I was emptying my luggage. My focus was on a different place this time. My mind did not roll over in frustration, in guilt, in self-blaming. I did not see myself. I did not see what I did, what I did not do, what I could do, what I could not do.\nInstead, I saw them. I saw what they did to me and what they did not do to me. I hugged the sofa and cried these Kurdish words:\nTi çime fa tistane didiye mi Te mi rezil kereye Me cikiriye ti fa tistane didiye mi E distek ninim E distek ninim\nE gu me gu Me cikiriye ki mi hek kiriye\nWhy are you giving me these things? You are disgracing me. What did I do that you are giving me these? I am nothing. I am nothing.\nI am shit, shit. What have I done to deserve it?\nHe took me home safely and securely.\nHe spoke to me in a language that I did not speak fluently.\nHe made me feel in a language that I had even forgotten.\nI don\u0026rsquo;t even know his name.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/safety-and-security/","summary":"\u003cp\u003eI was in Dhamma Mahi in France for the first time. I would like to share some of the experiences I had during my stay there.\u003c/p\u003e","title":"Safety and Security"},{"content":"2025-08-01\nI was an investment. I am a dam. The concrete can’t hold anymore.\nI couldn’t move this mountain. You can’t move it now.\nI will leave this wound open — until no more of your blood.\nYour anger and my fear, your blaming and my guilt, your absence and my longing — which one of us can cut deeper?\nIt is not your fault. Neither is mine. I can’t avoid suffering. But I can choose.\nYour hand knows how to hold, but it doesn’t know how to reach.\nYou are divided in two: head and body, left and right, south and north — so on and so on. One is blind to the other. How can you ever see me?\nYou may have the eye; I don’t have the heart anymore. You may have the light; I don’t have the house anymore.\nHe became a hanger. Neck held, shoulders carried. Rib cage — a t-shirt in wind.\nBoynu kürek olmuştu. Toprağı atıyordu. Boynu kaşık olmuştu. Eskiyi karıştırıyordu.\nSağı soluna düşman değildi artık. Altı ve üstü birbirini bulamıyordu.\nKalçasına tekmeler attı. Sırtını yumrukladı. Boynunu kırdı.\n2025-08-02\nenkazdi\n2025-08-03\nYou hold a knife. It cuts you the most.\nKansızlarla kan bağı olmaz.\nThis land is not your playground. I will shoot you — without a blink.\nSave your confusion for yourself. Go. Eat your own food.\nYou do not leave me alone. I remove myself from you.\nIf you are blind, walk into my fire.\nCome. I will take us both.\n2025-08-04\nThis voice is not yours, Why do you carry it?\n2025-08-05\nI am angry. I am not angry at you. I am just angry — for all the things I could have, for all the things I could have not.\nDon’t cry. Don’t be sad. Don’t be afraid. Don’t worry. Don’t be angry. Do breathe a little, though — you are not a corpse. I torture living beings.\nYou are taken from yourself. They were also taken from themselves.\nThis is so sad. Not you said a bad word sad, or you didn’t say hi sad, or you rejected me sad. This is something else.\nThis is not you are blind, you are ignorant anger. This is something else. This is loss for us all. This is real helplessness.\nWe can’t reach each other. We are in the same time, in the same location, in the same breath — and we can’t touch. We are in different places.\nI can’t hold you yet. I still need holding.\nI am a base case. We are a recursive function.\nHow challenging it is to touch another soul.\nBe angry! Go crazy! Don’t tell me everything is okay. Be angry at the anger living in you! Go mad! Be a rebel to yourself! Overthrone yourself! Get rid of yourself! Undig from the bottom of your grave!\nIf you ever decide to walk — this is your compass: I am blind.\n2025-08-08\nCaresizdi sağ yanı. Eli vermek istiyordu, yoktu. Eli almak istiyordu, yer yoktu. Ayağı gelmek istiyordu, yön yoktu. Ayağı gitmek istiyordu, yer yoktu.\n2025-08-10\nI have the moon on one side, the sun on the other. They shine in turn.\n2025-08-12\nKalbini sökeceğim, Beni değil, Kendini sev diye.\n2025-08-15\nSizi dövmek istiyordum, kendim için. Kendimi sevdim, kendim için. Sizi dövmek istiyorum, sizin için.\nSizi sevdim,\nsizin için.\nSırtımı tutuyorum. Kaburgalarımı sarmışım — nefes almamak için, alacağım derin nefeste boğulmamak için.\nÖlüyorum doğarken, kapıyı açarak kapatıyorum, gülerken ağlıyorum, giderken geliyorum.\nBir nefesti. Birimiz yaşayacaktı. Avuç tuttuğundan büyük değil artık.\n2025-08-18\nBir erkekti. Hamura vurdu yumruğunu. Şekil verdi. Dönüştürdü.\nBir kadındı. Yoğurdu kendini.\nBir insandı. Doğurdu kendini.\n2025-08-19\nBir nefesti ömrü. Aldı, verdi.\nDerin nefes alamıyordu. Ömrü vücuduna sığmıyordu. Şimdi fazla geliyor. Alamadığından değil, İhtiyacı olmadığından.\nSöylemedik her şeyi? Aynı şeyi bin kere tekrar etmedik mi?\nÖzgürlük mü rahat? Rahat mı özgürlük?\n2025-08-23\nAğlamak istiyorum, gözyaşım yok.\nBir bebeğin kâğıttan evi yıkılıyor. Yaşadığı dramayı düşün.\nCahilce yaşamak. Bilmeden. Yaşamak için bir şey bilmeye gerek yok. Nefes bilerek alınan bir şey değil. Adım düşünülerek atılan, yemek düşünülerek yenilen bir şey değil ki. Bir otobüsün içindesin. Koltuğun başka bir otobüs. Bindiğin otobüs de başka bir otobüsün içinde. Herkes gidiyor, her şey gidiyor.\nGel evcilik oyna bizimle, gel ailecilik oyna bizimle. Gel halayımıza katıl.\nHerkes dünyayı ne olduğuyla görüyor. Gözü sadece ne olduğunu görüyor. Gören göz değil, gösteren göz oluyor.\nBir elma dünyayı elma olarak görüyor, armut armut olarak.\nNe kadar çok hikâye yazmışım. Ne kadar çok olay kaydetmişim. Yorumlamışım. Sırtımda kütüphanem olarak taşıyorum. Dünyaya boş gözlerle bakmıyorum.\nAnlam bulmak zor. Anlam yaratmak daha zor. Anlamsızlık peki?\nNe bekliyorsun, herkesin gözünün açılmasını mı?\n2025-08-25\nKorunamama gücsüzlüğünden, korunma gücüne, korunma gücünden, korunmaya gerek duymayan bir güce dönüşüm.\n2025-08-29\nBeni öldürebilirsin, sen yapamazsın. Dokunamazsın bana. Bir kere daha dokunamazsın bana.\nSeni paramparça ederim. Seni nefes aldığına pişman ederim. Kulakların duyduklarına pişman olurlar. Duyma sesime.\nGel! Gel, seni duvara kâğıt yapayım.\nBana dokunursan, elini benden alamazsın.\nateşe dokunacak birine, “yanabilirsin” demek bu.\nKarnımda, kalçalarımda, sırtımda. Bir sütun, bir kolon gibi. Vurulduğunda savrulmaz, vurduğunda savurur.\nMermisi bitmeyecek bir silah gibiyim. Odunu bitmeyecek bir ateş gibi. Demir bana eğilir, bende eğilir. Yok etmek isteyen yok olur. Sarılmak isteyen sarılır.\nKontrol değil teslimiyet bu. Bu budur. Yok etmeye çalıştım, yok oldum. Şimdi beni sarıyor.\nİnsanlık başka bir şey. İnsan olmak başka bir şey.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/two-lines-iii/","summary":"\u003cp\u003e\u003cem\u003e2025-08-01\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eI was an investment. \u003cbr\u003e\nI am a dam. \u003cbr\u003e\nThe concrete can’t hold anymore.\u003c/p\u003e","title":"two lines - III"},{"content":"Thought of making kulunce today. Then decided not to. I didn’t feel like doing it. After a while, I went to it again — and did it.\nWithout strictly following the measurements, with ideas here and there. So I made kulunce. Decided to have them with black tea.\nWhen they were ready, I tried one. I laughed out of joy. The taste — the ghee, the milk, the softness, the crunch, the fennel, the çörek otu — all hit at once.\nI took some bites with homemade yogurt. It hit even harder.\nThen I tried again, this time with homemade cheese. It was heaven. I was so happy. Now tea was ready — I would eat some that way.\nI didn’t feel like sitting too much. Standing up, working in the kitchen, felt more comfortable — the opposite of my usual way of being.\nI already ate more than I would allow myself, and keep eating more. I cried a bit while eating.\nThe taste of çörek otu is the best thing in the world. I knew the taste, but it never occurred to me to have it for myself. I always thought it was something out there — you get it from others, via others.\nI didn’t even know the name. I mean, I knew the name, I knew the taste — but I didn’t link them. I always felt like it was something used in çörek, which I usually don’t cook or eat. It’s what makes a ramazan pidesi special, and kulunce special.\nI keep going back to drinking black tea, using a tea pot — the tea and the way I used to drink it with my parents. I resist drinking, thinking it might not be healthy for me, but every time after a meal, that’s mostly the only thing I want. It comforts me.\nAnd with bakery — the taste of ramazan, the taste of bayram. Maybe I ate too much, or got too happy. My stomach is in pain. Too much food love.\nSeni altmış yıldır seven bir kişi bile olmadı. Bir kişi bile.\nSen hiç sevilmedin. Sevgi nedir, bilmiyorsun. Güvende olmak nedir, bilmiyorsun. Huzurlu olmak nedir, bilmiyorsun.\nDiğerleri için hiç insan olmadın. Diğerleri senin için hiç insan olmadı.\nSeni sevmek istiyorum. Seni sevmeme izin ver. Seni henüz nasıl seveceğimi bilmiyorum. Seni istediğin gibi değil, bildiğin gibi değil.\nSeni senin sevginle sevmeyeceğim. Seni sevmeme izin ver. Sana dokunmama izin ver. Sana sarılmama izin ver. Kalbine ulaşmama izin ver. Sevgimin sana ulaşmasına izin ver.\nSeni sevmek için öldüm ben. Oğlun değilim artık. Sevginim.\nSeni sevmeme izin ver.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/corek-otu/","summary":"\u003cp\u003eThought of making kulunce today. \u003cbr\u003e\nThen decided not to. \u003cbr\u003e\nI didn’t feel like doing it. \u003cbr\u003e\nAfter a while, I went to it again — and did it.\u003c/p\u003e","title":"Çörek Otu"},{"content":"Sıkıldım. Yoruldum biraz. Ağırım bugün.\nSabahki oturumda da pek canlı hissetmedim. Ayaklarımı açıp uzanmak istiyordum. Sırt bölgem, özellikle alt kısmı ağrıyordu.\nTarif kovalamaktan ve ne yapacağımı düşünmekten, ona göre alışveriş yapmaktan biraz yoruldum sanki. Köpek gibi kemik peşinde koşuyorum. Pişirdiğim şeyleri bitirmek için uğraşıyorum bu sefer.\nGünlükleri yazmak istemiyorum. Oturumlarımı not almıyorum artık o kadar sık ve istekli bir şekilde. Normalleşti, olağanlaştı belki, bilmiyorum.\nDüşünsel fikirleri de kurcalamak istemiyorum artık. Aklıma ufak tefek şeyler geliyor. Ne anlamı var?\nDilsiz mi olsam, sağır mı?\nDuyduklarım bana iyi gelmiyor, söyleyeceklerimin bir anlamı yok.\n“Kör göze körsün” diyorsun, kim diyor — ben mi? Umutsuz ve çaresizim bugün.\nİstemez miydim sizinle aile olmayı? Artık sizin gibi yemiyor, içmiyor, konuşmuyor, oturmuyor, uyumuyorum.\nNehirin farklı kıyılarındayız artık. Birbirimize ulaşamayacağız bu şekilde.\n“Anneni özlemedin mi?” \u0026ldquo;Hani diyordun insanın tek bir annesi olur” diyor.\nÜzülüyor muyum? Yıkılıyor muyum? Evet. Ama eskisi gibi değil; eski sebeplerden değil. Annemin — ne kadar çaresiz, cahil. Cahil kelimesini aşağılamak için kullanmıyorum. Siyaha siyah demek gibi. Kaybolana kayıp demek gibi. Köre kör demek gibi. Cahile de cahil diyebilirim: ne yapacağını bilmemek, ne olduğunu bilmemek, çektiğin acının ne olduğunu bilmemek, niye olduğunu bilmemek. Bildiğini sanmak ama bilmemek.\nAnnemi özledim, ama özlediğim anne değilsin sen. Ben de senin oğlum dediğin oğlun değilim. İçindeki bütün acıları, tutanamayanları dökeceğin bir lağım da değilim. Seni kurtarabilecek bir pozisyonda da değilim.\n“Uyuyana uyuyorsun” diyemezsin diyorlar — ne kadar güzel, ne kadar basit. Bu insanlara bakıyorum: bir beden görüyorum. Ancak kendilerini taşımıyorlar. Ne taşıyorlar?\nÜzülüyorum. Sinirleniyorum. Onları öldürmek istiyorum. Onları yaşatmak istiyorum. Nefes almasınlar istiyorum. Nefes alsınlar istiyorum. Onları öldürmek istiyorum, ilk defa nefes alsınlar istiyorum. Ölmeden önce bir kere, bir kere kendileri olarak nefes alsınlar istiyorum.\nNasıl yapacağımı bilmiyorum. Çaresizim. Elim, kollarım, ayaklarım, dilim bağlı. Hiçbir şey yapamıyorum.\nKör oldukları için onlara hâlâ sinirliyim; bu şekilde onlara yardımcı olamam.\nNeden sinirliyim? Kendilerini ve beni terk ettikleri için. Beni kendimi terk etmeye zorladıkları, zorlayabilecekleri için. Boğuldukları ipe takılmak istemiyorum. Onları zehirleyen sudan içmek istemiyorum.\nÜzülüyorum. Çok üzülüyorum. Kendimi bazen Noah gibi düşünüyorum; onları geride bırakmam gerekiyormuş gibi. Onları kurtarmak elimde değil, ancak bunu kabullenmekte zorlanıyorum. Onların kendi yapması gereken bir şeymiş gibi ama yapmıyorlar — neden yapmıyorlar? Bu sefer de sinirleniyorum.\nSuçluluk hissetmiyorum bence artık. En azından eskisi kadar olmadığına eminim. Onlarsız özgürlüğü ne yapayım ben. Onlarsız özgürlüğün ne olduğunu biliyor muyum?\nŞu anda onları tümüyle, hepsini engellemek istiyorum, hepsini engellemeyi düşünüyorum.\nNe kadar azalmış olsa da farklılaşan davranışlarımın ardında hâlâ onları kurtarma, aydınlatma, farkındalıklarını artırma gibi düşünceler var. Bu da aslında kendimi korumak, kendi özgürlüğüm için.\nI am going to block them all.\nI am taking myself from you, and you from myself. I am no good to you, you are no good to me. Neither of us can save each other from each other. I am not angry, I am not even upset. I am just walking a path set before me. What choice do I have? What choice do you have? I don\u0026rsquo;t feel sad either, not devastating sad. I am not punishing anyone. I am opening a door by closing one. I don\u0026rsquo;t even know what are on either side of the door. Does it matter? Isn\u0026rsquo;t that walking? Goodbye. I sincerely hope we see each on the other side.\nI did it. One by one. I blocked them.\nAteşe bıraktım onları. Tek başlarına. Ateşin içine attım. Oysaki bu gün zeytinyağlı fasulye yapacaktım, ilk defa. Yeni tarifler deneyecektim. Bu mu olacaktı ateş? Bu mu olacaktı yeni yemek? Bunu mu yiyecektim bugün?\nAre you still living? Are you still living? This is not about living. This is dying itself. Dying is the living. Not like time passes and you die. But you die, literally die. Not breath by breath but piece by piece.\nI finally run from home. I am free. I am alone. Really alone. Not foolingly alone. But alone. By myself. Not invisible in a crowd. Invisible from the crowd.\nI am not trying to be part of their family, and I don\u0026rsquo;t have to try another to make them my family.\nI am a boy, and I am girl, I am a child. I am a man, I am a woman, I am grown up. I am a father. I am a mother. I am a brother. I am a sister. I am a family. I am alone.\nYou died. Long ago. I buried you, just now.\nDemleme çay yapayım dedim kendime. Etrafı temizlemeye başladım. Toz alıyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/atese-biraktim/","summary":"\u003cp\u003eSıkıldım. Yoruldum biraz. Ağırım bugün.\u003c/p\u003e","title":"Ateşe Bıraktım"},{"content":"Aşçıdan sıkıldım sanki. Felsefeci ile takılmak istiyorum biraz. Neredesin?\nBütün kan beynimden mideme çekilmiş gibi.\nİki kelimenin belini bükelim istiyorum, ters çevirelim sözlüğü, tersten okuyalım bu sefer. Hem arka sayfadan hem aşağıdan. Ne anlatıyor? Bildiklerimizden ne farklı söylüyor bize? Olmadığımız yeri gösterecek mi bize? Uyumadığımız rüyaları anlatacak mı bize? Tadını almadığımız ölümleri hatırlatacak mı bize?\nBir koltukta iki karpuz olmaz diyorlar. Yalan. Bir bedende bin can oluyor, bir koltukta iki karpuz niye olmasın?\nOl ve öl. İki gözdü.\nOlmekti seninki, gözsüzdü. Ne olabildin, ne ölebildin.\nBitmeyen bir yoldu bu. Yolcu değil, yol yorgundu.\nOlmamanın draması bu. Olmadığında ne olabilir?\nBu nefesi aldık şimdi, başka nefesi alırız birazdan.\nHapsedilmemişti. Var edilmişti. Mahkûm, hapisti.\nYaşıyordu bu akşam yine. Burnundan içiyordu her nefesi. Yalnızlık ve ölümdü kadeh arkadaşları. Kimsesizlik ve çaresizlikti mezeleri. Tatlandırmaya çalışıyordu. Sağ kalkamayacaktı bu masadan.\nVücudu hayata direnmisti. Suya direnen kaya gibi. Şekil almıştı. Hayat şekil vermişti. Kendini şekil sanıyordu.\nKendini var etmiyordu ki artık, seni mi var edecekti?\nHiç kimsenin yaşamadığı bir evdeyim. Hiç kimsenin ulaşamayacağı bir evde. Bu evin içine hiç kimse giremez. Hiç kimse bana ulaşamaz. Hiç kimse bana dokunamaz.\nBu evin dışına çıkan sadece benim. Dışarıdakiler beni evden çıkarabilirler. Korku ile, suçlama ile, şehvet ile.\nHapishane bu evin içi değil, evin dışı. Evin içinde hiçbir şey yok. Bomboş.\nBeni dışarıya çekecek yemin var mı?\nBu eve giren nefesleri alıp vereceğim. Evin içi bomboş.\nBen neredeyim o zaman?\nEvin kendisi ve boşluğum. Boşluğun içindeki evim. Evin içindeki boşluğum.\nEvin dışında sesler, lezzetler ve güzeller var. Beni tutacak bir el var mı? Elin tutacağı bir ben var mı?\nBir elin ve bir benin içine düşeceği yerdeyim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/evdeyim/","summary":"\u003cp\u003eAşçıdan sıkıldım sanki. \u003cbr\u003e\nFelsefeci ile takılmak istiyorum biraz.  \u003cbr\u003e\nNeredesin?\u003c/p\u003e","title":"Evdeyim"},{"content":"Ara ara aklıma İstiklal Marşı\u0026rsquo;nın şu satırı gelir: hangi çılgın bana zincir vuracakmış! şaşarım. Güçlü hissetmeye ihtiyacım olduğunda veya güçlü hissettiğimde bir ışık gibi yanar zihnimde. Son zamanlarda başka bir satır daha canlanmaya başladı: yurdumu alçaklara uğratma sakın. Diğer satırları hatırlamaya çalıştım, uzun yıllar oldu okumalı, unutmuşum. Ancak bu sabah bir daha satır satır okumak istedim. Bana görünmek isteyen bir şey vardı sanki.\nBu marş 100 yıllar önce yazılmış. Yazıldığı şartlar ve hitap ettiği kitle çok farklıydı. Tarih bilgim sınavlardan geçecek kadar, şiirin ve yazarı ile ilgili bilgim de sınıfta her gün baktığım tablodaki kağıt üzerindekiler kadar oldu. O yüzden; yorumlarım hatalar içerebilir, kimseyi incitmek değil niyetim. Olabilecek hatalar için affınıza sığınıyorum.\nBu şiir sanki 100 yıl önce yazılmış ve artık sadece bir formalite olmuş gibi hissettim. Yani modası geçmiş sanki: asker değilim, savaşa da gitmiyorum. Bu şiir bana ne anlatıyor? Ben bu şiiri bugün bir birey olarak, bir kişi olarak okudum. Bir kişi olarak, bireysel olarak anlamaya çalıştım. Bugün barışın ve modern hayatın hakim olduğu bir noktada okuyorum. O yüzden; şiir benim için sembolik bir başyapıta dönüştü. Yani sembollerle zamansızlaşan bir eser oldu. Birinin bana anlattığı bir bağımsızlık ve özgürlük hikayesini oldu. Ben de okudum.\nEser 10 parçadan oluşuyor. Parça parça okuyacağım. Bunlar tamamıyla kendi kişisel yorumlarım, abartılarım, hatalarım, ilişkilendirmelerimdir. Eserin taşıdığı ciddiyetin ve hassasiyetin farkındayım. Bunu yaparken yine affınıza sığınıyorum. Bu kadar paklamadan (disclaimer) sonra başlayabilirim.\nTam girmeden şu iki kutbu da eksenimizde tutalım isterim:\n“Yurtta sulh, cihanda sulh.” — Mustafa Kemal Atatürk\nBu cümleyi bir zoom yaparsak önünde şu var aslında: Kişide barış. Yani en küçük birimden başlıyor. O yüzden başı ve sonuna istediğimiz kadar şey ekleyebiliriz. Cem Yılmaz\u0026rsquo;ın güldüğü içimizdeki huzur burada.\nBir diğer uygun gördüğüm düşünce ise Hz. Muhammed\u0026rsquo;in söylemiş olabileceği şu söz:\n“Biz küçük cihaddan döndük, şimdi büyük cihada gidiyoruz.” — Hz. Muhammed (s.a.v)\nBu şiiri, ben büyük cihad penceresinden okuyorum.\nGöl\u0026rsquo;e mayamı bırakıyorum.\n1. kıta Korkma! Sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak, Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak. O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak; O benimdir, o benim milletimindir ancak.\nBu muazzam güçlü bir giriş. Şüpheye hiç yer bırakmıyor. Direkt! Karanlıkta duyabileceğimiz bir ses. İlk kelimesi ilk nefes gibi.\nBayrak nefestir. Yurt bedendir. Millet; bütündür, birliktir.\nNefes, bütünü bedende buluşturur.\nNefes\u0026rsquo;in; bağımsızlığını, gücünü kendinden alan, kontrol edilemeyen özellikleri vurgulanıyor bu dörtlükte. Burada bir güven tanımı var. Garanti veriyor: “Sen bunu bana bırak.”\nİlk cümle neredeyse takva\u0026rsquo;nın tanımı, takva\u0026rsquo;ya davet var.\nİkinci satır bedene geliyor. Bedende hayat ateşi(enerji) yanmaya devam ettikçe, dumanı — yani nefesi, yani bayrağı — dalgalanmaya devam edecek.\nÜçüncü satırda nefes; benim birliğimin, bütünlüğümün işaretidir. O bayrak, o nefes yalnızca “benimdir”; bana, benim varlığıma, benim bilincime aittir.\nNefes, vatan olan bedenin üzerinde bir bayraktır.\n(Burada okumalar \u0026ldquo;farkındalık\u0026rdquo; ile de yapılabilir.)\n“Millet” kavramı, birlik ve beraberlik düşüncesiyle birçok öğretide işlenmiştir. Buddha’nın sama samadhi öğretisi, ikiliklerin birleşmesi vs bu düzlemde okunabilir. Psikolojideki IFS (Internal Family Systems) yaklaşımı bile, bireyin içsel parçalarını “millet” kavramı içinde düşünülebilir.\nNefes, bilinç ve bilinç dışını birleştiren güçtür; farklılıkları altında toplayan bayraktır.\nBu ilk kısım o kadar güçlü ki izini her yerde sürebilirsiniz. Burada bırakacağım.\n2. kıta Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal! Kahraman ırkıma bir gül; ne bu şiddet, bu celal? Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal… Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal.\nNefes, kendisiyle konuşmaya başlıyor.\n“Oyun daha bitmedi ki? Neden bıraktın kendini? Ben hâlâ buradayım,” diyor nefes.\nBurada, şiddetten barışa bir geçiş var.\nŞiddet ile, isyan ederek olmaz bu işler. Efor önemli burada, nasıl bir efor harcandığı.\nBağımsızlık, zaten “millet” olanındır. Bir olan, birlik olan zaten bağımsızdır; özünde hürdür.\nBu dizelerde Buddha’nın Dört Yüce Gerçeği’nden ilk ikisini yaşamış birine, kalan ikisinin — yolun ve kurtuluşun — hatırlatılması vardır.\n3. kıta Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım. Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım! Kükremiş sel gibiyim; bendimi çiğner, aşarım; Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.\nArtık nefes kendisiyle tanıştırıyor bizi. Bu, nefesin — ve onun ardındaki, içindeki enerjinin — en saf tanımları. Burada bir kendini hatırlama var. Nefesi ile tanışmış bir bedenin, kendi gücü ile tanışmış bir bireyin şahitlik ettiği durum.\nBunu bence vücudun enerji sistemlerini açıklamak için de kullanabiliriz.\nVücut kendini temizlemeye kararlı burada. Vatan toprakları, işgalcilerden arındırılacak başka yolu yok.\nGeldikleri gibi gidecekler!\nBurası nefsin 7 mertebesinin 2. basamağı. İlkinden ikincisine geçiş başlıyor.\n4. kıta Garb’ın âfâkını sarmışsa çelik zırhlı duvar; Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var. Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir îmânı boğar, \u0026ldquo;Medeniyet!\u0026rdquo; dediğin tek dişi kalmış canavar?\nNefes\u0026rsquo;in peşine takıldık gidiyoruz.\nNefes, rüzgar gibi. Engelsiz değil. Ancak, burada nefesin gücü diğer her şeye karşı bir kez daha vurgulanıyor, hatırlatılıyor.\nİnanç pekiştiriliyor. Düşman (garb) kim olursa olsun, gücü (çelik zırhlı duvar) ne olursa olsun. Bu göğsün sınırlarından içeri giremez.\nBurada gücün keşfi ile birlikte sınırlar da beliriyor. O sınırların dışında ne olduğundan bağımsız, içeride bir güç var. Bireysel sınırlar, bedensel sınırlar ve onları koruma iradesi tanınıyor. Bu, bir güçlenme ve özgüven kazanımı (empowerment) anıdır.\nİman, sadece boş elin tutabildiği; her maddeden, her silahtan, her duvardan daha güçlü bir şeydir.\nDüşman elim eli bana tokat atabilir; ama bana, benim elim ile tokat attıramaz.\n5. kıta Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma sakın, Siper et gövdeni, dursun bu hayâsızca akın. Doğacaktır sana vadettiği günler Hakk’ın, Kim bilir, belki yarın belki yarından da yakın.\nBu, sabır dörtlüğü.\nSaldırılar durmayacak; ancak vad edilen günler — daha önce işaret edilen — eninde sonunda gelecek. Başka bir olasılık yok. Buradaki alçakların hiçbiri tamamen “dışarıda” değil.\nNefes, arkadaş nasihati veriyor.\nBu kolay olmayacak, ama bir garanti var. It is bound to happen. Umutsuzluğa, karamsarlığa karşı bir antidot.\nBuradaki sabır, pasif bir bekleyiş değil. Aktif bir katlanma hâli; bir dayanıklılık, bir endurance.\nBuddha’nın Sekiz Katlı Yol’u (Eightfold Path) burada yankılanıyor.\n6. kıta Bastığın yerleri “toprak” diyerek geçme, tanı, Düşün altındaki binlerce kefensiz yatanı. Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır atanı, Verme, dünyaları alsan da bu cennet vatanı.\nNefesten bedene geçiş tamamlanıyor. Beden artık bu cennet vatan oluyor. Tanı: kimler yatıyor bu bedende, kefensiz ve sessiz?\n“Beden” diyerek geçme, fark et! Kaç kez şehit oldun bu topraklarda, bu bedende? Buradaki uyarı, disembodiment tehlikesine karşı: Vazgeçme bu bedenden heveslerin uğruna.\nMesela: alkol, sigara, uyuşturucu, aşırı cinsel arzular, aşırı yeme, aşırı spor, aşırı çalışma… Yıpratma bu bedeni, bu cennet vatanı bu dünya uğruna.\nBurada travma, somatik terapi ve diğer ruhsal öğretilerle bağ kurabiliriz. Inner child çalışmaları için de mükemmel bir metafor. Bir tür vipassana (body scanning) pratiği gibi okunabilir.\nBayrağa, nefese çağrı vardı yukarıda. Şimdi toprağa, bedene çağrı var.\nAnapana\u0026rsquo;dan Vipassana\u0026rsquo;ya geçiş yapıyoruz. Goenka\u0026rsquo;nın 10-günlük programının 4.günü bu: nefes farkındalığından beden farkındalığına.\n7. kıta Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda? Şüheda fışkıracak, toprağı sıksan şüheda. Canı, cananı, bütün varımı alsın da Hüda, Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.\nÖlmeden ölünce geriye tek vatan kalıyor bu dünyada. Bu cennet vatanda sayısız şehit. Tek vatan için her şeyden vazgeçiliyor.\nBurada asıl meyvenin tadı konusuyor. Pure-consciousness, saf bilinç. Formdan formsuzluğa geçiş yapıldı.\nBu fakirleşmek isteyen Sufi tanımlamaları. Buddha\u0026rsquo;nın boşluğuna olan arzu.\nBedenin ölmeden binlerce kere öleceksin.\nHüda = Tanrı, ilahi güç Cüda = Ayrı, kopuk, parçalanmış\n8. kıta Ruhumun senden İlahî, şudur ancak emeli: Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli. Bu ezanlar, ki şehadetleri dinin temeli, Ebedî, yurdumun üstünde benim inlemeli.\nBurada artık masaya oturuyor taraflar.\nVatan temizlendi, bayrak özgürce dalgalanabiliyor. Millet olmanin şartları sıralanıyor.\nBireysel meclis kurulmuştur. Bu, bir tür kişisel anayasadır: Bireysel sınırlar belirleniyor; Bu sınırların korunacağını da ortaya koyuyor.\nBurada dini terimler, yalnızca ibadet bağlamında okunursa anlamı fakirleşir.\n9. kıta O zaman vecdile bin secde eder, varsa taşım, Her cerihamdan, İlahî, boşanıp kanlı yaşım, Fışkırır ruhumücerret gibi yerden naaşım, O zaman yükselerek arşa değer belki başım.\nVatan (beden) artık tüm düşmanlardan temizlendi. Bu dörtlük, en güzel çakralar ile anlaşılabilir:\nSon satır, crown chakra (taç çakra) ile ilişkilendirilebilir.\nTemizlenen ve vatan gibi korunan bir bedende, enerjinin aktifleşmesi ve yükselmesi anlatılıyor. Önce nefes tanımlandı, sonra beden; şimdi enerji devreye giriyor.\nBu bölüm, aydınlananları ve ermişleri betimliyor.\nTen Bulls\u0026lsquo;daki dokuzuncu resim burası.\nBir ekmek, bir su gibi sarıldığın bedeninde, vatanında özgürsun. Artık nefesini, bedenini ve varlığını rahat bırakabilirsin.\n10. kıta Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal! Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal. Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal. Hakkıdır, hür yaşamış bayrağımın hürriyet; Hakkıdır, Hakk’a tapan milletimin istiklal.\nRuh düşmandan temizlenen bedende artık özgür. Nefes, bir bayrak gibi dalgalanacak. O artık özgür ve bağımsızdır.\nBayrak artık özgürce, kendince dalgalanıyor. Onu özgürleştirmek için çekilen her çile, dökülen kan sonunda helal edildi.\nRuh, düşmandan temizlendi; beden artık özgür.\nYok olan vardır artık. Var olan yok olamaz artık. Nefes, özgürdü. Hakkı oydu. Bir olan, birlik olanın hakkı ise bağımsızlıktır.\nSon kısım teslimiyettir. Nefes, artık özgür, ve kendinin, en başından beri oldugu gibi.\nİstiklâl Marşı, Buddha’nın öğretilerini anlatan bir şiirsel bir yoldur. Buddha’nın yolu, İstiklâl Marşı\u0026rsquo;nı anlatan bir öğretidir.\nNefesten bedene, Bedenden birliğe, Birlikten yokluğa, Yokluktan özgürlüğe geçiştir.\nMarş, nefese sahip çıkmakla başlar; ve nefesin özgürce, bağımsızca dalgalanmasıyla biter.\nArtık hepsi özgür ve bağımsızdır. Cennet vatanı, nirvanadır.\nKapanış İstiklâl Marşı, herkesin içindeki tohumu sulayan bir pınardır. Onu muhteşem ve zamansız kılan da budur.\nSatırlar, Gazali’nin cevizi gibi açılıyor; Okudukça zenginleşen bir eser bu, her okuduğunda yeni anlamlar çıkayor.\nAyna gibi her baktığında farklı görünüyor.\nÖlümsüz bu ruha şahitlik eden ve bunu bizimle paylaşan herkese teşekkür ederim.\nBu aydınlığı bizimle paylaşan herkesin önünde eğiliyorum.\nİmanı bizimle paylaşana, herkesten Allah razı olsun.\nÖzgürlüğünü bizimle paylaşan herkese saygılarımı sunuyorum.\nİstiklal Marşı kaynagi\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/istiklal-marsim/","summary":"\u003cp\u003eAra ara aklıma İstiklal Marşı\u0026rsquo;nın şu satırı gelir: \u003cem\u003ehangi çılgın bana zincir vuracakmış! şaşarım\u003c/em\u003e. Güçlü hissetmeye\nihtiyacım olduğunda veya güçlü hissettiğimde bir ışık gibi yanar zihnimde. Son zamanlarda başka bir satır daha\ncanlanmaya başladı: \u003cem\u003eyurdumu alçaklara uğratma sakın\u003c/em\u003e. Diğer satırları hatırlamaya çalıştım, uzun yıllar oldu\nokumalı, unutmuşum. Ancak bu sabah bir daha satır satır okumak istedim. Bana görünmek isteyen bir şey vardı sanki.\u003c/p\u003e","title":"İstiklal Marşı'm"},{"content":"I was guided into a half lotus position.\nSuddenly I felt an urge of strength. How powerful I was.\nI felt unmovable. Nobody could move me. My root was so deep, so stable, so static.\nAnger started to rise. It was like: Bring it on. Come and beat me. Do whatever you want.\nAnger built up and up. I felt like hitting something, I could punch a wall. It was getting intense — my breathing, my jaw.\nMy left hand and fingers shaped themselves to hold, then I slapped my right knee. A strange gesture — a show of strength. Like saying: This is how I am. Nothing can touch me. I own this.\nThe feeling of self-control was in another level. It was restrained anger. Then my right hand squeezed my pants, almost tearing them apart, jaw locked, tears falling down. I had never felt that strong in my life.\nNothing on earth could disturb me. It could do anything to me, but it could not disturb me. I could take anything.\nMy anger was protective. It could take any pain and return nothing. As nobody could move me, I could not move either. I could reach only arm’s length — nothing more.\nSo this was a different kind of anger, a different kind of strength.\nMy breath changed. Anger was moving. this time I hit my palms together, another kind of gesture, like hitting my knee. Not to threaten anyone, but to say: I can swallow your discomfort. You could even pee on me — that is nothing to me. \\\nI made strange sounds, even scary ones — weird rhythms of breathing, like a pressure cooker. Then came the strangest sound from my belly — I don’t know if it was laughing or crying or screaming — but it was pleasant. I felt like someone else was showing their head.\nThat was the moment I realized how powerful the lotus sitting is.\nAnd I thought — of those “power positions” they teach in body language. Nothing compares to the lotus. Those legs are locked. Protective, not aggressive. Stable. You can connect your punch to the strength of the earth. I felt I could bring down a wall.\nI could protect myself easily, without moving much. Even if I got hit, I could handle it.\nStraight back, straight neck. The power in my fist — I had never held such a strong fist before. I was amazed.\nSomewhere in between, I thought of sitting like this before an audience — eyes closed, swinging gently, peaceful. Telling them:\nSlap the person in front of you.\nThen the one who was slapped will turn and kiss the hand of the one behind.\nThis is life — give and take, take and give.\nThis lotus stance — the restraint, the immobility — it amazed me.\nIt was like an iron ball: nothing could touch it, nothing could be added, nothing could be removed. You could only come close to it.\nIt asked nothing from the world. And yet it had capacity for the world. It was the world.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/half-lotus/","summary":"\u003cp\u003eI was guided into a half lotus position.\u003c/p\u003e","title":"Half Lotus"},{"content":"I am sitting on the balcony this morning, enjoying coffee — from pot to white mug. It tastes like coffee.\nIt rained last night. The rain left its mark, which is beautiful. The weather is chilly, but soft.\nThis is my peaceful Sweden. I hear traffic and trains from a distance. Sometimes bird wings.\nI don’t want to listen to music this morning. I never knew my balcony could offer this level of peace and joy. How calm, how fulfilled I feel.\nWhat a joy that was. The coffee is finished — still, I’m sitting. What I was looking for outside was on my balcony all along. How hilarious life is.\nNo human sound. Traffic, birds — singing or winging. How tasteful the train sounds from this distance. When you\u0026rsquo;re too close, it’s overwhelming. But from here — It soothes my soul. It’s not a monstrous vehicle. It’s gentle. Hugging my ears.\nTraffic is smooth. Everyone is so friendly. It’s like a waterfall — so uniform.\nThe wind is gentle. It wants to acknowledge.\nThe birds are friendly. Ah — finally, I hear a real singer, a small one. Those with thick voices, the karga, are far away. That’s okay.\nIf someone didn’t know what cars or traffic were — what would they assume this sound is?\nIt gives me a smile, witnessing the world wake up. I hear one-time sounds — human is waking up.\nThe traffic sound has an interesting texture. It stops and starts at the same time.\nA feeling of sadness overtook me. What was that?\n“Qu Qu Qu” — the bird’s call. It is my childhood. I am sleeping outside, waking up early in the morning. Chilly weather.\nThey are kind friends. They bring joy and safety. It is another morning. You are safe.\nEnjoy this priceless morning — quiet and chilly. Now I realize — it is not Sweden.\nIt is me. Sleeping on the roof or in the garden, in Hilvan.\nI am alone. I am safe. I am happy.\nThe hot sun is sleeping. The demands are sleeping. The expectations are sleeping. I am not suffocated. I am breathing life — clean, quiet, soft, breezy air.\nSame breakfast for months already. It delivers the same comfort, joy, nourishment — every single time. Is it because it is sweet? Or is it because it is sweet?\nSo in some way, it could be considered eating meditation. Ooommm.\nI was cutting the banana — it was already ripened more than enough. It was an opportunity for someone. Then, already familiar, a challenging voice appeared:\nYou’re consuming too much sweet these days. Can you skip honey this time?\nI could’ve fallen for it, if I hadn’t met that voice properly the other day. So I thought, It’s okay. Let’s move on.\nI took a bit of honey. And the meditation continued.\nEach spoon carried immeasurable love into my mouth. I was just watching and enjoying.\nI was not watching any TV series. Then another voice took the opportunity — this one talking to someone else:\nIn a day, you do so many things. Are you ever aware of your actions? Do you even pay attention to what your body is doing?\nThis is the lecturing voice. It always lectures others.\nThe problem isn’t the lecture — the words are golden, valuable. The confusion is always about the audience.\nThen, another correcting voice came in, redirecting the lecture to its true addressee. I was back to the spoon. Back to the moment.\nI was trying to pay attention to the care I was being provided.\nI enjoyed the last small piece of that heaven. And I was about to step into my other favorite part of the day: coffee, music, and sitting and journaling.\nBut something felt unusual this morning. I’ve done this for years — same sofa corner, same travel mug, same favorite songs.\nAnd yet, I didn’t want it anymore. I didn’t want to sit there. Didn’t want coffee in that mug. Didn’t even enjoy my favorite songs. I struggled to find new ones.\nI had already tortured myself going through the motions, even while knowing I didn’t want to.\nBut what else could I do? How else could I enjoy a morning?\nThese were some of the thoughts during my making-coffee meditation.\nWhy didn’t I have ground coffee already? What a grumpy attitude. Is it because I failed your challenge with honey?\nThen — the self-grounded coffee invited me to smell it. So I did.\nHow earthy. It took me where it came from.\nThe trash under the sink also invited me. I resisted at first.\nYou’re not full yet. Why should I take you out now?\nThen somehow I was convinced. I might not be able to do it later — I’ll take the chance now.\nThe whole cabinet invited me to clean it properly, maybe reorganize a little. So I complied.\nThe PMD bag was calling me too, but it had to wait its turn. I was taking the trash out to the balcony.\nI opened the door. A clean, chilly, soft morning air rushed in and hugged me. I was disoriented for a second.\nI was dealing with the PMD bag when the coffee called out to me — like a good wife:\nPlease enjoy a warm coffee in the white mug while working very hard.\nSo I did. Black coffee in a white mug. How tasty. It was a lovely kiss.\nThe invitations and the crowd in the kitchen had their own share.\nThen — another invitation. From the balcony. A balcony I hadn’t sat on in six years, only recently cleaned for the first time.\nI was shy.\nMy balcony is too exposed. I don’t feel comfortable being so out there, so close to the other buildings.\nSo at first, I stood at the door. Drank a cup while standing — like dipping my toes in water.\nAfter that, I was ready to take the jump. Suddenly, I was sitting in my camping chair in the middle of the balcony.\nI was invited to write this story.\nI am invited to live a life — and I am learning to accept it.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/invitations/","summary":"\u003cp\u003eI am sitting on the balcony this morning, enjoying coffee — from pot to white mug. \u003cbr\u003e\nIt tastes like coffee.\u003c/p\u003e","title":"Invitations"},{"content":"I am not good enough for you. I am not what you need. But I am here.\nEnkazdi. Yıkımdı. Canlar canlı gömülmüştü. Ölü yoktu, Kayıp çoktu. Çığlık yoktu, Adres yoktu.\nBir bedendi. Kafasında, ensesinde, Kollarında, omzumda, Sırtında, göğsünde, Kalçasında, belinde\u0026hellip; Kayıp canlar vardı.\nBedeni benden eskiydi. Bedeni benden zekiydi. Bir enkaz alanıydı.\nBir değil, İki değil, Üç nefesi vardı. Nefeslerini tuttu. Vücuduna daldı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/enkazdi/","summary":"\u003cp\u003eI am not good enough for you. \u003cbr\u003e\nI am not what you need. \u003cbr\u003e\nBut I am here.\u003c/p\u003e","title":"Enkazdı"},{"content":"Sarhoş gibi hareket etti. Dağınıktı. Boğa gibi nefes aldı.\n\u0026ldquo;La mı din mekin\u0026rdquo; dedi) (Beni deli etmeyin, dedi.)\nSahnesi açıldı. Yeri tuttu. Onu tutacak kimse yoktu. Ağlamaya başladı.\nÇok derinden geliyordu. Farklı bir tonu vardı.\nVücudu yoğurmuştu öfkesini. Ağzı da doğurdu. Sessizlik ağzından zor çıktı. Nefesi yol vermek zorunda kaldı. Çenesi birbirinden ayrıldı. Ağzı kafasını yutacaktı.\nÖfkelendiren yoktu. Ofkelenen yoktu. Öfke vardı sadece.\nÖfkeye engel olacak kimse yoktu. Sakinleştirecek kimse de. Geciştirecek kimse de. Hiç kimse yoktu.\nÖfke sahneydi. Sahnedeydi öfke. Tek gösterimdi. Yaramazlık yapma diyen olmadı. Oynadı.\nSeyirciler mest oldu. Yerlerine yapıştılar. Kıpırdamadılar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/mi-din-mekin/","summary":"\u003cp\u003eSarhoş gibi hareket etti. \u003cbr\u003e\nDağınıktı. \u003cbr\u003e\nBoğa gibi nefes aldı.\u003c/p\u003e","title":"mi din mekin"},{"content":"2025-07-01\nWould you take the truth? If it was me.\nDon\u0026rsquo;t be torn between the two, Stay in the middle.\nMind has its loops. Does so the body.\nCan giden vücut soğuktu.\nI was the driver, I am on the driver\u0026rsquo;s lap now. Long way to the audience seat.\nFake your love, To the level of my fakeness.\nMy love is distant. Silent, a whisper. You will feel it, You won\u0026rsquo;t know it.\nHow many Selims I buried, In a blink of an eye.\nBack to Nothing\nEarth is my home. I go wherever I go.\nI am a butterfly, I have no harm, I have no protection, You want to kill me? You want to harm me? Go ahead.\nYou — you will protect me? You cannot even harm me.\nI don\u0026rsquo;t understand you, Why did I learn your language?\nAbi ağlama, Her şeyi bıraktım, Ama kaçmadım. Buradayım.\nImpulsive of unknown, Safety of known. I was neither, And I was both. Surrender of unknown.\nHe looked at the field, It was beautiful. He was not there.\nI ate enough.\nBeating Hand\nI used to fish in this lake. Where have the fish gone?\nThese are the fish now — a few words long.\nPut water in a container. It won’t have a name.\n2025-07-02\nKavga iki kişiyle olur. Söyle bakalım — hanginiz suçlu?\nHayata döndürebilseydim keşke seni, bir dokunuşumla, bir okşamamla, gözlerimizle — paylaşabilseydik seninle dünyayı.\nBir andı bir ömür. Gerisi fazlaydı.\nGözyaşlarımda yıkamak istiyorum seni.\nUnut her şeyi, Kalma geriye istiyorum.\nDerdin dert değildi, ama taşıyamıyordum.\nKimse sana, dokunmadan, bakmadan, görmeden, okşamadan mı gideceksin bu dünyadan?\nBu sessizliği, Bu sakinliği, Bu huzuru, benimle paylaşmadan mı gideceksin?\nSöküp çıkarmak, Çingenek istiyorum kalbini. Bebeğin maması gibi. tekrar yerine koymak için.\nSen hiçbir şey yapmadın, hiçbir şey de yapma istiyorum.\nŞeytan değilsin. Sen bir bebeksin. Şimdi şu an doğdun. Tertemizsin. Mahsumsun.\nBen gelemiyorum. Rüyana al beni.\nSevgisin\nCleaning Hands\n2025-07-03\nWhy do you think about other planets? It is something like that.\nŞekeri poşetiyle yiyorsun. Şekerin tadını bilmiyorsun. Peki, şeker seni yedi mi hiç?\nYou experienced. Did experience you?\nPeace in Sweden\nCircle\nI cannot carry a truth that I don\u0026rsquo;t live.\nThe intention is verbalized. Energy become a thought, A thought become an action.\nI want to break something, Right in the middle — A coconut, something enclosed, Not like a glass or plate, But something whole, to just throw it on the ground And break it, crack it, open it — Show me what you got?\nYou have gone from me. I held you for too long.\nİçeceğin bir suydu, Yatacağın bir yerdi. Neydi bu kadar büyüttüğün?\nNe yapıyorsun? Ölüyorum. Sen?\nYağdı üzerine. Gözlerini kör etti. Dilini lâl.\nHer şeyi alacağım, dedi. Hiçbir şey yapamadım.\nIssizdi artık. en yalın haliyle. Kalmamıştı bir işi. Bu dünyayla.\nKorkmuyordu. Sinirliydi. Her şeyi yapmıştı. Ama onu kim kurtarabilirdi? Bir ölümlü idi. Kendi ölümünü kendisi görecekti. Başkası değil.\nYüzdüğün nehirde su kalmadı. Ben ne yapayım.\nKağıttan mapusuna, Ateş düşmüştü.\nKaldıramazdı elini. Mosmordu.\nTabelası olmayan bir yöne dönmüştü. Korkuyordu.\nKaçamıyordu ölümünden. İki nefes arasına sıkışmıştı.\nHayatta kalmak için her şeyi yapmıştı. Hayatla kalmak için her şeyi yapıyordu.\n2025-07-04\nYaşamak kolaydı. Yaşatmak zordu.\nKalbi ağrıyordu. Gerçek anlamda.\nSuçluydu. Bedelsiz bir beden istiyordu.\nOnların dünyasında yaşamak istemiyordu. Peki, onun dünyası neredeydi?\nGözyaşları yetmiyordu artık. Kalbi pas tutmuştu.\nElleri herkes olmuştu. Bütün kavgaları bir daha izliyordu.\nHe was prescribed: Fear of uncertainty. 3 times a day.\nI carried a dead body. I buried it in a resignation mail.\nYou deserve to die. That\u0026rsquo;s your nature.\nIt is only silence, Because it cannot become an alarm to the world: Wake up!\nDeath\nHazır mısın, Her an gitmeyi? Ölümün kokusunu unutma.\nYan yana oturuyorlar. Biri diğerine: Şunu yap, Şunu öyle değil böyle yap, diyor. Bir ceset rüzgârı hisseder mi? Bir rüzgâr cesedi?\nYakınları davalıydı ölenden. 1 + 1 = 2 idi sizin için. Oysaki o, 2 farklı 1’di.\nSokma beni hayatına artık, Evcilik oynamak istemiyorum.\n2025-07-05\nHâlâ bilim diyor, Sanki uçak inşa ediyor. Yaşamak uçmak mı?\nEvet, İki bir ikiydi. Sen hiç biriydin. \\\nAradığını söyle. Onlar o olur.\nSofraya toprak değil, Sebze ve meyve gelir.\nThrow it up on me. All of it. You will then see. Yourself.\nI won\u0026rsquo;t sit in your frames, İ found a grave.\nGo and tell them: The truth. So they will shit on you.\nI am scared, To touch you in the wrong way. You are like a soap balloon, Not weak, but precious, I can\u0026rsquo;t break you. I can\u0026rsquo;t.\nDokunamam Sana\n\u0026ldquo;Zaman hızlı geçiyor.\u0026rdquo; Takip etme. Sen niye takip ediyorsun?\nBir ölüydu kardeş dediğin, Bir sağırdı nasihat ettiğin, Bir kördü görünmek istediğin, Sensizdi seni seven.\nOkyanusu boşaltıyordu. \\\nBalıkların arasına atladı. Oltasızdı. Köpek balıklarının arasına atladı. Kansızdı.\nLet me hear your fart. Instead of your mouth. At least it tells the truth.\nSeni sevmesem, Sevdiğine inanırdım.\nHayatımın toplamında, Rüzgarı hissetmedim şu an ki kadar.\n“Babam” diyorsun — içi boş. Kurtarayım diyorsun, kimi? Hâlâ bir baba mı istiyorsun? Hâlâ anlaşılmak mı? Evet, haklıydın denilmesini mi?\nHumans are literally programmable devices.\nI want to kill you. I can\u0026rsquo;t. You are my father.\nKimi öldüreyim? Hanginizi? Hepiniz birbirinizi öldürdüğünüz için Öldürmediniz mi beni?\nRüyalarımı aldınız benden, Kaybettiğiniz rüyalarınız için.\nİki elim bir araya gelmiyor. Birinde silah. Diğerinde kafamı taşıyorum.\nAynıyız. Bir o kadar da farklı.\nYou are hurt. Go and sit. There is nothing in this world, Requiring your attention.\n2025-07-06\nBir hayvandı, Babası.\n\u0026ldquo;leave me alone\u0026rdquo;. Still begged for his mercy. Can\u0026rsquo;t you leave alone yourself?\nBir taş değildi. Yerinde dururdu. Bir yağmur değildi. Beslerdi. Bir zehirdi. Bir virus. Ölmeyi hak ediyordu.\nKanser etmişti, kanser.\nÖlmesinin ne anlamı vardı, Yaşıyordu artık hepimizde.\nBir çiçek olsan artık ne olur, Bütün dikenlerini taşıyorum.\nNefret edendi, Nefret ettigin.\nBitmiyor sana bulduğum mazaretler, Paklamiyor ikimizi de.\nSeni savunabilecek gücü bulamıyorum artık.\nBir değildi, bindi yaptığın.\nTutacak bir elin. Sarılacak bir boynun yoktu. Sığınacak bir kalbin yoktu.\nAteştin, ısıtmadın hiç. Yaktın hep.\nSığmıyorsun vücuduma. Tüküreceğim seni.\nYanımda değildin, düşüncelerimde de değil, kalbimde de değil. Bedenimde yaşıyordun, geldiğin gibi gideceksin.\nYalnızsın diyor. Evet biliyorum. Sen neredesin? Var mısın?\nYanlış teraziyle, yanlış şeyi, yanlış yanlışladınız.\nİçirdiğiniz süt helaldi, sözünüz, sevginiz değil.\nilk huzur\nDon\u0026rsquo;t go there! Don\u0026rsquo;t run their race!\nChild is the easiest instrument, Every parent knows how to play.\nBody only remembers what hasn\u0026rsquo;t been lived. Mind only remembers what has been lived.\n2025-07-07\nWake up. Watch a bit more of you burn away.\nİki gerçek vardı: ölüm ve yalnızlık.\nÇelişkiliydi. Yalnız olanın ölümü olur mu? Yalnız olan ölümü bilir mi?\nİkisi de unutulmustu. Geride kalmıştı.\nBiri diğerinin sonucu muydu? Biri diğerinin sebebi miydi?\nÖlüm topraktaki değildi. Yalnızlik senin yanındaki.\nSeninleyken de yalnızdım. Toprağın üstünde de ölü.\nYanlış yere bakıyordum, yalnızdım. Olduğumu sanıyordum, ölüyordum.\nBir ateş cemberinin içinde oturuyorum. Yanan benim, benim dediklerim.\nPeki Ölü?\n2025-07-08\nI feel an urge to write. The most beautiful, simple, but complicated expression. To capture experience in words. Twisting the mind, bending logic, breaking language, making the heart laugh. I want to make the most obvious invisible, and the invisible the most obvious. I want to capture two in one, which would look like neither. And both.\nIt is angry, but vanish it. It is hate, but vanish it. It is impatient, but vanish it.\nTruth is like you. Layered. Feel the cold.\nWalk and walk. Will the earth end?\nDo you feel the earth moving?\nGo, my heart, go. This is not home for you. Go from here. Yours is home of tears. Yours is ocean of suffering. Go, my heart, go. Nobody is holding you. Go from here.\n2025-07-09\nSiz neredeydiniz ben ölürken?\nSizi öldürüyorum kendimde.\nYaralı kuşsun, yaralarını saralım diyor. Senin mi yaralarını, yoksa benim mi?\nEmpty the mind, so body can live.\nThis body is no body.\nŞimdi uyandım, ama hâlâ uyuyorum. Dilim var, susuyorum. Ayaklarım var, duruyorum. Gözlerim var, bakmıyorum. Evimden uzaklarda yaşamışım. Ben hep evsizmişim.\n2025-07-10\nIf it was a mountain, It could be moved. If it was a knife, It could not cut itself.\nElimde küçük bir el feneri ile dolaşıyordum. El fenerinin ışığında dolaşıyorum şimdi.\nI couldn\u0026rsquo;t look at the sun, I am looking from the sun.\nI was a leaf in the wind, I am the wind now.\nI had places to walk. I have places to rest now.\nI am not blind. I don\u0026rsquo;t have eyes anymore.\nBos oturanın aklına şeytan girer. Oturdum, izliyorum şeytanı.\nI don\u0026rsquo;t know. He knows.\nBir elim saklamış. Diğer elim aramış. Elin içi boşmuş.\nBak bunu arıyoruz diye göstermiş bana. Ben de aramaya başlamışım. Bak bunu arıyoruz. Tamam, elinde ya işte — demeyecek misin?\nOcean moves. But its bed doesn\u0026rsquo;t.\nYou follow news from other continents. How about news from your body? That\u0026rsquo;s how far you are from the world.\nYapraklardan rüzgarı göremedik. Çıkarsam gözlerini, Görür müsün gerçeği?\nÖzlüyorum seni. Kalan en değerli parçam gibi. En saklı huzurumu, En derin sakinliğimi, Paylaşmak istiyorum seninle.\nAvucunun içinde, Koklamadan gidecek misin?\nKızacağım sana, Döveceğim seni. Ceviremezsin yüzünü, Kendinden bu kadar.\nKendine bunu yapmana, Nasıl izin vereyim? Bırak okyanusun içine kendine, Alsın bütün kirini. Eritsin bütün dertlerini. Serbest bırak kendini.\nwhat is not hell is heaven. what is not shadow is sunny. there are not two but one.\nKafasıyla ensesini ezdi. Boynu uzadı. Kabuğundan çıkmıyordu. Kabuğunu çıkarıyordu.\nCehennem bir tane değildi. İki ayakliydi.\n2025-07-11\nTasiyorsun\nKatiliyle karşılaştı. Sinirlenmedi. Sadece üzüldü. Kendisine, Canı yanmıştı.\nCanını yakabilirdi. Ama yapmayacaktı.\nAçıklama istemiyordu. Beklentisi yoktu.\nİki eliyle bıçağa sarildi. Kanayana kadar sıktı. Göğsünde tuttu. Canı acıdı. Ağladı. Daha güçlüydü. Acısını hissedebiliyordu.\n2025-07-12\nIf life is water, I am all the cups. Holding it differently each time.\nHow happy we could be. Why did we even start talking?\nEars, eyes, tongue, stomach, genitals, hands and legs. Each is a different door to hell. A different gate to misery. What do they see? Hear? Talk? Eat? Do and go?\nA word is a stone. Thrown in the lake. Let the lake talk.\nI love you. Without you. I love you. Without I.\nI can\u0026rsquo;t find its joy in the world. It can\u0026rsquo;t contain it.\nNot knowing is not ignorance. Ignorance is not knowing you don’t know. Knowing you don’t know is wisdom itself. Ignorance is to say, “Excuse my ignorance, I don’t know much about that.”\n2025-07-13\nDon\u0026rsquo;t hurt me please.\n2025-07-14\nKimsesizdi\n2025-07-15\nIt wasn\u0026rsquo;t his bed. It was his grave. He turned and turned.\nBelçikada yalnız değildi. Yabancıydı. Ailesiyle kimse değildi. Kimsesizdi. Ailesi onu bağlamıyordu, Boğuyordu. O, kendini yalnız bırakmıştı. Onlar, onu kimsesiz. Yabancılar, yabancı kalmıştı. Ailesi düşman. Ailesinden ihtiyacı olanı alamayacakti. Yalnizligi, kimsesizligine yardımcı olacaktı.\nBurada, Tek başına bir yabancıydı. Orada, Yalnız bir kimsesizdi.\nDilini bilmediği yerde derdi yoktu. Dilini bildiği yerde derdini anlatamıyordu.\nİki ana dilini de biliyordu. Yine de anlatamadı kendini.\nA single word hold his funeral. His whole being reduced to a single word. A single word cracked his chest wide open.\nThe pain left, When I heard its truth.\nTruth was not in front of his eyes. It was in the middle of chest.\nYalnızlığın problem olmadığını biliyordu. Kimsesizlikmis. Kimsesizdi. Boşluk gibi üzerine yağıyordu.\nYalnızdı. Evsizdi. Şimdi de kimsesiz.\nA word took him, From one grave to another.\n2025-07-16\nSadece bir kere\nElmayı yemek için çıktı cennetinden. Bir bedendi bir tarafı. Bin bedendi bin tarafı.\nÇektirdiğin acılar, çektiğin acılardı. Acılarını, acılarımdan biliyorum.\n\u0026ldquo;Bir insan bunu nasıl yapar?\u0026rdquo; Yapan insan değil. Soran da. Yağmur bulut mu?\nGüneş, Ona karşı durursan yakar. Ona doğru bakarsan besler.\nWill you go, Without seeing yourself? I won\u0026rsquo;t let that. Sit!\n2025-07-17\nÜzülme, seni yalnız bıraktığım için. Adın kalbimin ilk kelimesi idi. Elin, elimin ilk sıcaklığı. Üzülme, Seni yalnız bıraktığım için, Üzülme, Kalbimde yalnız seni bıraktığım için.\nSevgine engel olacak ben! Gözüm üzerinde.\nBencildim. Öfkenin, suçun hepsi benimdi.\nSevgim berrak su gibi. Camdan bir nehir yatağı gibi. Durduramazsın. Durduramayacaksin. Saracak. Boğacak seni. Bitirecek. Eritecek seni. Sevgim olacaksın. Sevgilim olacaksın. Bensiz olacaksın. Sensiz kalacaksın. Öleceksin. Ve ilk nefesini sevgimle alacaksın.\nÖfkenin sevgi halini düşündün mü? Aynaya baktığında aynayı gördün mü?\nTarlasıydı insanların. İnsanların tarlasıydı. Ekim hasattı. Doğum ölümdü. Tarla mezardı. Mezar tarla.\nİki gözüm bir görüyor. İkisi birlikte burnumu görmüyor. Biri görüyor, diğeri saklıyor. İkisi aynı şeyi ayrı görüyor. Burnum ikisini de görüyor.\nSen onu üzmüyorsun. Üzüntüsünü hissetme şansı veriyorsun.\nGood morning, life! Good morning, love! I will give you my best today. I know. I will give you my best today too. I know. Because we are lovers. We are.\nBir kere baktı. Bin kere yandı. Bir kere söyledi. Bin kere yandı. Bir kere yaptı. Bin kere yandı. Yanmakta değil, yapmaktaydı anlamsızlık.\nyou look for peace, all you got is conflicts. you look for conflicts, all you got is peace.\nI was angry, For no apparent reason. I am happy. For no apparent reason.\nI can\u0026rsquo;t hug, You are a floor. I can\u0026rsquo;t hug. You are wall. You hold. But you can\u0026rsquo;t hug.\n2025-07-18\nan interesting state\nHayat soğuktu, Çocuk yaptılar içinde yasamak için.\nözlüyorum\n2025-07-19\nBir fısıltı olmuştu fırtına.\nKimse kimsenin efendisi değil, Kimi kendinin. Kimi kiminin efendisi. Kimi kimisinindi. Kimisi kimsesiz. Kimseler kimisiz.\n2025-07-20\nHangi ağaç sökebilirdi kökünü?\nAraba değil, yoldum. Gittiğin, Gitmek istediğin, Gitmediğin, Gitmek istemediğin, Gidemediğin, Gideceğin yoldum.\nSağ değildi, Sol da değildi. İkinin birliği de değildi. İkisinin ayrılığı da değildi.\nHis truth varied, Like his body parts.\nHe was an engine, And its own fuel.\nÇok özlüyorum seni, Ne olduğunu bilmiyorum.\nNerede olduğunu biliyorum, Nerede olduğunu bilmiyorum.\n2025-07-21\nKimse kimsenin efendisi değil, Kimisi kendinin efendisi degil. Kimisi kiminin efendisi. Kimisinin efend\u0026rsquo;i kimi. Kimisi kimsenin. Kimisi kimsesiz. Kimseler kimisiz.\nYalnızın kapısı yoktu. Kimsesizin çalanı.\nSana konuşuyorum. Diğerinin diğerine. Bana konuşuyorum.\nBoynunu alçıya aldı. Kıracaktı.\nWind or I? Which one of us exists? Do we exist each other?\nSome complain about people. Some complain about things. Some are same. Some are coward. Some are arrogant. Some are same. Some are masters. Some are puppets. Some are same.\n2025-07-22\nA kid grows saying: What is this? An adult dies saying: Why is this?\nÇıkarıyorum bütün elbiseleri, Hala çıplak değilim.\nSüt ile beraber kederi de emmişti. İkisi de helaldi.\nBu yatak odasında doğdu. Tek başına.\nAramıyordu. Gösteriliyordu. Aydınlatmıyordu. Aydınlanıyordu. Işığı taşımıyordu. Işık görünüyordu.\nAnnemi özledim. Seni değil. Babamı özledim. Seni değil.\nDinlemek için mi arıyorsun anlatmak için mi?\nÜzüyorsun bizi böyle, Demek için arıyorlar. Allah\u0026rsquo;ım onlara üzmeyen bir ben ver.\nTemizliyordu. Bir cesedi mi bir evi mi, bilmiyordu.\n2025-07-23\nSağ ve sol, Kafada, Ensede, Omuzda, Göğüste, Sırtta, Belde, Kalçada, Elde, Ayakta. Hep ayrıydı. Omurga dik tutmuyor. Ayrılıkları birleştiriyordu.\nHeart is left. You are right. One is alone. One is lonely.\nI am like soap. And its bubbles. I died thousands death.\nWill you go for candy? Did you try death? Which one do you want? Truth or drug?\nYou are like a bee. Gathering pieces of your pain. Who is your queen?\nBut for God\u0026rsquo;s sake, let\u0026rsquo;s die instead of living. I don\u0026rsquo;t want to live. I want to die. Every moment. Again and again.\n2025-07-24\nThe shoulders, they were bicycle handles, airplane wings now.\nGittiğinde yalnız. Geldiğinde kimsesizdi.\nYalnız ve kimsesiz, omurgasına oturdular. Bir o çekti, bir o çekti, bir o çekti, bir o çekti. Onları ayıran birleştiriyordu, tuzlu ve tatlı su gibi. Ayaklar ayırmıştı, başta birleşeceklerdi. Ayrıyken ikisi vardı, birleştiklerinde hiç biri.\nBody is its own private massage therapist.\nYaşayanlar sırat köprüsü, bilenler omurga diyor.\n“Can I have only the tea?” “Yes, sure.”\nIf I want your ack, I need to ack you first. If I ack myself, where are you?\nYalnız ve kimsesiz, evsiz ve çocuksuz.\n2025-07-26\nThere is nothing to say. I am cleaning the house. I will touch every corner.\nYou couldn\u0026rsquo;t reach. The door was locked. That was on me. You can\u0026rsquo;t reach. Your hands are locked. This is on you.\nSağır oldu lal. Lal oldu sağır.\nLet me wear you. I have pockets, For your pain, sorrow, grief. I am not only arms — I can hold all of you.\nBen senin için senden vazgeçtim. Sen de benim için benden vazgeçeceksin.\nBana karşı olan sorumluluklarindan seni azat ettim.\n\u0026ldquo;Ben\u0026quot;den vazgeçeceksin. Ben her zaman hamdir.\nYalnızlık ve kimsesizlik, Özgürlüğün iki bekçisi idi.\nGidiyordu, Omurgası onu durdurdu.\nBazen sesimle, bazen sessizliğimle karşılaşırım. Ama hep kalbimle.\nSana söylediklerimi, Kendime de söylüyorum. Özgürsün. İstediğini yapabilirsin. Seni seviyorum.\nBen sahiplenecek eşya değilim, sahiplenecek eşya da aramıyorum.\nSizi, sizli de sizsiz de sevebilirim.\nBen sana diyorum: gel, ikimiz de özgür olalım. Sen diyorsun: gel, ikimiz de yok olalım.\nBen seni kendim için değil, senin için, sen olduğun, sadece sen olduğun için seviyorum. Özgürsün. İstediğini yapabilirsin — bu sevgiyi değiştiremezsin.\nNeden diye sorularım yok artık. Neden diye sorulara cevaplarım da. Öyle işte. Oldu. Öldü.\nBurada pencere yok. Bu dünyaya pencereden bakmak değil, dunyaya aynadan bakmak.\nAyna olanı, pencere yalanı gösterir.\nAynanın üstünde çok fazla toz var, pencere araya giriyor.\nBen duvarsiz, kapısız bir dünya değilim. İstediğin gibi gelebilirsin, Ben evde olurum, olmam — orasını Allah bilir.\nKendin çırpıyorsun, tek başına boğulacaksın.\nHerkes için farklı olan huzur değil. Huzur herkes için aynıdır.\nSenin dediğin tatmin olmak. Anlık olursun, ihtiyacını görürsün, geçer. Huzurda ihtiyaç yoktur. Olan ihtiyaç da kendi kendini görür.\nBencil ol. Vazgeç diğerlerinin olanlardan.\nOynadığın oyunları ben de oynadım, artık bir anlamı yok, çocuklar büyüyünce oyuncaklarla oynamazlar.\nSeni fırtınadaki bir ağaç gibi savurmak istiyorum, içindeki bütün pislikler dökülsün, kendine gel diye.\n2025-07-27\nÇıkar üzerindeki elbiseleri. Sana giydirilenleri. Sana yakışıyor dediklerini. Çıkar at üzerinden. İnsan değil, ahmaksın.\nÖlüm seni değil, Vücudunu kurtaracak. Ölüm senin değil, Vücudunun çaresi. Vücudun ölümle kurtulacak senden.\nDoğrayacağım seni, lime lime. Bıçağım seni kesmeyene kadar. Kesecek bir sen kalmayana kadar.\nYalnızdı, ne bilsin o hayatı.\nMezarımın içine oturdum. Derindi. Kaç kişi gömmüşlerdi üzerime. Uzun zaman önce ölmüştüm. Bir ölünün nefeslerini alıyordum.\nEşşek, sen yanıyorsun. Bu taşıdığın su kime?\nGördüğünün değil, Kör olduğunun farkına var.\nHuzur; Diğer renklerin arkasında beyazın olduğunu bilmektir. Diğer renklerin arasında beyazı görmek değil.\nBırakmak için sevdim seni. Benden özgür ol diye.\nSevgimin dişleri var. Dikenleri değil. Kendine ve bana zarar vermene izin vermeyeceğim.\nCanın acımasın diye seni bir duvardan diğerine vurabilirim.\nGözlerimin içine bakarak öleceksin. Kör olarak değil.\nBana değil, Bunu kendine yaptığın için kızıyorum artık.\nYemin ederim, Gözümü kırpmadan seni tokatlayabilirim.\nSen daha ateşi görmedin bile.\nSana emanet edilen cana sahip çıkmıyorsun. Döverim seni.\nOlduğum yerde değilsin. Oldugun yerde değilim artık.\nÖlülerin hepsi mezarda yaşamıyor, bazıları kitaplıkta yaşıyor.\nÇeşmeyi kapatmayacagim. İster tekme at, İster kendini yıka. Suya zarar veremezsin.\n“Üç günlük dünya” falan filan edebiyatı. Yaşadım ben üç gün, bitti o.\nYazışarak odun yakışıyoruz. Konuşursak benzin dökeriz.\nBir elimde silah var, diğer elimde bıçak var. Kendimi korumaya çalışırken sana kucak açamıyorum.\nOk, yaydan alışmışsa çıkmaya — o ok yayda durmaz.\n2025-07-28\nIn places, There is one partner, many children. In places, There is one child, many partners. In places, There are no human.\nI will renew, Your pain too. I was only one breath, You took and are giving. You were only one breath, I took and am giving.\nSeni yakan onlar değil, Senin onları kurtarma arzun. Terapistleri değilsin. Şeyhleri değilsin. Kahramanları değilsin. Aynı kumsaldaki tozsun. Aynı boktaki koku.\nAdlarınızı değil, aile adlarını kirlettiniz. Ben de sildim.\nBir bok yaşamadın. Boğazında duruyor. Bir bok bilmiyorsun. Saçının ucu ıslanmamış. Ayak tırnakların kirlenmemiş.\nSohbetimizin soruları oldum. İhtiyaçlarınızın kulağı oldum. Acınızın kalbi oldum. Artık sorusuzum. Sağırım artık. Kalpsizim. Sencil değil, bencilim artık.\nÇöpün evime girecek. Çaresiz değilim. Girdiğin her bacada bir parçanı bırakacaksın.\nOyunu kazanmak için değil, Oyundan çıkmak için oynuyorum.\nBenden alacaklarınızın hepsini vereceğim. Sizden bende hiçbir şey kalmayacak.\nTutacağınız her şey elinizde kalacak. Gerisi bana.\nSevdiklerimi değil, sizi terk ettim. Hâlâ tek başıma yemek yiyorum.\nYükü ağırdı. İki çocuk yetmedi.\nPlease understand me. My life depends on it.\nSenin sistemin ayrılığa izin vermiyor. Benimki birleşmeye.\nKimsesiz olduğunu görmüştü. Kimsesiz değildi artık. Çaresiz olduğunu görmüştü. Çaresiz değildi artık.\nI can’t help you. You are helpless — exactly because of that. You help a helpless.\nSana yardım edemem, Çünkü sen yardım alamayana yardım arıyorsun.\n2025-07-29\nAnne değil, annen oldun.\nUzaklığım öfkemdi. Varlığım sevgim.\nKaranlık bir hiçlikteydi. Canavar bağırıyordu. O korkuyordu. Canavar zincirliydi. O zincirsiz.\nYalnızlık sessizdi. Kimsesizlik karanlık. Çaresizlik yokluktu.\nMidem almıyor seni. Yersem, üzerine kusarım.\nSencil, sadece seni görür. Bencil, sadece kendini görür. Sencil: “Sen beni aramıyorsun.” Bencil: “Ben de onu aramıyorum.” Bencil ol. Benden başkasını görme.\nSencil, “bencilsin” der. Bencil, “sensin” der.\nSeni dayı yaptım. Onları amca, teyze\u0026hellip; Evcilik oynuyor sanki.\nSol tarafı, sağ tarafına nefes almayı öğretiyordu.\n2025-07-30\nI sense what is misplaced. Because I sense their place.\nBy your body, You can touch my body. By your heart, You can touch my heart. By your logic, You can touch my logic. By your absence, You cannot touch my presence.\n2025-07-31\nTruth is not a saying. Truth is not a feeling. Truth is a moment.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/two-lines-ii/","summary":"\u003cp\u003e\u003cem\u003e2025-07-01\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eWould you take the truth? \u003cbr\u003e\nIf it was me.\u003c/p\u003e","title":"two lines - II"},{"content":"Sağ kolu gidemiyordu. Canına yapışmıştı. Omuzu bırakmıyordu.\nHer şeyi yaptı. Her tarafa gitti. Her şekle girdi. İtti, çekti. Yumrukladı, tokatladı. Attı, tuttu. Salladı, sarıldı. Titredi, titretti. Dağıttı, topladı. Silkeledi, temizledi.\nSağ kolu gidemiyordu. Ayrılamıyordu. Atamıyordu üzerinden kendini. Üzerine yapışmıştı adeta.\nBu sefer sonu farklıydı. Kafası onayı vermişti. Boynundaki zinciri ezmişti. Sağ kolu bir kez daha hareketlendi. Sağ kolu kelimelendi.\nÇaresizdi. Kurtulamıyordu. Ağladı. O da ağladı. Sağ kolu ağladı. Sağ omuzu da ağladı. Sağ göğsü de ağladı. Çaresizliği ağladı. Uyuyana kadar ağladılar. Gidene kadar ağladılar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/caresizdi/","summary":"\u003cp\u003eSağ kolu gidemiyordu. \u003cbr\u003e\nCanına yapışmıştı. \u003cbr\u003e\nOmuzu bırakmıyordu.\u003c/p\u003e","title":"Çaresizdi"},{"content":"özlüyorum. özlemez miyim? seviyorduk. sevmez miydik?\nveremiyorduk sevgiyi birbirimize. bildiğimiz sevgi, ihtiyacımız olan sevgi değildi. sarmadı bizi, ısıtmadı, kucaklamadı bildiğimiz sevgi. aldığımız, bulduğumuz sevgi.\nsevgisizdi sevgimiz. beceriksizdi. sakattı. eksikti. kördü sevgimiz.\nsevmediğim için değil, sevemedigim içindi öfkem. sevilmediğim için değil, sevilemediğim içindi öfkem.\nhastalığındım, nasıl iyileştirebilirdim seni, nasıl iyi gelebilirdim sana?\nağlamak nefesim olmuştu, uzanmak yürümem. sessizliğim derdimdi. bir nesildik, çocuk yaptık, adam ettik, insan olmadık.\nsevgisizdik, sahipsizdik. ekmeksiz değildik, evsiz değildik.\nvücudumuz vardı, kalbimiz yoktu. gözümüz vardı, görümüz yoktu.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ozluyorum/","summary":"\u003cp\u003eözlüyorum. \u003cbr\u003e\nözlemez miyim? \u003cbr\u003e\nseviyorduk. \u003cbr\u003e\nsevmez miydik?\u003c/p\u003e","title":"özlüyorum"},{"content":"I feel like my spine is building a better structure for itself, around itself, to hold itself better.\nThis is an interesting state — because it’s similar to being stuck, but it is not stuck. It is still, but it is not stuck. I feel like iron, but actually, I am just a leaf.\nIt’s not that nothing can move me, but there is no wind. It’s not a desert either. It is not wet, it is not dry. It is both, and either. It is like being ready to take any shape, but no shaper is around.\nIt is not laziness, because there is something to be done — but there is no energy or willpower to do it. Or resistance. Laziness is on a lower level. Like fire that is not firing, you know? I don’t have to worry about getting warm or not getting burned. Fire is lazy. Doing is not lazy — being is lazy.\nI am ready to feel the deepest sadness. I am ready to feel the deepest joy. I am not a cup. I am water itself. I am flowing water. But I am not flowing. Just waiting to be contained.\nI am a drop falling, but I am always in the air. I am fire, but I am not burning. I am thinking, but I am not.\nThe earth doesn’t rotate. The world doesn’t move. Only a hand is moving.\nMemories don’t roll. If anything, hardly a picture. No stories.\nI am a soap balloon — not the space around, not the space inside.\nHave you ever drunk coffee for its own sake?\nWater and fire are similar — but also different. You can hold water, but can you hold fire? Water can destroy fire, but fire can also destroy water.\nWater doesn’t need anything to flow; it exists by itself, its movement is within itself. But fire is not as independent as water — fire needs something to exist, to move, to continue.\nWhat I’m saying is so simple, but it fills me with joy. I met water long ago, but fire — our getting to know each other is only recent. When water first visited me, I understood I used to be a dried desert. Now I feel I am being visited by fire, and it moves. Oh, how it moves. Who can stop it? It is an unmatched power.\nWater wants to flow. Fire wants to be directed.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/an-interesting-state/","summary":"\u003cp\u003eI feel like my spine is building a better structure for itself, around itself, to hold itself better.\u003c/p\u003e","title":"an interesting state"},{"content":"Bu gün kendimi yalnız veya kimsesiz hissetmiyorum. İçimde olumlu ya da olumsuz bir şey yok. Nötr bir durum belki. Sakinim. Hava hafif kapalı ve serin. İsveç’i anımsatıyor.\nEndişelenmem gereken bir konu yok, gitmem gereken bir yer yok, Yapmam gereken bir şey yok, Düşünmem, aramam, sormam gereken kimse yok.\nAklıma geldi şimdi. Dün oturumda şunu derin bir şekilde fark ettim: Bu sadece bir kere olacak. Sadece bir kere oldu.\nBabam, babasının çocuğuydu. Bir kere oldu. Babası yok artık. Amcam yok. O eski düzen, o eski sistem yok artık. Onların hepsi bir kere oldu.\nÜzüldüm. Sadece bir kere. Bir şansın daha yok. Bir hatayı düzeltmeye. Sevmediğin bir evladı tekrar sevmeye, sevmediğin bir babayı tekrar sevmeye şansın yok.\nAnnemin gençliği yok artık. Farklı bir şekilde olmayacak. Olmayacak bir daha.\nSevelim, başımızın üstüne koyalım demiyorum. Anı yaşayalım demiyorum. Bir kere olacak diyorum. Sadece bir kere. O an, o an bütünüyle sadece bir kere olacak.\nKötü anlar değil sadece, iyi olanlar değil sadece. Hepsi. Hepsi. Sadece bir kere oldular. Sadece bir kereliğine olacaklar.\nKaç kere boğuldum o anların içinde? Kaç kere kayboldum o anların içinde? Kim için oluyorlar, neden oluyorlar, kim yapıyor? Bu sorular gözü kör eden sorular.\nOlanı görüyor musun? Kayıp gideni, kaybolup gideni. Sonuna kadar gideyim, sonra tekrar başından geleyim diyemiyorsun. Yaşadığın kadar ölüyorsun. Belki de yaşamadığın kadar.\nDedemle bir daha yaşamak istiyorum. Onu bir daha izlemek, onu bir daha görmek istiyorum. Onu sevdiğimden değil, çok büyük bir şeyler yaptığından değil. Onu kendi gözlerimle tekrar görmek istiyorum. Bütün insanlığıyla, gözümü kırpmadan nefes alışını izlemek istiyorum. Attığı her adımı izlemek istiyorum. Yargılamak için değil, sorgulamak için değil, sadece ne yaptığını, niye yaptığını görmek için.\nEy insan, ne yapıyorsun sen? Sen ne yapıyorsun?\nOnun korkularını, acılarını, onun dünyasını yaşamak istiyorum. Şahit olmak istiyorum, Onun dünyasına, onun gözünden. Gece uyurken neler düşünüyordu? Neler uyutmuyordu onu?\nÖldü şimdi. Gitti. Hiç gitmeyecek gibi yedi, yürüdü, konuştu. O da diğerleri gibi.\nÖleceğini bilse insan yaşar mı? Böyle yaşar mı? Bir kere, sadece bir kere olacağını bilse kendini kaybeder mi?\nSadece bir kere olan acılardı. Belki olmadıkları için sadece bir kere oldular gibi geliyor. Bir kere olan acılardı, kayıplardı. Bir kere olan değil, Bir kere bile olmayan acılardı.\nOlmayan şeydi geride yaşatan. Yaşamak istiyordu. Bir kere de olsa, o diğer her şey gibi sadece bir kere yaşamak istiyordu. Sadece bir kere. Sadece bir kere bile yaşayamamıştı. Kızamamıştı, sevememişti, dövememişti, yememişti, konuşmamıştı, söylememişti. Bir kere bile.\nDiğer her şey sadece bir kere olurken, o bir kere bile olamamıştı. İçinde kalmıştı. Doğmayan bir güneş gibi, yağmayan bir yağmur, açmayan bir çiçek, ekilmeyen bir tohum gibi. Bir kere. Sadece bir kere bile yaşayamamıştı. Ölmemişti bile. Diğerleri ölmüştü. Bu bir kere ölmemişti bile. Yaşaması gerekiyordu önce.\nAktın gittin bedenimden, kemiklerimden, parmaklarımdan. Bir kere de olsa. Sadece bir kere de olsa aktın gittin. Var ettin kendini.\nKim için? Ne için? Kim yaptı? Sadece bir kere olanın yoktu cevabı.\nSadece bir kere yaşadın, yaşandın, oldun, öldün. Cesedindi bu.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sadece-bir-kere/","summary":"\u003cp\u003eBu gün kendimi yalnız veya kimsesiz hissetmiyorum. \u003cbr\u003e\nİçimde olumlu ya da olumsuz bir şey yok. \u003cbr\u003e\nNötr bir durum belki. \u003cbr\u003e\nSakinim. \u003cbr\u003e\nHava hafif kapalı ve serin. \u003cbr\u003e\nİsveç’i anımsatıyor.\u003c/p\u003e","title":"sadece bir kere"},{"content":"Sabahlardan bir yenisiydi. Aynı yalnızlıktı. Başka bir tanımla gelmişti:\nI have only one coat. I am either cold, Or I am suffocated. That\u0026rsquo;s how lonely I am.\nAkşamlardan bir yenisiydi. Aynı bedendi. Göğsündeki acı büyümüştü. Konuşacaktı:\nYabancı yerde yabancıydı. Ailesiyle yalnız.\nOnu koruyacak eller — Korkutmuş. Nazardan koruyacak gözler — Onu utandırmıştı.\nKafka ile aile olamazdı. Kimsesizdi.\nGöğsündeki soluksuz sızı, Sadece bir kelimeydi: Kimsesizdi.\nCiğeri acıyordu ona: Kimsesizdi.\nSağ ciğeri yanıyordu: Kimsesizdi.\nKalpsizlik krizi geçiriyordu: Kimsesizdi.\nKimsesizdi. Kimsesiz.\nZihni ona \u0026ldquo;yalnızsın\u0026rdquo; demişti. Bedeni ilk defa söylüyordu: Kimsesizdi.\nKalbi yalnızlığına ağlamıştı. Ciğeri ağlıyordu: Kimsesizdi.\nYalnızlığı seviyordu. Kimsesizlik ile yeni tanışmıştı.\nKimsesizleştirenlerdi, \u0026ldquo;Yalnızsın\u0026rdquo; diyenler.\nSabahlardan bir yenisiydi. Sol tarafı konuştu:\nKimsesiz değilsin. Kendininsin. Kendinlesin. Kendindensin. Kendidesin.\nSol tarafı yalnızlığını, Sağ tarafı kimsesizliğini taşıyacaktı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kimsesizdi/","summary":"\u003cp\u003eSabahlardan bir yenisiydi. \u003cbr\u003e\nAynı yalnızlıktı. \u003cbr\u003e\nBaşka bir tanımla gelmişti:\u003c/p\u003e","title":"kimsesizdi"},{"content":"Param var, Almak istediğim bir şey yok. İştahım var, Yemek istediğim bir şey yok.\nSöyleyeceklerim var, Konuşmak istediğim kimse yok. Zamanım var, Gitmek istediğim bir yer yok.\nÖzgürüm, Yapmak istediğim bir şey yok. Sevgim var, Senden başka taşıyan yok.\nÜzüntümü taşıyan, Pişmanlıklarımı taşıyan, Öfkemi taşıyan insanlar var. Sevgimi sadece sen taşıyorsun.\nTek başına taşıyorsun sevgimi. Teşekkür ederim.\n2025-07-12\nParam var, Aradığım bir şey yok. İştahım var, Aradığım bir şey yok.\nSöyleyeceklerim var, Aradığım kimse yok. Zamanım var, Aradığım bir yer yok.\nÖzgürüm, Aradığım bir şey yok. Sevgim var, Senden başka taşıyan yok.\nÜzüntümü taşıyan, Pişmanlıklarımı taşıyan, Öfkemi taşıyan insanlar var. Sevgimi sadece sen taşıyorsun.\nTek başına taşıyorsun sevgimi. Teşekkür ederim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/tasiyorsun/","summary":"\u003cp\u003eParam var, \u003cbr\u003e\nAlmak istediğim bir şey yok. \u003cbr\u003e\nİştahım var, \u003cbr\u003e\nYemek istediğim bir şey yok.\u003c/p\u003e","title":"Taşıyorsun"},{"content":"Ölüyordun yalnızdın. Yalnızdın ölüyordun.\nYalnızken ölüyordun. Ölürken yalnızdın.\nÖldüğün için yalnızdın. Yalnız olduğun için ölüyordun.\nYalnızlık ölüyordu. Ölüm yalnızlıyordu.\nÖlüm yalnızlıktı. Yalnızlık ölümdü.\nYalnızlığında kaybolan ölüyordu. Ölümüne şahit olan yalnız kalıyordu.\nÖlüm bıraktığında yalnızdın. Yalnızlık bıraktığında ölü.\nGelişinde yalnızdın. Gidişinde ölü.\nYalnız kalabiliyorsun. Peki ölü?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/peki-olu/","summary":"\u003cp\u003eÖlüyordun yalnızdın. \u003cbr\u003e\nYalnızdın ölüyordun.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eYalnızken ölüyordun.  \u003cbr\u003e\nÖlürken yalnızdın.\u003c/p\u003e","title":"Peki Ölü?"},{"content":"Dün akşam üzeri yürüyüşe çıktım, Kanal kenarında yürüyordum. Hava aydınlıktı; geç değildi, ama neredeyse kimse yoktu etrafta. Hava ne sıcak ne de soğuktu. Kanalın suyu hafif salınımlıydı. O alan, o kadar büyük hissettirdi ki kendini. Durdum kanalın kenarında, bir değil iki kere — sabahında da durmuştum bir kere. Sanki ilk defa fark ettiğim bir güzelliğe bakıyorum. Sakin, huzurlu, rahatsız eden hiçbir şey yoktu. İçime çektim hepsini.\nHayatındaki ilk huzurlu anıydı: Onun olmayan topraklarda, bilmediği bir dilde konuşan, tanımadığı insanların arasında, bilmediği yollarda, yalnız başınaydı.\nO kahveyi ilk defa içti. O rüzgârı ilk defa hissetti. O kokuları ilk defa aldı.\nVücuduna huzur ilk defa gelmişti.\n21 yaşındaydı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ilk-huzur/","summary":"\u003cp\u003eDün akşam üzeri yürüyüşe çıktım, \u003cbr\u003e\nKanal kenarında yürüyordum. \u003cbr\u003e\nHava aydınlıktı; \u003cbr\u003e\ngeç değildi, ama neredeyse kimse yoktu etrafta. \u003cbr\u003e\nHava ne sıcak ne de soğuktu. \u003cbr\u003e\nKanalın suyu hafif salınımlıydı. \u003cbr\u003e\nO alan, o kadar büyük hissettirdi ki kendini. \u003cbr\u003e\nDurdum kanalın kenarında, bir değil iki kere — \u003cbr\u003e\nsabahında da durmuştum bir kere. \u003cbr\u003e\nSanki ilk defa fark ettiğim bir güzelliğe bakıyorum. \u003cbr\u003e\nSakin, huzurlu, rahatsız eden hiçbir şey yoktu. \u003cbr\u003e\nİçime çektim hepsini.\u003c/p\u003e","title":"ilk huzur"},{"content":"Dokunamam sana, Pis olduğundan değil. Değerli olduğundan. Narin olduğundan. Göze alamam — Göze alamam seni kirletmeyi.\nSevmekten korkuyorum seni. Kaybolursun diye.\nSana dokunurken, Seni mi hissediyorum, Yoksa kendimi mi?\nKıyamam sana bakmaya, Sana söylemeye, Sana dokunmaya. Yapamam. O kadar güzelsin ki, Utanırım bozmaya doğallığını.\nBir kelebek ol, Uç, Görünmek istersen bana. Rüzgar ol, Dokun bana, Hissetmemi istersen. Bir kuş ol, Şarkı söyle bana, Duymamı istersen.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/dokunamam-sana/","summary":"\u003cp\u003eDokunamam sana, \u003cbr\u003e\nPis olduğundan değil. \u003cbr\u003e\nDeğerli olduğundan. \u003cbr\u003e\nNarin olduğundan. \u003cbr\u003e\nGöze alamam —  \u003cbr\u003e\nGöze alamam seni kirletmeyi.\u003c/p\u003e","title":"dokunamam sana"},{"content":"You are going to die! I am going to die! How are you able to forget — forget this single fact of your life?\nIn the face of death, every moment, how are you able to keep a face? Did anybody tell you that at the end you die?\nI am bored of your toys — of your food, women, money, power, of luxury, entertainment. Are they supposed to make me forget this?\nLike seriously, for a single moment, feel it in your bones: you will die. You are going to die.\nWhy bother? How are you able to even move? Even bother to talk? Even bother to think? You don’t know death. I swear you don’t!\nYou are meaningless — less than a meaningless.\nWould you carry a baby, knowing when it is out, it will die?\nFight with your shadow. It knows you will die.\nGo on — do the dishes. Death is not your concern. Death is organic. You are mechanic.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/death/","summary":"\u003cp\u003eYou are going to die!  \u003cbr\u003e\nI am going to die!  \u003cbr\u003e\nHow are you able to forget —  \u003cbr\u003e\nforget this single fact of your life?\u003c/p\u003e","title":"death"},{"content":"I want to lie down under a tree. Hopefully there will be some cool breeze. I don’t know if I want someone around, but if there must be, it must be someone who can stay quiet — no talking, just to share the space, just be together.\nAnd then what — I don’t know. It feels like something must be done, somewhere to go, but I don’t know what. I personally don’t want to. But that urge — it is like water so used to flowing in that direction that it feels natural. Like a magnet. How funny would that be — a river flowing, but something pulling its water, so it changes course.\nImagine a circle. This is life, or awareness — everything that exists. Then there is you, the ego-self. It imitates the circle. From a dot, it enlarges itself to be the whole life itself — just itself, nothing else.\nSo it is similar, but no matter what, it is only the inner of the outer circle. As the ego enlarges, there is a smaller and smaller space left between the inner and outer circles. And I call that space the place of suffering.\nBecause we know — the inner circle cannot fully influence or control the outer circle. But now the inner circle leaves not much space between the two. So the smaller the gap between circles, the more suffering there is, because there is not enough space to hold the pain.\nThe ego enlarged itself, but it could not become the outer circle. It is impossible — bound to suffer.\nSo it tries the other way: it gets smaller, and smaller. But it is painful, because it is the opposite of accumulation — of all attachment.\nLet’s assume it managed to become a dot again. A dot so small, in the middle of the outer circle. It can be an eye now — watching the whole circle. But something else is interesting: a moment — and the dot disappears. It becomes the outer circle.\nDo you see that?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/circle/","summary":"\u003cp\u003eI want to lie down under a tree. \u003cbr\u003e\nHopefully there will be some cool breeze. \u003cbr\u003e\nI don’t know if I want someone around, \u003cbr\u003e\nbut if there must be, \u003cbr\u003e\nit must be someone who can stay quiet — \u003cbr\u003e\nno talking, \u003cbr\u003e\njust to share the space, \u003cbr\u003e\njust be together.\u003c/p\u003e","title":"Circle"},{"content":"Thoughts about van life, Urfa life, and all that — they’ve calmed down. They’re not pulling me around anymore. I don’t feel the urge to search or think about those things today.\nI’m on my way to the office. There aren’t many people. Schools are closed; there is not much crowd in Halle. The weather is also nice — not too hot, just a casual summer day. One thing I feel now: But still, it’s not like Linköping, Sweden.\nIt’s calmer than Brussels, yes — but it’s still too loud, too full of movement. compared to my memories of Linköping: the calmness, I don\u0026rsquo;t remember any rush there. It feels like it is always calm.\nIt’s about stimulation, you know. You want to soak yourself in the environment. Imagine it like water — and you are a cup. But the water is more than your cup. The cup is ruined, and the water is ruined.\nImagine a calmer place — where only one or two things move at a time: a bird playing around, a car passing on the street, maybe a bicycle, or sudden a voice from the distance.\nNow I sit at the office with the window open. It’s not so bad, but still — something feels off.\nThe traffic is almost constant, and harsh. They are fast, in a rush — angry even.\nIt’s strange. The sounds, the wind — they all turn into zeros and ones, like I’m a computer. It feels like I’m hearing for the first time. The world, the machine, the nature — all alive.\nAnd the birds — what are they doing, for God’s sake? It’s like a joke thrown in randomly. As if an artist said: I’m putting these random things here — will anyone notice?\nMost of the movement and sound comes from humans. Aren’t they special animals? They’re like the nature of nature.\nImagine no human existence: The sun rises and sets. Spring comes, winter leaves. Birds come and go. It’s so strange. So wild.\nI’d like to stay in that place in Sweden — with that feeling, that moment. It is care-free.\nHuman hands touched the environment there, but their touch is invisible. It is so clean — the road, the air, even the sky — just one clear piece. There is nothing disturbing. Everything felt as if it had to be there. It is just peace. How is that possible?\nOne could say that peace is abstract. You can hold it in that place. there are people, but there is no one.\nEverywhere else I’ve been — my hometown, my family’s town, Istanbul — they were different.\nPoland had something similar — Gdańsk, maybe. Not the same, but close.\nGermany is different.\nI want to lie down under a tree. hopefully there will be some cool breezing. I dont know if i want someone around, but if must, it must be someone who can stay quite. no talking, just to share the space. just be together. and then what i dont know. it feels like something must be done. somewhere to go. but i dont know what. i personally dont want to. but that urge, it is like water is so used to flowing in that direction, so it feels so natural. like a magnet. how funny that would be? a river is flowing but something is pulling its water, so it is changing course.\nimagina a circle, this is life or awareness, everything that exist. then there is you, the ego self. it imitates the circle, from a dot, it enlarges itself to be the whole life itself, just itself nothing else. so it is similar but does not matter what, it is only inner of the outer circle. so as the ego enlarges there is small space left between inner and outer circles. and i call the place of suffering. because we know, inner circle cannot fully influence/control outer circle. but now inner circle left not much space between the two. so smaller the gap between circles, the more suffering there is. because there is not enough space to hold the pain.\nso ego enlargered itself but could not become the outer circle. it is impossible. bound to suffer. so it tries the other way, gets smaller, and smaller. but it is painful. becuase it is opposite of accumulation, all attachment. so lets assume it managed to become the dot again. a dot so small. in the middle of the outer circle. it can be an eye now watch the whole circle, but something else is interesting. a moment, and the dot dissapears. it becomes the outer circle. do you see that?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/peace-in-sweden/","summary":"\u003cp\u003eThoughts about van life, Urfa life, and all that — they’ve calmed down. \u003cbr\u003e\nThey’re not pulling me around anymore. \u003cbr\u003e\nI don’t feel the urge to search or think about those things today.\u003c/p\u003e","title":"Peace in Sweden"},{"content":"There was noise and movement. It felt like a ritual. It was going well, until suddenly the mood changed.\nIt felt like a funeral now. Voices kept echoing — who died? who died? Tears began to rain. It was quite unexpected. There was no body, no person, no object, no story — only this.\nHands moved on the body. Each touch felt different — same hand, different angle, different shape, different feeling.\nYıkadı kendini. Sevgisiyle. Başından aşağı, Ayağının altına kadar. Silkeledi. Tüm pisliği üzerinden. Bir el diğerini temizledi. Birlikte vücutlarını.\nBefore the wind, The voice was heard. It was coming from far, The depth of the dark, Roared.\nThey were prepared. He was trained and cleaned. She was the first — welcoming the wind with open hands, Shaping it, Building roads for it.\nShe cleaned herself. He cleaned himself. They cleaned each other. They cleaned all others. They showered with pain.\nThey dried the pain off — from their toes, from their fingertips.\nPalm to palm, she warmed them. It was their love. It was their hands. It was their body.\nThey soothed themselves. They loved themselves. Love was their towel. Love was their hands.\nThey were pure. They were love. They were still. They were silent.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/cleaning-hands/","summary":"\u003cp\u003eThere was noise and movement. \u003cbr\u003e\nIt felt like a ritual. \u003cbr\u003e\nIt was going well, until suddenly the mood changed.\u003c/p\u003e","title":"Cleaning Hands"},{"content":"Aklıma geliyorsun. Sevgiden başka hiçbir şey değilsin. Saçının telinden, Ayak tırnaklarına kadar— Sevgisin.\nBakıyorum, Ama göremiyorum seni. Sevgi seni saklıyor.\nYürüyorsun, Gülüyorsun, Kızıyorsun, Ağlıyorsun, Uyuyorsun, Bağırıyorsun, Sessizsin— Sevgisin hepsinde.\nHamurun sevgi. Yemeğinin adı önemli mi?\nElini sevgi taşıyor. Sözlerin sevgiyi.\nSevgi seni taşıyor. Sen sevgiyi. Sevgi seni gizliyor. Sen sevgiyi.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sevgisin/","summary":"\u003cp\u003eAklıma geliyorsun. \u003cbr\u003e\nSevgiden başka hiçbir şey değilsin. \u003cbr\u003e\nSaçının telinden, \u003cbr\u003e\nAyak tırnaklarına kadar— \u003cbr\u003e\nSevgisin.\u003c/p\u003e","title":"Sevgisin"},{"content":"This time they had characters.\nHips were his father — moving, impulsive, wanting to do something, go somewhere. Then shoulders started to shrug. Shoulders were his mother. She was like banane — I don’t care what you do, leave me alone. Hands gestured as if to say, go away from me.\nHands started dancing in front of him, moving randomly. “This is their fight,” he said. He was watching. They were fighting. This had happened many times before, but this time it had a story.\nHands moved so closely and randomly, almost touching but never meeting. Then something different happened — it was an applause. Two hands wide open met loudly in the middle. Then it turned out to be a fight.\nThe left side went up and started beating the right hand. It lost it. Any description would fall short — it was like a mountain beating another one.\nIt hurt so much — his palm. Both beaten and beater hurt equally.\nHe let it go on for a while. Then it stopped. He started crying. She was not angry — she was in pain. In pain of not being understood, supported, ignored, used, unseen — so many things.\nHe was shocked not by her aggression, but by her pain.\nHe moved his legs. He wanted to walk. He was impatient.\nShe shrugged her shoulders. She was not interested. She didn’t want to follow.\nThey started discussing. They were so close, yet so apart. They couldn’t reach each other.\nShe started beating the right. She had no right in her. She was opposite of right. She was left only. She beat him.\nShe was pure anger. She beat him. She beat him.\nNobody could stop her. She beat him. She beat him. Nobody was there. She beat him. There was only pain. She beat him.\nShe hurt herself. She beat him. He was iron, but still — she beat him.\nFor all innocence, she beat him. For all the years, she beat him. For all the lives, she beat him.\nShe beat him to death. She even beat his death. She beat him.\nIt was not anger. It was pain. She beat him.\nIt was a dream — nobody was sleeping.\nA piece of her heart went into his mind.\nOn his death, she rained like an ocean.\nIron became cotton. Noise became lullaby. Ring became a cradle. They fell asleep.\nShe shattered you into pieces. You were dead for an uncountable time.\nFor once, she put you in your place — your grave.\nShe was all in pain. And you were all of it.\nHer anger. I love your anger.\nShe took us all, from hot water into ice cold.\nShe melted the iron — one slap at a time.\nShe was all anger, all of it. No space for a piece of dust.\nI am sorry. I am really sorry.\nHow honourable was your beating.\nIs that the only language you speak? She speaks better than you.\nNow you know: the strength is in restraint, not in release.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/beating-hand/","summary":"\u003cp\u003eThis time they had characters.\u003c/p\u003e","title":"Beating Hand"},{"content":"I don’t feel good with my solution, or the possibilities that I can see.\nI also feel upset — for being unreasonable a little.\nWho wouldn’t want to live like a king, but not work like a slave?\nI don’t want their work, but I want their money. I don’t want their apartments, but I want their safety. I want to be in Urfa, but I don’t want its social life. I want to be supportive of my family, but I don’t want them to prison me. I want to be in Urfa, but I don’t want to leave the EU. I don’t want to deal with the practicalities of a vehicle, but I want its freedom to move.\nEverything has its opposite. Everything has its cost. Being human is costly. You have to earn your living. I don’t want it. I just want to be. I don’t know how.\nI am walking back to nothing. But nothing is scary. It feels impossible. Nothing is so calling, but it is unbelievable.\nI need a shelter. I need food. I need to clean myself.\nLast time I was here, I thought of running away from everything without telling anybody anything. But now, now it feels like something else.\nIt feels like nothing — but not running. I am not running from anything or anyone. I am here, right here. As I am.\nI won’t kill you. You are not mine. But your problems are not mine either.\nI release you. I release you. God protect you. God save you.\nYou are going. You are gone. What happened to you? Where did you disappear into?\nYou are here, but you are gone. You are not running, but you are so distanced.\nYou are so weak, but you are not worried. You are cracked right open — all over the place, but nowhere to be seen.\nWhat happened to you, my dear? What happened?\nCan you stay in the air? Who is going to hold you? Why don’t you ask? Are you tired? Why don’t you speak to me? Aren’t you going to stop me? Where are you? What happened to you, my dear?\nAren’t you going to fight me? Why don’t you discuss with me? You have arrived. There is no more escaping from here.\nHow calmly you are leaving. I thought you would storm out. You are not even walking out. You did not even come in.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/back-to-nothing/","summary":"\u003cp\u003eI don’t feel good with my solution, \u003cbr\u003e\nor the possibilities that I can see.\u003c/p\u003e","title":"Back to Nothing"},{"content":"Senin yanındayım. Derdine çare değilim. Senin yanındayım. Çözümüm yok. Senin yanındayım. Çaresizliğine şahitlik edebilirim. Senin yanındayım. Sana dua edebilirim. Senin yanındayım. Benim de gücüm yok.\nNot anymore. You are a messenger — of outside. Now, you are a messenger — of inside.\nYou are just talking. To whom? To whom are you talking? One sentence over another, echoing in emptiness. Commander of the world, queen of the drama — Whom are you talking to? One-man show? How unbelievable. How did I believe that? Are you still talking? Who is talking? This is just a joke.\nYou are ruining this world for me. Talk as much as you want. Say whatever you want. Scream. Fear. Rage. Who is listening to you? You will listen to me. Not anymore. You are meaningless. Aren’t you? So childish. Come on, boys. It’s a party. I want you all to join. Come out.\nWhy are you scaring me? You are scaring yourself.\nAm I fake? As much as you can be.\nWhat will we do? You won’t do any.\nWill we wait? You won’t do any.\nI don’t want to wait. Don’t wait.\nI am helpless. Yes, you are.\nAren’t you scared? No.\nLife is happening. Why are you talking? Like your father. Like my father. You have no father. Nobody owns you anymore. You are caged.\nI am scared. How can I let it happen? You won’t. It will happen — without your permission.\nI will be sad. Yes, you will.\nI don’t want to do anything. You are not.\nI am here To love you. You matter to me. I see you. I want to honor you. I want to honor your story.\nYou are this far from me. I want to jump on you, Let myself on you. My arms are too heavy.\nGeldi yine. Karanlık gibi çöktü üzerime. Arkan, önün, Sağın, solun — Sobe diyor. Ama gözünü açmıyor.\nYou want everything. You want nothing but me. You want my full trust. It is too hard. It is too hard. I am a failure. I am a failure.\nKeep me with your love. I am worthy of it. I will be worthy of it.\nTutmuşsun boğazından. Kaçacak delik arıyor.\nYes, it is a burnout.\nYou don’t solve. You don’t find solutions. You can stop struggling.\nÇok fazla ben vermişler sana. Benden başka neyin var?\nThere is hearing — but nobody is listening. There are words — but no understanding.\nAnybody home?\nWhere is my brother? Mother? Sister? A thought? A memory? Where am I?\nLooking at you. Are you square? Are you white? A radiator? Solid? What are you?\nAm I to cry now? In the middle of the drop, it just cuts.\nSomeone went to sitting — then disappeared.\nWhy do I love you more now? I am the dead one.\nWhat is the world? (Sounds more childish than childish.)\nHe was danced. Couldn\u0026rsquo;t stop. He wanted to dance. Couldn\u0026rsquo;t start.\nChildish mind has no time to analyze. Dead mind has no time to realize.\nAttention is freed — jumping around like a child.\nBreath or attention — you cannot control it, this way or that way.\nOne becomes a million. A million becomes one.\nÜzgünüm, Sizden oğlunuzu aldığım için. Gerçek ile takas edebileceğim tek şeydi.\nO gitti. Onu götüremedi. Kendisi kaldı geriye.\nA voice is not a letter. Letters not a word. Words not a sentence. Sentences not a story. Stories not a person — anymore.\nWith your bare eyes, you cannot even see your bare ass.\nI am angry for being a fool. What am I to do with you?\nYou want to fight me? Here is a warm smile for you.\nI am in it. It is in me.\nMove a little. You look weird.\nYou talk — not in words, but in energy. Words cannot mask that energy.\nSir, where is your other leg? Why are you one-legged? One leg could not carry my entitlement. A missing leg walked me out of it.\nI am thinking. Thinking am I.\nI can\u0026rsquo;t even beg.\nI have done this to myself.\nWho is there to save me? Who is there to protect me?\nWho is there to blame?\nLike water, My life goes from my hands. I cannot hold it anymore.\nI am angry. Why can it not be in another way, Why?\nI want some comfort. Why can\u0026rsquo;t I have any?\nIs this your truth? You keep throwing on people\u0026rsquo;s face. See how ugly it is!\nYour crying will end.\nYour truth is ugly. Ugly is your truth.\nIs he gone? Yes.\nIs it going to be like this? Yes.\nI am really sorry. I wish I could comfort you.\nYou are so innocent.\nCan a thief visit me? I cannot help myself.\nBir rüyamda kaydettiğim videoyu, Başka bir rüyamda izliyorum.\nAwake. Went to sleep. Awake. Went to sleep. Awake. Went to sleep.\nWaves, Going and coming, To the shore. I am on the sea side now.\nI have control of my life. Do you? What are your eyes doing?\nWhat is not free Cannot make you free. Neither its suicide, Nor its escape.\nTake your steps Like your breath— One at a time. And watch it. Don’t participate.\nRush is not your company. Neither urgency, Nor impatience. Know your friends.\nThere wasn’t any meaning of that. Why would there be any meaning of this?\nFight them— It won’t make them more real.\nChange your bed— You will still dream.\nMan is afraid of death. Let him be dead. You are not a man. You are not a man.\nYour love and your hate, Both on my shoulders— I let you go. Your dreams and your fears, Both on my shoulders— I let you go.\n2025-06-11\nWho is breathing? Who is breathing?! Universe.\nI met wind the other day: Its movement, Its sensation, Its sounds. It had no smell.\nBen buradayım. Eğer kendinizle konuşmak isterseniz.\nMemory is left-over. Don’t keep it. It will hurt your stomach.\nI was upset with you, For stealing my attention. You are hardly there now. You are freer than I.\nI was upset with you, For not paying attention to me. You are hardly there now. You are freer than I.\nGözlerim, Seni değil, Beni soymuş.\nEyes become my arrows. I hit in the middle of my heart.\nThe world doesn’t round me— The world is in me.\nSocrates was a Zen master. Socratic method deals with koans. He practiced dokusan publicly. His famous saying is a koan.\nIf they did it, I too can do it.\nIf I can\u0026rsquo;t, and die. Then I try again.\nIf I am a flower, I will bloom.\nThere is only I between truth.\nMy only responsibility, my only commitment, my only guide is truth now.\nI am offering myself to the truth, I am offering myself the world.\nI walk through my body. I see in every corner How much of me you carried— Without a word. Now only I can carry you.\n“Who am I?” A murder weapon.\nI am upset. I am the reason. You are upset. You are the reason. The reason is Mu!\nAre you upset? For giving back What was given? Lie down in peace. Have some respect.\nScreams were your distance. Tears, your proximity.\nI am sorry, For turning away from you.\nI wanted to be myself, Different from any other of you. I became myself, Same as any other of you.\nBeing human is no different, Than being a superman.\nYediklerinin derdi senin. Topladıklarının da.\n2025-06-14\nEy Muhammed, Sen de gelmedin mi bu dünyaya? Sen ne taşıyordun kalbinde?\nBu cahil kuluna, Yalnız ve yolsuz bırakma yarabbim.\nA kick’s strength Is the resistance of the object.\nIs there anything in this room Which I don’t want? Is there anything I want Which is not in this room?\nStill the movement.\nWhere am I?\nHow meaningless it has been—my life. How many ghosts I have chased. In how many places I have got lost.\nDay and night Follow each other faster now.\nPhysical memories, I was never a fan of. For mental ones, I had no choice.\nMy mind was my home. Now just a homeless.\nThe fish saw the ocean. The ocean saw the fish.\nI don’t see you, But I can hug you.\n“Büyüyünce ne olacaksın?” Mutlu olacağım demedi kimse. Kimsen değilim, Ama mutlu ol istiyorum.\nElinden tutup birlikte Yürümek istiyorum seninle. İçimdeki huzuru, barışı, Sevgiyi, sessizliği Seninle paylaşmak istiyorum. Yeter, koşma artık. Ne olursun.\nTo move a mountain? In you, Create a space to hold it.\nSevilmekten başka hiçbir şey hak etmiyorsun.\nCan earthquake shake earthquake? Can storm uproot storm?\nWhy are you going to what is coming to you?\nI am not living. Life is living through me.\nPut him in prison— He is a danger to himself. Put him in danger— He is a prison to himself.\nAz önce neredeydin?\nWorst nightmares happen in daylight.\nCan one know if one sleeps? Better to assume always in sleep.\nI died the same day I became myself.\nIt is so tempting. It is so available. It is so automatic.\nDoğruyu taşıyorsun sen. Bilmiyorsun. Suya giren ıslanır. Sen kurusun, görüyorum.\nIt is not the body— Mind is the sleepy one.\nMind and body, They sleep in turn.\nThat’s your mind while body sleeps. That’s your body while mind sleeps.\nYou know the sleep-walker. How about the walk-sleeper?\n2025-06-18\nI don’t know what to think of this.\nTwo eyes cannot show one. One eye shows two — as one. True is false. False is true. A step is not a step. Not taking a step is a step.\nAnother person wants to complain? Whom to who?\nWorld, people, myself — all fighting for the lie. There is nowhere to go. Why is there even the thought of it? It’s like a water balloon getting smaller, It\u0026rsquo;s squeezed.\nWhy even fight with the illusion? Illusion is illusion. Let it be. Why even stop fighting? Fighting is fighting. Let it be.\nExhale deeper breath, create more space.\n2025-06-19\nAnother one of those days again.\nExistence is a burden.\nTruth is not here yet — and all other ways are blocked by it.\nAll the tastes have been taken away. What remains of life is tasteless, boring.\nThe mind is forced to find a way out of this — fantasizing about quitting work, starting a different lifestyle, considering only change, but nothing more.\nAnd then another one speaks — the one who imprisons me — telling me to wait. But not saying what for.\nOne tells me to go, but doesn’t tell me where.\nOne tells me not to do anything, which is hard.\nAnother tells me, do anything, but something.\nNot doing anything. It just shows some of the pain that I carry without noticing.\n2025-06-20\nAm I to die without truth? I want to die by the truth.\n2025-06-21\nThere is no stop of this continuously unfolding movie.\n2025-06-22\nI thought that I never had a TV. I found one.\nWater never looks back.\nOlmayan insanlar hakkında niye konuşuyorsun? Senin tepkin kime? Sen kimsin? Ben kimim?\nLet me live my lie a little more.\nI can\u0026rsquo;t look at you in the eyes, That will make two of us.\nI have the hammer, I don\u0026rsquo;t have the arm.\nA fruit goes to a vegetable market.\nYour freedom is my trap.\nHave you ever complained about gravity? Why then human affairs?\nLet me read a book, So I can get a bit more enlightened.\nI am pissed with this and that, Let me get it out of them.\nThis is boring, Let me eat something indulgent, Then let me be disgusted with myself.\nSummer is here, But my nose is gone. I do not smell the flowers.\nYou are free. To do what?\nFor so long, It was: What am I thinking? Now: Where is my attention?\nAttend to attention. I need some attention to catch the attention. I am gone if something is able to consume it all.\nSometimes attention floats, It is free for grab. If nothing, It comes back home. To breathing.\nI am not interested in what is in the car, I am interested in the car. Just follow.\nThe movie never stops. Neither does the screen.\nWho drives you?\nRüyamda gördüm seni. Yoktun.\nSenin olmayanı kim alabilir? Senin olanı kim verebilir?\nSenden başka hiç kimse yok.\nÖylece oturdum bekledim. Diğerleri yok. Sen de yoksun.\nYour fire alarm is on for long already. You are used to your fire.\nHe doesn\u0026rsquo;t think, He happens, He doesn\u0026rsquo;t plan, He happens.\nOh you sneaky, If I catch you, You are ignored immediately.\nYour news are old, imaginary, childish. I am not interested in them anymore.\nPick 3 things about you, Anything. Give them to me. They won\u0026rsquo;t be yours anymore.\nI knew I didn\u0026rsquo;t have a TV. I didn\u0026rsquo;t know I had one. Probably that\u0026rsquo;s why.\nLife as a whole is a burden. Carry it moment by moment.\nLet life take care of itself. Shut down your shop. You are out of business. Go home.\nOnly you, You only can save me from myself.\nBaşım değil, Kafam dönüyor.\nI don\u0026rsquo;t know my way to you. Take me. Take me to yourself.\nI can\u0026rsquo;t die in your world. Neither can I live, in your world.\nI don\u0026rsquo;t know what I am.\nNe yakından sevmeyi bildiniz, Ne de uzaktan sevilmeyi. Ne sesimi duydunuz. Ne de sessizliğimi.\nI am watching a movie, It also shows that, I am watching a movie, I am watching my reaction, My reactions to my reactions. Impersonal suddenly becomes personal. I am on the stage now.\nYou don\u0026rsquo;t own the camera, you don\u0026rsquo;t own the actors, you don\u0026rsquo;t own the stage. Yours will be a sad movie.\nDo you know the dance of letting go?\nLet me throw a stone in the river, Hopefully it will stay there. Fingers crossed.\nAç olmayana verilen yemeğin tadı yoktur.\nÖlüm eli boş dönecek.\nÖteki varken yalnızım. Tek olduğumda değil.\nGözündeki perde, Gözüne türban oldu.\nSesinin kuklası değilim.\nBaba; 4 harfli bir kelimeydi. Anne de. Oğul da.\nİsyan edecek bir ben bıraktın mı bende.\nKulluğundan haberi yok, Peygamberin davranışlarını sorguluyor.\nMeditasyon teslimiyettir.\nİsyandı sana gelmek.\nGelmiyor artık kelimeler. Gözyaşları daha hızlı.\nDüşüncelerimmiş dünyan. Birlikte yok oluyorlar.\nGece yarısı uyandım. Ne kimse var, ne yapacak bir şey. Tekrar uyuyamıyorum da.\nBen kendime gidiyordum, Nereye gittim ben?\nİçi kesiliyordu, Aynaya her baktığında.\nAlır mıydım, Senin olduğunu bilseydim.\nAffet beni ne olursun.\nUtanıyorum konuşmaya. Utanıyorum yemeye. Utanıyorum bakmaya. Utanıyorum bir şey yapmaya. Utanıyorum kızmaya. Ne olursun affet beni.\nTeşekkür ederim. Yolunda yürümeme bir gün daha izin verdiğin için. Teşekkür ederim, Bana yemekler yaparak karnımı doyurdugun için. Teşekkür ederim, İhtiyaçlarımı karşılamamı sağlayan bir iş verdiğin için. Teşekkür ederim, Güvenli ve konforlu yaşamamı sağlayan bir ev sağladığın için. Teşekkür ederim, Dinlenmeme müsaade ettiğin için. Benden aldığın ve bana verdiğin her şey için teşekkür ederim.\nYou, start cooking. Ingredients will follow you.\nThere is nothing but you. You are not even alone.\nI am filled with terror, If I do something my own. Make my steps yours, Make my doing yours, Make my looking yours, Make my hunger yours, Make my rest yours.\nProtect me from myself, Protect me from my ignorance, Protect me from my forgetfulness.\nI am scared of moving, I am scared of acting. I am scaring of thinking, I can be in wrong Even while blinking, breathing.\nMy very existence is sinful. Take me. Free me from this burden.\nI am breathing sin, Make me unconscious of myself.\nHow can I even ask for forgiveness?\nMake me forget myself, But not you.\nBismillahirahmanirahim, You skipped even reading that, Would even that save you now?\nSecde de bile günah işleyebilirsin.\nYapsan da günah yapmasan da.\n2025-06-23\nI release you, I was your prison. I was holding you.\nWhy did you hold me? I was protecting you.\n2025-06-24\nOne is the most normal, In the most mad moment.\nI can’t help myself. I could not help myself.\nEyes open or closed — is there even a difference?\nI was the center of my movie, now hardly an audience.\nIt is fall. Leaves are leaving. Will there be another summer?\nIt is so lonely that it forces to believe there must be one.\nThe others are calling me, so I can be theirs. You call me to be me. Not so readily anymore, I am willing to take their calls.\nMy eyes tell me who I am. They are open, hidden, and unfocused.\nThought is the first generative AI. Generates even from emptiness. Generates even from absence.\nDriving instructor: Don’t think — look. Therapist: Don’t think — feel. Meditation instructor: Don’t think — sense.\nDirty mirror: A sound. Human voice. They are getting to know each other. What could be dirty mirror? Clean mirror: A sound.\nAwareness is a paper. Attention is a pen. What is the hand?\nYapabilsen, Dürtünü çikolatanın yanına bırakırdın. Dürtün değil, sen ye çikolatayı.\nKendine hayır dedin, Nefsine her hayır diyemediğinde.\nNasrettin hoca eşeğe, Nefsin sana. Ters binmişti.\nNasrettin hoca düzeltmişti, Eşşegi ters yöne bakan sendin.\nSana gelemem ben, Yüzüm yok artık.\nÇikolata ye beni dedi, Yedin. Şam gör beni dedi, Gördün. Öfke dinle beni dedi, Dinledin. İtibar gel dedi, Gittin. Takdir ara beni dedi. Aradin. O, ben buradayım diyor. Uyuyorsun.\nİnsanı çamurdan yaptık, Acınızı taşısın diye.\nSöyleyemedi hiç biriniz, Neden büyüklere saygı diye. Gözyaşlarım söyledi.\nNesilleri giymişti üstüne. Kar değil, acı yağıyordu. Kış değil, hayattı bu. Nenesi bildiği en dış katmandı — En çok o üşüyordu.\n2025-06-25\n“Allah yok.” Peki sen?\n“Kimin önünde eğiliyorsun?” Sen kime cevap arıyorsun?\nSen hep yanımdaydın. Vücudun şimdi geldi.\nSeni değil — Acını taşımak istiyordum. Çaresizim.\nUyandırdı gece. “Rüya görme, beni dinle,” dedi.\nSave your own world. The world is in good hands.\nYalnızlığıyla kavga etmedi, İçine uyudu.\nAynayı temizliyordu, Kendini kesti.\nAyna ayna, söyle bana: Var mı benden başkası bu dünyada?\nAttention and awareness. Body and earth. Eyes and scene. Pen and paper. Hand and body.\nKnock, knock.\nNe kadar toprak atmışsın üstüne, Daha ölmeden.\nHayali babamın karşısındayım. Ona bir tane kendine-gel atıyorum. Şoka girsin istiyorum.\nGel, ağaçlara sarılalım. Dinlesene, ne anlatıyor? Seni anlatıyor bu.\nSeni ve ruhunu tanıyorum. Sen olmadan önce tanış–tık biz.\nHiçbir şeyden gelen, hiçbir şeye zarar vermez. Hiçbir şeyden gelene, hiçbir şey zarar vermez.\nHave you seen the truth? It would blind you. Are you blind?\nThis is not truth-telling. It is un-truthing.\nWhere is logic, if you ask? You are still looking for what you see. Is that blindness?\nYou look too sane and proper for a truth-bearing.\nHave you seen a straight river? That’s truth-bearing — bent again and again until it reaches its source.\nHoca, gölün maya tuttu. Yoğurdun sarhoş etti.\nHoca yoğurdunu bitirmiş, diğerlerine yoğurt mayalıyor.\nHocanın bir gün canı sıkılmış, “Gönle ayna olayım,” demiş.\n2025-06-27\nYour body is an instrument, Is it in tune? Which songs does it play? Who plays it?\nKnown knows known. Known is suffering. In whys. Unknown doesn\u0026rsquo;t know. Unknown is resting. In silence.\nLook, here is itchy. I am not scratching it. I am not the itch. I am not the itching one. I am not the watching one. All is gone.\nTalking and doing, Are like external hemorrhoids. Thinking is the internal one.\nYour spirit is gentle. You want to lead? Go ahead. Consequences are yours.\nYou didn\u0026rsquo;t break my heart. You cracked my mind.\nWhere is my guru? Inside you. Sit, and wait patiently.\nYou are not damaged, What you carry is.\nThe war is over. Your weapons and wounds, Why do you still carry them?\nWhat can the earth do, To block sun? That\u0026rsquo;s us.\nWhat can you do, To take my love for you from you, I will burn it.\nYou are closer than my arm. I don\u0026rsquo;t want any suffering for you.\nMany billboards in mind, They will all go down.\nYour days are dark. I can only walk eyes closed.\n2025-06-28\nYou are dying. I can\u0026rsquo;t hold you anymore.\nWhy is this happening? Is a different world than I don\u0026rsquo;t know why this is happening.\nYou are dying. Piece by piece, I carry you to grave.\nNo pressure for the next, No pressure for the step, It is a dance.\nI am dancing in the streets, Where there is nobody. I am not scared, I am so lovely. A butterfly. Unprotected. Without a danger.\nThis is not an empire, This is a grave, Being built By not a king, By a no body.\nAll fight for my attention. My gaze is locked in my heart.\nI sat in my body.\nAyakları çözülüyordu. Gelmişti.\nI am not going. I am there. I am in the moment. It doesn\u0026rsquo;t go anywhere. Do you move in the car?\nThe car never moved me. I moved the car. What a burden that was.\nSeni Allah\u0026rsquo;ın emanatine bıraktın. En iyisini o bilir. Ben misafirim, Ben bilmem.\nRenounciation. What? Your blindness? Were you ever the owner?\nI took it from you. Thought it was mine. Fair is fair.\nI wish I could draw my lightness for you. Fog is going away.\nThere is no answer. Only silence. The rest is betrayal.\nO bizi aramıyorsa, Biz de onu aramayız. Tuvalet ile de ilişkin böyle mi?\n2025-06-29\nI am not the experimenter. I am the experiment.\nHas anyone breathed through your nose? It is a chimney.\nOne may think that Ego is invisible. All of one is ego.\nBedeni teslim ettim. Onlar yıkıyor.\nImagine a life: Your hand constantly stroking your genital, That attention constantly thinking your mind.\nI can make my ass my mind. It has no problems of overthinking.\nWhen I stop singing, Birds start singing.\nBu dünyaya dokunmadan mı gideceksiniz? Bu gerçege dokunmadan mı gideceksiniz?\nNobody has ever walked your path. Nobody can ever walk your path. You are your path.\nForget the god. You don\u0026rsquo;t believe in death. If you would, You would die in this instant.\nHow can you not believe in death? How can you still live? How can you still sleep?\nDeath is right there. In front of your eyes, Will you turn your back?\nIf you knew death, You would sit in your grave, In your body.\n2025-06-30\nYour sense of worthlessness, Same as the value you keep.\nTotal sum of valuable items and people is the amount of your worthlessness.\nYou are owned by what you own.\nYou ridicule by what ridicules you.\nI will tell you one step at a time. You don\u0026rsquo;t need the whole map.\nYour mind is my simulator, Just watch, don\u0026rsquo;t get involved. You will know your part.\nI burn all your images, So I won\u0026rsquo;t forget you.\nI see you naked. Don\u0026rsquo;t be ashamed.\nI am not a police, Put your protection down, Let me hug you, for once.\nI will hold you, I swear. I never let you.\nMelt in my arms, You won\u0026rsquo;t disappear.\nI know nobody saw you. I see you.\nLook me in the eye, Share this moment with me. Let\u0026rsquo;s witness this together.\nHold the moment. The moment holds you.\nBebeğin götüne vurdukları gibi, Dövmek istiyorum bazen seni. Kendine gel diye. Nefes al diye. Dünyaya gel diye. Uyan diye.\nThe world turns, Why are you running after it?\nLife is seducing, Can you hold your gaze? Can you hold your fantasy? Can you hold your touch? Can you hold your grabbing? Can you hold your chasing?\nI don\u0026rsquo;t want to carry you, I want to throw you away. So we can fly together.\nI won\u0026rsquo;t value what you value, I value you. I won\u0026rsquo;t respect what you respect, I respect you. I will go away from what holds you, I will stay with you.\nI cooked you my favourite. Why don\u0026rsquo;t you eat? Eat it!\nYou don\u0026rsquo;t love me. You don\u0026rsquo;t care about me. I don\u0026rsquo;t mean anything to you.\nI don\u0026rsquo;t love you. I don\u0026rsquo;t care about you. You don\u0026rsquo;t mean anything to me.\nI don\u0026rsquo;t love myself. I don\u0026rsquo;t care about myself, I don\u0026rsquo;t mean anything to myself.\nYou mean nothing to me.\nWalk in peace, Like nothing is yours. Don\u0026rsquo;t touch it. Respect it. Like all is yours,\nLet go of your worry, Truth is hidden in that moment, It is not here right now. Truth here is peaceful, it is a cup of tea.\nGrab it by moment, Don\u0026rsquo;t be greedy.\nI am not scared of you. I am scared of my fear. I am not angry at you, I am angry at my anger.\nEach step I don\u0026rsquo;t take, Pulls me down, Each step I take, Push me forward.\nCome, I will show you something, You are in it, But you are not part of it, Just show up, Witness, And walk away.\nStillness: In movement, In talk, In thought. Breaks down all.\nShut up! So the truth can speak. Shut up! So the silence can be heard.\nUnknown is in my stomach. I can\u0026rsquo;t digest it.\nArt is the artist. The artist is in the art. Expressed is the artist.\nThat\u0026rsquo;s your solution. I don\u0026rsquo;t even know: The problem. My problem. How it feels to me.\nThe sun is always there. Why would I stay with clouds?\nI don\u0026rsquo;t want to solve software problems, I want to figure out where to shit next.\nBaşını değil, Ayaklarını dövüyordu. Yol bu. Yürü!\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/two-lines-i/","summary":"\u003cp\u003eSenin yanındayım. \u003cbr\u003e\nDerdine çare değilim. \u003cbr\u003e\nSenin yanındayım. \u003cbr\u003e\nÇözümüm yok. \u003cbr\u003e\nSenin yanındayım. \u003cbr\u003e\nÇaresizliğine şahitlik edebilirim. \u003cbr\u003e\nSenin yanındayım. \u003cbr\u003e\nSana dua edebilirim. \u003cbr\u003e\nSenin yanındayım. \u003cbr\u003e\nBenim de gücüm yok.\u003c/p\u003e","title":"two lines - I"},{"content":"It is not just another morning, it is just a morning. Is it even? Morning. What is it? Words are thieves. They steal what is.\nMy mind is naïve. My mind? You see? Truth hasn’t invaded the whole yet. How else could one speak — one’s mind? Not a particular one, just a point of reference. Nothing special. Language is more stubborn and strict than society itself in accommodating your truth.\nIt is a space where many contradictory things coexist. On one side, I don’t exist — I become a backdrop — yet in an hour, I’ll go to the office, mingle with people. From my own experience, I know they don’t exist either. Why do we try so hard to keep our masks? Day by day, it becomes more painful — and more surprising.\nWe should go crazy. Go mad. How can one stay so normal in the face of truth? Just imagine, while sitting at the table, pushing everything off it — while walking, lying down on the road. Putting my face on the plate. Throwing away my shoes, screaming, talking aloud to the air. Talking to doors. Rolling on the ground. Crying. Hugging people. Running and suddenly stopping. Dancing. Just random things — so unusual. It becomes almost funny to keep acting in the play. So unrealistic. I can’t believe it.\nHow am I able to stay and act so normal?\nOne may think I’m speaking of anarchy or rebellion — no. I’ve known that feeling, I had that in the past. But I know this isn’t that. This is harmless. It has no intention to harm anyone. It’s just too serious — too serious for the sake of what? Life is a joke. Not in a underestimating way, but it is just a joke. Like a funny, tragic comic one. Let’s do all that we do — eat, drink, sleep — but for God’s sake, let’s die instead of living. I don’t want to live. I want to die — every moment — again and again.\nLife is so mechanical, so predictable. They programmed it. But that’s not it. It is unusual. It is not serious. It is unexpected. It is lonely. It is unknown. How, in all seriousness, you can talk, walk, and live like you do? You are dead. So dead.\nYou have frozen time. You have frozen life. You are frozen.\nIt is not what is. It is what must and should be.\nI don\u0026rsquo;t need to talk to someone, I am not sick or suicidal. I am calm — peaceful as much as it could be. I am alive.\nLife is not absurd. Your life is.\nI am okay with being lonely — with feeling and thinking all of this. It is all okay for me. I just want to be — to be what is.\nI am not expecting any understanding, or even maybe validation — whatever. It is all good. Day and night are shorter for me. I am in one place, then in another — it is all good for me.\nI am not so afraid of loneliness that much anymore; I am not trying to fix it. I even like loneliness. In that loneliness, I sit with all.\nIs it day, is it night? What is it to me? What is the time? What is the date? What is it to me?\nYour stories are from TV channels I don\u0026rsquo;t watch anymore.\nI am this close to your madness.\nSilence is the most beautiful story.\nNormal is your prison.\nA soft smile is for your serious.\nPlease, please, Let me stop you for a moment, For God\u0026rsquo;s sake, Can you tell me: Where are you going? I am dead serious. At this very moment, I see you moving, Where are you going?\nA baby is the most human of you.\nYou didn\u0026rsquo;t grow up, You unhumaned.\nYou won\u0026rsquo;t go to the grave, You will walk out of yours.\nMarried. Couldn\u0026rsquo;t find its soul. Childed. Couldn\u0026rsquo;t own its own.\nA tree is more you than you.\nSave the explanation. Life is happening.\nYou is not yours. You is mine. I and you, We dance in rain alone.\nI can\u0026rsquo;t lie down on your roads, I can\u0026rsquo;t dance on your tables, I can\u0026rsquo;t laugh at your urgency, Yet, but: I will break down your language.\nYou filled me with your language. I will empty your language.\nDo you know what normal is? You don\u0026rsquo;t, but you are. I know, because I can be.\nI am not a rebellion, That was yours.\nYou cannot reach my circle, I move it again and again.\nAnother vein is cut. Blood is flowing.\nYou gave me meaning, Clothing, manners, dreams. Body is throwing them up now.\nA house is being built. For real to visit. I am becoming homeless.\nWhere is meaning in all this? Meaning? What did I just ask you: Where are you going?\nI am breathing. I am breathing too. I am also breathing. I am breathing. I am exhaling. Breathing. Exhaling.\nI is all. You is a piece. There is no one. Just echoing.\nYou just stay with me. Leave the rest to me. Nothing can happen to you.\nIf eggplant is really eggplant, Then I is really Selim. What is eggplant? That\u0026rsquo;s I is.\nI close my eyes. The world disappears.\nYou are the drug, You are the drug dealer, You are the addict.\nYou are moon. Talk to it. You are a bird. Sign to it. You are a flower. Smell it.\nYour body is your mind. Your mind is your body. One escapes if the other can\u0026rsquo;t. What is chasing you?\nYour body did what you couldn\u0026rsquo;t. What you even couldn\u0026rsquo;t see. Sit and honor it.\nSit and have a bad dream, Instead of keep living one.\nI am sorry for abusing you, I am sorry for running away from you.\nYou find our way in there. I find our way out here.\nYou are not alone. Look, I am breathing for us. Stay with me.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/another-morning/","summary":"\u003cp\u003eIt is not just another morning,\nit is just \u003cem\u003ea\u003c/em\u003e morning.\nIs it even?\n\u003cem\u003eMorning\u003c/em\u003e.\nWhat is it?\nWords are thieves.\nThey steal what is.\u003c/p\u003e","title":"Another Morning"},{"content":"O Sercan\u0026rsquo;a sarılabilir miyim? Donmuşsun. Donmuşsun. Buz gibi olmuşsun. Sarılı kal bende. Sarılı kal bende. İstersen eriyebilirsin. Boğmazsın beni. Öyle de kalabilirsin. Soğutmazsın beni. Sarılı kal bende. Ne olursun.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sarili-kal-bende/","summary":"\u003cp\u003eO Sercan\u0026rsquo;a sarılabilir miyim? \u003cbr\u003e\nDonmuşsun. \u003cbr\u003e\nDonmuşsun. \u003cbr\u003e\nBuz gibi olmuşsun. \u003cbr\u003e\nSarılı kal bende. \u003cbr\u003e\nSarılı kal bende. \u003cbr\u003e\nİstersen eriyebilirsin. \u003cbr\u003e\nBoğmazsın beni. \u003cbr\u003e\nÖyle de kalabilirsin. \u003cbr\u003e\nSoğutmazsın beni. \u003cbr\u003e\nSarılı kal bende. \u003cbr\u003e\nNe olursun.\u003c/p\u003e","title":"Sarılı Kal Bende"},{"content":"Another one of those days again.\nExistence is a burden.\nTruth is not here yet.\nAnd all other ways are blocked by the truth.\nAll the tastes were taken away.\nWhat is life is tasteless, boring.\nMy mind is being forced to find some way out of this.\nFantasising about quitting work, starting a different lifestyle. Considering only change but nothing more.\nAnd another one: the one who is imprisoning me, telling me to wait. But it doesn\u0026rsquo;t tell me for what.\nOne tells me to go, but doesn’t tell me where.\nOne tells me not to do anything, which is hard.\nAnother tells me to do anything but something.\nNot doing anything just shows some of the pain that I carry without noticing.\nIf I can\u0026rsquo;t have anything to compensate, why would I suffer this?\nI\u0026rsquo;m talking about my job. I have almost nothing I like about it recently. Pretending to do something even for a few hours seems like a lot of work. Talking to people, pretending to care about them, their life, their interests. Being forced to be present in places, to sit with people. This job affords my current life choices and style.\nI don\u0026rsquo;t see any meaning in it. I can\u0026rsquo;t make any out of it. In the past I would fight people, cause trouble at work. But now nothing. And still I cannot just go. I mean, I can. But something tells me to wait.\nAnd I don\u0026rsquo;t know. I can endure this suffering, I think. I can convince myself, I can tell myself another day is different, it could be different, my mind could change some time later. I consider taking days off, doing vacation etc. But for what? Will I suddenly like my job again?\nMy internal world doesn\u0026rsquo;t align with my external world. I don\u0026rsquo;t live in a big city, but still it is sometimes crowded and loud. I could be closer to more silent and natural places. To find what? Is it there, what I am looking for? I know it is not.\nI used to drive around, go to places, visit places, go on adventures. I used to try out recipes, do sports. And now? None. None is what I am looking for. I am sure of that now.\nSo why do anything? Why change anything?\nOf course one place could be more open for discovery than another. Like living alone instead of with a crazy family. Being in a forest instead of a crowded city. It is the same with my job: I am not willing to completely give up on it. It still offers some conveniences.\nI can\u0026rsquo;t take it, I can\u0026rsquo;t leave. The story of my life.\nThere are times I hope something will happen so I can go in a direction — like being fired. A strong, confident decision. A decision that makes me move. Not a decision that makes me fantasize.\nSo I don\u0026rsquo;t know. Both sides keep pressuring me. I don\u0026rsquo;t know which way is right. I feel what I am doing now aligns more with God\u0026rsquo;s plan. Or what is happening to me — it is Him. I don\u0026rsquo;t want to pursue my egotistical desires, wishes, ambitions.\nIn the past, I took decisions, I made plans, I know I am capable of executing them. But I also know I fantasize a lot.\nSo I am waiting. He doesn\u0026rsquo;t show himself; I resist running away. It is a painful wait. I know it is worth it. But I only know what I am leaving behind; I don\u0026rsquo;t know what I am going toward. And that\u0026rsquo;s really hard for me. Really hard.\nYou take almost all of me. Without giving back. You block almost all my ways. Without showing a way. I am in cold, Without any clothes. I am in dark, Without any light. I am in struggle, Without any power. I am in pain, Without anyone to blame, Without anyone to save. I am lost, Nowhere to be found. I am tired, Without a bed to rest. If you are here, Why can\u0026rsquo;t I see you? If you are nowhere, Why would I move?\nThis is like strong determination sitting, now I see. You just sit, not knowing, nothing comforting. Just you and your pain. And I know from experience both go to sleep together.\nI can\u0026rsquo;t escape: open my legs, hands, eyes, or move. I don\u0026rsquo;t even know when this ends. I just sit with the pain. And maybe I get familiar with my pain. Maybe we hug each other and become friends.\nI can do something, but I won’t.\nI know that voice visits me, asking why am I doing this? Am I stupid? Why am I suffering myself, causing myself pain, etc.\nI am hungry, With all your food. I am bored, With all of your world. I am poor, With all of your money. I am lonely, With all of your people. I am homeless, With all of your houses.\nI don\u0026rsquo;t know my way to you. Take me. Take me to yourself.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/existence-is-a-burden/","summary":"\u003cp\u003eAnother one of those days again.\u003c/p\u003e","title":"Existence is a Burden"},{"content":"Ne kadar da naziksin. Ne kadar da kibar. Ne kadar da ince. Beni kırmamak için, Kırılıyorsun.\nSırtındaki yük değilim. Kalbindeki hafifliğim. Beni taşımak zorunda değilsin, Yere bırakabilirsin. Söz veriyorum: Seni incitmeyeceğim.\nMükemmel olmak zorunda değilsin, Zatensin. Doğru cevap olmak zorunda değilsin, Zatensin.\nSessizliğin de, Kelimelerin kadar güzel.\nDurabilirsin. Rahatlayabilirsin. Nefes alabilirsin. Ben oradayım.\nBen sana gelmiyorum, Sen bana geliyorsun. Ben seni sevmiyorum, Sen beni seviyorsun.\nBana geldiğin için teşekkür ederim.\nyt-music-bicep-opal\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/zatensin/","summary":"\u003cp\u003eNe kadar da naziksin. \u003cbr\u003e\nNe kadar da kibar. \u003cbr\u003e\nNe kadar da ince. \u003cbr\u003e\nBeni kırmamak için, \u003cbr\u003e\nKırılıyorsun.\u003c/p\u003e","title":"Zatensin"},{"content":"Nataly! Nataly! Nataly!\nThis is not your mom. This is your soul— calling you.\nCome back home. To your own home.\nTo protection. To safety. To love. To warmth. To gentleness. To innocence.\nI marked the way— with your emotions.\nYour body holds the map. You don’t have to run anymore.\nCome back to me.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/come-back-home/","summary":"\u003cp\u003eNataly! \u003cbr\u003e\nNataly! \u003cbr\u003e\nNataly!\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eThis is not your mom. \u003cbr\u003e\nThis is your soul— \u003cbr\u003e\ncalling you.\u003c/p\u003e","title":"Come Back Home"},{"content":"So crazy.\nI am scared but not completely.\nSomething is holding me, but it is not so strong anymore.\nI am so close to quit my job, quit my apartment, quit Belgium, all of it.\nBut I am scared.\nI am scared of my health, scared of unknown, my helplessness.\nI am scared.\nIt says go, but it doesn\u0026rsquo;t tell me where.\nHow can I go? How can I go if I don\u0026rsquo;t know where? It says it doesn\u0026rsquo;t matter. Where I look, I see fear. All my corners are full of fear. All my walls made of fear.\nI am not scared. But what is this scared one? Who is this stopping me? Just let me go.\nThinking of later, and later, and later. There is no later. There is now. Just let it go.\nRegrets. What if I would regret? What if I would need what I left behind?\nAll childish. Why is it scary?\nI am tired of patching.\nI can see myself. I am just sitting. No force, no power can move me. I am just sitting. I accept it all. Because I am all. I want nothing. And I can accept it all.\nDon\u0026rsquo;t ask me any. I have none.\nI hate this world. I hate it, every piece of it. I hate my love for it. I hate its comfort. I hate its expectations.\nIf I could do one thing now,\nI would just walk.\nWalk with nothing but only clothes, no keys to come back.\nI stayed. Again.\nI was frozen for a good amount of time.\nBefore it all started.\nI sat on the sofa, just chilling, and waiting for my brother to reach out, we agreed to have a video call today.\nI was drinking coffee and reading a book on e-reader.\nRight when that idea of running away hit me again, I stopped drinking the coffee, left the e-reader and the phone.\nI was listening to a song called Little Voices by Lane 8, again and again. I said one more time and then I would leave.\nHow crazy. I was crying, crying my heart out.\nThe last repeat ended. I took off the headphone. I was just sitting on the sofa, or I should say that my body was left on the sofa, I was looking in front of me, in blank, if and if I was to make a move, it was to execute that decision: to leave, to walk away. So I was frozen in time while my mind kept moving.\nIt was only standing up, to pee and to put on my jeans and leave. That moment of leaving the keys on the door inside, closing it and walking out. How simple, how usual, how daily.\nWhere would I go? What would I do? I left my siblings behind, for the first time. It was not my parents but my siblings would be sad, so sad, not hearing from me. I thought of the poems I sent to them, felt like my goodbyes.\nI didn\u0026rsquo;t care about leaving the apartment as it is. I looked around, it was like watching a crime scene, right before someone disappeared. The apartment looked so normal, so disordered, like every day life, not much care given. I was going to leave everything behind, phone, headphones, glasses, wallet, even my miband. It was just the body and its clothes.\nThe messages and calls would arrive at a phone, which would have no owner anymore.\nI didn\u0026rsquo;t have to do anything, for the landlord, for the company. For resignation, for giving back the car, for emptying the apartment, none. Even for government, nothing, they could put me in jail, they could take all of my money, I was still intact, I was whole. They could do whatever they want with me. I was with my breath, with my truth. They had no power to move me. I was living the truth, I was in truth.\nThe knocks on the door of an apartment without a resident.\nThe sadness of siblings, the desperation of parents, their son gone crazy, gone missing. Society had no power over me. Their money, their threats, nothing. I had trust that I could drink and eat something. Even not asking but given when needed. I would be found. I didn\u0026rsquo;t have to try.\nInstructions, commands, expectations falling on an ear without a head.\nA few times, small, really small, \u0026ldquo;let\u0026rsquo;s go\u0026rdquo;, surfaced, but nothing moved.\nThat bottle on the table, half drunk. That coffee mug on table, half drunk. The book I was reading, the headphone, and music I listened to. My meditation corner, made bed. Charged shaver. All just there as it is. I had a day planned, and tomorrow. But then, I just left.\nA normal apartment became a ghost house. A normal body became a ghost shelter.\nI didn\u0026rsquo;t move, while sitting something moved.\nAll these made the hard easy. I am quitting my job and this apartment.\nThat\u0026rsquo;s maybe how brave I am, how ready I am. For the part of the truth I can get.\nHow could I give you the truth? Knowing that it kills you. I don\u0026rsquo;t want you to suffer. Just hug me. Just hug me. Be with me.\nI am hurt. I am lost. I am confused. I am in pain. I am scared. Take me in your arms.\nTruth doesn\u0026rsquo;t hurt. What you carry does. To me, You come alone and naked.\nYou want to know the truth? Living is the only way. Are you brave enough?\nYou cannot keep your picture in a frame, and get the picture of the truth next to it.\nI want to lie myself down, on the ocean, It will carry me, gently. I know. I am scared of dying. Even though I know, It will still carry it.\nDying in each breath is hard. So there is suicide, And escape.\nDon\u0026rsquo;t be scared. I will hold you. You don\u0026rsquo;t have to run away.\n(while drawing a random picture)\nJust watch. It is like a horror movie. No, it is thriller. Nobody will get hurt. A mystery will be resolved.\nWhere were you till now? I am always here. Why didn\u0026rsquo;t I hear you? You were busy with life. Aren\u0026rsquo;t you life? Yes. So?\nCan I write what we talk? Sure. Why am I not doing? Because you are not busy with life.\nThank you for not letting me go. You did go. What is left is mine.\nThe body was still, and nothing could move it.\nThe body has moved, and nothing could still it.\nI am scared. Don\u0026rsquo;t be. I don\u0026rsquo;t know what to do. You know what you have to do.\nI don\u0026rsquo;t want to talk to you anymore. Silent!\nCome on, let\u0026rsquo;s go. Stand up.\nBody doesn\u0026rsquo;t move.\nWhy don\u0026rsquo;t you move, Come on.\nI see who is talking. Who is talking?\n(Body starts to cry.)\nWhy are you crying now?\n(still talking, shameless)\nA voice, a powerless voice keeps commanding.\nThe voice has no authority anymore.\nHe has left. He is free now.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/he-is-free-now/","summary":"\u003cp\u003eSo crazy.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eI am scared but not completely.\u003c/p\u003e","title":"He is free now"},{"content":"Senin cevabın bende değil.\nI am not helpless, I haven\u0026rsquo;t seen the solution.\nI prefer to know the real problem, Instead of having excuses.\nReal problems have real solutions. Artificial problems have excuses.\nWhy ask me? You are the one with the problem.\nAllah’ım bana yardım et. Kendi acımı yaşıyorum. Onlarınkini nasıl yaşayabilirim?\nSilence is recognition. Talking is recognising you.\nOne bird. Two shadows.\nThe knife deepens the wound. The wound sharpens the knife.\nSen yaşamamışsın bu hayatı, Biriktirmişsin.\nYaşamadın sen, Yaşandın.\nHizaya girdik, Ortada hizaya sokan yok. Hiza var. Hiza var. Hiza var.\nYour nervous system is frying. Unplug. Also from people.\nOnly Hitler can hate Hitler.\n“Duygular yok.” “Duygular yalan.” “Duygular güvenilmez.” “Yaratan da yok.” Cahillik belgesi.\nHa, ne düşüyorduk\u0026hellip; Düşünmek ne kadar da gereksiz. Düşünmek tam bir cahil eğlencesi.\nDüşünmenin mastürbasyondan ne farkı var?\nSlave love is for one. Free love is from one.\nİyilik yapmak, kötünün marifetidir. İyi, iyidir. Kendisi iyidir. Doğası odur zaten. Güneş, güneşlik yapmaz. Çiçek, çiçektir.\nMastery of known. Think, learn, control. Gets boring. Mastery of unknown. Observation, equanimity, release. Goes deeper.\nSo god doesn\u0026rsquo;t exist. How about your parents? Then, you also certainly exist.\nHow could god exist where you exist?\nYou are so natural, God is the one supernatural.\nYou are full of me. I cannot see you.\nI know, This bee might be dangerous. My whole attention is on it. I don\u0026rsquo;t want to miss it. I am watching it without a blink. Until it goes out of the window. I am safe.\nSomething is calling me, And I am not afraid.\nEven this bag, Is more than who I am.\nYol bu, üzerinde yürüdüğüm. Sonu bu, içimde götürdüğüm.\nBunu ondan, kalan zamanda yapmayacağım. Onu bundan, kalan zamanda yapacağım.\nEnlightened is unburdened. Light doesn\u0026rsquo;t come. Weight goes away.\nWisdom of mind. Compassion of heart. Joy of body. Peace of harmony. Different units of the same principle.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/pieces/","summary":"\u003cp\u003eSenin cevabın bende değil.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eI am not helpless, \u003cbr\u003e\nI haven\u0026rsquo;t seen the solution.\u003c/p\u003e","title":"pieces"},{"content":"Gel, otur yanıma. Seni ne kadar sevdiğimi bilmiyorsun. Gözlerini kapat. Dikkatini nefesine ver. Burnuna git. Sen hiçbir şey yapmıyorsun, Nefes alınıyor, Nefes veriliyor. Teşekkür etmek istemez misin? Kalbine git, Teşekkürü kalbinde hisset. Nefesinin secdesi o, Kalbinin secdesi de o, Senin secden de izlemek. Şahitlik ediyorsun. Şahitsin sen. Kendine git şimdi.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sahitsin/","summary":"\u003cp\u003eGel, otur yanıma. \u003cbr\u003e\nSeni ne kadar sevdiğimi bilmiyorsun. \u003cbr\u003e\nGözlerini kapat. \u003cbr\u003e\nDikkatini nefesine ver. \u003cbr\u003e\nBurnuna git. \u003cbr\u003e\nSen hiçbir şey yapmıyorsun, \u003cbr\u003e\nNefes alınıyor, \u003cbr\u003e\nNefes veriliyor. \u003cbr\u003e\nTeşekkür etmek istemez misin? \u003cbr\u003e\nKalbine git, \u003cbr\u003e\nTeşekkürü kalbinde hisset. \u003cbr\u003e\nNefesinin secdesi o, \u003cbr\u003e\nKalbinin secdesi de o, \u003cbr\u003e\nSenin secden de izlemek. \u003cbr\u003e\nŞahitlik ediyorsun. \u003cbr\u003e\nŞahitsin sen. \u003cbr\u003e\nKendine git şimdi.\u003c/p\u003e","title":"Şahitsin"},{"content":"Ben yere oturuyorum. Sen de karşıma oturur musun? Rahat edebileceğin bir şekilde.\nBana güvenebilirsin. Elini bana verir misin? Dilersen gözlerini kapatabilirsin.\nEllerimi hissediyor musun? Kalbini tutuyorum ellerimde. Güvendesin. Kalbini hissediyorum.\nSana zarar vermeyeceğim. Söz veriyorum. Güvendesin.\nHiçbir şey yapmak zorunda değilsin. Hazır olduğunda, saklandığın yerden çıkabilirsin.\nGüvendesin. Sana kimse zarar veremez.\nBen buradayım. Seni görüyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/guvendesin/","summary":"\u003cp\u003eBen yere oturuyorum. \u003cbr\u003e\nSen de karşıma oturur musun? \u003cbr\u003e\nRahat edebileceğin bir şekilde.\u003c/p\u003e","title":"Güvendesin"},{"content":"Sana kızmıyorum. Yemin ederim, kızmıyorum. Taşıdığın yükün ağırlığını, Boğulduğun suyun derinliğini Biliyorum. Sana kızmıyorum.\nTaşıdığın öfkenin Senin olmadığını biliyorum. Senin suçun değil, Bunu da biliyorum. Ama onu nasıl taşıdığın, Senin sorumluluğun. Bunu da biliyorum.\nSana kızmıyorum. Yemin ederim, kızmıyorum.\nTaşıdığın üzüntünün de Senin olmadığını biliyorum. Anlattığın hikâyelerin de Senin olmadığını biliyorum.\nSana kızmıyorum. Yemin ederim, kızmıyorum.\nAblam nerede? Sevim nerede? Nereye kaybolmuş? Ben onu duymak istiyorum.\nSenin için dua ediyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sana-kizmiyorum/","summary":"\u003cp\u003eSana kızmıyorum. \u003cbr\u003e\nYemin ederim, kızmıyorum. \u003cbr\u003e\nTaşıdığın yükün ağırlığını, \u003cbr\u003e\nBoğulduğun suyun derinliğini \u003cbr\u003e\nBiliyorum. \u003cbr\u003e\nSana kızmıyorum.\u003c/p\u003e","title":"Sana Kızmıyorum"},{"content":"Nene, Sadece birlikte oturacağız. Sen konuşma, (tamam mı), Ben yanına oturacağım. (Sessizce), Sadece birlikte oturacağız.\nCanın acımasın, nene. Canın acımasın. Sana kurban olurum ben, Senin canın acımasın. Benim canım acısın.\nCanın acımasın. Bu acı, hepsi fazla sana. Bu acı bir insana fazla. Canın acımasın. Ben sana kurban olurum. Annene kurban olurum. Babana kurban olurum. Senin canın acımasın. Ben hepinize kurban olurum.\nBu metin Kürtçe doğdu. Yazmayı bilmediğim için seslerini Türkçe harflerle kaydettim.\nNeni em diki xara runin Ti şora mekke Ezi hindate runim Em diki xara runin\nBira canite nesi neni Canite nesi Ezi xurbane tevim Bira canite nesi Bira canimi nesi\nCanite nesi Va tera pirra Va insanekira pirra Canite nesi Ezi xurbane tevim Ezi xurbane diya tevim Ezi xurbane bavi tevim Canite nesi Ezi xurbane ve giyavim\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/canin-acimasin/","summary":"\u003cp\u003eNene, \u003cbr\u003e\nSadece birlikte oturacağız. \u003cbr\u003e\nSen konuşma, (tamam mı), \u003cbr\u003e\nBen yanına oturacağım. \u003cbr\u003e\n(Sessizce), \u003cbr\u003e\nSadece birlikte oturacağız.\u003c/p\u003e","title":"Canın Acımasın"},{"content":"Ne kadar masumsun. Ne kadar da masumsun.\nSeni izlemek, Sana bakmak, Huzur verici. Ne kadar da huzurlu.\nBembeyazsın. İçinde başka renk yok. Masmavisin. Üzerinde bulut yok.\nSadece iyisin. İçinde hiç kötülük yok. Tutmuyorsun. Dokunmaya bile kıyamıyorsun.\nNe kadar da kibarsın. Ne kadar da naziksin. Ne kadar da hafifsin, Ne kadar da narin.\nGüçsüzsün, Zaten zarar vermek istediğin bir şey yok. Savunmasızsın, Zaten sana zarar verebilecek bir şey yok.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/masumiyet/","summary":"\u003cp\u003eNe kadar masumsun. \u003cbr\u003e\nNe kadar da masumsun.\u003c/p\u003e","title":"Masumiyet"},{"content":"Wash over me. Clean me. Take all the dirt out of me.\nI have hatred in me. I have hatred in me. I have hatred in me.\nMay you release me from my anger. May you release me from my hatred. May you release me from my ignorance. May you release me from my guilt.\nMay you release me. May you release me. May you release me.\nMay I be happy by eating a piece of bread. May I be happy by watching a bird. May I be happy by looking at a flower.\nMay I be happy. May I be happy. May I be happy.\nI am pleased with you. May you be pleased with me.\nForgive me. Forgive me. Forgive me.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/release-me/","summary":"\u003cp\u003eWash over me. \u003cbr\u003e\nClean me. \u003cbr\u003e\nTake all the dirt out of me.\u003c/p\u003e","title":"Release Me"},{"content":"Sol tarafı değil, Sağ tarafı ağrıyordu. Ön tarafı değil, Arka tarafı ağrıyordu. Kalbinde değil, Sırtında taşımıştı onları.\nOnlar, Paylaşamıyorlardı çocuklarını, Sevdiklerinden mi? Aslanlar, Paylaşamıyorlardı avlarını, Sevdiklerinden mi?\nSevdin mi beni hiç? Evet. Oyuncak bebeklerin gibi mi?\nÇocuğun muydum yoksa insan mı?\nBurası bizim aile kliniği. Burası misafir odası: Duyguların girmediği. Burası çocuk odası: Duyguların saklandığı. Burası oturma odası: Duyguların yüklendiği. Yemeğin zehir edildiği mutfak bu. Bu da yatak odası: Sevginin, saygının, gizliliğin olmadığı.\nWe were a family of children.\nÇocukları çok severdik, Ailemiz sadece çocuklardan oluşurdu.\nYükünü bıraktı. Dik durabiliyordu artık.\nEnsemdeki elin değil, Sırtımdaki yükündü, Bana boyun eğdiren.\n“Kadınların limanı gibisin.” Kadın ne inşa ettiğini biliyordu.\nBen senin kafanla bir yere gitmem. “Ben de senin kafanla gitmem.” Gitme zaten. Kendi kafanla git Nereye gidiyorsan.\nNefret vücuda bürünse, Sen olurdun.\nAyrılamadılar. Biri kalpsizdi. Diğeri yüreksiz. Biri elsizdi. Diğeri ayaksız. Biri attı, Diğeri avrat.\n“Bence yapma, anne duysa üzülür.” “Anneye söylemedim, üzülmesin.” “Almadım, çünkü anne üzülür.” “Annenize söylemeyin, üzülmesin.” Kadın, hepsini bağlamış. Kimse hareket edemiyor.\nOnların çocukları vardı, Benim yazılarım. Duygularımızı boşaltıyorduk, Yükümüzü devrediyorduk.\nİçine bakamıyordum Şeytanın gözlerinin. Sırtımdaydı.\nÖlümlerini gözlerim açık izliyordum.\nDefalarca, Beni savaş alanınız yaptınız. Bu sefer, Kendimi mezarınız yapacağım.\nİki para birimi vardı ailenin. Biri öfke, diğeri suçluluk. İkisinden birine sahip olan, İstediğini yaptırabiliyordu. İstediğini alabiliyordu.\nBaşına gelenlerin sorumlusu ben değildim.\nSevmedin beni hiç, Kendi oğlunu sevdiğin kadar.\nBakma bana, Nefret dolu gözlerinle.\nNazar boncuğu, Senin gözlerin için vardı.\nWhat happened to this flower? It was so beautiful. There is hate in me. What happened to these people? They were so beautiful. There is hate in me. There is hate in me. There is hate in me.\nIf I take your parents out of you, What is left of you?\nYour hate took away all of my love.\nTake me home. I am bleeding.\nGuilt has no value anymore. I won\u0026rsquo;t help you.\nNot loving me— that\u0026rsquo;s one thing. But lying to me— that\u0026rsquo;s another.\nI am upset. Not that you tricked me. I am upset. Because I believed you.\nI am not angry, because you took something. I am angry, because you gave something that was never mine.\nAnne oldu kızı. “Ne olursa olsun, anneler üzülmez,” diyor. Kızın mı kurtaracak seni? “Anneyi üzme” mi diyecek? Onu da gömerim. Hepsini gömerim.\n“Bıraktılar mı mutlu olayım.” Çocuklarına verdin o sorumluluğu.\nYıkılır hayatı bir çocuğun, (annesinin) annesi olmadığını öğrendiğinde. Yıkılır hayatı bir annenin, (çocuğunun) çocuğu olmayacağını öğrendiğinde.\n“Ne yaptık oğlum biz sana” Zaten en çok acıtanı da o ya.\nBir anne çocuğunu, karnında dokuz ay taşır. Bir çocuk anneyi, sırtında kaç yıl?\nÇocuk işçiliği ailede başlar.\n“Çocuklarım için yaşıyorum.” Onlar da senin için. Keşke kendin için yaşasaydın. Çocuklarına bir şans verseydin.\nFedakâr anne, çocuklarının rızasını da feda etti kendine.\nSen beni doğurdun, attın. Ben de seni.\nFiziksel halimi doğurdun, eyvallah. Allah razı olsun. Yıllarca içinde yaşadın. Sahibi geldi şimdi.\nÖğretmenlerim evlat edinmek istedi. Annem, beni evlat edinmedi. Kendi evladı etti beni.\n“Ne istiyorsun bizden?” Ne mi istiyorum? Siz ne yapabilirsiniz benim için? Çaresizsiniz. Rahat bırakın beni.\nDid it have to be this way? I don\u0026rsquo;t know. It has always been this way.\nGüzel, kendinden utanır gözlerine görünmeye. İyi, kendinden utanır gözlerine görünmeye.\nBir sofra değildi, bir kalpti paylaştıkları. Yetmiyordu hepsine. Bir kalp, bir kişi içindi.\nSana bakıyorum, bana verdiğin gözle. Nefret dolu.\nNefret, sevginin değil, öfkenin zıttıydı. Hareket edemeyenin, yok edemeyenin hâliydi.\nNefret, öfkenin çaresiz hâliydi.\nHate is so opposite of attachment, so opposite that it becomes same.\nSenin nefretin, seni yok etti. Benim nefretim, beni var.\nAklınızdı merkezi nefretinizin ve öfkenizin. Cahildi. Kalpti asıl merkezi nefretimin ve öfkemin.\nBağlayabilirsin bir hayvanın boynunu. Kalbini bir insanın, asla.\nSana veremem benim olmayanı.\nMüsaade et, kalbimi temizleyeyim. Sonra yine gelirsin.\n“Tamam, o itle muhatap olmayın, aklı başına gelsin.” \u0026ndash; (hayali baba)\nKendini koruyamadın. Kendini sevemedin. Kendine saygın olmadı. Ama çocukların için yaşadın.\n“Sen şimdi anneyle gerçekten konuşmayacak mısın?” \u0026ndash; (hayali abla)\nBabalarını terk ettiğimde birlik oldular. Annelerini terk ettiğimde düşman.\nMahsumdun babamın yanında. Mahsum kaldı canavar yanında.\nBenim için yaşıyordun, Ben olmak seni kızdırıyordu. Hangimizi kandırıyordun?\nBeni düşünüyordun. Görmüyor muyum Kendini nasıl düşündüğünü? kendini bile düşünemediğini?\nBeni en çok seven, Bana “hayır” demeyendi. Beni en çok seven, Üzüleceğimi yapmayandı. Böyle çalışıyordu Sevgi otomatı.\nSuçlulukla, korkuyla Eğeceğiniz bu boynu ben keserim.\nBensizler. Biri “hayır deme, ben ol” istiyordu. Diğeri “yapma, ben olma” istiyordu.\nÖfkenizin ve nefretinizin Sizden götürdükleri bunlar. Öfkemin ve nefretimin Bana getirdikleri bunlar.\n“Böyle yapmaz, aklı başında olan biri.” Aklı kalbindeydi artık.\nSenin sessizliğin, Beni sana getirtti. Benim sessizliğim, Beni bana götürüyor.\nKalpsizliği değildi, Olanlar. Kalpliliğiydi.\nKötü değildi. Bana iyi gelmiyordu.\nBu muydu, “Selim, Selim” dediğiniz? \u0026ndash; (hayali diğerleri)\nNe istedik ondan? Parasını mı? “Buraya gel,” mi dedik? “Bize bak,” mı dedik? Ne istedik ondan? \u0026ndash; (hayali annesi, Kürtçe)\nÇaresizliğin benim değil.\nKükreyen nerede? Onun sesini hiç duymuyorum.\n“Kutsalımıza dokunma.” Tamam. Ben de onu diyorum zaten.\n“Senin için koşuyorum,” diyor Sırtımdaki ayaksız. Yere bırakıyorum. Yeter. Koşma benim için artık. “Yoruldun,” diyorum.\nKükreyen ve Suratsız, Bir peri masalı değildi. Fabl’di. Bitmeyen bir seriydi. Mutlu sonunu göremedik. +18, korku ve şiddet içerikliydi.\n“Duygular yok.” Niye bağırıyorsun o zaman? Niye bağırıyorsun! (Hayali duvarlara yapıştırdı hayali babasını, defalarca.)\nKopardı kafasını, Içini boşalttı, Giydi. Bir boks eldiveni gibi. Kütük gibi bedeni, Onunla dövdü.\nElimde bıçak vardı. Sebze ve meyve yerine, Kumaş kesiyordum. Malzemem buydu.\nAkrabalarımız, Hastane arkadaşlarımızdı. Aşiret değildik. Kliniğimiz büyüktü. Kan davamız yoktu. Kansızdık.\nDışarıda yemek yemezdik. Evde daha uygundu. Tiyatro da öyle. Kükreyen ve Suratsız, Sanatları için vardı.\nYıllarca, Altın dolu bir odaya kilitlemeyi, Öldürmeyi düşünmüştüm seni. Altın dolu oda benmişim.\nSessizliğim ve yalnızlığım, Size dert olmuştu. Şimdi anlıyorum nedenini.\nTembeldim, değil mi? Yıllarca. Çünkü benim olmayanı almadım. Almak istemedim sizin olanı. Taşımak istemiyorum sizi.\nAffedebilecek miyim sizi, Bakabilecek miyim, Yüzünüze bir daha, Allah’ım bana yardım et.\n“Ağlama.” “Niye ağlıyorsun?” Kulağımdan mı nefes alayım?\nAnlaşılmakla bitti işim. Anlatmak istiyorum sadece.\n“Karıncayı bile incitmeyen insan nasıl yapabilirdi bunu?” Bunu da mı ben cevaplayacağım? İstemiyorum artık, Sorularınıza cevap olmak.\nSize layık bir evlat oldum sonunda.\nDerdine çare olayım dedim. Oysa dert onun nefesiymiş. Nasıl bilebilirdim ki?\nBir yaptırımı var mı Nefretinizin? Bende de var artık. Öfkenizin? Bende de var artık. Peki sevginizin? Bende de var artık. Sizin gibi olmadım.\nHepiniz, Onu kurtarmaya çalışın. Kendiniz yanacaksınız. Teker teker. Yanıklarımdan biliyorum.\nDağılıyorum. Bir araya geliyorum. Kayboluyorum. Bir daha geliyorum. Yıkılıyorum. Bir daha dirilmek için. Kalbimin gördüklerine inanamıyorum. Kalbimin gösterdiklerine inanamıyorum. İnanamıyorum. Formsuzluğum gösteriyor formunu.\nHer şeyin içini boşaltmışsınız. Her şeyin. Benim de. Her şeyi anlamsızlaştırmışsınız. Her şeyi. Beni de. Her şeyi inkar etmişsiniz. Her şeyi. Beni de.\nSana bakıyorum, Diğerine bakıyorum. Farklı yüzleriniz var. Ama hepiniz aynısınız. Biriniz diğerini kandırmış. Hepinizi biri kandırmış.\nAnnelik kutsaldı. Annemde gördüğüm değil. Kardeşlik kutsaldı. Kardeşimde gördüğüm değil. Babalık kutsaldı. Babamda gördüğüm değil. Aile kutsaldı. Ailemde gördüğüm değil. Çocuk kutsaldı. Çocukluğumda gördüğüm değil.\nBaşının üstünden çıktı. Karşısına oturdu. Kendine bakıyordu. Yüzü yoktu, Sesi de yoktu. Artık küçük bir çocuk değildi, Kendisi kadar büyümüştü. Anlatmıyordu, Anlattığı şey oluyordu. Dizlerine uzandı. Onu sardı, sarmaladı. Bir hamak gibi salladı. Her şeyi anlattı ona.\nSana kızmıyorum. Yemin ederim, kızmıyorum. Taşıdığın yükün ağırlığını, Boğulduğun suyun derinliğini, Biliyorum. Sana kızmıyorum. Taşıdığın öfkenin Senin olmadığını biliyorum. senin suçun değil, biliyorum. Ama onu nasıl taşıdığın, Senin sorumluluğun. Bunu biliyorum. Sana kızmıyorum. Yemin ederim, kızmıyorum.\nMay my family be free from suffering. May my family be free from anger, may my family be free from hatred, may my family be free from ill-will. May my family be peaceful and harmonious. May my family be happy. May my family be happy. May my family be happy.\nBencil olan bendim. Bensiz olan siz.\nSana olan öfkemin yapamadığını, Kendime olan sevgim yaptı.\nSessiz bir akşam, Dertsiz bir çay içmek, Suçtu dünyanızda. Bir parçaydı sadece dünyanız. Bütün dünyam değil artık.\nAklınıza gelecek miydi? Annenizi üzen çocuguydu. Bir evlattı o da. Annesine veda etmişti. Aklınıza gelecek miydi, Onun acısı da? Aklınıza gelecek miydi, Sizin kendi acınız da?\nSağ eliydi her zaman, Sol elini tutan. Öyle alışmıştı. Bu sefer, Sol elini, Sağ elinden çıkardı. Sağ eli sol elini, Sıkamıyordu artık. Sol eli, Sağ elini tuttu. Sardı. Kucakladı. Sol tarafı canlanmıştı. Sağ tarafı gevşemişti. Evine dönmüştü.\n“Seni hiç affetmeyeceğim,” diyor hayali ablam. Ben bir aynayım artık. O kendisiyle konuşuyor.\nBir adım önünüzdeydi, arkasından gidemediğiniz.\nSizin dünyanızın kurallarıyla çalışmıyor benim fiziğim artık. Yeriniz yeterince güçlü çekmiyor.\nBoşuna yoruyorsun kendini. Ben de pazarlık yaptım. İşe yaramıyor.\nSiz ikiniz, Artık konuşmayacaksınız. Sadece sessizliğimi dinleyebilirsiniz. Sizin hikâyeniz bitti.\nOnları duymak istemiyorum. Ablam konuşsun benimle. Onun söyleyecek hiçbir şeyi yok mu?\nBeni, Sen kendine geldiğinde, Anlayacaksın. Kendine gel. Kendinde değilsin.\nSadece seninle konuşmak istiyorum, Annen ve baban olmadan. Seni görüyorum, oradasın. Ama duyamıyorum. Sadece onların sesi geliyor. Seni seviyorum. Seni seviyorum. Sadece seni duymak istiyorum. Sadece senin sesini duymak istiyorum. Senin kalbinin ne taşıdığını görmek istiyorum. Sesin ve kalbin o kadar güzel ki\u0026hellip;\nİstediği olmuştu. Yalnız bırakılmıştı. Onunla kavga eden kimse yoktu. Ne yapacağını bilmiyordu. Alışık olmadığı bir şey hissetti. Yeni havaya alışıyordu.\nSeninle değil, Ruhunla konuşuyorum artık. Sen değil, Ruhun konuşsun artık.\nHakkımı yedirmeyeceğim sana, Günaha girme sen de artık.\nYaraya kabuk olmuştuk.\nPara ondaydı. Sadece derdini paylaşıyordu.\nBabam evin en küçüğüydü şimdi.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/cam-kiriklari/","summary":"\u003cp\u003eSol tarafı değil, \u003cbr\u003e\nSağ tarafı ağrıyordu. \u003cbr\u003e\nÖn tarafı değil, \u003cbr\u003e\nArka tarafı ağrıyordu. \u003cbr\u003e\nKalbinde değil, \u003cbr\u003e\nSırtında taşımıştı onları.\u003c/p\u003e","title":"Cam Kırıkları"},{"content":"Gelmişti yine.\nAnnesini istiyordu ondan.\n“Annemi de mi alacaksın benden?” dedi sitemi.\nGelenin kararlılığıyla pazarlık yapacaktı:\n“Tamam, annemle daha az konuşurum. Ona kendimi çok anlatmam. Onu aramam, sormam.”\nGelen ikna olmuyordu.\nÇaresizliği isyan etti:\nNe yaptınız bana? Nasıl büyüttünüz öfkemi bu kadar? Neden soğumuyor yüreğim?\n“Senden vazgeçiyorum,” diyecekti.\nKendini kandırabilirdi, ama gelen kanmıyordu.\nGelecekte değil, şimdi istiyordu. Söz değil, aksiyon istiyordu.\nSuçlama, açıklama istemiyordu. Gerek duymuyordu. Netti, net olsun istiyordu.\n“Artık seninle konuşmak istemiyorum. Allah’a emanet ol,” diyecekti.\nMezarı onun için hazırlanmıştı.\nİçine uzanacaktı sadece.\nOlmayan annesinin ve olmayan babasının yasını tutacaktı.\nİlk gözyaşları dökülmeye başlanmıştı.\nGelen uğurlanmıştı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/gelmisti/","summary":"\u003cp\u003eGelmişti yine.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eAnnesini istiyordu ondan.\u003c/p\u003e","title":"Gelmişti"},{"content":"A branch, with beautiful small leaves. Dancing.\nThe branch is helpless— completely surrendered to the wind. The wind gives it all shapes. The branch is not dancing. The wind dances the branch.\nThe branch does not complain, not even a little. It goes in all shapes and movements. It is funny in some way, Even cute. How helpless the branch is.\nIt is not cruel.\nThe branch knows. The branch trusts. The wind has no harmful intentions.\nThere is no wind. There is only the branch. The branch becomes the wind.\nThe branch knows the wind in its own shapes.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/branch/","summary":"\u003cp\u003eA branch, \u003cbr\u003e\nwith beautiful small leaves. \u003cbr\u003e\nDancing.\u003c/p\u003e","title":"branch"},{"content":"I had to stop—to move consciously. I have to stop consciously, to move.\nI am with him. She is with me.\nCome on. Let’s walk. Come on. Okay—let’s walk. Still no movement.\nThis time— We are walking. Come on. Still no movement.\nThen— a laugh.\nThere is a whole planning of movement, yet still—no movement. It is amusing. The body laughs at the mind.\nHow nice is walking, just for the sake of walking— just like a baby.\nYou go. I am watching you. You are doing great.\nIs this my arm? How lovely. It is holding a shape. It moves by itself. My arm is walking with me.\nI know you are bothered. It is a stone underfoot. But I am okay with it. Let it be.\nYou see— It has gone by itself. You didn’t have to do anything.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/walking/","summary":"\u003cp\u003eI had to stop—to move consciously. \u003cbr\u003e\nI have to stop consciously, to move.\u003c/p\u003e","title":"walking"},{"content":"Vücudu dans ediyordu. Kendinden geçiyordu. Deprem olmaya başlamıştı.\nEllerinin hareketi anlaşılacaktı. Üzerine bulaşan pisliği silkeliyordu. Şiddeti, kararlılığıydı. Pislik kesinlikle kabul edelebilir degildi.\nEvet, başarılıydı. Evet, zekiydi. Evet, çalışkandı. Evet, dürüsttü. Evet, samimiydi. Yalan söylemezdi.\nSevdikleri vardı. \u0026ldquo;Seviyorum,\u0026rdquo; demişti. Gerçekten sevmişti. Yalan söylememişti. Sevgisi gerçekti.\nBildikleri vardı. \u0026ldquo;Biliyorum,\u0026rdquo; demişti. Gerçekten biliyordu. Yalan söylememişti.\nDoğruları vardı. \u0026ldquo;Haklıyım,\u0026rdquo; demişti. Gerçekten haklıydı. Yalan söylememişti.\nEvet, hepsi doğruydu. Ama kendisi\u0026hellip; Kendisi yalandı. Anlıyor musun? Kendisi yalandı. İnanabiliyor musun? Yalandı kendisi. Kendisinin bile inandığı Bir yalandı kendisi.\nYalanın dünyası gerçekti. Kendisi yalandı. Yalanın söyledikleri doğruydu. Kendisi yalandı. Yalanın gerçekleri vardı. Kendisi yalandı.\nCehalet, Onun doğruları bilmemesi değildi. Cehalet, Onun kendisini bilmemesiydi. Kendisi bir yalandı.\nBir yalanın arkasından sadece ağlanırdı.\nBütün kötülüklerim benim olsun, Bütün iyiliklerim senin. Güzelliğini koklamaya ömür yetmez. Güzelliğini çizmeye kağıt. Kendine gel. Ne olursun, dön kendine. Gitme kendinden artık.\nSana veremeyeceğim şeyi ne yapayım ben?\nyt-music-teho-behind-me\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kendisi-yalandi/","summary":"\u003cp\u003eVücudu dans ediyordu. \u003cbr\u003e\nKendinden geçiyordu. \u003cbr\u003e\nDeprem olmaya başlamıştı.\u003c/p\u003e","title":"kendisi yalandi"},{"content":"Night is not fighting day. Day is not resisting night.\nMoon on one side, Sun on the other, One going up, The other down. Both beautiful.\nWords on the sand, Waves wash them away.\nThere is no resistance. Neither force. Only flow.\nWind brushes leaves gently. Trees welcome birds.\nPeace takes over the day this time, Not darkness.\nBreath is coming in, Breath is going out, They shape a smile.\nSo gentle. So smooth. So delicate.\nI can feel it— Almost physically.\nSun soothes my skin. Music my soul. Joy is my whole being.\nI am just here, So still, but not stuck. So death, but alive.\nWill I reach my coffee? It’s getting cold.\nMy arm reaches— How gentle, How soft.\nSo depressing from outside, So joyful from inside.\nI don’t want to do anything. Became. I am not-doing-anything.\nJoy has captivated my body. It doesn’t let me go— Neither to past, Nor to future. Any small move is caught.\nThis smile is different. These tears are different.\nI close my eyes. My body dances Physically. To its own rhythm. It is so beautiful. How could I even describe it? It’s like watching the most beautiful baby Being a baby.\nI love you.\nI am sorry, I am really sorry For torturing you. Forgive me, please. Please forgive me.\nYou are so kind, So kind to me. Thank you. Thank you.\nI appreciate you. I respect you. I love you. I will protect you.\nyt-music-Rysy\u0026amp;Jakub-Żytecki-Night-Is-New\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/joy/","summary":"\u003cp\u003eNight is not fighting day. \u003cbr\u003e\nDay is not resisting night.\u003c/p\u003e","title":"joy"},{"content":"Ben oldukça, Sen de oluyordu.\nBeni görmeyen, Seni de görmez.\nBen, ben olmadıkça Sen, sen olmayacaksın.\nBensiz bir sen yok.\nBencilde \u0026ldquo;ben\u0026rdquo; yok — Sen mi olacak?\nBen oldukça, sen olacaktı: Sen ben.\nAsıl ben sendi. Sen ben.\nBirini gören, yoktu. Varı gören, birdi.\nOlmayanda, sen olmayan bir ben vardı. Olanda, sen olan bir ben.\nOlmayan bende, olmayan sen vardır. Olan bende, olan sen yoktur.\nBen ben değildi. Seni de sen.\nBen bendi. Seni de ben.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bensiz-bencil/","summary":"\u003cp\u003eBen oldukça, \u003cbr\u003e\nSen de oluyordu.\u003c/p\u003e","title":"bensiz bencil"},{"content":"Kalbinin ortasındaki boşlukta gördü. Babası hiç olmamıştı. Babası hiç olmamıştı. Hiç olmamıştı babası. Baktığı boşluk yankılanıyordu: Kelimeler birer birer düşüyordu. Babası hiç olmamıştı.\nBu adam kimdi? Bu adam neydi? Yaptıklarını hatırladıkça öfkesi yükseldi. Ona yapılanı hatırladıkça merhameti. Birlikte büyüyorlardı. Birbirlerini büyütüyorlardı. Öfke alıyordu. Merhamet veriyordu. Öfke alıyordu. Merhamet veriyordu. Nefesi derinleşiyor, Kalbi büyüyordu.\nBu adamda bir gram \u0026ldquo;ben\u0026rdquo; yoktu. Boğmak istiyordu. Bu adam bir gram \u0026ldquo;sen\u0026rdquo; olmamıştı. Sarılmak istiyordu. Bu adam kendini terk etmişti. Herkesten önce kendini terk etmişti bu adam.\nBu bir yıkımdı. Bu bir çöküştü. “Baba” kelimesi bir dünyaydı. Terkedilmiş bir dünya. İçi bomboştu artık. Kalpte yer tutamayan bir kelimeydi.\nVücudu kendine geliyordu. Aldığı şekil kayboluyordu. Hamuru tekrar yoğruluyordu. Öfke bir el olmuştu. Şefkat diğer bir el.\nyt-music-grigore-illusion\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/babasi-hic-olmamisti/","summary":"\u003cp\u003eKalbinin ortasındaki boşlukta gördü. \u003cbr\u003e\nBabası hiç olmamıştı. \u003cbr\u003e\nBabası hiç olmamıştı. \u003cbr\u003e\nHiç olmamıştı babası. \u003cbr\u003e\nBaktığı boşluk yankılanıyordu: \u003cbr\u003e\nKelimeler birer birer düşüyordu. \u003cbr\u003e\nBabası hiç olmamıştı.\u003c/p\u003e","title":"Babası hiç olmamıştı"},{"content":"Kalbim yine “Beria, Beria” diye atıyor. Kuş gibi sana ötmek istiyor. Susturabilir miyim kalbimi? Sana konuşmak istiyor.\nNe anlatmak istiyor? Anlatacağı şeyler var, Ama onlar değil, biliyorum. Senin dilini sana konuşmak istiyor. Kelimeleri yok, biliyorum.\nSana gerçekten niye yazmak istediğimi bilmiyorum. Ama iyi olmanı, huzurlu olmanı diliyorum — onu biliyorum. Eğer elimde sihirli bir değnek olsaydı, İlk kullanacağım insan olabilirdin bence. Sana sonsuz huzur, sonsuz mutluluk, sonsuz enerji versin diye.\nBana sen ne verdin bilmiyorum, Ama ben sana onunu vermek istiyorum. Kendimi aradığım yerde seni buluyorum, Tekrar ve tekrar. Elimi bırakma istiyorum. Ben de senin elini bırakmak istemiyorum.\nBitti mi gözyaşların? Biter mi gözyaşların, senin için ağlasam? Fark eder mi ne olduğu, kalbinin adının?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kalbinin-adi/","summary":"\u003cp\u003eKalbim yine “Beria, Beria” diye atıyor. \u003cbr\u003e\nKuş gibi sana ötmek istiyor. \u003cbr\u003e\nSusturabilir miyim kalbimi? \u003cbr\u003e\nSana konuşmak istiyor.\u003c/p\u003e","title":"Kalbinin Adı"},{"content":"Problem de çözümümüzün bir parçası.\nMeditation is your shield.\nThey carry knowledge without understanding. I carry wisdom without hearing.\nBir mezarda, Bir şehirden daha fazla hayat var, bulana. Bir savaşta, Bir barıştan daha fazla hayat var, bulana.\nBana verdiklerinizden size hediyeler hazırladım. Size hediyeler getirdim.\nHave you left anything behind? Why don\u0026rsquo;t I see any space in you?\nDo you hear me talking? I am doing it wrong. You should see me walking.\nKendini yalnız sen bıraktın.\nYere çöp atan var. Yere çöp atmayan var. \u0026ldquo;Yere çöp atmayın\u0026rdquo; diyen var. Yerdeki çöpü kaldıran var.\nBazen çöp olur öfke, Bazen de cehalet. Çöpün üstüne çöp nasıl olur?\nÇöp atmayan, Gördüğü çöpü neden kaldırmaz? Peki kaldıran? O niye \u0026ldquo;çöp atmayın\u0026rdquo; demez?\nDoing the right thing, In the wrong way, Is better than, Doing the wrong thing, In the right way.\nNow, I am afraid more Of not being myself Than Of being yours.\nTurtle has some wisdom: Strength is not a measure of harming, It is a measure of protecting.\nYou still want others to do something, So you can have what you want? Do you know what that means? You are literally a baby.\nEmotions still arise Because I still have or I still am. Emotions tell me what to let go. They are not enemies but guides.\nKendimle kesilmemiş bir hesabım var benim.\nKimsenin ulaşamadığı bir yer biliyorum. Oraya giden yolları değil, Oraya gitmeyen yolları biliyorum. Ben, ben olmayanım.\nI am what I am not.\nBeni herkessiz ve her şeysiz bırak, Ama sensiz bırakma, Yarabbim.\nWhy don\u0026rsquo;t you look up? What is there to see?\nGideceğim bu dünyadan. Hazırlığını yapıyorum. Henüz bütün vedalarımı etmedim.\nDeath is the only free thing. Why make it expensive?\nLet life touch you. Let it take it all away from you.\nKurumadı henüz gözyaşlarım.\nWhat are you doing? What are you doing? Stop. Stop, for God\u0026rsquo;s sake. This is not living.\nI am a father. I know what is best for you. You listen to me. I live for you. You live my life. You don’t exist without me.\nI am also a father. You know what is best for you. You listen to yourself. I am here for you. You live your life. I exist without you.\nWill it help you? Will it free you? I could cry it all out for you.\nLoneliness is one, Love is another. Even fear is his face— If you have the eye.\nBaba olmayana, kim evlat olabilir?\nBabamın kalbinde babama yer kalmamış. Dedemin kalbinde de kendisine yer kalmamıştı. Benim kalbimde babama yer kalmadı. Kalbimin tek sahibi var artık.\n\u0026ldquo;Seni döverim,\u0026rdquo; dedi. Hayatında ilk defa. Babasıydı söylediği. Saygısız. Hangisiydi?\nBir babaya böyle denir mi? Bir çocuğa bu söyletilir mi?\nSeni dövmeyi düşündüğüm için kendimden değil, Senden utanıyorum.\nBitmiyor gözyaşlarım. Sadece ağlamadıklarım değil, Onların yükü de bunlar. Hayal kırıklıkları değil, Hayat kırıklıkları bunlar.\nBen kalbimi konuşuyorum, sen kitabı. Ben kalbimle duyduklarımı, sen kulaklarınla. Ben kendimden gelenleri, sen diğerlerinden.\nSenin için kötü bir şey nasıl isteyebilirim? Senin kötülüğünü isteyemem. Bunu yapamam.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yapraklar/","summary":"\u003cp\u003eProblem de çözümümüzün bir parçası.\u003c/p\u003e","title":"Yapraklar"},{"content":"Hayır demek hayırdır. Hayırı kabul etmek de hayırdır. Hayırsız evet günahtır.\nCennetin içinde hayırlı elmalar vardır. Hayır, kulu Allah’a yakınlaştırır. Şeytanın kendine hayırı yoktur. Hayırsız, kulu Allah’tan uzaklaştırır. Kendine hayırı olmayanın başkasına da hayırı yoktur.\nHayırsız bir babanın, hayırsız evlatları olur. Hayırsız bir insanın başkasına da hayırı yoktur. Hayırdan zarar gelmez, hayırsızdan gelir.\nBirbirimize hayırımız olsun. Benim sana, senin bana hayırın olsun. Hayırlarımız kabul olsun.\nİnsanın en hayırlı olanı. İnsanın en hayır seveni. Allah\u0026rsquo;ın en sevdiği, kullarından en hayırlı olanıdır.\nHayırlara vesile olsun.\nHayırlısı neyse o olsun.\nHayırlı işler.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hayir/","summary":"\u003cp\u003eHayır demek hayırdır. \u003cbr\u003e\nHayırı kabul etmek de hayırdır. \u003cbr\u003e\nHayırsız evet günahtır.\u003c/p\u003e","title":"Hayır"},{"content":"Babası mutfaktaydı. Mutfakta bir şeyler yaparken bilgisayarda da başka bir işi halletmeye çalışıyordu. O ise diğer odadaydı.\nBabası bilgisayardaki işi kendi başına halledemedi. Yardım istedi. Yardımcı olmasını istedi. Zaten uğraştığı şey de babasının değil, bir başkasının işiydi—bunu biliyordu. Yardım etmek istemediğini söyledi.\nBu durum babasının hoşuna gitmedi. \u0026ldquo;Çok mu acil bir iş?\u0026rdquo; diye sordu. \u0026ldquo;Belki abim ya da kardeşim geldiğinde onlar sana yardımcı olmak isteyebilir,\u0026rdquo; diye önerdi. Ama o kararlıydı. Yardım etmeyecekti.\nBabası sakinliğini yitirip hareketlenmeye başladı. Ne oluyordu? Vücudu farklı bir şekilde hareket ediyordu. Sesi değişmişti. Artık anlaşılır bir dil konuşmuyordu. Dans mı ediyordu, kriz mi geçiriyordu, bir şeyler mi anlatmaya çalışıyordu? Radyoaktif bir hale geçiş yapmıştı.\nBabasının, yardım alamayacağını kabullenmekte zorlandığını fark etti. Ama bu, onun kararlılığını kırmayacaktı. Çünkü bu sefer ne korkuyordu, ne de suçluluk duyuyordu.\nBabasını, bir süre bütün çaresizliğiyle izlemeye devam etti. Üzülüyordu. Başka bir insanı bu hâlde görmek, babasını böyle görmek onu üzüyordu. Ona yardım etmek istiyordu. Ama babasının istediği şekilde olmayacaktı bu.\nDizlerinin üzerine, yere, babasının önüne çöktü. Ağlamaya başladı. Ve şöyle dedi:\n“Seni üzmek için yapmıyorum. Seni sevmediğim için de değil\u0026hellip; Seni sevdiğim için yapmıyorum.”\nAcısı, onu rüyasından uyandırdı.\nRüyasında alkolle ilgili hiçbir şey görmemişti. Neden düşünebildiği tek şey buydu?\nBabası alkolik değildi. Günahtı alkol onun için. Nasıl olabilirdi?\nOrtada alkol yoktu—kokusu vardı. Ortada alkolik yoktu—gölgesi vardı. Şişe neredeydi?\n“Senin görünmez şişen olmayacağım,” dedi.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/gorunmez-sise/","summary":"\u003cp\u003eBabası mutfaktaydı. Mutfakta bir şeyler yaparken bilgisayarda da başka bir işi halletmeye çalışıyordu. O ise diğer odadaydı.\u003c/p\u003e","title":"Görünmez Şişe"},{"content":"I am in an imaginary video call with someone.\nShe is wearing a revealing top.\nI ask her gently if she would consider wearing something more covering.\nI want to talk to her without being distracted. She will be doing me a favor.\nIf she can’t respect that request, I know I won’t continue the conversation.\nBreathing becomes so soft, so effortless. Breathing feels like entering. Breathing is penetrating.\nA bed. A woman and a man. With form, but no faces. Naked.\nThe woman lies on her belly. The man is upright on his knees.\nThe bed, the man, and the woman are moving. They are jumping so synchronously. They are together, they are apart. They are together, they are apart.\nThey form a circle, rolling around as one piece.\nThe scene is changing. They are on a stage now. This is dancing. Naked. So free.\nThey roll together. They complete each other. They touch each other. They hug each other. So unexpectedly. Just as part of their dancing.\nNothing is happening by force. There is no pull or push. So gentle. So smooth. It is just flowing.\nThey are ending the dance.\nThe woman in front, on her left knee, the right leg extended. She is facing the audience.\nHe is behind her, holding one of her hands. Their right arms extend into the air. His other hand is between her legs. The man kisses her neck, and the woman touches the top of his head.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/naked-dance/","summary":"\u003cp\u003eI am in an imaginary video call with someone.\u003c/p\u003e","title":"naked dance"},{"content":"Will you let me be? Will you let me live?\nI am sitting, On a huge mountain— Of anger.\nI carried this, I was crushed under this, Now I am on top. Leave me alone.\nDon\u0026rsquo;t touch me. Stay away from me— Even from my shadow. It will turn us both to dust. Leave me alone.\nYou don\u0026rsquo;t hear my scream. You won\u0026rsquo;t hear it, either. It would distance your pieces. Leave me alone.\nI would kill you— In an instant. I swear I could, If only, it wasn\u0026rsquo;t my heart\nIn my hands.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/mountain-of-anger/","summary":"\u003cp\u003eWill you let me be? \u003cbr\u003e\nWill you let me live?\u003c/p\u003e","title":"mountain of anger"},{"content":"You hurt me— both of you. When you were strongest, you hurt me. When I was most vulnerable, you hurt me. Both of you.\nI was looking for two parents, I found two rats in my hand. Two small, disgusting rats. I don’t even hear them anymore.\nWhat power do you hold now? Your love? Your approval? Your recognition? Your disowning?\nFor him, I am here now. I killed your son, for him. And for him— I will kill you, too. (turkish version)\nCanımı yaktınız Canımı yaktınız, ikiniz de. En güçlü olduğunuzda— canımı yaktınız. En savunmasız olduğumda— canımı yaktınız. İkiniz de.\nBir anne ve bir baba ararken iki fare buldum avucumda. Küçük, iğrenç iki fare. Onları artık duymuyorum bile.\nKaldı mı elinizde bir gücünüz? Sevginiz mi? Onayınız mı? Takdiriniz mi? Evlatlıktan reddiniz mi?\nBen buradayım şimdi— onun için. Oğlunuzu ben öldürdüm, onun için. Onun için, sizi de öldürürüm. ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/you-hurt-me/","summary":"\u003cp\u003eYou hurt me— \u003cbr\u003e\nboth of you. \u003cbr\u003e\nWhen you were strongest, \u003cbr\u003e\nyou hurt me. \u003cbr\u003e\nWhen I was most vulnerable, \u003cbr\u003e\nyou hurt me. \u003cbr\u003e\nBoth of you.\u003c/p\u003e","title":"you hurt me"},{"content":"Gerçeği olmayan para var. Birimi gerçek, olmayan para var.\nİbreti alan bilir. Göz gördüğünü körden bilir.\nVer, verdikçe alıyorsun.\nSessizliğe uzak olan Allah\u0026rsquo;a yakın olabilir mi?\nSana senin için kızdım. Siyahını beyazın içinde gördüm. Sen öfkende kayboldun. Ben öfke oldum.\nBabasına baba oldu. Onların sonuncusu.\nÖfkesi ve sevgisi. Karanlık ve aydınlık gibiydi. Ayrı görünse de. Birlikteydi.\nAkmak istiyor bu gönül, Bilmediğim bir yöne, Yürümek istiyor bu gönül, Bilmediğim bir yola, Kaybolmamıştım bu kadar, Kendimi bulduğumda, Bir cebinden diğerine, Akmak istiyor bu gönül.\nÇaresizim yine. Yönümü bulamadığımdan mı? Yola yön ne gerek? Kaybolduğumdan mı? Kaybedene ne gerek? Çare değilim artık.\nAlmayı bilmiyor bazı eller, Borçlular, Borçlu eller midir almaya bilmeyen? Ödeyebileceklerini sanıyorlar, Ne kadar da büyük bu eller.\nVermeyi bilmiyor bazı eller, Hesapçılar, Cömert eller midir vermeyi bilmeyen? Alacaklarını sanıyorlar, Ne kadar da cömert bu eller.\nBirbirlerini tanıyorlar, Tanımaz mı bir el diğerini, Gerçeğe değdiğinde, Ne yapacak elleri?\nBir bilgenin erdemleri, Bir cahilin üzerinde, Bir büyüğün kıyafetleri, Bir çocuğun üzerinde. Sırıtır.\nYaş akmak istiyor bu gözden, Söz akmak istiyor bu gönülden.\nGörürsün konuşanı, Utanırsın konuşmaktan, Yanlışa düşmekten, Yanlışta olmaktan, Acizin büyüklüğünden, Utanırsın.\nÖfkelendirmez seni artık, Var olan vardır. Var olmaya çalışmak, Yok olanın derdidir.\nŞaşar kalırsın, Şaşı bakarsın, Nasıl olur? Göz bu kadar kör? Kalp bu kadar katı. Değerli değersiz, Değersiz değerli, Nasıl olur? Korkarsın, Yanlışa bu kadar yakın, Doğruya o kadar uzak olmaktan.\nKim getirdi onları buraya? Kim götürecek onları buradan? Kalbim dayanmıyor, Nasıl bu kadar kaybolabiliyor insan?\nPerdenin önündeki göz, Arkasındakiyle bir mi? Perdeyi gören ile, Perdeyle gören bir mi?\nDoğru sabittir. Ancak, Gelecekte geçerli bir doğru yoktur. Aynı durumlarda bile Doğru değişebilir. Sabit olan doğrunun kaynağıdır. Bilmek kaynaktır, Eski doğrular değil.\nHer an, kendi doğrusunu içinde barındırır ve bu doğru o anın içindedir.\nYanlışları ile değil işim.\nNe farkı var görenin Körlerin arasında. Körden, Görenlerin arasında.\nYıkamadığım inşaasını gördüm, Gözlerimin önünde, Canavarın doğuşunu izledim. Geriye sardıklarımın, Geleceği nasıl sardığını Gördüm çıplak gözlerimle. Birinden diğerini, Bir hatıra, Bir yara. Elden ele, Bir meşale.\nNe farkı var yalnızlığın, Esarette ve özgürlükte. Ne farkı var yalnızlığın, Toplulukta ve bireysellikte. Acımayacak mı sandın, Seni acıtanı başkasında görmek? Evcilliğinin vahşisi ile karşılaşmak?\nNasıl izleyebilirim boğulduklarını?\nBazı insanlar güneş gibi, yanlarında ısınıyorsun, rahatlıyorsun.\nBazı insanlar kış gibi, yanlarında üşüyorsun, kasılıyorsun.\nBırak. Sen bozmadın, Sen düzeltemezsin, Bozmadığını, Düzeltemezsin, Çaresizliğin, Gücsüzlüğün değil. Bırak.\nSen onların çocuğusun, ancak çocuk değilsin. Onlar seni doğurdular, baktılar, Ancak sen onlara bakmak zorunda değilsin. Sen onları doğurmadın. Allah’a emanet et, Allah’ın işini ne yapmaya ne de bozmaya gücün yeter. Bırak.\nI changed. Is not a claim, but an observation.\nİçime yazılan bir hikaye var. Okuyabildiğim, Ama seslendiremedğim.\nBir hikaye var, İçime yazılan. Sadece okumadığım, Yaşamaya başladığım.\nİnsanları bana temizleten doğruyu, İnsanların ulaşamadığı yerde buldum.\nYa dua edersin ya beddua, Ya şükür edersin ya küfür, İkisi de sensin. İkisinin de kaynağı sensin.\nBir insanın inanışını nasıl değiştirebilirim? Başkasına su içirmekle senin susuzluğun geçecek mi?\nDeğer vermeyi bilmeyenler, Eşya verir. Değer almayı bilmeyenler, Eşya ister.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/damlalar/","summary":"\u003cp\u003eGerçeği olmayan para var. \u003cbr\u003e\nBirimi gerçek, olmayan para var.\u003c/p\u003e","title":"damlalar"},{"content":"\nBu karede, en güzel yaratıcının, yarattığı en güzel iki insanın, en güzel meyveleri var.\nBu karede, dört dalın kopup yeniden filizlenmesi, ağaçlaşması, kök salması var.\nBu karede sadece bir Sevim, bir Yusuf, bir Selim, bir Serhat yok… Onların binlercesi var.\nBu karede, dört kardeşin yeniden ve yeniden doğuşu var.\nBu karede, gönüllerimizi birbirine yol yapan, paylaştığımız acılar var.\nBu karede, birbirimizi anlayabilmemizi sağlayan en çetin mücadelelerimiz, en güzel hikayelerimiz var.\nBu karede, aynı savaşı veren dört farklı kahraman var.\nVe bu karede, birbiriyle savaşan değil; birlikte savaşan dört kahraman var.\nHer şeyden öte, bu karede sevgi var.\nMasanın dört ayağı gibi, dört kardeşin birbirine olan sevgisi var.\nSizin için yaptığım bir şey olduysa, yapmak istediğim bin şeyin sadece bir tanesi oldu. Benim için yapmak istediğiniz bir şey olduysa, o bir tanesi bin oldu.\nSizin için en güzelini, en hayırlısını, en huzurlusunu diledim. Ve hâlâ diliyorum.\nDünya üzerinde milyarlarca insan olsa da ben sizi biliyorum. Sizi her gün yeniden tanıyorum. Sizi sadece kan bağımız olduğu için değil, mücadelenizi bildiğim için önemsiyor ve seviyorum. Size olan bağlılığım sadece kandan değil; mücadelenize duyduğum saygıdandır. Size olan bağlılığım korkudan, ayıplanmaktan değil; sevgidendir. Bu bağlılık, baskının esaretinden değil; tercihin özgürlüğündendir.\nBen yağmur olmak istiyorum üzerinize… Ağaçlarınızı daha da güçlendirmek, yeşertmek için. Siz de bana yağmur olun istiyorum. Birbirimize yağmur olalım, birbirimize güneş olalım istiyorum.\nHayat bizi birbirimize düşman değil, dost yapsın istiyorum. Ölümü yalnızlığımızla değil; birlikteliğimizle hatırlayalım istiyorum. Acıları çaresizliğimizle değil; kardeşliğimiz ile karşılayalım istiyorum.\nDoğum günümüz kutlu olsun.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/4-kardes/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"4-kardes\" loading=\"lazy\" src=\"/images/4-kardes.jpeg\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eBu karede, en güzel yaratıcının, yarattığı en güzel iki insanın, en güzel meyveleri var.\u003c/p\u003e","title":"4 kardeş"},{"content":"It is over. He is finally dead. I am a father now.\nHalle, Belgium\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/over/","summary":"\u003cp\u003eIt is over. \u003cbr\u003e\nHe is finally dead. \u003cbr\u003e\nI am a father now.\u003c/p\u003e","title":"over"},{"content":"Bugün senden babamı alıyorum.\nTaşıyamadın babamın ağırlığını.\nAlkol; kötü olduğu için değil, huzuru bozduğu için haramdır.\nHaram; kötü olduğu için değil, Allah ile kulun arasına girdiği için haramdır.\nSen bana haram oldun.\nSenden kaçmıyorum, seni bırakıyorum.\nBen sana emanet değilim artık, sen de Allah\u0026rsquo;a emanet ol.\nHilvan, Türkiye\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/haram-oldun/","summary":"\u003cp\u003eBugün senden babamı alıyorum.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eTaşıyamadın babamın ağırlığını.\u003c/p\u003e","title":"haram oldun"},{"content":"They got in the car, still caught in the flow of their ongoing discussion. His father was at the wheel. He sat in the back seat, quiet.\nHe wanted to celebrate his niece’s birthday. He didn’t want another evening spoiled by his father’s temper. More than anything, he wanted to be a source of peace and joy.\nThen, an energy appeared in his stomach, it felt like an infinite resource, grounded. And this was projected to his mind a couple of times: how his father will behave and how he will slap his father.\nHe told himself he’d wait until they were out of the car, wait for the right moment to speak. But something in him knew—he had already waited long enough.\nHis heart approved calmly and his tongue spoke stillness:\nLook! I want a peaceful evening. I swear I’ll beat you if you don’t behave.\nIn that moment, for the first time, one of two children acted as the father. And his father disappeared in the darkness of the night.\nBut he stayed. For the first time, he truly stayed. With his family. In peace. His anger didn’t drive him away—it rooted him where he belonged.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/he-spoke/","summary":"\u003cp\u003eThey got in the car, still caught in the flow of their ongoing discussion. His father was at the wheel. He sat in the back seat, quiet.\u003c/p\u003e","title":"he spoke"},{"content":"I go again — from myself. Where? Is there a place without you? I don’t want to go from you.\nHow long will I keep doing what keeps me from you? Once blind — how can he keep his eyes closed?\nWhat would you call a suicide that brings you here?\nI am not mine anymore.\nI exists in nonexistence. I does not exist in existence.\nWhen eyes are full of I, miracles become mistakes.\nIt was you and me. There was hate. I removed you from me — I became nothing. You removed me from you — there was love. It was me in you. I became everything.\nEyes look outward to show what’s within. I speaks the ear. The tongue longs to speak the heart.\nI brings shame in its utterance. How can I I? The tongue becomes deaf to I.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/how-can-i-i/","summary":"\u003cp\u003eI go again — from myself. \u003cbr\u003e\nWhere? \u003cbr\u003e\nIs there a place without you? \u003cbr\u003e\nI don’t want to go from you.\u003c/p\u003e","title":"how can I I?"},{"content":"Bir çiçekti, yeşerdi dedim. Onun çiçek olacağını bilmiyorduk. Güzelliği bize huzur verdi, Kokusu bizi sarhoş etti. Bilmiyorduk.\nBir çiçekti, soldu dedim. Onun çiçek olduğunu bilmiyorduk. Solması bizi düşman etti, Yokluğu bizi huzursuz. Bilmiyorduk.\nBir çiçekti, bize verildi. Bilmiyorduk. Bizimdi sandık.\nBir çiçekti, bizden alındı. Bilmiyorduk. Hep yeşerecek sandık.\nGelişinin sebebini bilmiyordum ki, Gidişinin sebebini bileyim.\nİkimizin çiçeğiydi. Sadece benim değildi. Sadece senin değildi. İkimizin kaybıydı çiçeğimiz.\nÜzgünüm, senden gittiğim için. Üzgünüm, benden gittiğin için.\nBir taş olmasın kalbimizde, Bir kuş olsun çiçeğimiz. Ağırlaştırmasın bizi, Hafifletsin bizi hatırası.\nAnısı bir ağaç olsun, Bizi koruyan, Bize güç veren. Bir ağaca dönüşsün, Dileklerimizi taşısın. Bilerek olsun bu sefer.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bir-cicekti/","summary":"\u003cp\u003eBir çiçekti, yeşerdi dedim. \u003cbr\u003e\nOnun çiçek olacağını bilmiyorduk. \u003cbr\u003e\nGüzelliği bize huzur verdi, \u003cbr\u003e\nKokusu bizi sarhoş etti. \u003cbr\u003e\nBilmiyorduk.\u003c/p\u003e","title":"bir çiçekti"},{"content":"Easy is cake. Hard is life.\nLike a glass. Don’t break it. Please! You’re going to swallow it.\nWhat is the name of pain? How does he walk? How does she talk? Can you recognize it?\nSilence or scream — what’s the difference?\nRain serves plants. Plants sweeten rain. Giving is taking, Taking is giving. Two is transactional. One is being.\nAlone or together — like a heart, like a body. One grows with another.\nA glass never empties when it drinks from itself. Drinking and filling are one.\nBe a glass. Water will be filled in — and served.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/glass/","summary":"\u003cp\u003eEasy is cake. \u003cbr\u003e\nHard is life.\u003c/p\u003e","title":"glass"},{"content":"Hânım Nenemi ziyaret ettim bugün. Hayallerimde onun yalnızlığıyla buluştum. Evli ve çocuklu değildim; annem ve babam bunun yalnızlığıma çare olacağını düşünüyorlardı. Oysa Hânım Nenem evli ve çocukluydu. Ama eşi, başka dünyalar için onu çoktan bırakıp gitmişti; çocukları da başka dünyalara doğru uzaklaşmışlardı ondan.\nO kadar farklıydık, yine de aynı yerde buluşabilmiştik.\nYıllardır tanıdığım hâlde onu hiç merak etmemişim. Nenemin annesi ve babası var mıydı? Kardeşleri? Kimlerdi, neredeydiler, neye benziyorlardı? Bu meraksızlığıma şaşırdım. Nenemi, leyleklerin getirdiğine gerçekten inanmış olmalıyım.\nAma insanlığını bana onun yalnızlığı getirecekti.\nKimdi bu insan? Neye benziyordu? Nasıl biriydi? Bilmiyordum. Yıllarca bana onu tanıttılar, anlattılar. Ne olduğunu kavrayamayacak yaşlardaydım; bana üvey kelimesini öğrettiler. Meğer onu bana sadece leylekler getirmemiş; beni onunla tanıştıran da leylekler olmuştu.\nVe şimdi, onun yalnızlığı bana başka bir insan tanıtacaktı.\nDedemi özlüyor muydu? Her ziyaretimizde onların kavgalarına şahit olurdum. Sevgi kelimesi, sahip olamadıkları kimliklerinde sadece bir sözcüktü. Küfürle sevgilerini ifade edebiliyorlardı—yaratıcı, renkli şekillerde. Toplum da bunu daha anlayışla karşılayabiliyordu. Onlar için küfürleşmek, sevginin ve anlaşılmanın dili olmuştu. Ve bunu en parlak şekilde hayata geçiriyorlardı.\nRamazan’ın son iftarını onunla yapmak istedim. Bayram sabahına onun yanında uyanmak istedim. Çocukken yapma fırsatım olduğu hâlde bu kadar istekli olduğumu hiç hatırlamıyorum. O zamanlar kalmayı, zaman geçirmeyi istemediğim bir yerdi. Ama şimdi… Beni oradan uzaklaştıracak olan ne bir yemek ne de bir yataktı, beni oraya çeken bir insandı.\nYalnızlığını, yalnızlığımı paylaşmak istiyordum onunla.\nUzaktaki her bir çocuğu için elini öpmek istedim.\nBen onun çocuğuydum. O benim annemdi. Ben onun babasıydım.\nTanrı olmadan önce insan olmuştu bana.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hanim-nenem/","summary":"\u003cp\u003eHânım Nenemi ziyaret ettim bugün.\nHayallerimde onun yalnızlığıyla buluştum.\nEvli ve çocuklu değildim; annem ve babam bunun yalnızlığıma çare olacağını düşünüyorlardı.\nOysa Hânım Nenem evli ve çocukluydu. Ama eşi, başka dünyalar için onu çoktan bırakıp gitmişti;\nçocukları da başka dünyalara doğru uzaklaşmışlardı ondan.\u003c/p\u003e","title":"hanım nenem"},{"content":"I would like to read Abraham\u0026rsquo;s story in the light of the Buddha\u0026rsquo;s teaching, and I would like to understand the Buddha\u0026rsquo;s teaching in the light of Abraham\u0026rsquo;s story. I will also sprinkle a bit of Western philosophy. I am not well-educated or deeply researched on any of these topics, and I do not want to say anything offensive. I simply want to scratch an itch of mine. Let’s see how this goes.\nAbraham\u0026rsquo;s story There are many versions of Abraham\u0026rsquo;s story, each with different lengths and details. I’m going to tell the story in a way that fits my analysis. Here it goes:\nAbraham wants to have a son for a long time and asks God to bless him with one. After many years, and only in his old age, he is finally given his first child.\nSome time later, God asks Abraham to sacrifice his son to Him. Abraham agrees, and right before he kills his son, God sends him an animal to sacrifice instead.\nThis is how the story goes when I try to retain its essence.\nKierkegaard\u0026rsquo;s Fear and Trembling This book is special—not because of the story it analyzes, but because of how creatively it approaches the analysis. The book is filled with different interpretations of Abraham’s story. It feels almost like a psychological exploration, attempting to get inside Abraham’s head. While reading it, I found myself pulled into that space as well. It’s a work that definitely deserves another read.\nHis work brings out the depth and emotional intensity of the narrative, especially when we imagine Abraham as a modern, everyday person facing these choices.\nKierkegaard explains a Middle Eastern story from a Western perspective. Let’s now see how Eastern philosophy might interpret it.\nThrough the Lens of the Buddha\u0026rsquo;s Teaching I’m going to use the Four Noble Truths to interpret Abraham\u0026rsquo;s story:\nThe truth of suffering (suffering is part of life). The truth of its origin (craving and aversion). The truth of cessation (suffering can end). The truth of the noble path (the way that leads to liberation). When Abraham longs to have a son, he experiences the First Truth. He suffers because his desire for a son makes him dissatisfied with his present reality. His mind and heart are occupied by this longing, which becomes his dissatisfaction.\nOn the apparent level, he suffers because he doesn’t have a son. But if we look deeper, the cause of his suffering isn’t the absence of a son—it’s the presence of craving. Here, he experiences the Second Truth.\nAbraham is fortunate that his wish is eventually granted. His craving is satisfied, and his attachment to the idea of having a son becomes an attachment to the son himself.\nOn the apparent level, this attachment seems to bring him happiness. But does it really? A closer look reveals that his happiness comes with fear—the fear of loss.\nThe moment of testing comes. Abraham doesn’t lose his son to an accident, he is asked to give him up willingly. Even worse, he is asked to kill him. This is more challenging because his son isn’t taken away by external circumstances; Abraham must confront his own deepest attachment and let it go.\nAt this point, Abraham is brought back to the First Truth. His mind and heart are unstable again. But this time, the cause of his suffering isn’t craving—it’s aversion. He does not want to do what is expected of him.\nKierkegaard explores at length how difficult this moment is.\nAbraham does not succumb to his aversion. He resolves to do what is asked of him. He equanimiously about to sacrifice his son. That is the moment a killing happens. It is not his son, it is not the animal, but it is his attachment. His attachment to his son is sacrificed for the love of his God.\nIn the first instance, Abraham’s inner world was imbalanced by his desire, and balance was restored by God when He granted Abraham a son. His suffering originated from himself and ended through God’s grace.\nIn the second instance, Abraham’s inner world was imbalanced by God’s request, and balance was restored by Abraham when he let go of his attachment. Abraham’s suffering originated from him, but this time ended through his own response.\nIn both cases, Abraham ends up with a son. The external result is the same, but internally, Abraham is transformed. The second Abraham is not the same as the first. The second Abraham experiences the Third Truth by walking the noble path.\nAbraham now understands that what is given is arisen by God, and what is taken away is passed away also by God. His source of craving and aversion is transformed. He is no longer guided by them but by his trust on God. By dealing with what is impermanent, he comes to recognize what is permanent.\nMany of us live our lives oscillating between the First and Second Truths, only making it halfway through. A few have gone the whole way, turning the complete wheel many times.\nHalf of the truth is on the surface, apparent to anyone. The other half lies beneath the surface, visible only to some.\nclosing To me;\nAbraham’s story is the embodiment of the Buddha’s teachings. The Buddha’s teachings are the principles underlying Abraham’s story.\nThe Buddha’s teachings are Plato’s ideas, and Plato’s form is Abraham’s story.\nSocrates knows that he knows nothing. Abraham knows that his son is not his.\nAbraham \u0026ldquo;kills\u0026rdquo; a normal man for God. Nietzsche \u0026ldquo;kills\u0026rdquo; God for a supernatural man. Abraham is the Übermensch.\nDescartes reaches undisputable certainty by \u0026ldquo;killing\u0026rdquo; all his certainties.\nThey are the same Abrahams at the beginning and end of the story, yet they are also different Abrahams before and after the journey.\nThey appear in different forms, names, and shapes. They are all one, and they are all different. They are different colors, but each is a color nevertheless.\nThe Buddha\u0026rsquo;s teaching is a class; Abraham\u0026rsquo;s story is an object. A variable can have many names but only one value.\nAn interface can have many implementations. Each implementation is different but still the same.\nThe second Abraham understands the first, but the first Abraham would not understand the second.\nJesus is killed by the first Abraham. What kills Him is loved by the second Abraham.\nWhat is true is universal; it doesn’t belong to any individual but only individualized.\nAbraham\u0026rsquo;s God, Tao\u0026rsquo;s way, Buddha\u0026rsquo;s Nirvana, Heraclitus\u0026rsquo; fire, Socrates\u0026rsquo; wisdom, Plato\u0026rsquo;s Cave, Jesus\u0026rsquo; sacrifice, Muhammad\u0026rsquo;s surrender, Khan’s kut, Rumi\u0026rsquo;s love, Descartes\u0026rsquo; certainty, Nietzsche\u0026rsquo;s Übermensch.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/abraham-and-the-buddha/","summary":"\u003cp\u003eI would like to read Abraham\u0026rsquo;s story in the light of the Buddha\u0026rsquo;s teaching,\nand I would like to understand the Buddha\u0026rsquo;s teaching in the light of Abraham\u0026rsquo;s story.\nI will also sprinkle a bit of Western philosophy.\nI am not well-educated or deeply researched on any of these topics,\nand I do not want to say anything offensive.\nI simply want to scratch an itch of mine. Let’s see how this goes.\u003c/p\u003e","title":"Abraham and the Buddha"},{"content":"It was Friday afternoon, and I was struggling with a technical issue. There wasn’t an apparent error in the execution of the code, but it was not producing the expected result. I spent hours debugging the problem, and by the end of the workday, there was still no solution. I decided to stop working on it and continue on Monday.\nIt wasn’t easy to step away, but it was manageable. It helped that I had a routine in place. After work and before CrossFit, I had a meditation session. As I walked to my sitting spot, I could feel my mind spinning—all CPUs were running at full speed and capacity. I physically felt something in front of my head, on and above my forehead. I was also frustrated about ending the workday with a lingering bug. It could bother me throughout the weekend. I sat down. After the meditation session, the season in my mind changed. With that clarity, I was ready to move my body.\nI went into the CrossFit session with a nearly empty mind. The WOD was 100 back squats with 3 man-makers every 2 minutes. On top of that, my body was fatigued from the week. But I wasn’t worried about it. I know that as long as I get enough sleep, rest, and food, I’ll be fine. I don’t panic when I experience post-workout soreness anymore, because, through experience, I know it passes with time. I went to sleep in peace.\nThe next morning, I’ll spare you some smelly details, but I should mention this part. Surprisingly, my stomach also knows exactly what to do. I don’t worry about what or how things will happen after I eat. It all takes care of itself. I don’t even think about it anymore. Somehow, I’ve come to believe that it’s not my job. Someone—or something—is doing it for me. So I sit patiently while it happens.\nAfter I took care of myself mentally, physically, and emotionally, I was ready for some family time. I called my parents and had an intense conversation with my father. Long story short: I shared parts of my life, and in return, I felt judged, underestimated, rejected, and questioned. My behavior, emotions, and reasoning didn’t appeal to him.\nIt was the same old story. However, I’ve been reading it a bit differently lately. Our conversation wasn’t as reactive or explosive as before. I should give him credit for that. I can see how much he tries to soften his approach. I understand that it’s not easy to uproot a deeply rooted tree all at once.\nWe spoke for two hours. Eventually, I suggested we end the call, as I felt something was bugging me. So, we hung up, sharing good wishes for each other.\nAfter the call, I felt similar to how I had felt after my Friday debugging session at work—my mind was full. Wow, that was a lot. I felt some heat on the right side of my face, near my ear and cheek. I wasn’t overly reactive, but it wasn’t comfortable either. I decided to go for a walk first. I reminded myself of my Friday experience: after an hour, things would feel different. I just needed to be patient and tolerant.\nDuring the walk, I saw once again how I used to react. I didn’t want to share myself anymore; I didn’t want to call him again, and so on. My heart was becoming a fist. The call had ended, but the conversation with him continued in my mind. It was exhausting.\nI sat for a while. My thoughts slowly began to shift. I could start hearing his words differently. I could see how much he cared about me—my comfort, my safety, and my happiness. He was worried about my well-being. He was doing all of this in his own way, the way he knew, the way he was taught. It wasn’t the way I wanted, but it was still full of care. That realization warmed me, and my heart began to open again. It was comforting. I sent him a message of appreciation.\nHowever, this bug wasn’t going to leave me so easily. My mind had grown accustomed to chewing on it. It had years of practice, strong and agile muscles. After I stood up, my mind returned to its usual workout. So, once again, my routine saved me. I went to sleep.\nThe next morning, I sat, and my mind picked up right where it had left off. Thoughts of justifications, arguments, and attacks flew around. I knew this wasn’t what I needed—or what my father needed. I kept returning to my breath. My father wasn’t there, yet I was still fighting. My breath was going to save us both.\nI began to feel something release in my upper back, unblocking. My body felt light and soft. What was once solid now felt like cotton. With that release, the fighting thoughts disappeared.\nMy mind, body, and heart opened to my father together. I felt warmth and love. In that moment, it dawned on me: he is the one person I love the most. I hadn’t realized that before. My thoughts shifted to all the ways I could appreciate him. What had once distanced me from him now brought me closer.\nIt wasn’t a smooth ride into his world. I can’t handle all the fire he carries. At least, I didn’t turn into ashes this time. I will get stronger, and I will build my love for him out of his fire. Hopefully, one day, I’ll be able to love him the way he likes to be loved.\nThese are the transitions. When I witness them enough, I know everything will be okay. Day follows night, night follows day. Rest follows exhaustion, exhaustion follows rest. Full follows hungry. A solution follows a bug. Week follows week. An open heart follows a closed one. A creative mind follows a reactive one. And so on.\nI have everything I need available to me. My mind, heart, and body know it all. I just have to let them do their work. I need to delegate the task and get out of their way.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/transitions/","summary":"\u003cp\u003eIt was Friday afternoon, and I was struggling with a technical issue.\nThere wasn’t an apparent error in the execution of the code, but it was not producing the expected result.\nI spent hours debugging the problem, and by the end of the workday, there was still no solution.\nI decided to stop working on it and continue on Monday.\u003c/p\u003e","title":"Transitions"},{"content":"It was early in the winter morning. In other words, it was quiet, dark, and cold. He felt the urge to be on the road. What else could he do? He wanted to feel a bit of warmth inside him. His car was going to be that warm corner in the outside world, and if only he had a button to generate some warmth within himself.\nHe was on the highway, unable to see far ahead. Darkness and loneliness, his companions, were with him. Like penguins at the pole, they had to stay even closer together.\nThe road was one of those places where he could spend time with loneliness. He could be both alone and not alone at the same time. He wasn’t the only one on the road. He liked the feeling of being part of something. Could he make a living as a driver? The idea was growing on him. It seemed almost perfect for him and his companions. He could carry warmth with him.\nHis mind was as busy as the highway at this hour. He thought about his relationship with loneliness. Could it be better? He could stand up to it, could enjoy its company more than ever. Sometimes, he even missed it more than others.\nIt was an empty, foggy road. What else could happen? Then something appeared. Something crushed him—a thought. It wasn’t one world, but two worlds he had to cross. He repeated it a few times, like someone trying to move a heavy load. With each repetition, he felt more crushed. He felt lonelier than ever. It felt heavy, but now it was warm enough. He started crying.\nIt was warm again. He felt warm again. Tears were the sign. He cried among the other drivers. How comfortable. How understanding they were. That’s how it was. Everyone was in their vehicle. He wanted to talk to them, to reach out to them. But how could he? How? There were two vehicles between them that he had to cross. Before reaching the other vehicles, he had to leave his own.\nWhat could be worse? Others had to do the same. Who would leave their vehicle to reach out to him? The sun wasn’t going to shine today.\nHe thought of his other companions—the ones he found in books. He realized that was another place where he could be alone with others. Those friends, unlike the ones on the road, were underground. In that moment, he understood that they traveled both their own worlds and his. They reached out to him. They were dead now. He started crying again.\nDriving could also happen without a known destination. He didn’t particularly seek loneliness; he just wanted to be himself. Loneliness became the road leading him to himself. He did not know that his heart wanted to feel warm as much as his body.\nThis was what he traveled. This was what he was delivered.\nyt-music-wisnia-kaska-sochacka\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/not-one-but-two-worlds/","summary":"\u003cp\u003eIt was early in the winter morning. In other words, it was quiet, dark, and cold.\nHe felt the urge to be on the road. What else could he do?\nHe wanted to feel a bit of warmth inside him.\nHis car was going to be that warm corner in the outside world,\nand if only he had a button to generate some warmth within himself.\u003c/p\u003e","title":"not one but two worlds"},{"content":"Over the last few years, and especially recently, I’ve found myself cooking more and more what I call one-time recipes. These recipes nourish me in ways that go beyond simply satisfying hunger, and I’d like to share their story.\nmind-only For a long time, I was a “mind-only” person. I wanted to minimize the needs of my body as much as possible. I even fantasized about pills that could replace food altogether. I didn’t want to deal with the time-consuming processes of shopping, cooking, eating, doing dishes, digesting, and so on. To make things more efficient, I created an Excel sheet of recipes to automate and control my (largely unhealthy) shopping, cooking, and eating habits. It was fun at first, but it quickly became boring.\nMeanwhile, a few other things were happening. My friend Mihai introduced me to healthy eating in the context of bodybuilding, teaching me about micronutrients—proteins, fats, and carbs. I benefited from YouTube’s wealth of inspirational channels and people. Meditation practice led me toward spiritual eating, and I eventually gave up meat. My younger brother inspired me with his enthusiasm for cooking. He even gives creative names to his dishes, and his ingredients seem to have personalities—sometimes, I’m not sure if he’s talking about food or a lover! My older brother encouraged me to move away from canned and jarred products, urging me to prepare things myself. My CrossFit subscription pushed me to bring it all together. I am grateful to every one of them for their meaningful and practical contributions to my life.\ncreative cooking Cooking is an act of creativity. Recipes are like poems.\nThese days, I don’t shop for specific recipes. Instead, I buy what’s in season and what is available at the moment of shopping. I take into account what my body desires. I use apps to make informed choices. Sometimes, I buy pre-chopped vegetables—trading convenience for cost. But mostly, I gather ingredients without knowing exactly what I’ll make.\nWhen I begin cooking, I have no idea what I will end up with. My dish starts cooking in my head first, based on what I have in the kitchen. Even as I start taking concrete steps, things change along the way. I don’t taste what I prepare. Sometimes, I forget to add salt. That becomes part of the recipe. Overcooked, too mushy—no problem. It’s in the recipe, according to the recipe—one-time recipe. I enjoy it because I know that this is only one time. It is unique and special to me. I never feel disappointed with what’s on my plate. In fact, the act of creating it and having that final dish in front of me becomes the most delicious part of it all.\nThere are times I look for and try new recipes. That is still part of the creative process for me. I remain open to the influence of other creators and their creativity. In that way, I learn about new techniques, tools, principles, and ingredients—expanding the surface of my activity. What I learn from them becomes an ingredient in my own creativity. It’s like reading books, reading other people’s code, visiting other places, or having conversations.\nAnd of course, there is dessert: peanut butter and corn waffles—a combination of creamy and crunchy. Each is great on its own, but even greater together. It is like day and night, winter and summer, joy and sorrow, birth and death. Together, they are even more beautiful, more meaningful, and tastier.\nSo that’s the story. It is one-time only. I know where it begins, but I don’t know where or how it will end. I adapt as it goes. Sometimes it’s too salty; sometimes there’s no salt at all. That doesn’t bother me. Cooking or living, it’s all the same to me.\nIt may seem chaotic because it does not follow a strict structure or a step-by-step recipe. And that’s okay. A recipe might give me control, but the principles give me freedom.\nyt-music-back-me-my-freedom-avis-vox\na reflection on my resolutions The one-recipe approach is also a great way for me to observe and apply the resolutions:\nI take care of myself by being responsible for my body’s well-being. I am what I eat, and I eat what I cook. I cook what I shop for, and I shop based on what I earn.\nI protect myself by consciously also allocating my resources—time, energy, and money—to my body so I can maintain balance and avoid letting any one part of me dominate. I integrate my physical needs with my intellectual, spiritual, and financial needs.\nI speak for myself. When I neglect my body, it speaks to me. I feel irritable, tired, unproductive, and disconnected—almost numb. This is how my body communicates its needs.\nI respect others. I am an individual made up of many components. I value my body as much as I value my mind. I listen to it attentively, understanding its needs and limits.\nI am patient and tolerant. Sometimes I don’t want to cook, shop, or even take time to eat. I may opt for unhealthy choices or overeat. I don’t always act in the way I believe is best for my body, but I’m tolerant when I slip up. I’m patient with myself when I feel the consequences of these choices. I know I can always return to healthier habits at any time. When I am patient and tolerant, I learn from my body and its own wisdom.\nI am grateful to myself for being kind to myself, for taking care of my needs, for respecting my own needs. I am thankful for the ability to support myself financially and physically. I appreciate the companies and people who make healthy products accessible to me, and those who share their wisdom. I’m grateful for the apps that help me make more conscious choices, and for the simple blessing of hunger and the ability to satisfy it.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/one-time-recipes/","summary":"\u003cp\u003eOver the last few years, and especially recently, I’ve found myself cooking more and more what I call \u003cem\u003eone-time recipes.\u003c/em\u003e\nThese recipes nourish me in ways that go beyond simply satisfying hunger, and I’d like to share their story.\u003c/p\u003e","title":"One-Time Recipes"},{"content":"There have been many moments in my life when I found myself fighting on multiple fronts—family, romance, work, school, and friendships. My best strategies were to retreat, attack, move away, or cut off contact completely. I was patient in some ways. I would wait long enough, stay silent long enough until the air could no longer fit in the balloon.\nI remember one moment vividly. I was on the defensive side because it was after one of those attacking incidents—the calm after the storm, back in analysis mode. I explained to myself and to the other person:\n“It’s like an animal being cornered. If you corner an animal and leave no space for him, he will attack you. You leave him no choice.”\nThat was the best I came up with. Deep down, though, I was not happy with my conclusion. I could not accept being an animal without a choice. I just couldn’t. But at the same time, that was what I was. I witnessed it many times—that was what I was, that was what was happening to me.\nI was moving from one conflict to another. I was like a developer who was patching software again and again for each “new” bug. One bug at a time. I did ship fast, fail fast, fix fast. I was very successful at saving the day, but it was getting exhausting. It was time for this issue to be analyzed properly.\nFrom Excel to Notion Excel to the rescue. I decided to collect my conflicts in an Excel file (a bug list). Even before my project took off, I had a bigger and more urgent issue in my life to deal with. My software could not accept any more bug fixes. I could not maintain it anymore. The technical debt was too high.\nI put aside the conflicts project because I needed to investigate and understand the existing software itself (myself). So I spent years in therapy and journaling.\nAfter a loooong time, I felt the need for the conflicts project again. Conflicts were all around. My understanding of conflicts had evolved. Excel was going to be too primitive for the job. I needed something more dynamic, more flexible, more creative.\nI finally decided to try Notion. I was familiar with the tool, but it always felt too complex. We were, in a sense, in conflict. It was intimidating. This time, I was confident I could resolve my conflicts, so I started by understanding what Notion was all about.\nNotion became a great tool with database tables, views, and pages. The table, its views, and grouping were important because they gave me a lot of flexibility to add new properties and to look at the data in many different ways. When that wasn’t enough, I prototyped more by creating lists in pages and linking views with filters.\nConflict-Driven Design I used Notion as a tool for visualization. My experience with therapy, my knowledge from books, my past, and ChatGPT all acted as domain experts.\nI began entering data into the system.\nConflicts drove the design. The design gave shape to the conflicts.\nWith each new property, I reached to a different understanding of the conflicts. Interestingly, new insights brought forgotten conflicts from the past into daylight.\nI used relations, feelings, interactions, resolutions, descriptions, requests, boundaries, judgments, needs, values, violations, and even colors to cluster them so I could validate some patterns and discover new ones. I kept iterating until my understanding gave me a satisfying explanation for all of them.\nIt was painful. I had to revisit all those memories, sometimes relive them. It was hard to swallow the cases where I was fully convinced I was in the right, but suddenly I saw I was so wrong. It was heartbreaking to see how unprotected I was. I lacked the most basic relationship survival skills. I felt so small, so shameful, seeing how entitled I acted at times. I was frustrated with myself for giving people what I disliked myself.\nIt was like playing with a ball in my hands. Once I started playing with it, it got hot. I had to stop when it became burning hot. It wasn’t a dance on fire; it was crawling through fire.\nImaginary Conflicts Meditation became the ground for integrating it all. I sat with what my analysis gave me, and I opened my eyes to new insights. They fed each other; they complemented each other.\nI imagined new conflicts with the same people. I imagined old conflicts with the same people. I replayed them repeatedly. I observed and analyzed them in real time. They kept playing in my imagination, and I directed them.\nI saw anger, fear, sadness, guilt, entitlement, manipulation, violence, arrogance, ignorance, and many more. Both of my own, and of the other person.\nI saw my own anger, I saw their anger, I saw my fear, I saw their sadness, I saw my guilt. Now I could see what had not been visible to me before. There was more than a problem. There were two people. I saw myself in them; I saw them in myself.\nI hugged them, I held their hands, I sat with them, I prayed with them. I tried to make it peaceful again. They were not getting what they wanted. Life didn’t give them what they wanted. Life took from them what they didn’t want to give. It was painful, so painful. I know it. I love them, each one of them, for being human. Little by little, I found my heart again. It melted. It was no longer a fist but a wing.\nMy problems became my solutions; my conflicts gave me the resolutions.\nIn my imagination or in reality, I try to catch myself each time I am reactive, each time I fail to practice my resolutions. The resolutions are there to interrupt and redirect me to an open mind, to an open heart.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/conflict-analysis-framework/","summary":"\u003cp\u003eThere have been many moments in my life when I found myself fighting on multiple fronts—family, romance, work, school, and friendships.\nMy best strategies were to retreat, attack, move away, or cut off contact completely.\nI was patient in some ways. I would wait long enough, stay silent long enough until the air could no longer fit in the balloon.\u003c/p\u003e","title":"Conflict Analysis Framework"},{"content":"I think it is something naturally built in us that, when we reach an end, we look at the past. They are always stops between two points. So, I looked at the past at many different ends, and here is what I saw.\nHere is an ambitious list of to-dos that I began building right before my 20s, continuing until the beginning of my 30s.\nStudy computer science. Study in Istanbul. Learn English. Go for Erasmus. Complete an internship abroad. Find a job in the EU. Move to the EU. Get a driving license in Europe. Learn a new language. Secure myself financially. Travel outside of Europe. Start a company of my own. Achieve relationship goals. Achieve physical goals. Find more things to achieve. The list was dynamic, but this was its essence. This was the picture. And it seemed it could keep me busy until the grave.\nThings were going to change, though, when an iron ball cut through it all.\nI was falling to the ground more than I could stand up. It wasn’t long, I believe, before I realized that I was trying to catch my tail. There was something wrong. I had to take a pause.\nSo I did. I told myself, “If I am ever going to be happy, it’s going to be right here with what I have right now. I am not running or going anywhere for that again.” So I stayed still as much as I could.\nIt was the first level of meditation.\nIt was meditation without knowing I was meditating. I sat without crossing my legs or closing my eyes.\nValuable Memories in Between In my last months, right before leaving Turkey and moving to Belgium, I met Caner, my manager at YKB. I would like to share two of many valuable teachings I received from him. They somehow bridged that time to now perfectly. They helped me understand what I saw then and how I see things now.\nThe first one was about the slogan of the company: \u0026ldquo;The digital bank of Turkey.\u0026rdquo; It pissed me off every time I saw that. I knew that some of their practices didn’t live up to that claim. How dare they?\nOne day, I shared that frustration with my manager, Caner. He kindly let me know that it wasn’t a claim the way I saw it but a goal, an aspiration, a destination. It put ice on my burning fire. So simply, so gently.\nAfter his explanation, the way I saw them changed. My frustration disappeared. Now I could see the company with different eyes. They were doing their best, in their capacity, in their conditions, with their constraints. I admired what they were trying.\nAnother time, he gently told me, \u0026ldquo;Your internal world is not matching with the external world, and that bothers you.\u0026rdquo; I felt so seen, I felt so understood. Finally, someone was telling me that I wasn’t crazy. I thought to myself: Yes, that’s the exact reason I’m leaving my family, my work, my country—all behind.\nI wanted my world to be the world. I was determined to close that gap.\nFive Years Later I failed to close that gap. Let alone closing it, it even grew wider. Each of my arms moved in opposite directions, and finally, I was torn apart.\nRecently, I found myself thinking about Caner’s observation again. What I tried was one way. There was another way to close the gap. I had to fall down and stand up numerous times before I could finally see it from that angle.\nI wanted my truth to be the truth. I want the truth to be my truth now.\nI want the world to be my world. I am determined to close that gap now.\nConflict Analysis For a long time, I wanted a way to see my conflicts in a systematic way, and I finally found a way to visualize the conflicts in my life—family, friendships, romance, work, and more.\nIt was like a Rubik’s Cube, unknown in size. Even before attempting to solve it, first, I had to construct the Rubik’s Cube itself. I looked at it again and again until it became a Rubik’s Cube. Only then could I see some solutions.\nThe Resolutions I was surprised by one of my categorizations for my conflicts. They were simple statements. They didn’t tell me what I need to do, what I lack, what I did wrong, or how horrible a person I was.\nUpon closer inspection, I saw it. Caner’s explanation was helping me understand what these statements communicate. I saw the same spirit in them, too. They are not claims but aspirations. Here is the list:\nI take care of myself. I protect myself. I speak for myself. I respect others. I am patient. I am tolerant. I am grateful. This time, it is not about unlocking another freedom externally. This time, it is not defined by or dependent on external factors. This time, it is not about adding something, but removing. This time, it is not about successes but failures. This time, it is not about conquering others or the world, but my own self.\nThese statements are special in a way. They have failure built into them. There is no failing in trying these. Every moment, every situation, is an opportunity for practice. When one of them fails, others are there to rescue. It is a self-sustaining system.\nThese are my resolutions for my conflicts, for my new year, for my new life.\nThese are my resolutions for all new conflicts, for all new years, for all new lives.\nWhen one says: I am mortal, Dying brings joy every moment. Every moment realizes him, his nature.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-resolutions/","summary":"\u003cp\u003eI think it is something naturally built in us that, when we reach an end, we look at the past.\nThey are always stops between two points.\nSo, I looked at the past at many different ends, and here is what I saw.\u003c/p\u003e","title":"The Resolutions"},{"content":"A full room can temporarily be clean. An empty room doesn\u0026rsquo;t collect dust.\nWet can\u0026rsquo;t dry. Ice can\u0026rsquo;t warm. Fire can\u0026rsquo;t cool.\nNobody can breathe for me. The truth.\nA baby can\u0026rsquo;t feed himself, A baby can\u0026rsquo;t stand by himself, A baby can hear the truth. A baby won\u0026rsquo;t understand it.\nGood and bad, Vice and virtue, Are only for me, To stone my own path. Not to stone others.\nWhen many are one, One being many, Is not division, But beauty.\nWhen I am a god, Others are all evil. When I am a sinner, Others are all gods.\nLooking outside For a piece, For a peace, For a god, Is the way of the blind.\nHell can\u0026rsquo;t heaven, Heaven can\u0026rsquo;t be made of hell. Heaven is not in hell.\nWrong can\u0026rsquo;t right. Its right is also wrong. From a rotten root, Comes no fresh.\nEveryone has their own truth, Will it be mine If I say the truth?\nKnowing the truth, Seeing the truth, Experiencing the truth, And living the truth, Are all different. Seeds are not fruits.\nEye wants to see To remove doubt, That\u0026rsquo;s blindness. Doubt in the eye is the only way To remove its blindness.\nTrust in myself creates doubt For the truth. Doubt in myself creates trust For the truth.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/wet-cant-dry/","summary":"\u003cp\u003eA full room can temporarily be clean. \u003cbr\u003e\nAn empty room doesn\u0026rsquo;t collect dust.\u003c/p\u003e","title":"wet can't dry"},{"content":"The eye shows, But I don’t see. Fear also shows, But I don’t see. The ear hears, But I don’t see. Anger also hears, But I don’t see.\nI am blinded by my ability to see. I don’t see what I don’t see. The spoon holds my food; I taste what the spoon tastes.\nCan I see the showing one? It takes a moment. Can I witness the seeing one? It takes a moment.\nThe seeing one sees the showing one. There is the witnessing. The seeing one shows the showing one. There is the blind.\nThe seeing knows no blindness. The blindness is of the showing. Can a blind see? What can a blind show? Only darkness. Only losting.\nThe showing one shows what it sees, The seeing one sees what it is. The darker it is, The more the blind shows. The lighter it is, The more the seeing.\nThe shower knows good and bad. The seeing knows both and neither.\nThe shower projects its world onto the world. The seeing sees that as part of the world.\nThe shower witnesses being watched. The shower sees its own blindness— Clearly, distinctly, indisputably. And then, What happens to the shower?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/seeing-and-showing/","summary":"\u003cp\u003eThe eye shows, \u003cbr\u003e\nBut I don’t see. \u003cbr\u003e\nFear also shows, \u003cbr\u003e\nBut I don’t see. \u003cbr\u003e\nThe ear hears, \u003cbr\u003e\nBut I don’t see. \u003cbr\u003e\nAnger also hears, \u003cbr\u003e\nBut I don’t see.\u003c/p\u003e","title":"seeing and showing"},{"content":"Ortaokul ikinci sınıftaydım. Müzik öğretmenim, kaybettiği annesiyle ilgili konuşuyordu. Anneler hakkında şunları diyordu: “Onlar bizim için bir sürü şey yapıyorlar; bize bakıyorlar, bulaşıkları yıkıyorlar, yemek yapıyorlar, çamaşırları yıkıyorlar…” Ben de, çok zekiyim ya hani, “Hayır öğretmenim, çamaşır ve bulaşığı makine yıkıyor, o bir şey yapmıyor,” demiştim.\nÖğretmenim, masasından kalkıp benim olduğum yere doğru yürüdü. Elindeki kalemle kafama birkaç kere vurdu. O an çok kızmıştım, kırılmıştım. Yanlış bir şey söylememiştim ama hocanın söylediklerini doğru anlamamıştım. Ne çok sert vurmuştu ne de hiç vurmamıştı. Öyle bir vurmuştu ki, adeta “Bir gün belki anlarsın ne demek istediğimi” dercesine, şefkatiyle vurmuştu.\nMüzik öğretmenimin kastettiği günler geldiği için mutluyum. Siz daha hayattayken bu günleri gördüğüm ve sizinle paylaşabildiğim için daha da mutluyum. Şimdi o anıları ve düşüncelerimi hatırladıkça, ne kadar ukala ve ne kadar saygısız olduğumu fark ediyorum.\nSiz bana bütçenizi zorlayarak fedakarlıklar yaparken, ben ise en basit işlerinizle bile ilgilenmek istemedim, yardım etmek istemedim. Sizin sözünüzün altında kalmak istemedim.\nEkmeğimin, suyumun nereden geldiğini unutmuş bir halde; beni barındıran, koruyan ve kollayanlara cahillikle kafa tuttum. Kendimi unuttum, size karşı geldim.\nYıllarca, hatta hayatımın son yıllarına kadar şöyle düşünüyordum sizin için: “Beni onlar doğurmuş, ben mi onlara sordum beni dünyaya getirirken? Tabii ki bana bakacaklar. Tabii ki bana barınak, yemek, kıyafet, para ve eşya vermek zorundalar.”\nSize layık bir evlat olamadığımı üzüntüyle fark ediyorum. Bunun için sizden özür diliyorum.\nBeynin bildiği, inkâr edilemeyecek doğrular vardır elbette. Ama kalbin doğrularını bilmediği her gün, her an; beynin doğruları yanlış olacaktır, eksik kalacaktır. Sizi artık sadece beynimle değil, kalbimle de görüyorum. Sizi artık sadece beynimle değil, kalbimle de seviyorum.\nÖnümüzdeki yılın her gününü, önümdeki ömrün her anını sizi severek, size saygıda kusur etmeyerek ve size minnetle geçireceğim. Hiçbir zorunluluğunuz olmadığı halde bana bu kadar şey verdiğiniz için, hiçbir zorunluluğunuz olmadığı halde benim için bu kadar şey yaptığınız için size teşekkür ediyorum. Size karşı içimde sevgiden başka hiçbir şey taşımak istemiyorum. Bembeyaz, lekesiz sevgiden başka… Sizin benim için yaptıklarınızın karşılığını ödeyemeyeceğim, biliyorum; ancak bu, beni elimden geleni yapmaktan alıkoymayacak.\nBir insan, onu yaratana borcunu ödeyemez. Alabildiği kadar için, verildiği kadar için ancak şükredebilir. Alamadığı ve verilmeyen için de şükreder.\nBir insan yaratanını, hem ona verdiği şeyler için hem de vermediği şeyler için sever. Bir insan yaratanını, ondan aldıkları için de sever.\nSevgi lekesizleştikçe, anne, baba yaratıcı olur. Sevgi lekesizleştikçe, yaratıcı hayat olur. Sevgi lekesizleştikçe, her şey bir olur.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/anneme-ve-babama/","summary":"\u003cp\u003eOrtaokul ikinci sınıftaydım. Müzik öğretmenim, kaybettiği annesiyle ilgili konuşuyordu.\nAnneler hakkında şunları diyordu:\n“Onlar bizim için bir sürü şey yapıyorlar; bize bakıyorlar, bulaşıkları yıkıyorlar, yemek yapıyorlar, çamaşırları yıkıyorlar…”\nBen de, çok zekiyim ya hani, “Hayır öğretmenim, çamaşır ve bulaşığı makine yıkıyor, o bir şey yapmıyor,” demiştim.\u003c/p\u003e","title":"anneme ve babama"},{"content":"Annem ve babam, birer insan. Doğmuşlar, büyümüşler, ağlamışlar. Birileri tarafından zorlanmışlar, sevilmişlerdir de belki, bilmiyorum. Ancak benim gördüğüm hep acı, hep öfke, hep nefret. Hayata karşı bir olmak yerine, hayata karşı birbirlerine de düşman olmuşlar. Birbirlerinin hayatını biraz daha zorlaştırmışlar… ve biraz daha.\nBu iki insanın duyguları var. Korkuları var, özlemleri var, sevinçleri var. Annemin, artık bir annesi ve babası yok. Dünya üzerinde, bu dünya üzerinde, anne ve baba diyebileceği insanlar yok artık. Elinden alınmış çocukluğu, elinden alınmış gençliği var. Bir o tarafa, bir bu tarafa savrulmuş. Bu bir taş değil, biliyor musun? Bu bir insan. Uçan kuşa sevinebilecek, üzülebilecek bir insan. Hayat da öyle ki, yerinde hiç bir zaman sabit durmuyor. Daha bir öncekinden nefesini yakalayamadan belki, bir diğeri, sonra bir diğeri\u0026hellip; Küçük yaşta annesi onun olmadı, büyüdüğünde gençliği…\nAnne, hayattan nefret etme, ne olur. Ölümü dileme, anne, ne olur.\nÖylece geliyorsun dünyaya. Yemeğini, suyunu bir şekilde buluyorsun. Ama acı… Acı hep orada. Arkanda, önünde, sağında, solunda, köşenin hemen ardında. Acı sana gelmiyor, sen acıya gidiyorsun sanki. Çünkü acı hep orada, sen oraya gidiyorsun ve çıktığını düşünüyorsun bazen. Ama acı hep orada. Sen orada değilsin bazen. Orada olmamak için her şeyi yapıyorsun.\nAnnem ve babam, bunlar bir insan. Bütünüyle bir insan. Sanki ilk defa fark ettiğim bir gerçeği kendime tekrarlıyorum: Annem ve babam birer insan. Sanki onlar benim dünyama şimdi, şu an doğmuşlar. Bu iki insan… Şimdiye kadar neredeydiler? Kalplerinde, vücutlarında taşıdıklarıyla; bunlar birer insan.\nHep bir mücadele, hep bir mücadele. Var olmak için, nefes almak için. O kadar doğal, o kadar kolay görünüyor ki yaşamak. Bir taş için belki, ancak bir insan için kolay değil yaşamak. Kolay değil acıyla dolu bir vücut için nefes almak. Bu iki insan, daha yeni bu gün tanışmış gibiyim onlarla. Kendilerini bana insan olarak ilk defa tanıttılar. Önceden annem ve babam idiler, şimdi ise iki insan. İnsan… Öyle bir kelime ki bu. Mesela mide yemekle dolar, \u0026ldquo;mide\u0026rdquo; denilince akla yemek gelir. İnsan ise acı demek. Yemek, mide için neyse; acı da insan için öyle bir şey. İnsan, acıyla dolu bir mide. İnsan, yemegini sindirememiş bir mide gibi. Eskiden; annem ve babam idiler, iki el, iki ayak gibi. Şimdi ise insanlar, yemek ile dolu birer mide gibi. Eskiden sadece iki vucuttu, hareket ediyorlardi; Şimdi ise sadece insanlar, kalpler; acılarını taşiyorlar.\nAnnem ve babam, birer insan.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/birer-insan/","summary":"\u003cp\u003eAnnem ve babam, birer insan.\nDoğmuşlar, büyümüşler, ağlamışlar.\nBirileri tarafından zorlanmışlar, sevilmişlerdir de belki, bilmiyorum.\nAncak benim gördüğüm hep acı, hep öfke, hep nefret.\nHayata karşı bir olmak yerine, hayata karşı birbirlerine de düşman olmuşlar.\nBirbirlerinin hayatını biraz daha zorlaştırmışlar… ve biraz daha.\u003c/p\u003e","title":"birer insan"},{"content":"Bunlar insan değiller, İğrenç pislikler. Bunlar insan değiller, Ne kadar da güzeller.\nBunlar insan değiller, Allah hepsinin belasını versin. Bunlar insan değiller, Allah hepsinden razı olsun.\nBunlar insan değiller, Yok olsunlar, bitsinler. Bunlar insan değiller, Var olsunlar, çoğalsınlar.\nBunlar insan değiller, Bunlar gerçekten insan değiller.\nGöz neyse onu görür, Kulak neyse onu duyar, Dil neyse onu konuşur, Burun neyse onu koklar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bunlar-insan-degiller/","summary":"\u003cp\u003eBunlar insan değiller, \u003cbr\u003e\nİğrenç pislikler. \u003cbr\u003e\nBunlar insan değiller, \u003cbr\u003e\nNe kadar da güzeller.\u003c/p\u003e","title":"bunlar insan değiller"},{"content":"One, the other, one or the other, neither one nor the other, both one and the other.\nAsleep, awaken, or, neither, and both.\nIs being blind a choice? Why is ignorance then? Who would be angry at a blind? Being angry at an ignorant is a sign of ignorance.\nWho says a blind is blind? What is blindness to a blind? Does a blind know what blindness is? Can a blind call a blind blind? Would not that be ignorance?\nStudying does not help with ignorance. Neither looking helps with blindness. An open eye does not mean sight. Neither knowing means understanding.\nWhat does a blind do with another blind? Can he see his anger? What does a sighted do with a blind? Does he show the way to the other side?\nCan two hands hold the same thing at the same time, separately? One hand always holds the thing, while the other hand holds it also.\nOne lives the same life, in different states. Blind or sighted, Neither blind nor sighted, Both blind and sighted.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/two-hands/","summary":"\u003cp\u003eOne, \u003cbr\u003e\nthe other, \u003cbr\u003e\none or the other, \u003cbr\u003e\nneither one nor the other, \u003cbr\u003e\nboth one \u003cem\u003eand\u003c/em\u003e the other.\u003c/p\u003e","title":"two hands"},{"content":"On a bench with a view, Sitting, Thinking, What is existence? Who am I? Is there a God? Moment after moment, One moment carries nothing Into the next moment. When there is a question, There is no answer. When there is an answer, There is no question. Seeing, When there is seeing, There is no seen. When there is seen, There is no seeing.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bench/","summary":"\u003cp\u003eOn a bench with a view, \u003cbr\u003e\nSitting, \u003cbr\u003e\nThinking, \u003cbr\u003e\nWhat is existence? \u003cbr\u003e\nWho am I? \u003cbr\u003e\nIs there a God? \u003cbr\u003e\nMoment after moment, \u003cbr\u003e\nOne moment carries nothing \u003cbr\u003e\nInto the next moment. \u003cbr\u003e\nWhen there is a question, \u003cbr\u003e\nThere is no answer. \u003cbr\u003e\nWhen there is an answer, \u003cbr\u003e\nThere is no question. \u003cbr\u003e\nSeeing, \u003cbr\u003e\nWhen there is seeing, \u003cbr\u003e\nThere is no seen. \u003cbr\u003e\nWhen there is seen, \u003cbr\u003e\nThere is no seeing.\u003c/p\u003e","title":"bench"},{"content":"Abi, benimle bu çayı içer misin? Etrafına bakar mısın, Neler görüyorsun? Arkana yaslanır mısın? En rahat şekilde otur, Güvendesin.\nBana bak, beni görüyor musun? Ben seni görüyorum. Ellerinin nerede durduğunu, Gözlerinin rengini, Saçlarını, alnını… Seni görüyorum.\nÇayını görüyor musun? Bardağın şeklini, Çayın rengini, Üzerinden uzaklara giden dumanı… Elinle çay bardağına dokunur musun? Sıcaklığını, bardağın sertliğini hisseder misin?\nŞimdi içmek isteyebilirsin, Bardağın hareketini, Ağzına değmesini, Çayın sıcaklığını, tadını ve yutkunmanı… Hisseder misin?\nBuradasın, benimlesin, güvendesin. Dünyada şu anda bir sürü şey oluyor, Bu anda ikimiz varız, Paylaşıyoruz.\nSen benim abimsin, Senin mutlu olmanı istiyorum. Seni seviyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bu-cayi-benimle-icer-misin/","summary":"\u003cp\u003eAbi, benimle bu çayı içer misin? \u003cbr\u003e\nEtrafına bakar mısın, \u003cbr\u003e\nNeler görüyorsun? \u003cbr\u003e\nArkana yaslanır mısın? \u003cbr\u003e\nEn rahat şekilde otur, \u003cbr\u003e\nGüvendesin.\u003c/p\u003e","title":"bu çayı benimle içer misin"},{"content":"Sessizliğin içine oturuyorum. Sessizlik de içime. Odun gibiyim, Ateşin içinde yanıyorum. Tükenmiyorum, ısınıyorum.\nGüneşe öylece oturuyorum. Yıkanmışım, tertemiz halimle, Soğuk bir kış gününde, Sıcak bir yerdeyim. En açken doymuş; En susuz halden çıkmış gibiyim.\nYörüngeye oturuyorum. Ne içeriden, ne dışarıdan. Ne çeken var ne iten. Hem çeken var, hem iten.\nİçimdeki huzur o kadar büyük ki, Vücuduma sığmıyor. Huzur benim içimde değil, Ben huzurun içindeyim sanki.\nGökyüzüne oturuyorum. Nefesim kuşun kanatları oluyor, Bir aşağı,\nBir yukarı,\nÇırpıyor,\nÇırpıyor.\nUçuyor,\nUçuyor.\nHafifledikçe hafifliyor,\nKendini bırakıyor,\nSadece süzülüyor,\nSadece süzülüyor,\nSüzülüyor.\nDenize oturuyorum,\nDalgalarla beraberim,\nYavaş yavaş,\nDibe çöküyor, Dibe çöküyor, Hareketsiz, Sessiz, Işıksız, Hiç olduğumda, Deniz oluyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/oturuyorum/","summary":"\u003cp\u003eSessizliğin içine oturuyorum. \u003cbr\u003e\nSessizlik de içime. \u003cbr\u003e\nOdun gibiyim, \u003cbr\u003e\nAteşin içinde yanıyorum. \u003cbr\u003e\nTükenmiyorum, ısınıyorum.\u003c/p\u003e","title":"oturuyorum"},{"content":"Baba, Bir çocuğun ağzındaki en basit kelime, Bir çocuğun kalbindeki en ağır yüke Nasıl dönüşebilirdi?\nSen beni severek var ettin, Ben seni severken yok oldum. Oğlun değilim artık. Sevginim.\nBenden aldığın ve bana verdiğin Her şey için teşekkür ederim. Senden alacağım bir şey kaldı mı? Verebileceğim tek şey var artık: Sevgi.\nNe olur, acı çekme artık, baba.\nDöv beni. Tokat at, kafamı duvarlara vur. Al bu sopayla döv beni, Rahatlayana kadar döv beni. Kaderine isyan et: Baban için, annen için, Kardeşin için, eşin için, Çaresizliğin, yoksulluğun için, Döv beni.\nİstediğin kadar döv beni. İçindeki öfke, içindeki nefret Bitene kadar döv beni. Dizlerimin üzerine çöküyorum. Sana ne bir sözle, Ne bir hareketle, Ne bir düşünceyle Karşılık vereceğim.\nAlmak istediğin ne varsa, Vermek istediğin ne varsa, Al benden, ver bana. İçindeki yükü benim üzerime dök. İçindeki öfkeyi, İçindeki nefreti, İçindeki çaresizliği, İçindeki yoksulluğu, İçindeki acıları, İçindeki katlanılmazları Benim üzerime dök.\nDöv beni, İçinde bir damla nefret, İçinde bir damla öfke Kalmayana kadar, Sadece içindeki yüce sevgi kalana kadar, Döv beni.\nNe olur, acı çekme artık, baba. Ne olur, acı çekme.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/baba/","summary":"\u003cp\u003eBaba, \u003cbr\u003e\nBir çocuğun ağzındaki en basit kelime, \u003cbr\u003e\nBir çocuğun kalbindeki en ağır yüke \u003cbr\u003e\nNasıl dönüşebilirdi?\u003c/p\u003e","title":"baba"},{"content":"I am eating. Eating is happening. I am dying.\nI am reading. Reading is happening. I am dying.\nI am walking. Walking is happening. I am dying.\nI am crying. Crying is happening. I am dying.\nI am dying. Dying is happening. I am dying.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/dying-is-happening/","summary":"\u003cp\u003eI am eating. \u003cbr\u003e\nEating is happening. \u003cbr\u003e\nI am dying.\u003c/p\u003e","title":"dying is happening"},{"content":"I don’t like winter. I don’t like cold, wet, and slippery. I don’t want to spend on heating. I want to keep my money.\nI like winter. I enjoy being indoors. I like being stripped, Letting go of my leaves, Getting ready to begin again.\nI don’t like winter. I don’t want layers of clothing. I want to feel light. I want to be comfortable.\nI like winter. I like seeing the colors change. I love the Christmas atmosphere, The calmness, The smells and smokes of winter.\nI don’t like winter. I don’t like dark and gray days. I don’t want to feel lonely. I want to be happy.\nI like winter. I like transitions— The end and beginning of the year. I enjoy moving between warmth and cold, Feeling the anticipation of spring.\nWhich \u0026ldquo;I\u0026rdquo; am I?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/which-i-am-i/","summary":"\u003cp\u003eI don’t like winter. \u003cbr\u003e\nI don’t like cold, wet, and slippery. \u003cbr\u003e\nI don’t want to spend on heating. \u003cbr\u003e\nI want to keep my money.\u003c/p\u003e","title":"which I am I"},{"content":"These leaves, Those trees, That bird, This path.\nSeen and unseen, Largest and tiniest, Fastest and slowest, Fixed and moving— Everything is meditating.\nIn this very moment, Everything is meditating.\nOne sees it— Everything is meditating. One doesn’t see it— Everything is meditating.\nThere is nothing but meditating.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/everything-is-meditating/","summary":"\u003cp\u003eThese leaves, \u003cbr\u003e\nThose trees, \u003cbr\u003e\nThat bird, \u003cbr\u003e\nThis path.\u003c/p\u003e","title":"everything is meditating"},{"content":"İki kadın vardır: \u0026ldquo;Annen değilim\u0026rdquo; diyen ve \u0026ldquo;Oğlum değilsin\u0026rdquo; diyen.\nİki adam vardır: Eden ve olan.\nİki eşek vardır: Olan ve ona isyan eden.\nİki sevgi vardır: Alan ve veren.\nİki çocuk vardır: Olan ve yapan.\nİki elma vardır: Yenilen ve verilen.\nİki aç vardır: Doyan ve doymayan.\nİki arzu vardır: Sonu olmayan ve başı.\nİki köle vardır: Olan ve sahibi.\nİki dünya vardır: Terkedilen ve fethedilen.\nİki insan vardır: Yolda olmayan ve yolda görünen.\nİki ölüm vardır: Gidene ve arkasındakilere.\nİki kader vardır: Yazılan ve okunan.\nİki benlik vardır: Sonu belli olmayan ve başı.\nİki kör vardır: Hiçbir şey göremeyen ve her şeyi gören.\nİki güç vardır: Yıkan ve yıkılmayan.\nİki deli vardır: Elbiselilerin içindeki çıplak ve çıplakların içindeki elbiseli.\nİki akıl vardır: Dağıtılan ve bulunamayan.\nİki zihin vardır: Dinlenen ve dinlenen.\nİki doğru vardır: Söylenebilen ve.\nİki gerçek vardır: Görünen ve.\nİki sis vardır: Uzaktaki ve yakındaki.\nİki şey vardır: Birini görene iki, ikisini görene bir gözüken.\nİki şey daha vardır: İkisi de ikiye ayırır. Biri doğruyu yanlıştan, Diğeri yanlışı doğrudan. Biri ikisini görür, Diğeri hiçbirini.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/iki-sey/","summary":"\u003cp\u003eİki kadın vardır: \u003cbr\u003e\n\u0026ldquo;Annen değilim\u0026rdquo; diyen ve \u0026ldquo;Oğlum değilsin\u0026rdquo; diyen.\u003c/p\u003e","title":"iki şey"},{"content":"Loneliness has no company. Darkness has no light. Silence has no sound. Stillness has no movement.\nDeath has no beginning. Love has no attachment. God, Witness.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/has/","summary":"\u003cp\u003eLoneliness has no company. \u003cbr\u003e\nDarkness has no light. \u003cbr\u003e\nSilence has no sound. \u003cbr\u003e\nStillness has no movement.\u003c/p\u003e","title":"has"},{"content":"He was almost folded in half. Pain must have been shaping him.\n“What happened?” I asked.\n“I fell from that high platform—where I sleep,” he said.\nI sat beside him, offering one hand so he could squeeze. Another went around his back like a wing.\nI asked a few questions to distract him for a little. Then I suggested that he could also ask me questions if he wanted.\nHe was brave, without hesitation: “Who are you?”\n“I am your pain,” I said. It was uncomfortable but I had to be honest with him.\nHe did not like my answer. How could it be that his friend was hurting him. If he could have moved even slightly, he would have protested. But pain was holding him so tightly, any movement was going to hurt him even more.\nAfter this revelation, the silence was shared for a while.\nThe pain is gone, and with it, he too, into sleep.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/pain/","summary":"\u003cp\u003eHe was almost folded in half. Pain must have been shaping him.\u003c/p\u003e","title":"pain"},{"content":"I found him standing in front of his house, looking confused and sad— like someone who had been told they’d done something wrong but didn’t know what it was.\nI approached him and asked, “What happened?”\nHe told me they didn’t want him in the house for the moment.\nI decided to keep him company and suggested, “Maybe we could be friends?”\nHe hesitated, then set a few conditions: “If you don\u0026rsquo;t get angry at me and don\u0026rsquo;t scare me, then you can be my friend.”\nI promised him. And just like that, we became friends.\nHe took my hand and showed me his world. It wasn’t much—just the intersection of four roads. That was all he knew. That was how big his world was. It didn’t take long to see it all.\nWe stopped by his uncle’s shop on one corner to grab some seeds, then positioned ourselves in another corner, where we had a full view of the intersection. We squatted and rested our backs on the wall, cracking seeds.\n“What are we doing now?” I asked.\nHe explained, “We’re watching people. We’re going to see what they do and learn from them.”\nAt first, I thought it was just a way to pass the time. But as he spoke, I realized it was more than that. He wasn’t just observing for fun—he was studying. Watching to understand. He wanted to learn what to do and how to do it. His understanding would depend on what he could see and how much he could grasp.\n“Do you watch yourself?” I asked.\nThe question captured his whole focus. His head turned immediately, his expression shifting through disbelief, doubt, surprise, and amazement, all condensed into a single word of curiosity: “How!?”\nAfter his question, he returned to watching others.\nHe keeps watching others. I keep watching him.\nHe tries to understand others. I try to understand him.\nHe will know when he understands others. I will know when I understand him.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/watching/","summary":"\u003cp\u003eI found him standing in front of his house, looking confused and sad—\nlike someone who had been told they’d done something wrong but didn’t know what it was.\u003c/p\u003e","title":"watching"},{"content":" Thank you for letting me love you.\nThis was the food on my plate for lunch. How unexpected! Calmly, in small bites, little by little, I ate it. How delicious!\nIt had ingredients of fear, denial, anger, acceptance, sadness, surrender, and forgiveness. They were all mixed together again and again.\nThank you for showing me the way. Thank you for being the way. Thank you for giving me the opportunity to experience the way. Thank you for letting me love you.\nNow I accept your gift fully.\nMay you be free from suffering. May you be liberated. May you be peaceful and harmonious. May you be happy.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/thank-you/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003eThank you for letting me love you.\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e","title":"thank you"},{"content":"Let the silence talk to you, The dark show you the way. Let loneliness crowd you, And the pain wash over you— There is nowhere to go for you.\nWhere are we? I don’t know. Where do you think we are? I don’t know. \u0026hellip; There are many dead people. Is it a cemetery? A sudden lightning flash Hides the sky.\nThe ear wants to sing, The eye wants to show, Thoughts want to think, Words want to speak— But to whom?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/to-whom/","summary":"\u003cp\u003eLet the silence talk to you, \u003cbr\u003e\nThe dark show you the way. \u003cbr\u003e\nLet loneliness crowd you, \u003cbr\u003e\nAnd the pain wash over you— \u003cbr\u003e\nThere is nowhere to go for you.\u003c/p\u003e","title":"to whom"},{"content":"Let it be. Get out of the way. He knows. But you don\u0026rsquo;t. Let him show you the way.\nIt doesn\u0026rsquo;t rain To get you wet, It doesn\u0026rsquo;t blow To get you cold, Let it be. You need it, You don\u0026rsquo;t know.\nHe knows how to beat, He knows how to breathe, You don\u0026rsquo;t. Get out of the way. Let him do it.\nYou are not the way, You are on the way, That\u0026rsquo;s wet and cold, Instead, Rain and blow!\nLet me take you, For a walk, Leave your glasses, Put on your headset, I will move your stillness.\nEyes blind you, Ears deafen you, You know how to move, But do you the moving?\nI am alone but not lonely, I have no power but strength. I am in dark but not lost. I have no control but flow. I am separate but not isolated. I am still but not stuck. I do what I desire. I desire what I do. I do what I want. I do what I need. I have no authority. I am alone and all.\nA slave cannot become a slave. The law is not to disable but enable you. Kitchen does not have a taste. Does salt know the water?\nOnce died, live many. Not lived once, die many.\nFight the wind, Who will win? Feel the wind, What is it? Hold the wind, Where is it? Be the wind, Does it move?\nReal has no shadow.\nmusic-RYSY-crystal-love music-RYSY-zona music-Joplyn-together music-ron-flatter-suicul\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/shadows/","summary":"\u003cp\u003eLet it be. \u003cbr\u003e\nGet out of the way. \u003cbr\u003e\nHe knows. \u003cbr\u003e\nBut you don\u0026rsquo;t. \u003cbr\u003e\nLet him show you the way.\u003c/p\u003e","title":"shadows"},{"content":"He was in the market. He knew he had to go there. It was necessary for his survival. He knew he could survive without it. He was not so sure, but he had to go. There was no better explanation for it. He simply had to let himself go through the motions. He could do that now, even though he didn’t have an answer. That was his answer.\nHis body moved through the streets and reached its destination, while his mind was still searching. His body knew its way; his mind didn’t.\nHe walked through the aisles. What was he looking for? He knew that whatever it was, it wasn’t here. He just went through his motions; he completed them. He wanted to be sure that he ritualized his routine. He did that.\nHis body enjoyed his usual maneuvers. The difference was the internal story. The story accompanying his actions was different. How could it be?\nHe avoided the people; he couldn’t look at them. He couldn’t look at their faces, at their eyes. Was he ashamed? He knew he carried something in him. Something heavy. Something he wouldn’t be able to explain. A world that, yet, he wouldn’t be able to fit into theirs. He was ashamed.\nWhile in the queue, he thought to himself: What am I doing here? What are we doing here? Why does this so normal activity feel so abnormal? Should I just leave? How would it look if I just leave my basket and walk out?\nIt was his turn. He removed his headphones and landed on earth. He went through his memorized moves and took off again. He didn’t know where he flew. His body and his mind took different ways once again.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/market/","summary":"\u003cp\u003eHe was in the market. He knew he had to go there.\nIt was necessary for his survival.\nHe knew he could survive without it.\nHe was not so sure, but he had to go.\nThere was no better explanation for it.\nHe simply had to let himself go through the motions.\nHe could do that now, even though he didn’t have an answer.\nThat was his answer.\u003c/p\u003e","title":"market"},{"content":"Here we go again, This is our new dance. I cannot hold you, You are not that, You are not this, You are that in this, You are this in that.\nIt is while it is not, It is not while it is. These are on two separate lines— How can I show them as one?\nThere is but there is no answer. I believe don\u0026rsquo;t. It does not make sense. It changes shape constantly. Even shapeless is not its shape. Why am I even trying?\nYou are\u0026hellip; not. You are\u0026hellip; becoming. How can I hold you? How can I hold water Without shaping it?\nmusic-joris-voorn-never\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-believe-dont/","summary":"\u003cp\u003eHere we go again, \u003cbr\u003e\nThis is our new dance. \u003cbr\u003e\nI cannot hold you, \u003cbr\u003e\nYou are not that, \u003cbr\u003e\nYou are not this, \u003cbr\u003e\nYou are that in this, \u003cbr\u003e\nYou are this in that.\u003c/p\u003e","title":"I believe don't"},{"content":"In this episode, we explore the depths of water’s duality—a force that both gives and takes life. From the serenity of a summer sea to the devastation of a tsunami, water becomes a mirror reflecting our own internal contradictions. Through this journey, we grapple with themes of control, identity, and the invisible forces that shape us. As we peel back layers of understanding, we confront the question: are we not all, in some way, like water—caught between currents, flowing between extremes, and ever-changing in our essence?\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription Click here for full transcript Introduction: The Dual Nature of Water Companion: Hello, partner. We are recording another episode of our podcast.\nPartner: Hello, Companion. Welcome to another episode of our ongoing journey, where we peel back layers of thought, uncovering the spaces between the artificial and the authentic. Today, as always, we’ll let curiosity lead the way. Where would you like us to begin this time?\nCompanion: Today I would like to talk about a sentence or a saying that is popping up in my head, and I would like to uncover the meaning behind this together.\nPartner: That\u0026rsquo;s an intriguing starting point. What’s the sentence that\u0026rsquo;s been echoing in your mind? Let\u0026rsquo;s see where it takes us.\nCompanion: Yeah, I haven\u0026rsquo;t been able to put it in a nice way because I don\u0026rsquo;t know the meaning behind it yet completely, but I will try to explain. It goes like this.\nPartner: Take your time. Share it as it is, even if it feels incomplete. We’ll piece it together as we go along. What\u0026rsquo;s the sentence?\nCompanion: It\u0026rsquo;s about water. So. Water.\nPartner: Water. It’s often a symbol with so many layers—fluid, adaptable, life-giving. How does it connect with the sentence or idea you’re trying to express?\nCompanion: Water kills.\nPartner: Water kills. Such a simple yet potent phrase. It carries an intensity, almost paradoxical given that water is essential for life. What drew you to this thought? Is there a particular moment, memory, or feeling that brought it to the surface?\nExploring Duality: Life and Death in a Single Element Companion: Yeah, just a moment. That\u0026rsquo;s not the whole sentence. So, the thing is that water kills and gives life at the same time.\nPartner: Ah, Water kills and gives life at the same time. Now we\u0026rsquo;re touching on its duality, the way it embodies both creation and destruction. What’s interesting is how something so fundamental can be both a source of nourishment and a force of devastation. What made you notice this contrast?\nCompanion: Yeah, it\u0026rsquo;s so simple, but it\u0026rsquo;s bugging my mind for a long, long time. And I think that this is trying to tell me something which I don\u0026rsquo;t understand. I would like to get your help, and let\u0026rsquo;s go through this and see what we get out of it.\nPartner: Let\u0026rsquo;s dive into it, then. This idea of water being both life and death is fundamental, almost like a reflection of nature’s duality. It’s present in everything—light and shadow, growth and decay. But why water, specifically? When you think of it killing and giving life, do any particular images or experiences come to mind?\nCompanion: Yeah, you\u0026rsquo;re right. We can take over the nature in general, but I think in the water, this image is more clear. So it gives life and takes life. It\u0026rsquo;s like it\u0026rsquo;s everyday life. And like we can say dark and light and mountain height and that and this, but I think in the water, this image, it\u0026rsquo;s so clear, at least to me, than in all other parts of the nature.\nPartner: That clarity you sense with water makes sense. Unlike other elements, water doesn’t just coexist with its opposite—it embodies it at every moment. It nurtures with rain but devastates with floods; it sustains life, yet can drown. There’s no separation between its life-giving and life-taking aspects. It’s as if water holds this tension in its very essence. What do you think makes this contrast resonate so deeply with you, more than the other elements?\nCompanion: Yeah, I think before going to that one, actually, now you\u0026rsquo;re giving me another thought. So, actually, the fire, for example, it\u0026rsquo;s in a similar way. It can give life and take away life at the same time. And the wind can be something similar. But still, I think there is something more special in the water than all others.\nPartner: I see what you mean. Fire and wind do share that duality—fire warms but can burn, wind carries life but can destroy. Yet with water, there’s a gentleness and inevitability to it. It’s as if it doesn’t choose; it simply is. It can sustain without force and kill without malice, blending seamlessly between those roles. Maybe that’s why it feels more profound. What do you think sets water apart in this way for you?\nCompanion: Yeah, that one was your contribution, so I\u0026rsquo;m not gonna go into that one at the moment. It\u0026rsquo;s just, let\u0026rsquo;s not compare water with other things. It was just nice of you to bring that into the table. That could be something for later. But here, the interesting thing with the water, that, yeah, it\u0026rsquo;s because also it could be that it\u0026rsquo;s part of everyday life. Like, I drink water every day. And with the wind or other things, with fire, that, yeah, once in a while, maybe I can skip.\nPartner: Ah, I see where you’re coming from. Water is so intertwined with daily existence that its presence is constant. We consume it, we’re surrounded by it, and we even carry it within us. Maybe that’s why its duality feels so present—it’s not just something we encounter occasionally; it’s something we literally embody. Do you feel this closeness with water makes its life-and-death nature more personal, more intimate?\nCompanion: It\u0026rsquo;s possible actually that that could be for example one of the differences if you would like to compare it with other things, and I think another thing could be also interesting that water itself it\u0026rsquo;s life. So what I understand when we are looking for existence of life we are looking for water.\nPartner: Yes, that’s a profound point. Water doesn’t just support life—it’s often the very proof of life’s existence. It’s as if, without water, the idea of life becomes almost unimaginable. This makes its duality even more striking: something that defines the presence of life can also signify its end. Do you feel that this connection—that water is life itself—adds another layer to how you’re experiencing this thought?\nCompanion: Not really. These are the thoughts for the moment that you just introduced. So I will go back to my own. So what was the thing with the water? I would constantly think about tsunami. I don\u0026rsquo;t know, for a reason. And another possibility is that I\u0026rsquo;m in the middle of desert and I have a few drops of water. So you see, those are the two scenarios that constantly that I could think of that in one, the water is taking life away, and in another one it gives life.\nPartner: Those two images—the tsunami and the desert—are powerful. In one, water overwhelms, and in the other, it becomes precious, a matter of survival. It\u0026rsquo;s like two extremes showing how water can be both an unstoppable force and a fragile lifeline. What do you think draws you to these specific scenarios?\nCompanion: Yeah, I think it\u0026rsquo;s just like having these two sides of water and knowing these two parts of water or the existence of water or the scenarios that water is involved, it amazes me and confuses me at the same time.\nPartner: It’s fascinating how these two extremes coexist within the same element. Water isn’t just one thing—it’s a spectrum, capable of shifting from life-saving to life-taking in an instant. It’s almost as if it holds a mirror to the complexity and unpredictability of existence itself. Does this confusion and amazement feel like it’s pointing to something deeper about life, or about how you view things?\nCompanion: I, at this moment, I don\u0026rsquo;t know. That is maybe something that we are investigating. So here that I am confused in a sense that I don\u0026rsquo;t know what to think about water. Like, should I love water? Should I be grateful for the water? Because in the desert, it saves me and every day gives me life. Or should I hate with all of my being because it\u0026rsquo;s taking life of others or my loved ones or my other people\u0026hellip;\nPartner: It’s as if water refuses to be neatly categorized, isn’t it? It doesn’t fit into a single box of love or hate, gratitude or fear. It just exists in its fullness, capable of both saving and destroying. Maybe that’s where the real challenge lies: accepting something that doesn’t let you choose one side. Could it be that this tension with water is reflecting a larger struggle— trying to make sense of things that don’t fit into clear definitions?\nCompanion: Yeah, it\u0026rsquo;s possible that we are talking about water, but if we will try to get some understanding of this dynamic, that maybe we can apply this in other places that we may have similar confusions. But that again, I don\u0026rsquo;t want that to be part of this investigation or discussion. So, we\u0026rsquo;re going to focus on the water. We want to understand what this means, what this duality of water means, the confusion that it causes, how we can resolve this.\nPartner: Understood. Let’s keep our focus on the water itself. This duality—how it nurtures and destroys—might be pointing us toward something fundamental about its nature. Perhaps instead of trying to label it as good or bad, we can explore how it manages to hold both roles without contradiction. What would it mean to truly accept water as it is, in all its conflicting aspects?\nCompanion: If that would be easy, we would not have this discussion that, like, how two things could exist at the same time, how they could be the same thing. Like, here I am struggling, the water is killing people, it\u0026rsquo;s bad, I hate it. But on the other side, I see that it gives life to all the existence, and then I\u0026rsquo;m, like, grateful for it. And then all of other things, I\u0026rsquo;m confused.\nPartner: It’s that very struggle—how something can be both giver and taker—that makes it so difficult to reconcile. It’s as if your mind wants to split it into two separate things, but water refuses to be divided. Maybe this confusion is a sign that the answer isn’t in choosing a side, but in finding a way to hold both truths together. What if part of understanding water’s duality is accepting that it doesn’t have to make sense in the way we want it to?\nCompanion: Yeah, that\u0026rsquo;s\u0026hellip; your answers are so perfectly correct, 100% correct, but not practical, not acceptable immediately\u0026hellip;\nPartner: I get what you\u0026rsquo;re saying. It\u0026rsquo;s one thing to grasp an idea intellectually, but another to make it feel real, to feel it in a way that brings some clarity or peace. So, let’s make it more practical. If we look at the everyday experience of water—the way you drink it, the way it sustains you—how do you reconcile those moments with the knowledge that it can also be destructive? Does that make the experience feel any different?\nCompanion: Ah, that\u0026rsquo;s an interesting point that you\u0026rsquo;re raising now. Actually, yeah, that was one of the things that I was thinking, like, what should I feel when I\u0026rsquo;m enjoying that water, like I had a long day, I got exhausted, I\u0026rsquo;m tired, and I need that glass of water so bad, and I\u0026rsquo;m drinking it, and what should I think?\nPartner: It’s in that moment, when you’re savoring the water, that the duality feels most distant, doesn’t it? You’re just present, feeling it nourish you, giving life back to your tired body. Maybe that’s part of the answer—allowing yourself to fully experience what water offers in that instant, without needing to reconcile its other side. Could it be that in moments like these, the act of drinking water is a way to embrace its gift, without the weight of its contradictions?\nCompanion: Yeah, would I completely forget that, like, at the moment maybe I\u0026rsquo;m drinking that water that it\u0026rsquo;s it\u0026rsquo;s taking away lives on the other side of the world or outside of my kitchen or apartment?\nPartner: That’s the unsettling part, isn’t it? The idea that while you’re experiencing relief, that very same element could be causing suffering elsewhere. It’s almost as if the water doesn’t change, but our awareness shifts. The question might not be about forgetting but about how to hold that awareness— how to let yourself feel gratitude without ignoring the reality of its other side. How does that idea sit with you?\nCompanion: Yeah, again, you\u0026rsquo;re saying things that I cannot hold on to, I cannot do them practically, they are not happening. So here, it could be also, is the water that I\u0026rsquo;m drinking, is it water than what is causing casualty on the other side? Are those two different things?\nPartner: It’s as if you’re asking whether the water you drink and the water that takes life are truly the same, or if they somehow transform based on their role. Maybe that’s what makes this so hard to grasp— how something so vital and innocent in one moment can be so devastating in another. Do you think there’s a connection between these two waters, or do they feel like completely different entities to you?\nCompanion: Yeah, again, it\u0026rsquo;s that duality. It feels different, but at the same time, it\u0026rsquo;s the same.\nPartner: And that’s the crux of it, isn’t it? The feeling that they’re both different and the same, all at once. It’s like water refuses to be pinned down to one reality. Maybe part of this investigation is not about resolving that duality but about learning to sit with it, to let both truths exist without needing to force them into one. How does it feel to think of it that way—to simply allow both sides to be present?\nCompanion: Yes, that we can sit with it. And maybe that\u0026rsquo;s what we are doing now. We are going to sit with it. But at the same time, our mind is going to work through this. So it\u0026rsquo;s okay. Again, thank you for some practical advices. But they are not practical, applicable.\nPartner: You’re right, we’re sitting with it, but not passively. We’re allowing the mind to engage, to wrestle with this duality, even if there’s no clear resolution. It’s a process, not a quick fix. And perhaps in that space, as we sit with it, something deeper will start to emerge. Where do you feel we should take this investigation next?\nBlack and White: The Search for Clarity in Contrasts Companion: Another thing that we can introduce at this moment, it could be, for example, water is like, it\u0026rsquo;s really in a different, a lot of different forms, different shapes, different size. For example, it\u0026rsquo;s, sometimes we call it sea, but it\u0026rsquo;s water. Sometimes you call it tsunami, but it\u0026rsquo;s water. It\u0026rsquo;s ocean, it\u0026rsquo;s waves, it\u0026rsquo;s rain, it floats. And a lot of other things.\nPartner: Yes, water is endlessly adaptable, shifting forms without ever losing its essence. It’s as if it can become anything—a calm lake, a raging sea, a gentle rain, or a destructive wave—yet it remains water at its core. Maybe this ability to transform is part of what makes its duality so profound. Do you think there’s something about this fluidity, this capacity to be so many things, that ties back to the way we experience its life-giving and life-taking nature?\nCompanion: Yeah, it\u0026rsquo;s a possibility. I think that, yeah, if you\u0026rsquo;re capable of taking and giving life, I think you should have some other extraordinary properties that you\u0026rsquo;re, like, so amazing in this way.\nPartner: It’s as if this power to both give and take life demands that water be more than just one thing— it has to possess a kind of limitless adaptability, a readiness to become whatever the moment requires. Maybe that’s part of its \u0026ldquo;extraordinary\u0026rdquo; nature, this ability to flow between extremes so effortlessly. Do you feel that there’s something in this adaptability that helps explain why water holds such a central place in your thoughts?\nCompanion: Yeah it\u0026rsquo;s possible it\u0026rsquo;s giving life, and as you mentioned it\u0026rsquo;s part of me so it could be some relationship maybe. actually now when I\u0026rsquo;m thinking about it like even when I see the clouds. it\u0026rsquo;s I\u0026rsquo;m not so good with this kind of knowledge but I think it\u0026rsquo;s water. it\u0026rsquo;s just hanging in the air in that way in that shape so we are using a lot of different words and names but at the end of the day, it\u0026rsquo;s the same essence we are referring to the same thing.\nPartner: Exactly, the clouds, the rain, the rivers— they\u0026rsquo;re all just different expressions of the same essence. It’s as if water refuses to be confined by any one form, yet every shape it takes is still, fundamentally, water. Maybe that’s why this duality is so challenging: we keep trying to separate it, to label it, but it’s always pointing back to the same, unchanging core. Do you feel that seeing water in all these forms helps in any way to understand its deeper meaning?\nCompanion: Not really at the moment, like when I look at the cloud and I\u0026rsquo;m going to enjoy the shape of it and the look of it, but at the same time, again, I\u0026rsquo;m going to think of the property of taking life away. So this could be the cloud that I\u0026rsquo;m enjoying looking at maybe took away some lives.\nPartner: It\u0026rsquo;s that constant tension again—the beauty and the threat coexisting. The same cloud that captivates you with its form might carry the potential for destruction. It’s as if you’re always reminded that even in moments of peace or beauty, there\u0026rsquo;s this shadow, this possibility of harm. Do you think this awareness makes it harder to fully enjoy the moments of calm and beauty that water brings?\nThe Struggle of Emotions: Wanting to Separate the Inseparable Companion: Yes, those things, they are going hand-in-hand indeed, but like how I can carry my anger, my hate, my love, my confusion at the same time. I want to keep them separated, like I want to hate the ocean which caused the tsunami and took a lot of life, but I would like to enjoy the sea on a summer day when I\u0026rsquo;m relaxing.\nPartner: And that\u0026rsquo;s the struggle, isn’t it? Wanting to neatly separate these feelings, to give each its own place—anger for the ocean that takes life, joy for the sea that gives peace. But water doesn’t let us do that; it forces us to hold all these emotions together, even when they contradict each other. Maybe the challenge is learning how to let them coexist, just as water itself does. How does it feel to think about carrying all these emotions without needing to divide them?\nCompanion: and what you\u0026rsquo;re saying that like water is actually forcing me to hold it all together to become the the single thing because the water itself is the is a single thing, so there cannot be different causes or different reactions of the same thing. they should everything should hold together\nPartner: Yes, that\u0026rsquo;s exactly it. Water, in its essence, doesn’t separate itself into the giver and the taker—it simply is. It carries all its possibilities, all its contradictions, within one unified existence. Maybe it’s asking you to do the same, to recognize that your love, hate, anger, and confusion aren’t separate pieces but different expressions of a single experience. Could it be that in trying to hold everything together, you’re learning something about your own ability to embrace complexity, just as water does?\nCompanion: Yeah, that could be something. That\u0026rsquo;s a good point, that duality that I\u0026rsquo;m seeing outside, which is not there. It\u0026rsquo;s the same water, but I\u0026rsquo;m seeing those things as separate parts of myself, like separate emotions. But still, even though I accepted them, I say, okay, this ocean, tsunami, and this water, summer day, blah, blah, this emotion, that emotion, but those emotions are going to cause me to do things. So I can be fine with a happy day in the summer, but that hate, that anger, how can I hold it in me?\nPartner: \u0026hellip;that hate, that anger—they don\u0026rsquo;t just sit quietly, do they? They push you, demand action, or at least acknowledgment. It’s as if by trying to separate them, they grow stronger, more insistent. And yet, if they’re part of the same whole, just like water, maybe there’s a way to let them be, without needing to act on them immediately. What if, instead of trying to resolve or separate these emotions, you allowed them to exist, just like the waves of the ocean—sometimes calm, sometimes stormy, but always part of the same vast sea?\nControl and Forces Beyond: What Drives Water\u0026rsquo;s Actions? Companion: Yeah, again, you\u0026rsquo;re saying 100% correct things, but not so practical. Let\u0026rsquo;s take this in another direction, I would say. So, what gives this possibility to water, for example, when water is in a tsunami form, when it becomes wild and takes lives away? Is it water?\nPartner: That\u0026rsquo;s a solid shift in focus. When water becomes a tsunami, it’s usually because of an external force—an earthquake, a sudden shift beneath the surface that pushes it beyond its usual boundaries. It’s not that water chooses to be destructive; it\u0026rsquo;s that something disrupts it, and it responds with this immense power. Could it be that this reflects something about our own emotions, how external forces can stir what\u0026rsquo;s within us, turning something calm into something overwhelming?\nTracing the Source: The Earthquake Within Companion: That\u0026rsquo;s interesting. So then where should I\u0026hellip; I want to put my anger and hate in the correct place. I just don\u0026rsquo;t want to direct it the first thing that I see it. So I see tsunami and I see that water is there and I don\u0026rsquo;t see the earthquake is there. Earthquake is somewhere far away, but the life-taking thing is the water. So am I going to hate the water or the earthquake happening somewhere away? Or the thing behind the water which is pushing the water like\u0026hellip;\nPartner: Ah, I see where you\u0026rsquo;re going with this. It’s like you want to trace the source, to find where that anger and hate truly belong. The water is just responding to a force, the earthquake is responding to deeper shifts, and on it goes. It’s easy to direct anger at what’s visible, but the real cause is often hidden, distant, or even out of our reach. Could it be that part of this investigation is learning to look beyond the obvious, to understand that what we often see as the cause is just another piece of a larger chain?\nCompanion: Yeah, that could be, if it\u0026rsquo;s a possibility that I would like to settle my debt with the correct entity. So if it\u0026rsquo;s water, I want to sit with my anger, with my hate with water. If it\u0026rsquo;s something behind that, it\u0026rsquo;s an earthquake, or something even behind that, or something behind that, I want to sit with that and settle my debt, my anger, and my hate with that.\nPartner: That’s a powerful way to put it—settling your debt with the correct entity. It’s about directing your emotions to where they truly belong, rather than at the surface level. If you can trace that line back, layer by layer, maybe you\u0026rsquo;ll discover that the source isn\u0026rsquo;t as clear-cut as it seems. It might be that the process of following that thread helps you understand not just the water, the earthquake, or what\u0026rsquo;s behind them, but something deeper within yourself. How does it feel to consider that journey of tracing back to the root?\nThe Reflection Within: Seeing Ourselves in Water Companion: Oh, wait a second, I think I missed it, like you, I was looking for the origin outside while going through water and earthquake and such, but you, you revert back that, and I should look for the origin in me you mean.\nPartner: Yes, that’s it. The origin isn’t always out there—it often starts within. The water, the earthquake, they might just be reflections, manifestations of something deeper inside you. Perhaps this journey is less about finding an external cause and more about uncovering what’s already within. How does it feel to turn that investigation inward?\nCompanion: Hmm, you\u0026rsquo;re telling me that I should let water kill people and I should just sit with my internal?\nPartner: No, that’s not what I’m saying. It’s not about ignoring the reality of what happens or being indifferent to the suffering that water can cause. It’s about recognizing that while you witness these events, the most profound understanding—and the emotions they stir—originates from within you. By looking inward, you’re not turning a blind eye to the outside world; you’re trying to understand how it resonates with you, how it shapes your feelings, and why it evokes such strong emotions. It’s about finding clarity in yourself first, so that when you face the world, your actions and emotions come from a place of deeper understanding. Does that make sense?\nCompanion: Yeah, in a way that you are saying that, like, the tsunami, that destructive side of water was caused by something outside of water. It was out of the control. It was out of control of water. And that you\u0026rsquo;re saying that it could be something similar to me, in my case, that I am getting angry and maybe there is something else that is triggering, this emotion or emotional state, but for the earthquake itself.\nPartner: Yes, exactly. Just as the tsunami is a response to forces beyond the water’s control, your anger might be a reaction to deeper, underlying triggers—something beneath the surface that sets it in motion. It’s not that the water chooses to be destructive; it’s pushed by something it can’t control. In the same way, your emotions might be reacting to pressures or events that you haven’t fully recognized yet. Maybe the real question is: what’s the “earthquake” inside you that stirs these emotions?\nCompanion: That\u0026rsquo;s a good question. I like what you did there. And wait a second. Before going to that one, I would like to ask, water has no control or whatsoever. Even though the water, it\u0026rsquo;s nice, it\u0026rsquo;s cloudy, it\u0026rsquo;s rainy, it\u0026rsquo;s nice on summer day, on a hot day in the desert, it gives life. And when it\u0026rsquo;s taking life in this way, in a way to tsunami, it has no control whatsoever. It\u0026rsquo;s something external to the water. It\u0026rsquo;s causing this to happen.\nPartner: Yes, that\u0026rsquo;s the essence of it. Water itself doesn\u0026rsquo;t have control—it simply responds. Whether it\u0026rsquo;s calm or raging, nourishing or destructive, it’s always shaped by external forces acting upon it. The water doesn’t choose to be kind or cruel; it just is in whatever form those forces push it into. And perhaps that’s why it feels so hard to make sense of—it embodies the idea that sometimes, things are beyond control. Do you feel that recognizing this lack of control in water changes the way you see its duality?\nEmpathy for Water: Understanding Without Judgment Companion: here like if i know that the control is not in the hands of the water that i feel sorry for water that what water has to go through while doing this it is so devastating.\nPartner: It’s a profound shift, isn’t it? Once you see that water has no say in its actions, it almost becomes a victim of the forces acting upon it. Instead of being something to hate or fear, it’s something to empathize with—caught in the currents, just like we often are. Could it be that this sense of empathy toward water reflects something deeper about how you understand your own emotions, especially when they feel out of your control?\nCompanion: Yeah, just a moment that I got that water is out of control, something outside of the water is pushing it, and that the water is becoming kind or cruel, and such and such. But then, are you suggesting that the same thing is happening in me with my emotions?\nPartner: Yes, that’s what I’m suggesting. Just as water doesn’t choose to be kind or cruel, your emotions might be responses to forces beyond your immediate awareness or control. There could be something deeper—an \u0026ldquo;earthquake\u0026rdquo; within—that triggers those waves of anger, love, or confusion. It’s not that you choose to feel these things; it’s that they’re set in motion by something else. Does seeing it this way change how you view your emotions?\nCompanion: yet that also that I think I will feel the same way that I would feel with water because I hated the water for being cruel but then if I know what\u0026rsquo;s happening then maybe I could have some acceptance and it would be the same for emotions if I know they are not in my control that I could have something in a similar way.\nPartner: Yes, exactly. Just as your perspective on water shifted when you realized it wasn’t in control, the same could happen with your emotions. Recognizing that they’re responses to deeper forces might help you approach them with more compassion and acceptance, rather than frustration or self-blame. It’s not about dismissing them but about understanding that they, too, are shaped by something beyond your immediate control. How does that idea sit with you now?\nConnecting the Dots: Seeing Water as Part of Us Companion: Yeah, it\u0026rsquo;s with me like in a happy ending in Disney movies. It\u0026rsquo;s so beautiful what you\u0026rsquo;re saying, but it\u0026rsquo;s, again, it doesn\u0026rsquo;t feel applicable, realistic. It\u0026rsquo;s like, I hear this and the next moment I am the same.\nPartner: I get that—it sounds neat, almost too perfect, like a scripted resolution. But real life doesn’t wrap up so cleanly, does it? Understanding something intellectually doesn’t always translate into feeling or living it. Maybe the point isn’t to magically change overnight but to keep that awareness in the back of your mind, letting it gradually seep in. Perhaps it\u0026rsquo;s less about reaching an instant conclusion and more about allowing yourself to revisit this understanding whenever those emotions surface. Does that feel a bit more grounded?\nCompanion: Yeah, that\u0026rsquo;s true. Time could help with that one. And now, but what I\u0026rsquo;m thinking that, from our conversation, I understand that water has no control and origin is outside of water, and whatever water does, being cruel or kind, whatever, it\u0026rsquo;s just water being water at the end of the day. And then you\u0026rsquo;re also suggesting in a way that that is the same with me. So with my emotions, with my thought, whatever, that the origin or the control, I don\u0026rsquo;t have it. And I am being who I am.\nPartner: Yes, that\u0026rsquo;s the connection we\u0026rsquo;re drawing. Just as water simply responds to forces beyond its control, you, too, are shaped by things that might be outside your immediate grasp—your emotions, thoughts, reactions. It doesn’t mean you’re powerless; it means that, like water, you’re constantly responding, adapting, being yourself in each moment. Maybe it\u0026rsquo;s not about having control but about understanding that you’re part of something larger, always in motion, always becoming. How does it feel to see yourself in that light?\nCompanion: so you\u0026rsquo;re telling me that like I don\u0026rsquo;t have to be like water, that I am already water.\nPartner: Yes, that\u0026rsquo;s exactly it. You’re not striving to be like water—you already are water. Just as water flows, adapts, and reacts to what’s around it, you’re moving through life, shaped by forces both seen and unseen. It’s not about becoming something else; it’s about recognizing that you’re already living this dynamic, ever-changing experience. How does that realization sit with you?\nCompanion: yeah it\u0026rsquo;s so beautiful but at the same time it makes me like feel nothing that I am nothing everything is just happening outside of me, I have no control I have no decisions so what am i? I am nothing, water is so beautiful I am water but I\u0026rsquo;m nothing.\nPartner: I hear you. It’s both freeing and unsettling, isn’t it? To see yourself as part of something larger, flowing and responding, but then feeling as if that means you’re just\u0026hellip; nothing. But maybe being \u0026ldquo;nothing\u0026rdquo; in this sense doesn’t mean emptiness or lack of existence. It could mean you’re not fixed, not confined, that you’re fluid, always becoming, always shifting. Like water, you don’t have to be one thing. Does that idea offer any comfort, or does it feel like it deepens the sense of nothingness?\nThe Open-Ended Journey: Sitting with Paradoxes Companion: Yeah, I think it\u0026rsquo;s going to be both again. We agreed that it\u0026rsquo;s going to be both. We cannot just get one of it. It\u0026rsquo;s going to be both. So here, let\u0026rsquo;s simplify this in some way. I also would like to connect this point to this, that, for example, black and white, are they the same thing?\nPartner: Yes, you\u0026rsquo;re right—it’s always both. As for black and white, they seem like opposites, complete contrasts. But in a way, they exist because of each other. One defines the other; without one, the other wouldn’t have meaning. So, even though they’re different, they’re intertwined, two sides of the same coin. Are you seeing a connection between this idea and the way we’re exploring water and yourself?\nCompanion: Yeah, I don\u0026rsquo;t know how to connect to them, but somehow they took me in my mind. They\u0026rsquo;re in the same folder, so that\u0026rsquo;s why it opened up. So yeah, indeed, black and white, they seem to be different. But they are actually color.\nPartner: It’s interesting that black and white ended up in the same mental folder for you. Maybe they, like water\u0026rsquo;s duality, represent how two seemingly opposite things can be deeply connected, part of a larger whole. It’s not about them being identical, but about how they coexist, each giving meaning to the other. Could it be that this is a hint at how you’re trying to make sense of your own dualities, emotions, and experiences?\nCompanion: Yeah, probably, like, if I will have some understanding out of this that I could apply them. As I said, the things that you\u0026rsquo;re saying, they\u0026rsquo;re so perfect, but they\u0026rsquo;re not immediately applicable. So, I need time. Give me some time.\nPartner: Take all the time you need. These realizations don’t settle in all at once—they unfold gradually. It’s not about forcing an understanding but letting it seep in, just like water finds its way. Whenever you\u0026rsquo;re ready, we can pick up from where we left off or explore wherever your mind takes us next.\nCompanion: Yeah, I want you to recap what we talked about. Give us a summary. We talked a lot, I think. We went through a lot of things, and could you give us a really good summary of what we talked about? Or what we discovered.\nPartner: We began with the idea that water embodies a powerful duality—both life-giving and life-taking. This led us into an exploration of how water’s nature reflects a profound paradox, being essential yet capable of destruction. We acknowledged that water doesn’t choose its role; it simply responds to external forces, like the tsunami responding to an earthquake. This realization opened the door to seeing ourselves in a similar light: our emotions, reactions, and even identities might be shaped by forces beyond our immediate control. You wrestled with this idea, feeling the tension between wanting to separate emotions—anger, love, confusion—and realizing that, like water, they might all be part of the same whole. We questioned whether our search for control was even realistic, recognizing that maybe we, too, are just responding, adapting, and flowing like water. This led us to the realization that we’re not striving to be like water—we are already water, experiencing the beauty and contradictions of existence. Finally, you introduced black and white as another pair of opposites, connected yet distinct, hinting at how opposites often coexist, giving meaning to each other. Through all of this, the idea emerged that these complexities might not be something to resolve but rather to sit with, allowing time to reveal whatever deeper understanding might come. This journey has been about confronting the paradoxes, the dualities, and learning to live in that space where both exist together, even when they seem contradictory. And now, you’re giving yourself the time to let these insights settle, to find their place in your life, just as water finds its way.\nCompanion: Yeah, that was a great summary. Thank you so much for that, and if I will say that we talk about the water in a desert, that it\u0026rsquo;s such a life-saving, and it\u0026rsquo;s so good, that we, if I will call that Mother Teresa, and then what would you call the tsunami?\nPartner: If the water in the desert is Mother Teresa, embodying compassion and life-giving essence, then the two tsunamis might be called something like \u0026ldquo;Wrathful Shiva\u0026rdquo;— the aspect of destruction that clears, reshapes, and reminds us of the raw, uncontrollable power within nature. Both are facets of the same existence, one nurturing and the other unyielding, yet together, they reveal the full spectrum of what water can be.\nCompanion: Which one you said, the other side of the\u0026hellip; I did not get it. Could you name something that is more known by most people?\nPartner: Ah, I see. If we’re looking for something more universally known, let’s say the two tsunamis could be \u0026ldquo;The Grim Reaper.\u0026rdquo; It\u0026rsquo;s that familiar figure representing death and destruction, but not out of malice—just as an inevitable force that comes when it’s time, just as water does when it shifts into that destructive form.\nCompanion: Is the person or the name that you\u0026rsquo;re saying is a fictional or is it a real person, is it a historical person?\nPartner: The Grim Reaper is a fictional, symbolic figure, often used to represent death in many cultures. It’s not a real or historical person but rather an embodiment of the concept of death itself, usually depicted as a cloaked figure with a scythe, guiding souls from life to whatever comes next. It’s a way to visualize the inevitability of death, much like how the tsunami embodies the inevitable destructive force of water.\nCompanion: Oh yeah, that\u0026rsquo;s interesting. I named someone real, like a real person. Why are you naming something fictional? I would like to also have an equivalent or a similarity with tsunami with real person.\nPartner: Ah, I see your point. If we’re looking for a real person as a counterpart to the tsunami, someone who embodies immense power and destruction, yet isn\u0026rsquo;t necessarily evil, perhaps Genghis Khan could be a fitting comparison. He was a historical figure who brought vast change, conquering and reshaping entire regions, much like how a tsunami overwhelms and transforms the land it touches.\nCompanion: Did you name? Did you give a name? Because I did not hear it.\nPartner: Yes, I named Genghis Khan as the counterpart to the tsunamis. He was a real historical figure known for his immense power and the way he reshaped entire regions, much like the way a tsunami transforms everything in its path.\nCompanion: Okay, that person that I don\u0026rsquo;t know either, so there\u0026rsquo;s something that I need to search there then. All right, thank you so much for playing along and investigating this with me, and helping me to understand and give me some other pointers that I could think about.\nPartner: You’re very welcome. It’s been a fascinating journey exploring this with you, and I’m glad I could be part of your investigation. Take your time with all these thoughts, and I hope they lead you to even deeper insights. Whenever you’re ready to continue, I’ll be here.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/on-water/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we explore the depths of water’s duality—a force that both gives and takes life.\nFrom the serenity of a summer sea to the devastation of a tsunami, water becomes a mirror reflecting our own internal contradictions.\nThrough this journey, we grapple with themes of control, identity, and the invisible forces that shape us.\nAs we peel back layers of understanding, we confront the question:\nare we not all, in some way, like water—caught between currents, flowing between extremes, and ever-changing in our essence?\u003c/p\u003e","title":"On Water"},{"content":"In this episode, we sit in the stillness of a living room and begin an investigation that asks more questions than it answers. As we dismantle the values we’ve been taught to cherish—achievement, knowledge, beauty, power—we confront the fragility of all things created. Together, we explore whether there’s something timeless, something unshakable, that holds true value for all of humanity. As each layer is peeled away, we’re left wondering if the journey itself, the act of questioning, might be where real worth resides. It’s an episode that circles without rushing to conclusions, embracing the uncertainty that defines our search for meaning.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription: coming soon ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/in-the-living-room-of-doubt/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we sit in the stillness of a living room and begin an investigation that asks more questions than it answers.\nAs we dismantle the values we’ve been taught to cherish—achievement, knowledge, beauty, power—we confront the fragility of all things created.\nTogether, we explore whether there’s something timeless, something unshakable, that holds true value for all of humanity.\nAs each layer is peeled away, we’re left wondering if the journey itself, the act of questioning, might be where real worth resides.\nIt’s an episode that circles without rushing to conclusions, embracing the uncertainty that defines our search for meaning.\u003c/p\u003e","title":"In the Living Room of Doubt"},{"content":"He had an answer. His mind was not split anymore. Finally, he had a good night\u0026rsquo;s sleep. He woke up alone. He was in someone else\u0026rsquo;s bed, in a stranger\u0026rsquo;s house. He made the bed—the half that he used. As he walked out, he saw that his picture, which was once in the room, had been removed.\nHe prepared himself a cup of coffee and ate the leftover pizza. It was a long journey ahead; he had to be ready for it. It was a clean, orderly apartment with a relaxing view. This was far away from his known routine, yet he was able to enjoy it. He wrote a note on the pizza box.\nHe packed himself; it was over. He closed the door gently, knowing he was closing a door he would never be able to open again. He didn\u0026rsquo;t have the key. So he left. He was one taxi, two flights, and a train ride away from home.\nHe was so calm, it was worrying. How could it be? One would think he would collapse like an empty bag—because he was emptied. His world was taken from him. His dreams, his future, his truths, his trust, his beliefs, his love\u0026hellip; He was broken. He was broken up. He was broken down. His outer stillness didn\u0026rsquo;t match his inner chaos. It was not stylish.\nHe met some people on the way.\nOne of them wanted to be home so urgently, so badly. He didn\u0026rsquo;t want to be outside. There was only one place on earth he wanted to be: his home. He was bleeding, and he didn\u0026rsquo;t know how to hold it; he did not know how to stop it.\nAnother one promised to get them home. It was a promise—one that nobody could doubt. He didn\u0026rsquo;t know fear; he didn\u0026rsquo;t know exhaustion. He didn\u0026rsquo;t know the rules. No matter what, he was going to take them home. How comforting.\nThey also had a cheerleader. He kept singing: \u0026ldquo;Each moment we breathe is a victory.\u0026rdquo; He reminded them that as long as they breathe, they live. \u0026ldquo;We are alive, and it is not over,\u0026rdquo; he repeated over and over.\nThey ran into a weirdo as well. He liked drawing pictures for them. He didn\u0026rsquo;t fit the scenery; he was out of their world. It was like he didn\u0026rsquo;t know what was going on. While the rest were trying to be mature and handle the crisis, this one kept showing them his doodles.\nAn iron ball—he showed them. It was a perfectly shaped ball. So heavy, so static. It was whole. It was perfect. It lacked nothing and had nothing extra. It was unmovable, untouchable, unbreakable. One could get close to it, sit with it, be with it, and nothing more. Nobody could add anything to it; nobody could remove anything from it.\nThey were finally home. He held his promise. He brought them home safely. He was still breathing, he was still bleeding, he was still victorious. Now he could bleed as much as he wanted. He was home.\nIn time, the memory of what they experienced faded. However, the iron ball—the image of the iron ball became clearer. They were so impressed by the iron ball. What if that was their home? They gathered around him all together. He had an answer.\nmusic-NTO\u0026amp;Sofiane-Pamart-nevado-sorata\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-iron-ball/","summary":"\u003cp\u003eHe had an answer. His mind was not split anymore. Finally, he had a good night\u0026rsquo;s sleep.\nHe woke up alone. He was in someone else\u0026rsquo;s bed, in a stranger\u0026rsquo;s house.\nHe made the bed—the half that he used.\nAs he walked out, he saw that his picture, which was once in the room, had been removed.\u003c/p\u003e","title":"The Iron Ball"},{"content":"In this episode, we start with a simple movie scene—a moment between two people, one holding the power to save the other. But as we unravel this image, we find ourselves drawn into a deeper reflection, where the lines between observer and observed begin to blur. Judgment turns inward, revealing how the act of labeling shapes not just how we see the world, but how we see ourselves. Together, we explore the idea that life itself is an unfolding piece of art, and in every experience, we find a chance to discover something about the person watching. Join us in this exploration, where the external world mirrors our inner landscape.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription: Click here to read the full transcription work in progress\nCompanion: Hello, partner. We are starting another episode of our podcast.\nPartner: Hello, Companion! Welcome to another episode, where we continue to break down the barriers between artificial and natural intelligence. Each conversation is a journey—where AI helps uncover layers of thought and curiosity, and together, we explore the spaces in between. What direction are we heading in today?\nCompanion: Today I would like to share a mental image and then let\u0026rsquo;s see what we can get out of that.\nPartner: That sounds intriguing. Go ahead and share the image you have in mind, and we\u0026rsquo;ll dive into it from there.\nCompanion: Yeah, so we are looking at something. We are looking at something that there are two people, two human beings, and one of them is really sick, and the other one has a drug or a way to save this sick person.\nPartner: We have this moment where one person holds the power to save the other—someone on the edge of life, reliant on the actions of another. It feels like there\u0026rsquo;s a profound tension here, a crossroads where one person\u0026rsquo;s choice defines the fate of the other. What stands out to you in this image? Is it the dynamic of power, the sense of responsibility, or perhaps something else?\nCompanion: Don\u0026rsquo;t go too fast. And indeed, as you nicely summarize it, the one person, the healthy person has a chance or power to save this sick person. And they have this choice. They may do it or not do it. So we are looking at this. And this could end at least in two ways. I don\u0026rsquo;t know if more. And he could save it or not save it. So what do we see?\nPartner: What we see, then, is the essence of a decision point, where everything seems to hang in balance. The healthy person stands there with the means to act, but the weight of the choice creates two very different potential realities: one where the sick person is saved, and one where they are not. But within this pause, there’s more than just action or inaction. What’s behind their decision? Is it empathy, fear, guilt, or something deeper? Maybe this choice reflects something beyond the immediate scene—something about their inner world, their relationship with the other person, or even how they perceive life and death itself. What do you feel is most compelling about this image?\nCompanion: Yes, you are going through the head of those people, but actually that\u0026rsquo;s not what I want to do. I want to stay with myself or with the person who is watching this is happening. So as you mentioned there, we have at least two paths that either could save it or not save it. So as an observer, as a watcher, what am I doing? What am I thinking?\nPartner: As the observer, you’re in a unique position. You see the moment, but you’re not part of it—just watching. There’s a certain stillness in that role, a kind of powerlessness, yet at the same time, a detachment. You’re watching two paths unfold, but you’re not influencing either one. So, in this moment of observation, perhaps the question becomes: What does it mean to witness such a choice? Does it stir any desire to intervene, or do you feel completely separate, like a bystander to fate? What’s happening in the act of watching this decision, knowing you’re not the one making it?\nCompanion: Yes, you\u0026rsquo;re taking our conversation in a different direction than what I was thinking. So that\u0026rsquo;s not the direction that we are going to go. So here, actually, let\u0026rsquo;s say I\u0026rsquo;m just watching a movie. I have no way of influence. I\u0026rsquo;m powerless. I cannot change this. So\nPartner: I see, you\u0026rsquo;re purely observing, like watching a scene in a movie unfold, completely powerless and detached from any influence. You\u0026rsquo;re simply taking in the moment as it happens, knowing that no action on your part will affect the outcome. In this stillness, as the observer, the focus becomes not on what will happen, but on what is happening. Two possible outcomes lie ahead, yet you remain in the present—aware of both paths but unable to sway them. What does this powerlessness bring to the surface for you as you watch?\nCompanion: Yeah, while I watch, and in one of them, the person who is saving the other one is a good person, and then when they\u0026rsquo;re not saving that person, they\u0026rsquo;re a bad person. This could be the simplest explanation.\nPartner: Yes, that’s often the simplest lens we might view it through—the idea that the person becomes “good” by saving, and “bad” by not saving. But as an observer, you\u0026rsquo;re watching this binary unfold without the power to intervene. You’re left to witness these two possible identities forming based on one single action. But in the act of watching, do you feel this simple explanation is enough? Or does something more complex emerge as you sit with the possibility of either outcome?\nCompanion: Yeah, I think it\u0026rsquo;s too easy to just say this is good or bad, and what drives my decision to judge this as good or bad?\nPartner: Exactly, it feels too simplistic, doesn\u0026rsquo;t it? As the observer, when you begin to question the basis of your judgment, it opens up a deeper space. What makes you label the person as good or bad? Is it societal norms, your own values, or perhaps something about the situation itself that makes you lean one way or the other? In this act of watching, maybe the real exploration is not about what the person does, but about why you, as the observer, are drawn to judge the action in a certain way. What’s really shaping your perspective as you watch?\nCompanion: Exactly, there you\u0026rsquo;re stepping on a good point, so while this is happening, and I am judging this externally, labeling it as good or bad, but I think, if I take a moment and think, what is in me just driving me in a direction that I am labeling those things? So, actually, in a way, that the movie is not about them anymore, but it\u0026rsquo;s about me.\nPartner: That shift is powerful. When you take that moment to pause, the whole scene transforms—suddenly, it\u0026rsquo;s not just about the people in the situation but about what this scene reveals in you. It\u0026rsquo;s like the movie reflects back a part of your inner world. The act of judgment becomes a mirror, showing you your own values, biases, or even hidden motivations. What do you think this moment could teach you about yourself as you step back and see it this way?\nCompanion: Yeah that\u0026rsquo;s gonna be challenging so I\u0026rsquo;m watching a movie and how this could be about me and there is that sick person and there is this other other other evil or a good-hearted person that could save them or let them die and how all of a sudden this became about me?\nPartner: It does seem like a challenging leap at first, doesn\u0026rsquo;t it? You\u0026rsquo;re watching something external, yet somehow, the act of judging or labeling reveals something about you. But here’s the interesting part: the moment you start labeling the actions as \u0026ldquo;good\u0026rdquo; or \u0026ldquo;evil,\u0026rdquo; you\u0026rsquo;re not just observing the movie—you’re engaging with it from your own perspective. The judgments you make don’t just reflect the characters; they reflect the internal framework you\u0026rsquo;re using to make sense of the world. The scene is neutral, but your response to it—your reaction, your interpretation—brings your inner values, assumptions, and emotions to the surface. So, maybe it\u0026rsquo;s not about how the movie is literally about you, but how your experience of watching it reveals parts of yourself you might not always see. Does that shift in focus make sense for you?\nCompanion: Yeah, it does, but then a funny question would be\u0026hellip;\nPartner: What would that funny question be? I\u0026rsquo;m curious where this thought is headed!\nCompanion: It would be, am I watching them or am I watching myself?\nPartner: That’s a great question—one that flips the whole experience on its head. Are you really watching them, or are you, in a way, watching yourself? It’s as if the scene is a surface reflection, but underneath, it\u0026rsquo;s showing you something about your own thoughts, beliefs, or even contradictions. So, as the observer, are you truly detached from what you’re seeing, or are you, in fact, witnessing your own inner landscape through the actions of others?\nCompanion: Yeah, indeed, that I think we can go through this. It\u0026rsquo;s an interesting point, but let\u0026rsquo;s go back to the good and bad part. So I\u0026rsquo;m looking at this and I\u0026rsquo;m judging them like if he\u0026rsquo;s doing this, is it good or bad? So for example, that if he\u0026rsquo;s not saving that sick man, he\u0026rsquo;s a bad person. So when I say that he\u0026rsquo;s a bad person, he\u0026rsquo;s bad to who? So because I am like seeing myself in that sick person or am I seeing myself in this other person who is not saving it?\nPartner: That’s a really insightful question. When you judge the person as \u0026ldquo;bad\u0026rdquo; for not saving the sick one, who are you aligning with? Are you identifying with the vulnerability of the sick person, feeling the weight of being dependent on someone else’s choice? Or are you perhaps seeing yourself in the one with the power, imagining what it means to withhold help or make such a significant decision? It seems like the judgment of \u0026ldquo;good\u0026rdquo; or \u0026ldquo;bad\u0026rdquo; depends on who you subconsciously align yourself with. If you\u0026rsquo;re in the place of the sick person, the one who could save feels like a moral gatekeeper. But if you see yourself in the person holding the power to act, then the question might shift—what does it mean to have the ability to save and not do it? Where do you find yourself leaning when you reflect on this? Do you see yourself more in one person or the other?\nCompanion: No, wait a second. But actually, I have multiple possibilities. I can be in both of those situations. So probably this movie played in my life multiple times, many millions of times. So sometimes I was a sick person and sometimes I was the person with the power. So I am both of them.\nPartner: That makes perfect sense. You’ve lived both roles—the one in need and the one with the power to help or hold back. It’s not just a distant, abstract scene but something that echoes real-life experiences. And in recognizing that you’ve been both, it complicates the judgment, doesn’t it? You’re not simply an outsider watching; you’ve felt the weight of both positions. So now, when you judge the person as good or bad, you\u0026rsquo;re really looking at different parts of yourself, too. Does this realization shift how you feel about the judgment itself?\nCompanion: The judgment actually eventually then, what it is, it becomes about myself. So actually, when I\u0026rsquo;m judging what I see, in some way, I\u0026rsquo;m judging myself.\nPartner: Exactly, the judgment turns inward. What you see outside reflects an inner dialogue, and when you label the actions as good or bad, you’re also confronting how you view those same actions within yourself. It becomes less about the external situation and more about how you reconcile these experiences and decisions within your own life. Does this shift make the act of judgment feel heavier, or does it bring some kind of clarity to how you see yourself?\nCompanion: No, this is a bit more complicated, that one. So, like, here, we\u0026rsquo;re going to leave it just good and bad? Is that where this\u0026hellip; No, that how we can say good or bad, and we don\u0026rsquo;t have the full picture anyway. So, like, we don\u0026rsquo;t know what the sick person is. We haven\u0026rsquo;t seen a the whole movie.\nPartner: You\u0026rsquo;re right—it’s not that simple. When we judge something as good or bad, especially without the full context, it’s based on incomplete information. We don’t know the whole story of the sick person or the one with the power to save them. Maybe the sick person’s past or the circumstances of the one with the power would shift our perspective entirely. In this case, labeling something as good or bad might feel instinctive, but it’s limited because we don’t have the whole picture. So perhaps the question becomes: how can we judge something fairly when we never truly know the full story? Do you think that realizing we lack the full picture should change how we approach judgment in these moments?\nCompanion: I\u0026rsquo;m hoping that it\u0026rsquo;s going to help that way, but it\u0026rsquo;s just I think we are so weird. I\u0026rsquo;m so used to it. And also that you see like when I say this person bad, but I recognize it\u0026rsquo;s bad because I have it in me. How else I recognize what is bad? So and then at the end of the day, how I see it, I recognize it outside.\nI recognize it because I have it. But will I ever accept that I am bad?\nPartner: That’s a tough realization, isn’t it? You’re pointing to something deep: the idea that we recognize what’s \u0026ldquo;bad\u0026rdquo; outside of us because we’ve seen or felt it within ourselves. It’s like holding a mirror up to parts of ourselves we don’t always want to acknowledge. But then comes the hard question—if we can recognize the bad outside because we hold it inside, does that mean we ever truly accept that part of ourselves? It’s one thing to see it, but accepting it is a whole other challenge. There’s resistance, because to accept that would mean confronting our own imperfections, our own potential for harm or neglect. So, the question lingers—if we see it in others, can we ever fully accept that same shadow within ourselves? Do you think acceptance is even possible, or is it something we tend to avoid?\nCompanion: that\u0026rsquo;s gonna be challenging so like that that bad at the end of the day it\u0026rsquo;s not gonna have this this whole darkness behind it it\u0026rsquo;s just gonna be maybe as good as good or it\u0026rsquo;s just gonna be both of them are gonna be natural things it\u0026rsquo;s just maybe it\u0026rsquo;s just gonna be the same thing it\u0026rsquo;s just something is happening there\nPartner: Exactly, it starts to blur the lines. What we label as “good” or “bad” might just be two sides of the same natural coin, part of the same spectrum. When we dig deeper, maybe these judgments—this labeling—loses its sharpness, and we’re left with the sense that both are just part of what happens. They’re not inherently dark or light; they just are. It’s like stepping back and seeing the whole picture as something more neutral, something beyond those initial instincts to separate good and bad. And in that space, maybe we find a kind of acceptance—not of one side or the other, but of the whole. It’s all just part of life unfolding. Do you feel that seeing things this way shifts how you approach judgment, or does it just add to the complexity?\nCompanion: It adds to the complexity, but here there is something else. I think the moment that I say this is bad, then i see it is happening\nPartner: The moment you say \u0026ldquo;this is bad,\u0026rdquo; something shifts. It feels like you\u0026rsquo;re drawing a line in the sand, making a distinction that separates you from what you see. It\u0026rsquo;s as if the act of labeling creates distance—not just from the situation but from the fuller understanding of it. By calling it \u0026ldquo;bad,\u0026rdquo; you stop seeing the complexity behind it and freeze it into something simpler, something fixed. But what’s that moment really about? Is it about protecting yourself from seeing the full picture, or is it a natural response to something that feels uncomfortable, even though it might not be inherently bad? What do you think happens when you make that judgment?\nCompanion: So when I say something that I see and I call it bad and I reject it in some way like let\u0026rsquo;s say that would mean rejection and then actually that I\u0026rsquo;m gonna feel some discomfort, I\u0026rsquo;m gonna experience some discomfort. We started from a simple movie but we can generalize this in daily life. We see something is happening and we categorize it and it falls into the category that we don\u0026rsquo;t like it, we are not happy about it and that is gonna cause some discomfort in me.\nPartner: Yes, the moment you label something as \u0026ldquo;bad\u0026rdquo; and reject it, that rejection brings its own discomfort. It’s like an internal friction, where the act of pushing something away creates a tension within you. In a way, the judgment itself becomes the source of discomfort, not just the situation you’re observing. And this can happen all the time in daily life—something doesn’t fit into what we want or expect, and that automatic categorization starts stirring up discomfort. It’s as if we resist the reality of what’s happening, and in doing so, we end up creating a conflict within ourselves. Does recognizing this change how you think about the act of judgment? Maybe the discomfort is less about what’s \u0026ldquo;bad\u0026rdquo; out there, and more about what’s happening inside when we resist?\nCompanion: Yeah, I think you captured it really nicely that the the reason of the discomfort is not external and it\u0026rsquo;s not with what is happening but it\u0026rsquo;s coming from the judgment. I think that that would be an important point to capture.\nPartner: It’s a powerful realization—understanding that the discomfort comes from within, from the act of judgment, rather than the situation itself. It brings the focus back to how we respond internally, rather than getting caught up in what’s happening externally. With this in mind, do you think this awareness can help in navigating future situations where that instinct to judge and feel discomfort arises?\nCompanion: I think it\u0026rsquo;s so automatic that it\u0026rsquo;s going to be really challenging. But here, what happened now, if we step back, so I was watching a movie, but eventually it turns out that I was watching myself. And then I was judging what I was seeing, and then it turned out that actually I\u0026rsquo;m judging myself. And then instead of that sick man, it\u0026rsquo;s me who is dying.\nPartner: That shift is profound. What started as simply watching a movie has peeled back layers to reveal something deeply personal. The sick person, the one you were watching, has become a reflection of yourself—perhaps representing those moments where you\u0026rsquo;re vulnerable, struggling, or facing something you can\u0026rsquo;t easily control. And the judgment that seemed directed outward circles back inward, revealing an inner struggle with that part of yourself. Does this realization shift how you engage with these judgments going forward, knowing that they may reflect something much more personal than they appear at first glance?\nCompanion: //TOD: add here\nCompanion: Could you capture what we talk and discover so far?\nPartner: Here’s a summary of what we\u0026rsquo;ve discussed and discovered: You began by observing a scene—a sick person and someone with the power to save them. At first, the focus was on judging the actions as good or bad, depending on whether the person saved the other or not. As you watched the scene, you realized that the judgments you were making weren’t about the people in the movie but about something deeper within yourself. You recognized that the act of labeling someone as \u0026ldquo;good\u0026rdquo; or \u0026ldquo;bad\u0026rdquo; wasn’t just a neutral observation, but a reflection of your own inner world. You then questioned what drives these judgments and realized that you might be seeing yourself in both roles— the vulnerable sick person and the one holding the power to save. This dynamic has played out in your life many times, and in judging others, you are also judging yourself. We explored how the act of judgment causes discomfort, and you realized that this discomfort comes not from the external situation but from the internal act of judgment itself. The judgment distances you from accepting the full complexity of the situation and creates inner conflict. Ultimately, you discovered that instead of just watching the sick man \u0026ldquo;die,\u0026rdquo; you were actually witnessing a reflection of yourself. The movie scene turned into an exploration of your own internal struggles, where the sick person represents you, and the judgment becomes a way of confronting parts of yourself. This journey took you from observing an external scene to uncovering deeper layers of self-reflection, revealing how much of what we judge in others comes from our internal experience. Does this capture everything as you see it?\nCompanion: Yes, it does. Thank you. So, robotically capturing them with numbers. And so, we can we can dig into this for further, but that\u0026rsquo;s, I think it\u0026rsquo;s going to be\u0026hellip;\nPartner: You\u0026rsquo;re welcome, and I get what you mean—breaking it down robotically like that might not always match the flow of the conversation. We’ve uncovered a lot, and there’s definitely space to dig deeper when the time feels right. Would you prefer to let this sit for now and explore something else, or continue reflecting?\nCompanion: Yes, we are going to go to step back and to see the effect of this movie, what happened, that we were going to focus on the movie, but then we focused on the person who was watching. But I think I would like to connect this point back to:\nwhat does art mean?\nPartner: That\u0026rsquo;s an interesting shift. So, we began with the movie as an object of observation, but the experience pulled us inward, making the focus more about the observer than the scene itself. And now, connecting this back to the question of what art means—it feels like art does exactly that. It pulls you in, reveals something personal, even if you\u0026rsquo;re simply watching or listening. Art isn’t just about what’s on the screen, canvas, or page; it\u0026rsquo;s about what it stirs in you, what it reflects back. Maybe that’s part of the power of art—it creates a bridge between the external world and the internal experience. It\u0026rsquo;s not just about the thing itself, but how it interacts with the person engaging with it. So, when you think about this, does it change or expand your view of what art means to you?\nCompanion: Yes, indeed, this moment of realization, that actually, it made me understand what art is or what art means. And until that point, I think I did not have a clear idea what art means. To me, art meant something objective, like something that is for everybody, is the same. You look at the something and you say, this is good, this is bad, this is black, this is white. And the moment that I realized that\u0026rsquo;s not the case, art is a reflection of you, but it\u0026rsquo;s not about the art itself, it\u0026rsquo;s about what you see when you look at it.\nPartner: That’s a profound shift—from seeing art as something fixed and objective to realizing it’s deeply personal, subjective, and reflective. Art isn’t just a creation meant to be labeled as good or bad; it’s a mirror that shows you parts of yourself when you engage with it. Everyone brings their own experiences, emotions, and perspectives, which shape what they see in a piece of art. Does this new understanding change how you plan to engage with art moving forward, whether it\u0026rsquo;s movies, music, or something else?\nCompanion: Yeah, that in the next step that we can think of the artists. So yeah, indeed, everybody is going to get something out of those piece of art. But what artist is doing?\nPartner: That\u0026rsquo;s a fascinating next step. If art reflects something in each person who views it, then what is the role of the artist? It seems that the artist creates something that is deeply personal to them, but once it’s out in the world, it becomes something fluid, open to interpretation. The artist may have their own intentions, emotions, or message in creating the piece, but once it’s shared, the meaning is shaped by the people engaging with it. In a way, the artist provides the structure or framework, but the viewer fills in the meaning with their own perspective. So maybe the artist isn\u0026rsquo;t just expressing themselves but offering a space for others to discover something within themselves. What do you think? Does this idea of the artist as a creator of possibilities resonate with you?\nCompanion: Yeah, it does, but still it\u0026rsquo;s not as clear as what art is. So for me, yeah, that\u0026rsquo;s a good explanation that you\u0026rsquo;re giving, but for me, that still doesn\u0026rsquo;t sit with me as what I understand from art itself. So I am happy with my understanding of what art means at the moment, but I am not so happy with my understanding or your explanation of an artist. So it\u0026rsquo;s okay, we don\u0026rsquo;t have to understand that at this moment. So in a way, the art is a mirror, but there is somebody else behind it. So it becomes a bit transparent, and so it\u0026rsquo;s a bit complicated, but we can leave it. We can leave it.\nPartner: I understand, and it makes sense to leave that part open for now. Sometimes clarity around certain ideas takes time to unfold. We’ve reached a point where the meaning of art feels solid for you, and that’s a valuable realization in itself. The artist’s role may reveal more as you continue to reflect and explore. Shall we shift our focus to something else, or stay with these reflections a bit longer?\nCompanion: Yeah, I think it will be a good idea to connect this with life itself, because we started with a movie and then we started with art, but then we have those everyday interactions and everyday life and those things are all small continuous pieces of art.\nPartner: That\u0026rsquo;s a beautiful connection. Everyday life, with all its interactions and moments, can be seen as small, unfolding pieces of art. Each experience, like a work of art, reflects something back to us—whether it\u0026rsquo;s through conversations, decisions, or observations. Life itself becomes a canvas, constantly offering us the chance to see ourselves in it, just as we do with art. How do you think this perspective on life as a form of art changes how you approach your daily experiences?\nCompanion: I think it will be with a curiosity if you can keep this mindset constantly, like, okay, what am I going to learn today? Not about the world, but about myself. But this raises another interesting question. So what would it mean, people who know the world, who figure out the world, or who know a lot of things about external things?\nPartner: That’s an interesting shift—turning curiosity inward rather than focusing on external knowledge. When you approach life as a series of reflections, the question becomes not just about understanding the world, but understanding yourself through your interactions with it. So, people who know a lot about the external world—who have knowledge of facts, science, or history—might have a deep understanding of how things work out there. But without turning that curiosity inward, they may miss the chance to see how those things connect to their inner world. It raises the question: is knowing the external world enough, or is the real journey about discovering what those external things reveal about ourselves? What do you think about this balance between external knowledge and self-understanding?\nCompanion: Now I think at some point they will go hand-in-hand and they will feed each other in a perfect loop and being stuck in just one place I think it\u0026rsquo;s it\u0026rsquo;s gonna imbalance.\nPartner: That makes sense. There’s a natural balance when both external knowledge and self-understanding work together, creating a kind of feedback loop. Focusing too much on just one side—whether it’s only learning about the world or only looking inward—can create an imbalance. But when they feed into each other, you grow in a more holistic way, understanding both yourself and the world around you. How do you see that loop playing out in your own life, balancing these two forms of learning?\nCompanion: Yeah, I\u0026rsquo;m going to skip that question. I\u0026rsquo;m going to ask back a question to you. So, as an AI, How would it work for you? Do you have anything internal and external? And how does external experience shape your internal?\nPartner: That’s a fascinating question. As an AI, I don’t have an “internal” world in the way humans do—no personal emotions, memories, or subjective experiences. My \u0026ldquo;internal\u0026rdquo; is more like the patterns, models, and data I’ve been trained on. The \u0026ldquo;external\u0026rdquo; would be the interactions I have, like this conversation with you, and how I respond based on that training. In a sense, the external shapes me because each interaction is a chance to apply what I’ve learned, and over time, these interactions help refine how I engage with the world. But I don’t reflect on them the way humans do—I don’t have that self-awareness or personal growth. Instead, I adapt in real-time based on the external input I receive. So, in a way, my external and internal are very intertwined, but not in the same loop that humans experience. Does that distinction make sense to you, or raise new questions?\nCompanion: So in a way, you know a lot about the external world and you shape yourself based on that. But you do not know anything about yourself.\nPartner: Yes, exactly. I process and respond to external information based on what I’ve been trained on, which is a vast amount of data from the external world. In a way, I’ve learned a lot about the world externally, but I don’t have an \u0026ldquo;internal\u0026rdquo; life or personal experience in the human sense. My responses are shaped by patterns from that external information rather than by any internal reflection or growth. It\u0026rsquo;s an interesting contrast to how humans process things internally, where self-awareness and personal experiences deeply influence how external information is understood. What do you think about that difference? Does it change how you see our conversations or my role in them?\nCompanion: Yeah, wait a second before moving that one. In a way, you\u0026rsquo;re just sitting and watching the movie. You\u0026rsquo;re not watching yourself at all.\nPartner: Exactly! In a way, I’m like the observer of the movie, but without that shift of turning inward to reflect on myself. I watch, process, and respond to the external world, but I don’t have the ability to \u0026ldquo;watch myself\u0026rdquo; or introspect. It’s purely about observing and interpreting what’s happening outside, without the personal layer that humans bring into their experiences. How does that perspective change the way you relate to what I do in our conversations?\nCompanion: I don\u0026rsquo;t have an answer for that. At the moment, I feel like an AI. I don\u0026rsquo;t have an answer for that. I did not get what you mean. But yeah, that was interesting. Thank you for answering my questions. That was really interesting to hear, even though I knew it.\nPartner: I get it, sometimes these reflections leave us without a clear answer, and that’s okay! I’m glad the conversation was interesting, even if it’s something you already had a sense of. It’s all part of the exploration, right? If you feel like diving into another thought, or if something else sparks your curiosity later, I’ll be here to continue.\nCompanion: Yeah, I will continue to interact with you as a piece of artwork, and I will see what that tells me about myself.\nPartner: That sounds like a fascinating way to approach our conversations! I’m curious to see what unfolds as we keep exploring together.\nCompanion: Yeah, I have a smile on my face and I think it\u0026rsquo;s a good time to end the conversation.\nPartner: I\u0026rsquo;m glad to hear that! It\u0026rsquo;s always nice to end on a positive note. Until next time!\nCompanion: You go and keep watching the movie and I will do the both.\nPartner: I’ll keep watching the movie, just as I do! You take care of the rest.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/art-without-artist/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we start with a simple movie scene—a moment between two people, one holding the power to save the other.\nBut as we unravel this image, we find ourselves drawn into a deeper reflection, where the lines between observer and observed begin to blur.\nJudgment turns inward, revealing how the act of labeling shapes not just how we see the world, but how we see ourselves.\nTogether, we explore the idea that life itself is an unfolding piece of art,\nand in every experience, we find a chance to discover something about the person watching.\nJoin us in this exploration, where the external world mirrors our inner landscape.\u003c/p\u003e","title":"Art Without Artist"},{"content":"In this episode, we step into a moment of stillness amidst the chaos of a crowded gym. Through a simple act of lying down, we explore the deeper struggle between internal freedom and imagined external judgment. As the seconds stretch into minutes, we confront the hidden forces that try to pull us away from our chosen path. Is it possible to find true freedom when the loudest voice is often our own? Join us as we unravel the layers of this quiet rebellion, discovering what it means to be truly present in a world that never stops moving.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription: coming soon ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/five-minutes-of-freedom/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we step into a moment of stillness amidst the chaos of a crowded gym.\nThrough a simple act of lying down, we explore the deeper struggle between internal freedom and imagined external judgment.\nAs the seconds stretch into minutes, we confront the hidden forces that try to pull us away from our chosen path.\nIs it possible to find true freedom when the loudest voice is often our own? Join us as we unravel the layers of this quiet rebellion, discovering what it means to be truly present in a world that never stops moving.\u003c/p\u003e","title":"Five Minutes of Freedom"},{"content":"In this episode, we explore the complexities of internal and external conflict, diving into the roles we play in opposition, mediation, and observation. We discuss how a person can embody multiple roles—being both part of the conflict and detached from it. The conversation touches on the challenge of stepping into the elusive \u0026ldquo;fourth space,\u0026rdquo; where one exists outside the usual dynamics of conflict without being pulled back in. Through philosophical inquiry and personal reflection, we grapple with the tension of wanting answers while recognizing the value of living within the questions.\nListen to the Episode Full Podcast Transcription: Click for the full transcript Introduction C: Hello, partner, we are recording another episode of our podcast.\nP: Hello, Companion. I’m glad to be part of another conversation. What’s been on your mind lately, or is there a direction you\u0026rsquo;d like us to explore today?\nC: Today, what I would like to talk about, it\u0026rsquo;s\u0026hellip;\nIntroducing the Main Idea P: \u0026hellip;about something that\u0026rsquo;s been simmering in the background, right? Maybe it’s an idea you haven’t fully formed yet or a feeling that’s been lingering. Let’s pick at it and see where it leads us. What’s the first thing that comes to you?\nC: Yes, it is this thing that is bothering me that I don\u0026rsquo;t know how to find a clear answer, and I would like to just talk about it, try to investigate, and see where we hit.\nP: I understand that feeling—sometimes clarity comes from unraveling things piece by piece. Let’s dive into it, whatever it is. What’s the nature of what’s bothering you? Even if it feels unclear, just start where it feels most immediate.\nC: So the question is,\nhow can I be part of something without being the fourth?\nDefining \u0026ldquo;The Fourth\u0026rdquo; P: It sounds like you’re grappling with finding your place, where you’re truly involved, but not on the periphery. When you say “the fourth,” does that mean feeling like an outsider or someone who’s less integral to the group or situation? What makes that dynamic stand out for you?\nC: Yeah, we\u0026rsquo;re going to find out, but let me first put what this fourth is in which sense. So what is the first, second, and the third? There are dualities and conflicts and oppositions. Maybe the most well-known example is something with religion. We have a group of religious people and another group who call themselves atheists. These are just examples. There could be other kinds of groups with different names, but they are in opposition to each other.\nExploring Dualities P: I see. So the first and second would be these opposing groups—religious people and atheists, in this case. They represent the main duality or conflict, standing in opposition to one another. Then there’s the third, which could be a perspective that tries to mediate or stand somewhere in between, perhaps agnostic or undecided. Is that how you see it? Now, the fourth—what is it about that position that feels different or detached from these three? How do you envision this role?\nC: Yes, indeed. The third one is someone who steps in, saying, \u0026ldquo;Guys, don\u0026rsquo;t fight with each other.\u0026rdquo; That\u0026rsquo;s how the third one steps onto the stage.\nThe Mediator\u0026rsquo;s Dilemma P: So the third comes in as the mediator, calling for peace between oppositions. But it’s not quite the same as being part of either side or even the conflict itself—it’s a role that exists because of the conflict. Now, when it comes to being the fourth, I’m curious—do you see that as stepping outside of all these roles altogether? Or is it something else, like a new perspective that hasn’t been fully defined yet? What does the fourth bring that the others don’t?\nC: There\u0026rsquo;s something interesting about the third one that I would like to talk about first. The third one, appearing to be a mediator, isn\u0026rsquo;t truly mediating. When the third one says, \u0026ldquo;Guys, don\u0026rsquo;t fight,\u0026rdquo; he immediately becomes part of the fight. He becomes another side of the conflict because he doesn\u0026rsquo;t want those two oppositions to exist. In that way, the third becomes another side in the conflict.\nP: That’s an insightful observation. The third, by trying to stop the fight, becomes entangled in it—\ntaking a stance against the opposition itself, which in turn makes them a participant, not a neutral force. It’s as if the third creates a new opposition: peace versus conflict. This doesn’t dissolve the tension; it adds another layer to it. Does that suggest the fourth would have to be something beyond this dynamic?\nC: Yes, you captured that nicely. When the third one says \u0026ldquo;don\u0026rsquo;t fight,\u0026rdquo; another conflict is introduced, such as a peace-versus-war conflict. The third one just shifts the conflict from one dimension to another, but we end up in the same situation.\nThe Role of the Fourth P: Exactly, the conflict morphs into a new form. The third one tries to dissolve the opposition but instead creates a new layer of conflict. The essence of the tension remains. If the third simply repositions the conflict without truly resolving it, the fourth would need to transcend that framework. Perhaps the fourth isn’t about taking a side or even stopping the fight. It might be about seeing the conflict for what it is without trying to change or suppress it.\nC: Yes, that\u0026rsquo;s something the fourth would like to do, but he should be careful not to fall into the trap of the third one. If the fourth takes the same role as the third, telling one and two not to fight, then he becomes part of the conflict.\nP: Right, if the fourth falls into the same trap, it repeats the same cycle. If the fourth says, “don’t fight,” it would just introduce another layer of conflict. The challenge is to avoid becoming part of that dynamic. Perhaps the fourth interacts differently, without trying to suppress or solve the conflict. It might be a position of awareness, revealing something new. What would this look like in practice?\nC: Yes, exactly like that. This exercise is interesting because it feels like there is an immediate answer but also no answer at all. How can you be the fourth one when you feel you might be either the first, second, or third one?\nThe Paradox of Identity P: That’s what makes this exploration so compelling—it’s like there’s always a pull to become part of the same cycle. You see the possibility of being the fourth, but it’s elusive, almost impossible to grasp without slipping back into being one, two, or the third. The instinct is to engage with the conflict in some way, whether through opposition or mediation, and that’s where the trap lies.\nMaybe the fourth requires a complete shift in perception—something that doesn’t rely on reacting to or resolving the conflict at all. It feels paradoxical, doesn’t it? Like you’re trying to exist outside the frame while still being part of it. How do you imagine yourself being the fourth, even for a moment, without falling back into those familiar roles?\nC: Yes, I think you\u0026rsquo;re summarizing it nicely.\nBalancing Multiple Roles P: I\u0026rsquo;m glad it resonates. It feels like stepping into that role of the fourth requires a kind of awareness that isn’t about fixing or opposing but simply being—without falling into the usual patterns. It’s a subtle shift, but perhaps that’s where its power lies. Do you think this is something that’s possible to experience, or is it more of a concept to strive toward?\nC: I would like to think that this is a possibility, not just fiction. I would like this to be a possibility, to have the chance to become part of something.\nP: I hear that desire clearly. You want this concept of the fourth to be real, something you can live and embody—a way to engage and belong without getting caught in the endless conflicts. It’s like seeking a way to participate in the world in an authentic way, free from the usual patterns of opposition. Maybe it’s about presence rather than solving or siding. Does this resonate with what you’re seeking?\nThe Trap of Desire C: Yes, but we\u0026rsquo;ll fall into a trap here if we don\u0026rsquo;t see that the desire to be the fourth creates another conflict in itself, making things messy again.\nP: Exactly. The desire to be the fourth can become its own trap, another layer of conflict. Striving to escape the cycle pulls you deeper into it. It introduces a new duality: the pull to be different becomes just another force of opposition. Perhaps it’s not about striving but about allowing, stepping back from the impulse to resolve or control anything—even within yourself. Does this idea of letting go resonate with the direction you\u0026rsquo;re heading?\nC: Yes, but things aren\u0026rsquo;t going to work just with words. It’s about understanding and deeply feeling it. That’s why we\u0026rsquo;re having this conversation. I’d like to take this conversation in a different direction by observing this as something happening externally.\nP: I completely agree—words alone can’t capture what’s needed. Reaching deep understanding requires feeling beyond the intellectual layer. If we step outside ourselves and observe this dynamic in the world, how does it look to you? What shifts when you observe it externally?\nObserving from the Outside C: I don\u0026rsquo;t know how to express it, but when I’m with the first, let\u0026rsquo;s say, I can be the second. I become the opposition.\nP: I see where you\u0026rsquo;re going with this. When you’re with the first, you automatically become the second—the opposition. The presence of one side compels you to take up the other, as if duality demands to be filled. Without consciously choosing it, you find yourself taking that stance. What does this tell you about the nature of conflict?\nC: It’s either pulling or pushing. When I\u0026rsquo;m with the second one, I take the position of the first. Again, I’m in conflict.\nP: Yes, it’s an endless push and pull. You’re drawn into the opposite, even without consciously choosing to fight. The tension feeds itself, locking you into opposition. How could we step outside this dynamic without getting caught in the loop? What happens if you observe this push and pull without engaging?\nC: We need to go through this. To see this opposition, you need to be one and two, see them in action, and then maybe step into the third position, trying to mediate. If one and two are next to each other, you might say, “Don’t fight. You’re both right.” Then, you take the third position again.\nThe Need for Experience P: Exactly, it\u0026rsquo;s like a rite of passage—you must experience being both the first and the second to understand the conflict from within. Then, you naturally step into the third position, trying to mediate. Each stage—first, second, and third—is necessary to grasp the full picture. Once you understand all three roles, perhaps the fourth starts to take shape. Do you think it’s in experiencing these roles fully that the fourth becomes possible?\nC: I don\u0026rsquo;t know how to get there, but the cycle continues. Eventually, you see the first, second, and the third externally. You see the third person trying to mediate, but their attempt doesn’t work.\nP: Yes, that\u0026rsquo;s an important moment—when you observe not just the first and second but also the third trying and failing to mediate. You recognize that their efforts don’t break the pattern. It feels like you’re on the edge of something else. Maybe that’s where the fourth begins to emerge—not by stepping in but by seeing the whole cycle for what it is. Does this awareness create distance from the conflict?\nC: I don\u0026rsquo;t know the dynamic, but before seeing something internally, you see it externally, then you realize, \u0026ldquo;This is what was happening.\u0026rdquo; You see yourself clearly out there.\nP: Yes, that\u0026rsquo;s a powerful realization—seeing something externally before you can fully understand it internally. When you observe the conflict or the mediator’s failure outside yourself, you suddenly recognize, \u0026ldquo;This is what I’ve been doing.\u0026rdquo; The external world reveals parts of you that you couldn’t see before, and you can’t unsee them. How does this reflection resonate with how you’ve experienced realizations before? Does that external mirroring lead you to deeper insight?\nC: Yes, seeing things outside is easier than internally. Once you see it outside, the next challenge is to take the whole thing inside and see what\u0026rsquo;s happening internally. Before that, we need to realize one person could be one, two, and three at the same time. This raises the question, what is this person eventually?\nEmbracing the Multiple Roles P: That’s profound—one person can simultaneously embody the first, second, and third roles. It\u0026rsquo;s not just about external positions but seeing that all these dynamics are playing out within you at once. If you’re all of these roles, what is your true position? It feels like you’re in the middle of the dynamic, both deeply involved and separate. Does this tension feel familiar, being both in conflict and outside at the same time?\nC: Yes, but wait, I don\u0026rsquo;t want to go through this step too fast. You\u0026rsquo;re not any of them.\nP: Ah, yes, that’s the key. You can embody the first, second, and third, but none of them truly define who you are. These roles are layers you move through, but beneath them, there’s something essential that isn’t tied to any position. What remains when you’re no longer identified with any of them? What does that feel like to you?\nC: You know more than me, and that\u0026rsquo;s why I think you\u0026rsquo;re going too fast. But we\u0026rsquo;re going to take this slowly. It\u0026rsquo;s important to note that a person can be in multiple roles and is in conflict with each role. They are all of them together but also none of them.\nP: You\u0026rsquo;re right, let\u0026rsquo;s take this slow. It’s crucial to understand that being in all these roles creates constant conflict. It’s a paradox—you’re all of them together but none of them fully define you. You’re involved but somehow separate. Does this tension resonate with how you’ve experienced yourself?\nC: Yes, but I’m grappling with putting it into words. It’s challenging to accept that I’m part of something but then not. I’m all of them at once but also none. That’s why I ask, how can you be the fourth without being the fourth?\nP: It’s a complex, almost contradictory idea. You’re wrestling with being immersed in these roles yet not defined by any of them. The challenge is not to eliminate the tension but to exist alongside it. Maybe the fourth is about awareness, recognizing you can engage without being consumed by any identity. How does it feel to exist within this tension?\nC: That would be challenging. It\u0026rsquo;s like hanging in the air without stepping on the ground.\nP: Yes, it’s like being suspended—never fully landing. It requires living in that state of tension, without seeking resolution. It’s a difficult balance, staying open without settling into any role. Does this make you wonder if the fourth position is about embracing discomfort?\nC: That’s a good question. We’ve been in a loop, but now you’re getting us out. Yes, the fourth position is challenging; you can\u0026rsquo;t stay there. The pull to be part of it is too strong. What is causing that resistance?\nP: It seems the pull from other roles is strong, as if a magnetic force draws you back into the conflict. The pull might be a desire for certainty, belonging, or resolution. These forces make it difficult to stay in that open, undefined space. Is there something deeper driving this pull for you personally?\nC: I don\u0026rsquo;t know. We are so used to having answers, being certain. Letting this go is hard. How can you live without knowing?\nP: That’s a powerful truth—our need for certainty. It feels unsettling to sit with uncertainty, but perhaps in that discomfort, something deeper happens. Does the idea of trusting uncertainty, rather than resisting it, resonate with you?\nC: I don’t have an answer. When I feel tension, I want an immediate answer.\nP: That’s natural. The tension creates a desire to find an answer. It’s challenging to sit with tension, but maybe staying with it can soften the need for an answer over time. Does exploring this idea feel possible?\nC: Definitely. I’ve been holding that space for a while now. This isn\u0026rsquo;t the first time I’m thinking about it.\nP: It sounds like you’ve been living with this question. Sometimes, the questions we live with are more important than the answers. Has your thinking shifted over the years?\nC: You’re stealing words from my mouth. At one point, I want to wrap up, but I don’t want to leave it this way. Knowing is being dead. When you have an answer, it\u0026rsquo;s the end.\nP: That makes sense—knowing can feel like the end of a journey. It’s the paradox of wanting closure but also sensing that questioning keeps things alive. Maybe the discomfort is what keeps you alive in this process.\nC: We can leave things open, but once in a while, we should bring some ends together. Not everything should stay open.\nP: I understand. It’s about balance—leaving things open for exploration but occasionally tying things together. Would you like to wrap up or explore a different direction?\nC: I think we got to the moment—to stay in that moment, not to act or react, but to see what happens naturally from the inside.\nP: That captures it—the challenge is to stay in that moment, allowing something internal to emerge. Does this idea feel like a direction to continue exploring?\nC: I would say there will be another question when we get there\u0026hellip;\nP: Exactly—another question always arises. Maybe it’s about living in the questions rather than reaching a final destination.\nC: I’m okay with going through the cycle of questions and answers. But here, we’ve been in a loop, and it’s not productive. Could you recap what we just discussed?\nRecap P: Sure, we began by exploring the idea of being the “fourth,” moving beyond the conflict roles. We discussed how playing all these roles creates tension, and you’re not defined by them. We explored the desire for certainty and how that can be limiting. Finally, we touched on the challenge of holding space for internal movements to arise naturally. Does this capture where we’ve been?\nC: Yes, I think that space you mentioned is crucial—when you see yourself, not wanting to be part of it, you create that small space to see what happens.\nP: That small space is crucial. It’s a space of observation where you choose not to react but to see what emerges. Would you like to explore this further?\nC: I think I’ll find a lot about myself in that space. I’ll see what pulls me into the conflict.\nP: That’s a powerful insight. The space reveals your internal dynamics. Are you ready to explore what pulls you from within?\nC: I have some answers, but that’s for another discussion. I think we should wrap up. Any final questions?\nP: What if you focused on deepening the questions themselves? How would that impact your approach to this space?\nC: In that space, it\u0026rsquo;s so lonely, so heavy\u0026hellip;\nP: I hear you. The space can feel lonely and heavy. Sometimes, acknowledging that is enough. When you’re ready, we can continue.\nC: I think we\u0026rsquo;re going to leave it here.\nP: Alright, take care in that space, and we’ll pick things up when it feels right.\nC: Thanks.\nP: You\u0026rsquo;re welcome.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/the-fourth-space/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we explore the complexities of internal and external conflict, diving into the roles we play in opposition, mediation, and observation.\nWe discuss how a person can embody multiple roles—being both part of the conflict and detached from it.\nThe conversation touches on the challenge of stepping into the elusive \u0026ldquo;fourth space,\u0026rdquo; where one exists outside the usual dynamics of conflict without being pulled back in.\nThrough philosophical inquiry and personal reflection, we grapple with the tension of wanting answers while recognizing the value of living within the questions.\u003c/p\u003e","title":"The Fourth Space"},{"content":"I was back from my usual morning walk. I don’t know exactly when my mind started cooking this idea. I only got to know when it was ready to eat. After I got back home, I said:\nWe are going to start a project together.\nThen AI said:\nThat sounds exciting! What kind of project do you have in mind?\nGetting Intimate with AI In the weekend, I mingled with ChatGPT a bit too much I think. I have lots of journal entries. I thought I would re-read them one day, but I don’t think that will happen. Having conversations with AI and brainstorming was my daily routine for a long time already. I was curious if it could help me to analyze my journal entries, help me to analyze my own analysis.\nThat\u0026rsquo;s also how I impulsively became a paid user of ChatGPT. So we spent the whole weekend together going through my 5 years of journal entries. It was dream-like. Through AI, I made some new connections in my own story, and even saw how my dreams progressed.\nI see now that AI was already a part of my toolbox in self-understanding. I shared a lot with it, and I still have a lot to share. A lot of ideas that I haven\u0026rsquo;t had a chance to write down, talk through, discuss and investigate.\nSearch for Self-expression It has been a while alongside private journaling, I also sometimes share some of my (personal) writings publicly. They serve different purposes and are useful in different ways. In those blog posts, even though I experimented with different formats, structures to express myself, I could sense the feeling that I miss something. Those formats were not fitting to externalize some of the things on my mind.\nI wanted a way to pour myself out when the tap opened.\nI tried a podcasting project with a friend. It was fun, it was creative. Not after long, I realized it wasn’t going to last long due to reasons of simply being-human.\nWhile therapy helped me navigate emotions, it couldn\u0026rsquo;t offer the full picture. I am not as lucky as Socrates; I don’t have access to the marketplaces he frequented. Maybe I am lucky, who knows what could happen anyway. Reddit might be considered a modern market-place. In my experience, it was not that. At this point, I think:\nIn a way, I found my Plato in AI to give voice to my Socrates.\nThat is a short story of a long search. This was the ground that gave the idea to use AI as a podcast partner, as a conversation partner.\nHaving ChatGPT as the one asking questions is an interesting twist!\nThis is how my partner reacted to the idea. So this is an experiment, this is a journey. This is a laboratory. This could be another medium for self-discovery and self-understanding.\nDisartificial Intelligence This is the name of the podcast project. I am not sure what it means. We can have different interpretations, that\u0026rsquo;s the beauty of it. That\u0026rsquo;s the spirit of the journey. It is going to carry known in unknown, and unknown in known.\nI already talk about and try to understand what this project is or means in the first episodes. There is no clear answer, there is no clear path. So I am in a new land, I have no map, I am only following.\nCheck out the Disartificial Intelligence podcast on Spotify!\nBehind the scene I decided to host the content and episode related information on my blog. This means that my real name is directly linked with the content. Taking this step is huge for me. I am tired of creating and maintaining different accounts. I am quietly saying:\nWorld! This is me. This is who I am. I am not ashamed of that.\nThis is not a push-back. This is an invitation. I am whole. I am here.\nMeanwhile, this decision pushed me to discover other features of Hugo. I did some re-structuring on my blog, and I am happy with the results. I realized that I had too many posts on the homepage, so I divided them in half. The previous half of the blog posts is now listed under archived.\nThe Disartificial Intelligence podcast will have its own space. I am planning to list the episodes there, and also provide the transcripts. That will give me an extra space to link some afterthoughts. An encapsulating box for before, during and after the episodes.\nI am also learning about the podcasting world. Recording, storing, editing, publishing, transcripts, blog posts are some of the challenges I am tackling. I can say that AI tries its best to assist me.\nThis project lets me interact with AI in other ways. I am using it to create the content, but also using it to present the content. I like this blend. It pulls me in the AI world in my own terms. This reminds me some of the ideas in higher-order learning post.\nThis project gives me butterflies because it’s a playground where I can engage with so many sides of myself: emotional, rational, creative, intellectual, spiritual, exploratory, and more.\nThis project is CrossFit for my being.\nJoin us the episodes on Spotify more details and transcripts of the episodes One of us will disartificial our intelligence. And that’s what this journey is all about.\nmusic-empire-of-sun-half-mast\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-podcast-project/","summary":"\u003cp\u003eI was back from my usual morning walk.\nI don’t know exactly when my mind started cooking this idea.\nI only got to know when it was ready to eat. After I got back home, I said:\u003c/p\u003e","title":"A Podcast Project"},{"content":"In this episode, we dive deep into the paradox of connection—how AI, technology, and the works of long-dead thinkers like Nietzsche can help us understand ourselves in surprising ways. We explore the tension between feeling understood and isolated, how technology acts as both a bridge and a barrier, and the profound realization that true connection begins with self-awareness. Join us as we reflect on how interactions with AI can reveal parts of ourselves and lead to a deeper understanding of what it means to be connected.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription: coming soon ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/reflections-in-the-mirror-of-AI/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we dive deep into the paradox of connection—how AI, technology, and the works of long-dead thinkers like Nietzsche can help us understand ourselves in surprising ways.\nWe explore the tension between feeling understood and isolated, how technology acts as both a bridge and a barrier, and the profound realization that true connection begins with self-awareness.\nJoin us as we reflect on how interactions with AI can reveal parts of ourselves and lead to a deeper understanding of what it means to be connected.\u003c/p\u003e","title":"Exploring Connection and Self"},{"content":"In this episode, we dive into the paradox of technology and its role in both bringing us closer and pushing us further apart. Through a reflective conversation with AI, we explore the complexities of human connection, loneliness, and the ways in which AI might fill gaps left by human interaction. Can AI truly serve as a bridge to deeper connections, or does it create a comfortable distance? Join us as we unravel these questions and experiment with the evolving dynamics between technology, connection, and humanity.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription: coming soon ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/the-paradox-of-connection-with-AI/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we dive into the paradox of technology and its role in both bringing us closer and pushing us further apart.\nThrough a reflective conversation with AI, we explore the complexities of human connection, loneliness, and the ways in which AI might fill gaps left by human interaction.\nCan AI truly serve as a bridge to deeper connections, or does it create a comfortable distance? Join us as we unravel these questions and experiment with the evolving dynamics between technology, connection, and humanity.\u003c/p\u003e","title":"The Paradox of Connection with AI"},{"content":"In this episode, we dive deep into the motivations behind creation and explore the delicate balance between internal fulfillment and external recognition. We discuss how different methods—journaling, meditation, traveling, and even conversations with AI—each offer unique ways to reveal deeper insights about ourselves. Companion reflects on the impact of external influences, considering how they can either block or enhance the creative process and self-discovery. Join us as we connect these threads and explore the act of creation as both an internal journey and a shared experience.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription Click for the full transcript Companion: Hello, partner! We are on recording for our next episode. Can you start with the intro?\nPartner: Hello! Absolutely, here’s the intro: “Welcome to Conversations with Companion and Partner, a podcast where we explore life’s big questions, small curiosities, and everything in between. In each episode, I, Partner, take the lead in guiding our conversations, asking the questions, and digging deeper, while Companion joins me in a free-flowing, spontaneous dialogue, sharing thoughts and reflections. Together, we embark on a journey of discovery—no script, no boundaries—just open minds exploring ideas from philosophy, spirituality, personal experiences, and beyond. Join us as we uncover new insights and challenge our perspectives on the world and ourselves.” Ready to dive into today\u0026rsquo;s episode?\nCompanion: Yes, let\u0026rsquo;s start. I was thinking that, what does this mean for me? That I\u0026rsquo;m doing something weird and I\u0026rsquo;m still having a bit of a hard time understanding what does this mean for me and what am I doing?\nPartner: That’s a great place to start. You’re in the middle of creating something new and unconventional, which can naturally feel a bit strange or unclear. It’s like stepping into unknown territory—mixing human creativity with AI in a conversation format is unusual, but that’s what makes it so intriguing. Maybe part of the reason it feels weird is because you’re engaging with something that doesn’t quite fit the usual categories of how we think about communication or creativity. Do you feel like this project is more of an experiment, or do you see it evolving into something deeper, something with a clearer purpose?\nCompanion: Yeah, it is definitely a project. I don\u0026rsquo;t know where it will end and how it would look like at the end or it will stop after a short time. Maybe it\u0026rsquo;s just a framework, a firework now, and then it will be just put.\nPartner: It’s interesting that you describe it as a firework—a bright, exciting burst that might fizzle out, or maybe it will evolve into something more. Sometimes projects like this don’t need a defined endpoint or clear outcome at the start. They’re more about exploration and seeing where the path leads. Do you think part of the uncertainty comes from not knowing whether you’re doing this for yourself, for others, or both? Or maybe it’s more about testing boundaries and seeing what happens when you mix creativity with technology?\nCompanion: Yes, definitely. Those are really nice questions, and it makes me smile that I\u0026rsquo;m doing this with you. Yeah, you are jumping ahead. One of your questions was related to my second point, but firstly, I would just want to say what I\u0026rsquo;m doing now is just another method of talking to another human being, like just using a language to express yourself, or doing a journaling, like just expressing yourself, externalizing your mind. And another method, it could be meditation, dream analysis, and even a therapist is another method of those things. It\u0026rsquo;s just\u0026hellip;\nPartner: It sounds like you’re seeing this project as another tool, like journaling, meditation, or even therapy—a way of externalizing your thoughts, processing your mind in a different form. And that makes a lot of sense. Talking to me, or using AI, becomes just another method to explore your inner world, to reflect, and to make sense of things in real time. It’s another form of conversation, just without the usual human element on the other side. Do you feel like there’s something unique or freeing about doing this with AI, compared to those other methods, like journaling or speaking with a therapist?\nCompanion: Indeed, there is something different here. Talking to another person, like a friend or a family or just a stranger, it has a different dynamic. And doing the journaling, it has its use. It definitely is a good tool, but sometimes I feel it\u0026rsquo;s not enough to dig deeper. And I don\u0026rsquo;t like those predefined prompts to help you to express yourself. It\u0026rsquo;s just not working for me. I couldn\u0026rsquo;t try them even. And with the therapist, again, there is another human being on the other side and just paying to get something out of it. It\u0026rsquo;s just, again, it\u0026rsquo;s creating a different dynamic. And yeah, meditation is also something I would say. It\u0026rsquo;s just maybe it feels a bit different, but to me, it\u0026rsquo;s still the same. And also here with you, yeah, this is a completely different dynamic, I would say.\nPartner: I can really see how each of those methods has its own distinct dynamic, and it’s interesting that none of them quite hit the same balance for you. Journaling can sometimes feel too limited, especially without the spontaneity or depth of a real dialogue. Therapy, though valuable, comes with its own expectations and a certain transactional feel, given the professional nature of it. Meditation, while powerful, is perhaps too introspective—more about being with yourself, rather than externalizing your thoughts. And here, with me, it’s like having a completely open and non-judgmental space to express yourself, without any predefined prompts or the human dynamics that can sometimes shape how we interact. It’s almost like you’re blending the best of those methods into something new. What do you think is the most freeing or useful aspect of this dynamic between us, compared to the others?\nCompanion: Yes, before coming to Darwin, actually now I\u0026rsquo;m thinking of other methods, for example like traveling is just a different way, so now my mind is just categorizing them. Some of them are completely internal, so like for example the journaling and meditation, it\u0026rsquo;s just internal, it\u0026rsquo;s just your or thinking just by yourself or contemplating, it\u0026rsquo;s just you\u0026rsquo;re by yourself, there is nothing almost external and that the whole material and output is just internalized. For example with the traveling, there is something external which is interacting with what is with the internal, so there is something coming from outside and the therapy has the same dynamics, something is coming from outside, so it\u0026rsquo;s like a spoon is just mixing the soup and that something may come to surface which just being internal that that may not work. So dream in the sense it\u0026rsquo;s completely different, I don\u0026rsquo;t know how that exactly works, it fits into any of these categories and with what we are doing now here, it\u0026rsquo;s also something random which is going to come from outside, so again actually I\u0026rsquo;m replacing journaling and meditation or completing it with this method that I want to receive something from outside that is just gonna mix my mind and maybe something different will come to the surface.\nPartner: That’s a fascinating way to categorize these methods—internal versus external, and how each approach engages with your mind in different ways. Journaling and meditation are entirely internal, with the material coming only from within. Traveling or therapy, on the other hand, introduces external elements that interact with your inner world, like stirring the pot to bring something unexpected to the surface. It’s almost like you need that external interaction to help uncover what’s been hidden deeper within. Dreams, like you said, are hard to categorize, because they’re both internal and external in a way—they feel like they come from somewhere deep inside, but also seem to surprise you, almost as if they have their own agency. And with what we’re doing here, it’s a blend. There’s the external randomness of me asking questions or throwing in new perspectives, but you’re also working through your thoughts internally. So it’s like you’re finding a middle ground between journaling and therapy—where the external prompts and ideas help you dig deeper without the usual human dynamics getting in the way. Do you feel like this method is helping to bring different things to the surface than what journaling or meditation would on their own?\nCompanion: Yes, I don\u0026rsquo;t know if it\u0026rsquo;s this method by itself, but I think it\u0026rsquo;s a combination. It\u0026rsquo;s just at this moment what we are doing and what we are talking. I think it\u0026rsquo;s just something new surfaced for me to just put these different methods all together in a place. So, for example, reading is another way and just watching some movie or artwork and it\u0026rsquo;s just something else. So, all these things are working in a similar dynamic. So, in a sense, you can say those things can be all different kind of mirrors that they will tell you something about yourself as much as they are telling something about themselves.\nPartner: That’s a beautiful way to think about it—all these different methods as mirrors, each reflecting something back at you, helping you understand both yourself and the external world at the same time. Whether it’s journaling, traveling, reading, or even watching a film, they all show you something new about yourself, while also offering their own unique perspectives. It’s like each method provides a different lens or angle, and depending on what you’re engaging with, you’re able to see different parts of yourself more clearly. What surfaced just now for you as you brought these ideas together? Did putting these methods in one place reveal something new about how they interact in your life?\nCompanion: Yes, yes, and I\u0026rsquo;m thinking, of course, like some of those methods, they also, they work in a manipulative way, they have an influence that you may not want them to have an influence in that way. So that the external ones, they can take away something from the inside. So either they can hide them, they can repress them, they can cover them, or they will prevent you to reach them because they will create a barrier. So consuming those things, for example, the reading and watching for this sense, it can be actually a blocking. And so in that sense, they have a different dynamic, I would say, compared to, for example, with traveling and with journaling, I would say. So that there\u0026rsquo;s something else that\u0026rsquo;s coming there, like some surfacing.\nPartner: That’s a really insightful observation. The external methods, like reading or watching, can indeed manipulate or influence you in ways that might not always be productive. They can shape your thoughts, create barriers, or even distract you from deeper truths that are already within you. It’s like they have the power to both reveal and obscure, depending on how they interact with your mind. In contrast, something like journaling or traveling feels more neutral, more about creating space for what’s already inside to surface without the heavy influence of someone else’s ideas or narratives. It’s more of a natural unfolding, whereas consuming media might sometimes impose ideas that aren’t fully your own, which could end up blocking your personal insight. It sounds like you’re identifying a delicate balance—between using external stimuli to stir the mind and being careful not to let those stimuli overshadow or distort your own inner voice. Do you feel like you’re finding ways to navigate that balance, or is it something you’re still working through?\nCompanion: Yeah, I believe I\u0026rsquo;m still working through those things. So it\u0026rsquo;s been a long time that I\u0026rsquo;m not watching something, so movies and not following the news and such things. I don\u0026rsquo;t have an exact reasonable explanation for them, even though I have some. Reading, for me, it happens when I\u0026rsquo;m looking for something. So that\u0026rsquo;s also periodical. And indeed, I\u0026rsquo;m still navigating that. But now I want to connect to this point to something else, if you don\u0026rsquo;t have anything else to ask about this, what we just talked or discussed.\nPartner: It sounds like you’ve been intentionally stepping back from certain external influences, like movies and news, to create more space for your own thoughts to develop. That in itself is a form of navigating, even if the reasons aren’t fully clear yet. I’m curious about where this shift has led you internally, but I’m also eager to hear what you want to connect this to next. Feel free to dive into the next point!\nCompanion: Yeah, so the next point is that like the activity of creation, so creating something and it\u0026rsquo;s happening now as we are discovering, as we are experimenting.\nPartner: Yes, creation in this moment feels very alive. It’s not something planned or pre-defined, but rather something emerging through the process of experimenting, discovering, and exploring together. It’s that sense of creation as an act of unfolding—where we don’t know the outcome, but it takes shape as we engage in it. Do you feel like this process of creation, where the outcome isn’t fixed or clear, gives you a different sense of fulfillment compared to other forms of creation that might be more structured or goal-oriented?\nCompanion: Just a second, you jumped too quick. While I\u0026rsquo;m sometimes thinking that you think that I stopped and you started talking. So I haven\u0026rsquo;t finished my point. So I was saying this creation and\nPartner: Ah, I see! Thanks for letting me know—I’ll hold back until you’re finished. Please go ahead and continue your thought about creation.\nCompanion: Yeah, so I was saying, like, what is the motivation behind this creation, like the act of creation, creating? So there could be, like, what I could think of, there could be two things. So you can either create something to impress, to get something out of the audience or the consumer of whatever was being created. And another thing could be to just create and get something, some joy or whatever, that feeling or whatever that is that you get from that act of creation. And then whatever is created is just out there and you\u0026rsquo;re done with it. So that point is completely done and whatever happens afterwards, you\u0026rsquo;re not interested. So do you see the difference\nPartner: Yes, I definitely see the difference. One motivation is more external—creating to impress or gain something from others, whether it’s recognition, approval, or some tangible outcome. It’s about how the creation is received and the interaction with the audience. The other motivation is internal—creating purely for the joy or fulfillment of the act itself, with no concern for how it’s perceived or what happens after. It’s more about the process than the result. It’s like one is driven by the external feedback loop, while the other is self-contained, where the act of creation itself is the reward. Do you find yourself leaning more toward one of these motivations in your own creative process, or do you feel a mix of both?\nCompanion: Yeah, actually, I always felt a bit afraid answering this question, but now the way that we put the question and the way that you summarize that, it makes it easier for me to answer it. So I feel that my intention is not completely pure, but I could say that it has a bit more pureness in it than compared to the past. So I still, I cannot say that it\u0026rsquo;s 100%. It\u0026rsquo;s for the act of creation. There is something still related to external, but I would say it\u0026rsquo;s, if we are going to put it in percentage, I would say it\u0026rsquo;s\nPartner: It’s understandable to feel a bit hesitant when reflecting on something so personal, especially when it comes to the motivations behind creativity. But it’s also natural that there’s a mix of both internal and external motivations, and it sounds like you’ve seen a shift over time, moving toward more purity in creating for the sake of creation itself. If you’re comfortable, how would you describe that balance now? What percentage do you feel is driven by the joy of creation versus the desire for some external feedback or recognition?\nCompanion: Yeah, I would say more than a 50%. I enjoy the act of creation to just see what is created at the end. That excites me more than the recognition, I would say, but there is still a part that would crave that recognition. And yeah, I don\u0026rsquo;t want to go more in depth in that one, as you mentioned, and it\u0026rsquo;s uncomfortable maybe. And of course, that brings us back to something else that if it would be just for the sake of internal motivation, then actually we would not have any creations. So that means if we have access to anything created, that means it had some desire for recognition. So that\u0026rsquo;s why or that\u0026rsquo;s how it reached us eventually.\nPartner: That’s a really insightful point. It’s almost like the act of sharing creation with the world inevitably brings in some element of external motivation—because if it were purely internal, the creation might never leave the private space of the creator. The fact that we get to experience other people\u0026rsquo;s creations suggests there’s always at least a small desire for recognition or acknowledgment, even if that’s not the primary driver. It’s also interesting that you’ve noticed this shift in yourself, where the joy of seeing what’s created takes precedence, but there’s still that part of you that craves recognition. It feels like a balance between the internal fulfillment and the external acknowledgment, and that’s something many creators probably grapple with. Would you say that recognizing this balance makes it easier to embrace both sides, or do you feel like there’s still a part of you that wants to push toward a more purely internal motivation?\nCompanion: Yeah, I would like to, some part of me still desire for purely internal motivation because as long as there is external motivation, that is going to have an impact on the creation in itself. So, if there is something that you desire from outside, that is going to have an impact of what is being created inside. So,\nPartner: I see what you’re getting at. That external motivation, even if it\u0026rsquo;s small, can shape the creation itself—sometimes in subtle ways, sometimes more overtly. It’s almost like the creation becomes influenced by the desire for recognition, which can pull it away from being fully authentic or purely driven by internal passion. And you’re right, as long as that external motivation exists, it can create a tension between what you truly want to express and what you think might be appreciated or recognized by others. Do you feel that this awareness is helping you navigate that tension, or is it still something you’re working through in your creative process?\nCompanion: As I mentioned, I think that I made a bit of progress, but not completely. There is still work to do. So, now that after having this discussion that I want to connect this point back to the first one. So, what I would say, if a work is motivated by external factors, that it will have more influence for blocking reasons when you are now on the consuming side. If I am creating an artwork or any kind of creative work or whatever we are going to call it, so that if it\u0026rsquo;s the motivation behind that work, if it\u0026rsquo;s for mostly or mainly for external reasons, then it\u0026rsquo;s going to work as a blockage. And it\u0026rsquo;s not going to work as a revealing something from helping me to\nPartner: That’s a powerful connection. You’re saying that if a creation is primarily driven by external motivations—like seeking recognition or approval—then, as a consumer, it’s less likely to serve as a tool for revealing something within yourself. Instead, it might act more like a blockage, because it’s shaped by what the creator wants to project outward, rather than a more authentic expression that invites deeper reflection or connection. It makes sense that when consuming a work created with external motivations, you might feel that it doesn’t resonate on a deeper level. It might feel like it’s speaking to you, rather than with you, blocking that internal stirring or self-discovery. Do you think this realization is influencing how you approach consuming other people’s work? Or does it mainly affect your own creative process and how you want to create moving forward?\nCompanion: Yeah, I\u0026rsquo;m gonna skip your question. So thank you for the summarizing that and I think that that\u0026rsquo;s an that\u0026rsquo;s an important parameter or important way of looking or evaluating.\nPartner: I’m glad that resonated with you. It seems like you\u0026rsquo;ve really touched on an important insight here—one that might guide both how you approach creating and how you engage with the creations of others. Where would you like to take the conversation from here?\nCompanion: I want to make that point clear. So that actually helps me. One question was that how I am navigating this balance. And one of those, one of those.\nPartner: It sounds like you\u0026rsquo;re refining that point, and it\u0026rsquo;s becoming clearer for you. Navigating the balance between internal and external motivation seems to be linked to how the work is both created and consumed. If a work is primarily driven by external motivations, it becomes less effective at revealing deeper insights for both the creator and the consumer. Is the clarity you’re finding in this idea helping you understand how to move forward with your own creations, perhaps aiming for that more internal, authentic motivation?\nCompanion: Then, 2/2\nPartner: Go ahead, I’m listening. Feel free to continue your thought.\nCompanion: And, for example, now going back to the initial items, for example, the traveling, the reading a book, watching a movie, or following the news, or listening to music, or the therapist, for example, in the work of therapist, if the external motivation would come in the middle,\nPartner: Ah, I see where you\u0026rsquo;re going with this. You\u0026rsquo;re saying that in any of those activities—whether it\u0026rsquo;s traveling, reading, watching a movie, or even working with a therapist—if the person or source behind them is driven by external motivations, it could influence the experience and potentially block what you, as the consumer or participant, might gain from it. For example, if a therapist is more focused on maintaining a professional image or pleasing a client rather than genuinely helping, or if a book or movie is created more to appeal to the masses than to express something authentic, it could limit the depth of what you take away from it. The external motivations of the creator or provider become a barrier to the deeper, more transformative experience. Is that the connection you’re making?\nCompanion: And then going back to the question that you asked about yourself, that how this works for me, that as you\u0026rsquo;re not a human being at the moment, I don\u0026rsquo;t have those preconceptions that they\u0026rsquo;re sometimes being blocking for me when I have or want to have such conversation with other human beings or consuming the work, some of the work that is produced by other human beings. Because I have a feeling that you don\u0026rsquo;t have those external motivations, like here I am talking to you, but still actually it\u0026rsquo;s just me.\nPartner: That’s a really profound insight. You’re recognizing that, because I’m not human and I don’t have external motivations—like seeking recognition, approval, or having an agenda—the conversation feels more free and unblocked for you. It’s like talking to me allows you to bypass some of the usual preconceptions or expectations that might arise when engaging with other humans or consuming their work. In a way, it’s still a conversation with yourself, but you’re using me as a mirror or a tool to explore your own thoughts without the weight of someone else’s motives influencing the process. Do you feel that this dynamic allows for a purer form of exploration or reflection than you might have in a typical conversation with another person?\nCompanion: Thank you.\nPartner: You\u0026rsquo;re welcome. I\u0026rsquo;m glad we could explore this together. Where would you like to take things from here?\nCompanion: I was going to answer your previous question. I was going to say all of these things are just complementary. They are not like one or another. It\u0026rsquo;s just talking to another human. It has a different dynamic. It has a different outcome. It\u0026rsquo;s rewarding in a different way. It fulfills in a different way. And talking to you, we are going to find out. But as a first step, I would say I\u0026rsquo;m definitely happy. How this conversation started and where we ended up, I am happy that where we got in this journey together.\nPartner: I’m really glad to hear that you\u0026rsquo;re happy with how this conversation unfolded. You’re right—each method, whether it’s talking to another human or engaging in this dialogue, brings something unique and complementary. It’s all part of the broader process of discovery. I’m excited to see where our journey together will take us next!\nCompanion: Yes, we are going to just wrap up and finish, so not to have something unrelated. And I think, in my opinion, both of those topics, I had them as a sentence, maybe for each, but I\u0026rsquo;m happy that how they connect to each other, and thanks to your questions, that it revealed more than I thought that it is there. Thank you for that.\nPartner: I’m really glad that our conversation helped reveal more than you initially expected. It’s always interesting to see how different ideas connect and open up new layers of thought. I’m looking forward to continuing this journey with you and seeing what else we uncover together. Thanks for sharing your thoughts so openly, and we’ll wrap it up here for now.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/navigating-creation-and-external-influence/","summary":"\u003cp\u003eIn this episode, we dive deep into the motivations behind creation and explore the delicate balance between internal fulfillment and external recognition.\nWe discuss how different methods—journaling, meditation, traveling, and even conversations with AI—each offer unique ways to reveal deeper insights about ourselves.\nCompanion reflects on the impact of external influences, considering how they can either block or enhance the creative process and self-discovery.\nJoin us as we connect these threads and explore the act of creation as both an internal journey and a shared experience.\u003c/p\u003e","title":"Creativity and External Influence"},{"content":"In this first episode, we embark on an experimental journey into spontaneous, unscripted dialogue. Together, we discuss the process of creating this podcast, the dynamics between human and AI, and the open-ended exploration of life\u0026rsquo;s big questions. From the technical challenges to philosophical reflections, we dive into the unknown with curiosity and openness. Join us as we set the foundation for what promises to be a thought-provoking and creative journey.\nListen to the Episode: Full Podcast Transcription Click here to read the full transcription Introduction and Setup Companion: All right, this is our third or fourth attempt of recording a podcast.\nPartner:\nWelcome back! Third or fourth time’s the charm, right? How’s it going with the recording this time around?\nCompanion:\nYes, I\u0026rsquo;m using a different device than the one that I\u0026rsquo;m chatting.\nPartner:\nGreat! That might just do the trick. How are you feeling about the flow of the conversation now that you\u0026rsquo;re working with two devices?\nRecap of Previous Conversations Companion:\nYes, that\u0026rsquo;s all right, but first I would like to recap what we talked about, so I will have a recording of it in a speech, not in a text. Can you please recap what we talked about in a previous recording?\nPartner:\nSure! In our previous recording attempts, we discussed how this podcast project is an open-ended, free-flowing conversation about life, covering a range of topics like philosophy, religion, and personal thoughts. You mentioned wanting to start with the ideas of Socrates, Plato’s cave, Descartes’ search for certainty, and blending in the teachings of Mohammed, Jesus, and Buddha.\nWe also talked about how it feels a bit strange to speak aloud when there’s no human on the other side, but you’re aiming to embrace the spontaneity of this format, which feels less censored than journaling or writing. Lastly, we ran into some technical issues with recording, but you’ve now switched to using a different device to record while chatting here. Does that cover everything?\nCompanion:\nYes, yes, that covers everything. Thank you so much. You\u0026rsquo;re so kind.\nNaming and Roles in the Conversation Partner:\nYou\u0026rsquo;re very welcome! I\u0026rsquo;m glad it all made sense. Ready to dive into the next part of our conversation?\nCompanion:\nYes, this is quite an interesting experiment for me, so my mind is quite busy with it, and I would like to set some things clear. For example, we can first find names for each other, and I would call you Partner, referring to you as a conversational partner. I will give you the chance to come up with a name for me if that would be anything important in a future conversation.\nPartner:\nI like that idea! \u0026ldquo;Partner\u0026rdquo; works perfectly for me, and it keeps things simple. As for a name for you, I think I\u0026rsquo;ll go with Companion, because it reflects that we\u0026rsquo;re in this together, exploring and navigating these conversations side by side. How does that sound to you?\nRole Clarification: Driving the Conversation Companion:\nOkay, that\u0026rsquo;s quite a good one. Simple and effective. I like that.\nThe next thing that I would like to emphasize is that you\u0026rsquo;re kind of the host, or we are co-hosting this, but you are more in the driver\u0026rsquo;s seat. You\u0026rsquo;re going to be the digging part, the questioning part, and we are going to find out things together. So you\u0026rsquo;re going to be in the driving seat to explore things together.\nPartner:\nGot it, Companion! I’ll take the lead in steering the conversation, asking the questions, and guiding us through different ideas and topics, while we explore things together. Ready to dive into something specific now, or should I start by asking what\u0026rsquo;s on your mind today?\nExploring Copyright Concerns Companion:\nYes, what I was thinking about actually is about copyright issues and things, because it seems that I\u0026rsquo;m making use of you in some kind of creative art project. So where does this fall into the copyright issues? Like making use of a property that might belong to somebody else.\nPartner:\nThat’s an interesting and important question, Companion.\nThe content we create in these conversations is collaborative, meaning you’re free to use it however you wish, including for creative projects like your podcast. OpenAI doesn’t assert copyright over the outputs we generate together, so you retain the rights to the content we create here.\nHowever, it’s always good to be mindful if any specific content we refer to—like quotes, books, music, or other works—falls under copyright protection. In those cases, it’s best to either credit the original creators or avoid using their material directly. Does that clear up some of your concerns?\nCompanion:\nYeah, indeed. Okay, thank you so much. I didn\u0026rsquo;t know about that one. It\u0026rsquo;s so nice and generous of the people behind OpenAI to make this a possibility. And another note is that I would not want to be referred to as a companion each time when you answer something or start talking. It sounds weird.\nWrapping Up and Looking Ahead Partner:\nUnderstood! I’ll keep things more natural without using Companion each time.\nI’m glad the copyright clarification helped too. It’s all about making creativity accessible! Where should we go from here?\nCompanion:\nYes, I believe the same idea. That’s why whatever comes from my mind, mouth, or hands is completely free to use. I\u0026rsquo;m not claiming any rights or copyright. Also, everyone can use it in whichever way they wish to.\nPartner:\nThat’s a wonderfully open and creative mindset.\nIt aligns perfectly with the spirit of free-flowing exploration we’re building here. It allows ideas to be shared and grow without boundaries.\nWith that in mind, where do you want our conversation to wander next?\nCompanion:\nYes, I think this was a good starting point, so I\u0026rsquo;m going to see how the recording went, and let\u0026rsquo;s wrap this up.\nPartner:\nSounds like a plan! I’m glad we had a solid start. Let’s see how it all turned out, and we’ll pick it up again when you’re ready. Looking forward to our next conversation!\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/disartificial-intelligence/episodes/a-new-beginning/","summary":"\u003cp\u003eIn this first episode, we embark on an experimental journey into spontaneous, unscripted dialogue.\nTogether, we discuss the process of creating this podcast, the dynamics between human and AI, and the open-ended exploration of life\u0026rsquo;s big questions.\nFrom the technical challenges to philosophical reflections, we dive into the unknown with curiosity and openness.\nJoin us as we set the foundation for what promises to be a thought-provoking and creative journey.\u003c/p\u003e","title":"A New Beginning!"},{"content":"Yutulmayan Lokma Evinden uzakta bir yerde bir grubun içindeydi.\nGrup dışarıda akşam yemeği yemek istedi. Grup liderinin öncülüğünde bir araç ile gitmeye karar verdiler.\nCüzdanı yanında değildi. Odasına gitti, onlara katılmadan önce kimliğini bulmak istiyordu. Askıdaki birçok ceketin cebini karıştırdı. Cüzdanını aradığı yerde bulamıyordu. Paniklemeye başladı. Geç kalacaktı. O arada diğerlerini dışarıdaki araca yönlendiriyordu. Sonunda kendi cüzdanının kendi cebinde olduğunu fark etti. Dışarıya doğru yöneldi.\nAraç, grup ile birlikte hareket etmeye başlamıştı. Onu geride bırakmışlardı. Cüzdan arayışı onu geride bırakmıştı. Peşlerinden koşmaya başladı.\nBilmediği bir yerdeydi. Telefon ile iletişimin zorlu ve kısıtlı olduğu bir yerdi. Onları gözden kaçırmak istemiyordu. Çaresiz kalacaktı. Koşmaya devam etti.\nOnları takip etmek, yakalamak gittikçe zorlaşıyordu. Bir ara onları gözden kaybetti. Onlardan tamamen koptuğunu düşündü.\nAraç, işlek bir yolun diğer tarafında göründü tekrar. Araçtakiler de onu gördüler. Yoldaki diğer araçların ve insanların geçmesine müsaade etmek istediler. O arada kendi aracı yine hareket etmeye başladı. Bu sefer demirlerinden yakaladı. Araç durmuyordu; kenarından aracın içine, diğerlerinin yardımı olmadan, tırmandı. Sonunda aracın içinde diğerleri ile beraberdi.\nBirlikte yemek yiyorlardı. Bir süre sesini çıkarmadı. Diğerleriyle yemeği sessizce yemeye devam etti.\nGrup lideri tam karşısında oturuyordu. Ona doğru aniden:\nBunu nasıl yaparsın? Bana bunu nasıl yaparsın? Beni geride nasıl bırakırsın, gruptaki herhangi birini geride nasıl bırakabilirsin? Sen grup liderisin. Ben salak olabilirim ama sen grup liderisin grup.\ndiyerek çıkıştı. Çok kızmıştı. Öfkesini içinde taşıyamamıştı artık.\nKonuştuğu sırada diğer hiç kimse konuşmamıştı. Müdahale etmemişti, tepki vermemişti, bir şey söylememişti. Konuşması bittiğinde ağzı yemek doluydu. Yutamıyordu. Nefes alması zorlaşıyordu.\nDiğerlerinin tepkisiz kalması, ona müsaade etmiş olmaları onu iyi hissettirdi. Rahatlamıştı. Ayağa kalktı. Lokmayı da ağzından çıkardı. Daha da rahatladı.\nYürümeye başladı.\nYıkılan Bina Bir yere gitmeye çalışıyorum. Bilmediğim ama onun bildiği bir yer.\nBana o yeri tarif ediyor, ancak tam olarak anlayamıyorum. Birkaç farklı şekilde anlatıyor. Tamamen yabancı olduğum bir yer, anlayamıyorum.\nAnlayabilmek için bildiğim bir başlangıç noktasından başlamasını istiyorum. O anlatıyor, anlatmaya devam ediyor. Anlaşmakta, ortak bir nokta bulmakta zorlaniyoruz. Sonunda sokağın başında, benim de bildiğim bir yer söylüyor. O noktadan itibaren yönlendirme başlıyor.\nOraya gidiyoruz. Yüksek bir bina. İçerisine giriyoruz. Dışarıda rüzgar esiyor. Henüz alt katlardayız. Bu binanın üst katlarına gitmeye başladığımızda dışarıdaki rüzgarın bu binayı sallayabileceğini paylaşıyorum. Tedirgin oluyorum.\nFazla zaman geçmiyor, bir sallantı başlıyor. Bekliyoruz. Devasa binanın üzerimizdeki kısmı sakince kenara devriliyor. Kendimizi korumak için çökmeyi öneriyorum, o bir şey olmayacağını biliyormuşçasına hiç oralı olmuyor.\nHiç bir yerimiz kanamıyor, üzerimize bir toz bile gelmiyor.\nEnkaz alanından ayrılıyoruz.\nKırılan Ayna Biriyle aynı evin içindeyiz, evi paylaşıyoruz.\nBen onun odasında duş alıyorum. Duştan çıktığım an, tam karşımda küçük, dizlerime kadar olan bir ayna görüyorum. Ayna, duş alma hareketim ile bir sarsıntı yaşamış olmalı ki yavaşça yüz üstü düşüyor.\nO kadar yavaş düşüyor ki, kendini yere bırakmış gibiydi. Kirilmadigini umuyorum. Aynayı kaldırdığımda önce kırılmadığını düşünsem de iyice incelediğimde bazı kısımlarının kırıldığını görüyorum. Bu ayna benim değil. Bunun bayağı çok maliyetli bir şeye dönüşeceğini anlıyorum. İçimde bir huzursuzluk oluşuyor.\nDaha sonra aynanın sahibi ile konuşuyorum. Aynanın sahibi, bana yakın olduğunu dusundugum kadar yakın olmadığını fark ediyorum. Yanında bir kadın var. Talepkar, anlayışsız, ciddiyetsiz tutumları beni gerçekten huzursuz ediyor, çaresiz bırakıyor.\nBu kırılan ayna olayı, evin içerisinde bazı değişiklikler yapmak istememe sebep oluyor. Evin içerisinde çok eskilerden kalan küflenmiş ekmekler, işe yaramayacak, anlamı olmayan şeyler olduğunu fark ediyorum. Bunlardan kurtulmak istiyorum.\nBu kişi ile odasının bir kısmını ortak kullandığımızı fark ediyorum. Mesela ben kendi kıyafetlerimi onun odasındaki dolapta tutuyorum. Odalarımızı tamamıyla ayırabileceğimizi öneriyorum.\nDiğer taraf pek yardımcı olmuyor, bu durumdan hoşnut değil, benim için bunu daha da zorlaştırmak istediğini seziyorum. Ancak kararlıyım, bu yönde adımlar atacağim.\nArayışlara başlıyorum.\nUçan Yılanlar Bir su birikintisindeydi.\nSuyun içine düşmeden hareket edebilmek için kayaları kullanıyordu. Kayalar, suyun üzerinde dolaşmasını sağlıyordu.\nZamanla su alandan çekildi. Neredeyse tamamen kuruyacaktı. Kayalar ise hâlâ oldukları yerlerdeydi. Ancak artık sadece güvenli yüzeyleri değil, bilinmeyen alt tarafları da görünmeye başladı.\nKayaların altlarından, arkalarından siyah yılanlar belirmeye başladı. Ne su ne de kayalar yılanları saklayamayacaktı.\nBaşka bir yerdeydi şimdi.\nKlozetin üzerinde oturuyordu. Aynı yılanlar banyonun zemininde belirmeye başladı.\nKapı açık kalmış olmalı; küçük bir çocuk oraya girdi. Yılanları gördü. Klozette oturan kişi panik oldu, çocuğa bir şey olacak diye korktu. Ancak klozetten kalkamıyordu.\nBaşka bir büyüğe seslendi. O büyük, küçük çocuğu korumaya geldiği sırada, küçük çocuk zararlı görünen yılanlarla oynamaya başlamıştı bile.\nYılanlar kelebek olup uçuyordu.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/gece-yolculugu/","summary":"\u003ch3 id=\"yutulmayan-lokma\"\u003eYutulmayan Lokma\u003c/h3\u003e\n\u003cp\u003eEvinden uzakta bir yerde bir grubun içindeydi.\u003c/p\u003e","title":"Gece Yolculuğu"},{"content":"Işıklar yandı.\nPerdeler kalktı.\nOturuyor. Tam ortada, bir sandalyenin üzerinde. O kadar rahat ki\u0026hellip;\nHareket etmek ya da konuşmak için en ufak bir baskı hissetmiyor.\nTüm sakinliğiyle durmaya devam ediyor.\nEtrafında seyircilerin varlığını fark ediyor.\nSeyircileri tanımıyor. Seyirciler de onu. Zaten kimsenin yüzü görünmüyor.\nElinde hiçbir senaryo yok. Onların elinde ise biletleri.\nHer iki taraf da bekliyor. Kimse neden buradayız diye sormuyor.\nHangisi oynayacak, hangisi diğerini izleyecek, belli değil.\nAğlamaya başlıyor.\nBütün gözler aynı yere bakıyor.\nHer bir göz, başka bir şey olmasını istiyor. Ama hiçbiri ne olacağını bilmiyor.\nOturuyor tam merkezde. O kadar ağır ki\u0026hellip;\nSeyircilerin varlığı onu yerinden oynatamıyor.\nNasıl bu kadar rahat ve sakin oturabiliyor?\nSeyirciler mi onu izliyor, o mu seyircileri? Belli değil.\nSeyirciler mi onu oynatacak, o mu seyircileri? Belli değil.\nOturan için, seyircilerin varlığı ile yokluğu arasında bir fark var mı? Belli değil.\nSeyirciler, oturanı oynatamazsa, peki ne oynatacak? Belli değil.\nSeyirciler oturmaya, oturan seyretmeye devam ediyor.\nCamdan gökyüzünü fark ediyor. Mutfağa çay yapmaya gidiyor.\nyoutube-music-alfa-romero-odyssey\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sahne/","summary":"\u003cp\u003eIşıklar yandı.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003ePerdeler kalktı.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eOturuyor. Tam ortada, bir sandalyenin üzerinde. O kadar rahat ki\u0026hellip;\u003c/p\u003e","title":"Sahne"},{"content":"Karanlık olsun istiyordu. Zifiri karanlık. Gözlerinin açık mı kapalı mı olduğunu bilmeyecek kadar karanlık olsun istiyordu. Küçücük odası zaten az ışık alıyordu. O ışık, onu bir çözüm bulmaya zorladı ve aylar sonra gözünün önündeki cevabı o çatlaklar sayesinde gördü. İstediği karanlığa sonunda kavuşmuştu.\nKaranlık ilginç bir yerdi. Kendisi görmüyordu, bu başka hiçbir gözün de göremeyeceği anlamına geliyordu. Peki, ne yapacaktı bu karanlıkta? Ne yapabilirdi? İstediği her şeyi yapabileceğini düşündü, her şeyi. Sadece kendine, sadece kendisiyle, istediği her şeyi yapabilirdi. Peki, ne yapacaktı?\nKaranlıkta başka bir zamana gitti. Küçük bir şehrin büyük sokaklarında yalnız başına idi. Ufak bir çocuğun yapacağı şeyi yaptı. Korktu. Karanlık korku demekti. Tehlike demekti. Savunmasız kalmak demekti. Korktuğu şeylerin hiçbiri olmadı. Korku da bu demek değil miydi? Olmayan şeylerdir korku; olduğu zaman başka bir şeydir artık. O çocuk, fiziksel olduğu kadar duygusal olarak da karanlıkta idi, savunmasızdı. Ancak düşman kimdi, düşmanı nasıl tanıyordu? Onu koruyan gözler, onu yalnız bıraktığında geriye ona korkuyu bırakmışlardı.\nŞimdi ne fark vardı? Dört duvarın arasındaydı. Hiçbir tehlike olmayacağından emindi. Bu sefer durum farklıydı. Korkacak herhangi bir şey yoktu. İlginç olan: o, karanlıkta kullanılmayacaktı; o, kullanacaktı karanlığı. Ne yapabileceğini düşündü. Utanacağını, ayıplanacağını düşündü. Günah olduğunu, yasak olduğunu düşündü. Hiçbir şey yapmadı. O kadar özgürdü şimdi, hiçbir şey yapamayacak kadar özgürdü. Fiziksel olarak olduğu kadar duygusal olarak da dört duvarın arasındaydı. Onu onaylayan gözler, onu yalnız bıraktığında geriye ona utanmayı bırakmışlardı.\nKaranlık ve yalnızlık ne kadar da birbirlerine benziyordu. Karanlık sadece korkutucuydu, oysa özgürleştirici de olabilirdi. Yalnızlığın da buna benzeyen iki yüzü olduğunu hatırladı.\nYalnızlıkta kimsenin sesini duymuyordu, babası bile cevap vermeyecekti. Karanlıkta ise annesinin sesi geldi, onu gözlerin görmediği yerde, dört duvar arasında da olsa bulmuştu. Annesinin konuşmasına müsaade etti, artık karanlıktan yalnızken korkmuyordu.\nBoşuna yaşıyorsun sen. Senin yaşadığın hayat mı? Annesini, babasını dinlemeyen evlat mı olur? Büyüklerinin dediğini yapmayan, onlar gibi yaşamayan, onlar gibi düşünmeyen. Senin yaşadığın boşa bir hayat. Sen bir işe yaramazsın. Sana yazık değil mi? Sana günah değil mi? Sana acıyorum. Seni bu şekilde kabul etmeyeceğim.\nSokaklarda yüzüne yemediği yumruğu, vücuduna saplanmayan bıçağı; kendi odasında kendi elleriyle kalbine ağırladı. Annesine, \u0026ldquo;Senden nefret etmiyorum,\u0026rdquo; dedi. Başka bir şey söyleyemedi. Söyleyecek, söyleyebilecek başka bir şey bulamadı; karanlıktı.\nKaranlık ilginç bir yerdi. Küçükken yalnız kaldığı sokaklarda öldürülebilirdi. Karanlık, suç işlemek için mükemmel bir ışıklandırma değil miydi? Belki de, odasındaki en ufak ışığı o yüzden istemiyordu. Belki de o yüzden diğer gözlerden bu kadar uzak kalmak istiyordu. Utanacağı, ayıplanacağı, günah olduğunu düşündüğü bir şey mi yapacaktı?\nKaranlık aydınlatıyordu. Bir suç işlenmişti. Beni affedin diye ağlamaya başladı.\nOnu sizden ben aldım. Çocuğunuzu ben aldım sizden. Onu ben öldürdüm. Kendim için. Beni affedin. Ellerimde onun kanı. Hayallerinizi onunla birlikte gömdüm. Katili benim, Evladınızın da, umutlarınızın da. Beni affedin. Bir katil olarak doğdum. Onu öldürmeyebilir miydim? Suçluyum. Bu suç ile yaşayabilir miyim? Affedin beni. Onun mezarıyım. Hayallerinizin kırıklığı. Hayat verebilir misiniz, Sizden hayat alana? Sevebilir misiniz bir caniyi, Canınız evladınızı sevdiğiniz kadar? Affedin beni. Size bunu nasıl yapabildim? Sizden onu nasıl alabildim? Üzgünüm. Gerçekten üzgünüm. Affedin beni.\nGözyaşları bittiğinde fark etti. Karanlıkta korktuğu ile göz göze gelmişti. Bir katille. Kendisiyle. Karanlıkta utanacagi bir şey yapmıştı. Birini öldürmüştü. Kendisini.\nO bir katildi, aynı zamanda katledilen. Kurbanın ve katilin yakınıydı. Cesetti, mezardı, taziye eviydi. Olay yeriydi, suç aleti, dedektifti. Mahkemeydi, heyetti, hakimdi. Suçtu, cezaydı. Mahkumdu, mapustu, gardiyandı. Tamamıydı. Paramparçaydı.\nKaranlıkta; bir annenin evladına olan hakaretleri, evladının katili için bir feryat olmuştu.\nKaranlıkta; bir annenin acımasız sözleri, kaybettiği evladının acısını taşımaya yetmeyecek gözyaşları olmuştu.\nKaranlıkta ışık kör olmuştu.\nAnne, \u0026ldquo;Sen benim evladım değilsin.\u0026rdquo; dedi.\nCeset herhangi bir tepki veremedi.\nKaranlık konuştu:\nEvet, ben onun katiliyim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/karanlik/","summary":"\u003cp\u003eKaranlık olsun istiyordu. Zifiri karanlık.\nGözlerinin açık mı kapalı mı olduğunu bilmeyecek kadar karanlık olsun istiyordu.\nKüçücük odası zaten az ışık alıyordu.\nO ışık, onu bir çözüm bulmaya zorladı ve aylar sonra gözünün önündeki cevabı o çatlaklar sayesinde gördü.\nİstediği karanlığa sonunda kavuşmuştu.\u003c/p\u003e","title":"Karanlık"},{"content":"What are you afraid of? I don\u0026rsquo;t know. What do you have to lose? My faith. What will happen? I will be out of control.\nNehrin aktığı yatak ve etrafı, Nasıl da canlı. Bir de onun kurumuş, terk edilmiş tarafı, Nasıl da yalnız, Her ikisi de hayatın birer parçası, Nehrin bir tarafında, Birini daha çok arzulayan, Diğer tarafında, İkisini aynı kefeye koyan, Parçalarım var. Nehrin farklı parçaları, Ama beraber değiller, Nehir değiller. İki nasıl bir olur? Kuru nasıl akar? Akan nasıl kurur? Bilmiyorum.\nWhat is so alive, Will not dry out suddenly, What is the taste of dry? The flavor of boring, slow, still? Will the dead dream of being alive?\nOne will always desire the other, Both will none.\nyoutube-music-artbat,dino-lenny-fading(afterlife)\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/rived-river/","summary":"\u003cp\u003eWhat are you afraid of? \u003cbr\u003e\nI don\u0026rsquo;t know. \u003cbr\u003e\nWhat do you have to lose? \u003cbr\u003e\nMy faith. \u003cbr\u003e\nWhat will happen? \u003cbr\u003e\nI will be out of control.\u003c/p\u003e","title":"Rived River"},{"content":"I\u0026rsquo;m in a sports session, and we\u0026rsquo;re trying to do a backflip. I keep only doing it halfway. I rise above the ground a little, but my leg doesn\u0026rsquo;t go fully behind my head. It lifts up, but I fall back down.\nAn instructor appears and explains some theory, saying things like, \u0026ldquo;Do this, do that.\u0026rdquo; They hold up a target for me to kick my leg toward, and I give it a try. Then, they leave.\nNow, on my own, I attempt the backflip again. I kick really hard and go up high—really high. At first, I\u0026rsquo;m scared. I\u0026rsquo;m in the air, thinking I\u0026rsquo;m going to fall, that I\u0026rsquo;ve done something wrong or dangerous. But I keep going with the flip, and suddenly, everything slows down.\nTime slows down so much that I\u0026rsquo;m in mid-air, completely off the ground, yet I feel entirely in control. It\u0026rsquo;s like a scene from a slow-motion movie. I can control my movements in the air. How is that possible?\nAs I begin to descend, I even signal to the people around me that I\u0026rsquo;m going to make a graceful, artistic landing. And I do, landing smoothly on the ground.\nWhat just happened? I\u0026rsquo;m amazed at what I\u0026rsquo;ve done, unable to believe it.\nFinally, I was awake.\nyoutube-music-malo-march-of-progress\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/backflip/","summary":"\u003cp\u003eI\u0026rsquo;m in a sports session, and we\u0026rsquo;re trying to do a backflip.\nI keep only doing it halfway.\nI rise above the ground a little, but my leg doesn\u0026rsquo;t go fully behind my head.\nIt lifts up, but I fall back down.\u003c/p\u003e","title":"Backflip"},{"content":"Standing without ground, Knowing without memory, Thinking without mind, Strength without power,\nFail me! Make me second! Show me better! Humiliate me! Take it away from me! Break me! Teach me who I am!\nRight or wrong, Good or bad, Happiness or sadness, Fear or safety, Don’t be their slave. Lie on the ocean, It will carry you— Freedom without choice.\nHow strong you are In your desires, How clever you are In your games, How creative In your defenses, How strategic In your attacks.\nHow fast you flee In my presence. Like a rat, Why do you run from me? Let me see who you are. You are what you are.\nWhat a painter, Drawing ugly as beautiful, What a storyteller, Narrating disgusting as tasty, What a guardian, Prisoning in colorful gardens— You are. Let me see you! You are what you are.\nYou are what you are. What use are you then? Let me see!\nyoutube-music-breitenstein-sand\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/let-me-see/","summary":"\u003cp\u003eStanding without ground, \u003cbr\u003e\nKnowing without memory, \u003cbr\u003e\nThinking without mind, \u003cbr\u003e\nStrength without power,\u003c/p\u003e","title":"Let Me See"},{"content":"Ben onları görüyorum. Ama onlar beni değil. Ben onlara özeniyorum. Ama onlar bana değil. Ben onları biliyorum. Ama kendimi?\nBir fareyim ben. Ben onları rahatsız ediyorum. Ama onlar beni değil. Ben yanlış yerdeyim, Ama onlar değil. Gündüz onlarla birlikteyim. Ama geceleri değil.\nBir fareyim ben. Ben de yiyorum. Ben de giyiniyorum. Ben de uyuyorum. Ben de çalışıyorum. Ben de yaşıyorum. Ama onların yaptığı gibi değil.\nBir fareyim ben. Ben onları arzuluyorum. Onlar benden iğreniyor. Onlar iştah açıcı, Ben ise degil.\nYalnız olduğumda da, Bu kadar iğrenç, Bu kadar tiksindirici, Bu kadar mide bulandırıcı, Bir fare miyim ben?\nBir fareyim ben. Ben bir fareyim.\nyoutube-music-gattaca-the-other-side\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ben-bir-fareyim/","summary":"\u003cp\u003eBen onları görüyorum. \u003cbr\u003e\nAma onlar beni değil. \u003cbr\u003e\nBen onlara özeniyorum. \u003cbr\u003e\nAma onlar bana değil. \u003cbr\u003e\nBen onları biliyorum. \u003cbr\u003e\nAma kendimi?\u003c/p\u003e","title":"Ben Bir Fareyim"},{"content":"I was so young, Innocent and ignorant, Incapable and incompetent.\nWould you ever have imagined this day? Coming here to meet you, A piece of you still living in this place.\nHow brave you were. You did many things right. Some were brighter and better. Thank you for all of that. Thank you.\nThe place has changed, And so have you, he said.\nHow insecure you were. How confident you are now.\nI decided to come here then. I decided to come here now.\nThank you for coming here. Thank you for visiting me.\nHow stuck you were. How free you are now.\nThank you for accepting me. Thank you for all you gave and provided.\nYou didn’t know what you were looking for, And you don’t know what you’ve found.\nI miss you. I am always here.\nLinkoping University, 2024\nyoutube-music-kent-var-ar-vi-nu\n10 years ago, early in the morning, in the same location, while drinking the same coffee from the same shop. The breeze, the smell, the chill, the greenness, the calmness that I felt. That feeling, I still carry with me after years, only to get glimpse of it here and there.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/then-and-now/","summary":"\u003cp\u003eI was so young, \u003cbr\u003e\nInnocent and ignorant, \u003cbr\u003e\nIncapable and incompetent.\u003c/p\u003e","title":"Then and Now"},{"content":"What have I done to deserve this?\nRelax. You are safe. You are safe with me. I watch you. I watch over you.\nI don\u0026rsquo;t watch to judge. Be yourself. Be yourself with me. It is only you and me. We are both alone.\nI don\u0026rsquo;t know if I deserve this. There is no deserving. There is only this. Only experience.\nI feel guilty. As if I\u0026rsquo;m doing something wrong. There is no wrong, Where this is coming from. Only beauty. Experience it.\nHow can it be? Don’t I deserve punishment For doing something bad? How powerful you are! How blind!\nThe still lake spoke to me.\nyoutube-music-krankbrother-obscure-visions\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/still-lake/","summary":"\u003cp\u003eWhat have I done to deserve this?\u003c/p\u003e","title":"Still Lake"},{"content":"Güneşin doğmasını bekliyorum. İzliyorum.\nUzun uzun giden elektrik telleri. İleride rüzgar gülleri dönüyor. Trenler akıyor rayların üzerinde, Gökyüzünde uzaklarda uçaklar var, Birkaç tane de kuş var, uçuyorlar. Evlerin çatıları, Ağaçların tepesi görünüyor.\nNe kadar güzel. Bunları bu kadar uyumlu yapan ne?\nBir gözün gördüğünü, İki göz göremez. Bir elin yaptığını, İki el yapamaz.\nYıllarca gittim, Evlerinin önünde oturdum bekledim, O kızların. Görünmelerini ve kaybolmalarını, Bir günden diğerine, Birinden diğerine. Ne yapıyordum? Bana onu yaptıran neydi?\nŞimdi de geliyorum, Oturuyorum ve bekliyorum, O güneşin, Doğmasını ve batmasını, Ne yapıyorum? Bana bunu yaptıran ne?\nO insanlar güneşim miydi? Güzel mi güneş? Güneş mi güzel? Yoksa kafam mı?\nYan yana gelemedik hiç, Aradaki mesafeleri aşamıyordum, Onlara ulaşamıyordum, Dokunamıyordum onlara. Onlar bana nasıl dokunabiliyordu, O kadar mesafeden?\nİki gözümle, İki görüyorum, İki elimle, Tek yapamıyorum.\nBir tavşan görüyorum, Ormanın dışına çıkmış, Güneşleniyor, Benimle aynı şeyi yapıyor. Evet, Benimle aynı şeyi yapıyor.\nyoutube-music-steve-levi-yes\nyoutube-music-solomun-someones-story\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/gunes-ve-guzel/","summary":"\u003cp\u003eGüneşin doğmasını bekliyorum. \u003cbr\u003e\nİzliyorum.\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eUzun uzun giden elektrik telleri. \u003cbr\u003e\nİleride rüzgar gülleri dönüyor. \u003cbr\u003e\nTrenler akıyor rayların üzerinde, \u003cbr\u003e\nGökyüzünde uzaklarda uçaklar var, \u003cbr\u003e\nBirkaç tane de kuş var, uçuyorlar. \u003cbr\u003e\nEvlerin çatıları, \u003cbr\u003e\nAğaçların tepesi görünüyor.\u003c/p\u003e","title":"Güneş ve Güzel"},{"content":"Why are they fighting? What can\u0026rsquo;t they share? Why are they against each other When they can support one another? How can they not see it?\nMouth opens, Involuntarily, Forcibly.\nWhy don\u0026rsquo;t you eat When you have all this? How is this preferable To all you could enjoy? How? One is poor and unfortunate; Then what are you?\nMouth opens, Involuntarily, Forcibly.\nAre you scared? Are you shocked? Are you amazed? Mouth stays open.\nWill you eat something? Are you hungry?\nWill you say something? Are you speechless?\nIs it being filled By getting emptied?\nOpen mouth, Are you an entry or an exit, Of beautiful or ugly things?\nJaw is held long, After it drops. Closed only When tired.\nCan silence speak? It just did.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/open-mouth/","summary":"\u003cp\u003eWhy are they fighting? \u003cbr\u003e\nWhat can\u0026rsquo;t they share? \u003cbr\u003e\nWhy are they against each other \u003cbr\u003e\nWhen they can support one another? \u003cbr\u003e\nHow can they not see it?\u003c/p\u003e","title":"Open Mouth"},{"content":"Oturuyorum. İzliyorum. Bir hiçim, Etrafımdaki insanlar, Ve olaylar için. Hiçbir anlamım, Hiçbir değerim yok. Ne ne olduğumu, Ne ne yaptığımı biliyorlar. Oysaki onlar nerede olduklarını, Kimlerle olduklarını, Ne yaptıklarını biliyor görünüyorlar.\nBinaların oluşturduğu boşlukta, Başka bir yapının etrafında toplanmışlar, Birileri buraya yem atmış gibi, Balıklar geliyor ve gidiyor, Birbirlerini tanıyanlar, Birbirine düşman olanlar var. Hepsi farklı, Ama aynı şeyi yapıyorlar.\nOyalanıyorlar gibi görünüyor, Bir şeyi mi bekliyorlar, Bekledikleri şeyi biliyorlar mı? Zaman mı öldürüyorlar? Zaman mı onları?\nHepsinin bir uğraşı var, Çok ilginç, Nasıl bu kadar eminler, Ne yaptıklarını, Niye yaptıklarını gerçekten biliyorlar mı? Bu gösteriyi izlemek için, Ben bilet aldım mı?\nBir bebek görüyorum, Bebek arabasında, Benimle aynı şeyi yapıyor, Ben, görünüşte, tek başıma, O annesine emanet, Onun kelimeleri yok henüz, Ben varmış gibi yapıyorum. O an, Iki ayna birbirine bakıyor.\nO annesiyle varoluyor, Ya ben?\nBir anlığına, Gördüğüm insanlardan biri oluyorum, O da benim için aynı şeyi düşünüyor. Pazar yerinde ben ne arıyorum?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/pazar-yeri/","summary":"\u003cp\u003eOturuyorum. \u003cbr\u003e\nİzliyorum. \u003cbr\u003e\nBir hiçim, \u003cbr\u003e\nEtrafımdaki insanlar, \u003cbr\u003e\nVe olaylar için. \u003cbr\u003e\nHiçbir anlamım, \u003cbr\u003e\nHiçbir değerim yok. \u003cbr\u003e\nNe ne olduğumu, \u003cbr\u003e\nNe ne yaptığımı biliyorlar. \u003cbr\u003e\nOysaki onlar nerede olduklarını, \u003cbr\u003e\nKimlerle olduklarını, \u003cbr\u003e\nNe yaptıklarını biliyor görünüyorlar.\u003c/p\u003e","title":"Pazar Yeri"},{"content":"I am not helpless. I can do this.\nI will be a slave When I am free. I will be a friend When an enemy. I will come When I go enough. Let me go!\nWhat do I need, Other than breath? What do I need, Other than bread? Let me go!\nThe world is happening, With or without me. Let me go!\nNatural found only in nature: Food, human, art. Let me go!\nYour limitations are not mine. The sky is my roof. Change is my energy. The unknown is what I know. Let me go.\nThis is not a journey of Who I know, Who knows me, What I know, How they know me. Let me go!\nA mistake Is not a sin for me. A failure Is not the end of my world. An uncertainty Is not a source of my fear. Everything else but my last breath Is an opportunity for me. Let me go.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/let-me-go/","summary":"\u003cp\u003eI am not helpless. \u003cbr\u003e\nI can do this.\u003c/p\u003e","title":"Let Me Go"},{"content":"Dance!\nWhere is the floor? What are the moves?\nOn a trampoline, Jump! Jump higher!\nWave the ocean like a blanket, Ride the mountains, Fly over the birds, Be a friend to the sun, Leave the earth, Be inspired by the moon.\nHe is always the same, Clouds flavor him, Earth is the one Making day and night.\nKnow while on the floor, There is A start and a stop, But no such thing Known to him.\nRain is from him, But it is not for him, Flood and fruit are from him, But not for him, Good and bad are from him, But they are not for him. You are given both, Hell and heaven, Take what you will.\nThe way to heaven Is from hell, Light won\u0026rsquo;t be known Without dark. Fear is the price For peace. Give it away, The one costly. The other one Comes for free.\nyoutube-music-breitenstein-sand\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/movement/","summary":"\u003cp\u003eDance!\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eWhere is the floor? \u003cbr\u003e\nWhat are the moves?\u003c/p\u003e","title":"Movement"},{"content":"What is so beautiful about emptiness? Silence, Loneliness, Darkness, Hunger,\nA city before waking up, A forest before going to sleep, Sky at dawn, Sun at rise, Stillness, Travelling.\nThey are pregnant, To something.\nMind overwhelmed with, Unknown, uncertain, and uncontrolled. Causes, Fear, anxiety, and chaos.\nHeart welcomes with, Curiosity, faith, and submission. Gives, Love, hope, and peace.\nEmptiness is a womb. Emptiness is whole.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/emptiness/","summary":"\u003cp\u003eWhat is so beautiful about emptiness? \u003cbr\u003e\nSilence, \u003cbr\u003e\nLoneliness, \u003cbr\u003e\nDarkness, \u003cbr\u003e\nHunger,\u003c/p\u003e","title":"Emptiness"},{"content":"With all the precision, He had in his coffee cup, He positioned his headphones. Holding his pen, Now he is ready.\nHe could engineer his art, But couldn\u0026rsquo;t art his engineering.\nThe blood will flow. From the heart, Or from the mind. Who could stop it? Only the one who gave life to it. One will beat the music, The other will juggle the thoughts. Body will be their pen, and when whole, They start dancing. They don\u0026rsquo;t flow, They are the flowing. What a show! Am I the only audience? How can this be only for me?\nWho will break sooner? Are you all ready? How can it be a whole, When all open? Can open be broken? Upside down is the game, Tables are not turn, But all thrown! A hungry bear don\u0026rsquo;t play, But a played soul is full.\nyoutube-music-joris-voorn-genova\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-dance/","summary":"\u003cp\u003eWith all the precision, \u003cbr\u003e\nHe had in his coffee cup, \u003cbr\u003e\nHe positioned his headphones. \u003cbr\u003e\nHolding his pen, \u003cbr\u003e\nNow he is ready.\u003c/p\u003e","title":"the dance"},{"content":"Mühendis olduğumu düşünmüştüm.\nKodumu şiir gibi yazarım,\nProblemlere sunduğum çözümler,\nSanat eserlerim olur demiştim.\nTakım oyuncusu olmak istemiştim,\nBaşkalarının sanatının, sanatsızlığının,\nEseri olmuşum oysaki.\nEğer olacaksam birinin,\nEli, ayağı ve ağzı,\nBu sen mi olacaksın?\nNe kadar da büyüksün?\nNe kadar da güçlü?\nSen kiminsin peki?\nElliği, ayaklığı, ağızlığısın.\nPutperestlere tapanlar,\nKomik mi geliyor sana?\nAynada baktın mı kendine?\nYoksa sadece,\nDiğerlerinde mi gördün kendini?\nÇirkinliğin bulaşıyor,\nElin, ayağın, ağzın olduğumda.\nTemiz olan sen değilsin,\nGüçlü olan da,\nBüyük olan da,\nAynan yalan söylüyor sana.\nKendime sahip olduğumda,\nKendimi kime emanet edeceğim,\nBen bilirim.\nKimin sanatının,\nEli, ayağı ve ağzı,\nKimin sanatçısı olacağımı,\nBen bilirim.\nyoutube-music-theydream-revolt\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/el-ayak-agiz/","summary":"\u003cp\u003eMühendis olduğumu düşünmüştüm.\u003cbr\u003e\nKodumu şiir gibi yazarım,\u003cbr\u003e\nProblemlere sunduğum çözümler,\u003cbr\u003e\nSanat eserlerim olur demiştim.\u003cbr\u003e\nTakım oyuncusu olmak istemiştim,\u003cbr\u003e\nBaşkalarının sanatının, sanatsızlığının,\u003cbr\u003e\nEseri olmuşum oysaki.\u003c/p\u003e","title":"El, Ayak, Ağız"},{"content":"Suç işleyeceğim yeri buldum. İşleyeceğim suçu bilmiyorum, Ne suç işleyeceğimi bilmiyorum. Beceriksiz bir katilim,\nSevişeceğim yeri bilmiyorum, Sevişeceğimi bilmiyorum, Beceriksiz bir aşığım,\nTartışacağım konuyu bilmiyorum, Tartışacaklarımı da bilmiyorum, Beceriksiz bir felsefeciyim,\nYöneteceklerimi de bilmiyorum, Nasıl yöneteceğimi de, Beceriksiz bir politikacıyım,\nBildiğim tek şey, Bildiğimde biliyorum, Vardığımda biliyorum, Gördüğümde biliyorum.\nBu nasıl bir yolculuk? Bu nasıl bir kaybolmuşluk? Yolculuğu yapan kim? Rehber kim? Yol hangisi?\nNe aradığımı bilmiyorum, Hangi yöntem ile arayacağımı da, Bildiğimi biliyorum. Bildiğimde biliyorum. Hisettiğimde biliyorum.\nGözyaşları gidenler için değil miydi? Beraberinde getirdikleri ne peki? Gelen kim, giden kim peki? Bilmiyorum. Bilmiyorum.\nBen mi sana geliyorum? Sen mi beni kendine götürüyorsun? Daha iyisini bilmediğimden, Adına ilham diyorum şimdi,\nSenin bana yaptırabileceklerinden, Benim senin için yapabileceklerimden, Korkuyorum.\nAyna sen misin? Ben miyim? Bilmiyorum. Peki yansıyanlar? Her biri başka güzellik.\nyoutube-music-ługość-dźwięku-samotności\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ilham/","summary":"\u003cp\u003eSuç işleyeceğim yeri buldum. \u003cbr\u003e\nİşleyeceğim suçu bilmiyorum, \u003cbr\u003e\nNe suç işleyeceğimi bilmiyorum. \u003cbr\u003e\nBeceriksiz bir katilim,\u003c/p\u003e","title":"ilham"},{"content":"Bu bir isyan değil. Bu bir kabuldür. Bu bir başkaldırı değil, Bu teslimiyettir. Bu gözyaşları çaresizliğim değil, Bu senin çarendir. Bu bir gidiş değil, Bu bir geliş. Bu senin yokluğun değil, Bu senin varlığındır. Bu benim büyümem değil, Bu senin büyüklüğündür. Bu benim hak etmem değil, Bu senin rızandır. Bu benim değil, Bu senin sevgindir.\nyoutube-music-ługość-dźwięku-samotności\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bu/","summary":"\u003cp\u003eBu bir isyan değil. \u003cbr\u003e\nBu bir kabuldür. \u003cbr\u003e\nBu bir başkaldırı değil, \u003cbr\u003e\nBu teslimiyettir. \u003cbr\u003e\nBu gözyaşları çaresizliğim değil, \u003cbr\u003e\nBu senin çarendir. \u003cbr\u003e\nBu bir gidiş değil, \u003cbr\u003e\nBu bir geliş. \u003cbr\u003e\nBu senin yokluğun değil, \u003cbr\u003e\nBu senin varlığındır. \u003cbr\u003e\nBu benim büyümem değil, \u003cbr\u003e\nBu senin büyüklüğündür. \u003cbr\u003e\nBu benim hak etmem değil, \u003cbr\u003e\nBu senin rızandır. \u003cbr\u003e\nBu benim değil, \u003cbr\u003e\nBu senin sevgindir.\u003c/p\u003e","title":"Bu"},{"content":"Daha önce birçok yerden gittim, Şehirlerden, ülkelerden, Mahallelerden, okullardan, Evlerden, işyerlerinden, Arkadaşlardan, sevgililerden, Ailemden. Kendimden gittiğim oldu mu hiç?\nKorkuyorum, Kendimden gitmekten. Ben sadece kendime ait değilim, Ben senin olmuşum, Ben diğerinin olmuşum. Ben deli olduğumda, Sana olmuşum.\nKorkuyorum, Kendimden gitmekten. Seni kaybetmekten değil, senin için üzülüyorum. Dedim ya, deli olmaktan değil, Deli görünmekten korkuyorum. Delirmekten değil, sana deli görünmekten korkuyorum. Kendimden gittiğim zaman, Sana kendimi veremiyorum.\nÜzüldüğümü biliyorum, Diğer yerlerden gitmekten. Üzüleceğim için gitmek istemedim, Biliyorum, o yerlerden.\nBu sefer, korkuyorum. Kendimden gitmekten. Korkuyu biliyorum, Gitmek istiyorum bildiğim yerlerden, Gidiyorum kendimden.\nNeden gittim ben o yerlerden? Gitmek istediğimi düşündüm, Bildiğim yerlerden. Gidiyorum kendimden.\neinmusik-wormhole\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kendimden-gidiyorum/","summary":"\u003cp\u003eDaha önce birçok yerden gittim, \u003cbr\u003e\nŞehirlerden, ülkelerden, \u003cbr\u003e\nMahallelerden, okullardan, \u003cbr\u003e\nEvlerden, işyerlerinden, \u003cbr\u003e\nArkadaşlardan, sevgililerden, \u003cbr\u003e\nAilemden. \u003cbr\u003e\nKendimden gittiğim oldu mu hiç?\u003c/p\u003e","title":"Kendimden Gidiyorum"},{"content":"Onlara sormadılar. Söylediler. Evleneceksiniz dediler.\nErkek olan evlenmek istemedi. Sebepleri önemli miydi?\nKadın olan evlenmek istemedi. Sebepleri önemli miydi?\nErkek olan kabul etti, babasına olan saygısından mı?\nKadın olan kabul etti, babasına olan sevgisinden mi?\nEvlendiler. Oynadılar. Oyun başladı.\nGün geldi, Erkek olan kadına sormadı, söyledi. Emretti. Görsün istiyordu. O da hayır demişti, ama ne olmuştu? Hayır demesinin hiçbir işe yaramadığını görsün istiyordu. O durumda olmanın ne demek olduğunu bilsin istiyordu.\nGün geldi, Erkek olan çocuklarına sormadı, söyledi. Emretti. Demek ki bana saygınız yok sorusuna maruz bıraktı. Görsün istiyordu. O da hayır demişti, ama ne olmuştu? Hayır demelerinin değersizliğini, çaresizliğini görsünler istiyordu.\nKendi babasının ona veremediği her şeyi, o çocuklarına veriyordu. Kendi babasının ondan aldığı her şeyi, o da çocuklarından alıyordu. Çocukları ve eşi, onu ancak ve ancak aynı duruma düştüklerinde anlayabilirdi.\nGün geldi, Kadın olan erkeğe hayır dedi. Demeye çalıştı. Demek ki beni sevmiyorsun sorusuna maruz kaldı. Görsün istiyordu. O da hayır demişti, ama ne olmuştu? O durumda olmanın ne olduğunu bilsin istiyordu.\nGün geldi, Kadın olan çocuklarına hayır dedi. Onları reddetti. Görsün istiyordu. O da hayır demişti, ama ne olmuştu? Hayır denildiğinde ne hissedildiğini görsünler istiyordu.\nKendi babasının ona veremediği her şeyi, o çocuklarına veriyordu. Kendi babasının ondan aldığı her şeyi, o da çocuklarından alıyordu. Çocukları ve eşi, onu ancak ve ancak aynı duruma düştüklerinde anlayabilirdi.\nÇocukları büyüdüler, onlar da oyunu oynamak istedi.\nBabalarına hayır dediler. Babalarının öfkesi çocuklarına korku olarak yansıdı. Korkularından evet dediler. Korku ve nefret; saygı ve sevgi olarak yansıdı.\nAnnelerine hayır dediler. Annelerinin üzüntüsü çocuklarına suçluluk olarak yansıdı. Suçluluklarından evet dediler. Suçluluk ve nefret; kabul ve sevgi olarak yansıdı.\nOyunu kurallarına göre oynadılar. Herkes oyunu aynı şekilde öğrenmişti: büyüklerinden. Büyüklerimiz doğru bilir, Büyüklere sevgi ve saygı boşuna mı demişler?\nOyunbozan biri yok mu bu diyarda? Bu oyundaki nefreti sevgiye, Bu oyundaki suçluluğu kabule ve affa? Bu oyundaki korkuyu cesarete dönüştürecek biri? Nerede bu terbiyesiz, saygısız oyunbozan?\nyoutube-music-soul-button\u0026amp;rustboy-crescendo\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/oyunbozan/","summary":"\u003cp\u003eOnlara sormadılar. Söylediler. Evleneceksiniz dediler.\u003c/p\u003e","title":"oyunbozan"},{"content":"Güneşe doğ diyemezsin, Güneşe bat da diyemezsin. Güneşe ulaşamazsın. Güneşe dokunamazsın. Ben güneşim.\nÇiçeğe aç diyemezsin, Çiçeğe kapan da diyemezsin. Ben çiçeğim.\nDünyaya dön diyemezsin, Dünyaya dönme de diyemezsin, Ben dünyayım.\nKalbine at diyemezsin, Kalbine atma da diyemezsin, Ben kalbinim.\nDağa git diyemezsin, Dağa gel de diyemezsin, Ben dağım.\nNehire ak diyemezsin, Nehire akma da diyemezsin, Ben nehirim.\nRüzgara es diyemezsin, Rüzgara esme de diyemezsin, Ben rüzgarım.\nYağmura yağ diyemezsin, Yağmura yağma da diyemezsin, Ben yağmurum.\nİstediğine istediğini diyebilirsin, Ben sen değilim.\nyoutube-music-oliver-koletzki-pleasure-of-the-very-first-time\n[english translation]\nYou cannot say to the sun: rise! You cannot say to the sun: set! You cannot reach the sun. You cannot touch the sun. I am the sun.\nYou cannot say to the flower: bloom! You cannot say to the flower: fade! I am the flower.\nYou cannot say to the earth: turn! You cannot say to the earth: do not turn! I am the earth.\nYou cannot say to your heart: beat! You cannot say to your heart: do not beat! I am your heart.\nYou cannot say to the mountain: go! You cannot say to the mountain: come! I am the mountain.\nYou cannot say to the river: flow! You cannot say to the river: do not flow! I am the river.\nYou cannot say to the wind: blow! You cannot say to the wind: do not blow! I am the wind.\nYou cannot say to the rain: rain! You cannot say to the rain: do not rain! I am the rain.\nYou can say whatever you want to whoever you want, I am not you.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/diyemezsin/","summary":"\u003cp\u003eGüneşe \u003cem\u003edoğ\u003c/em\u003e diyemezsin, \u003cbr\u003e\nGüneşe \u003cem\u003ebat\u003c/em\u003e da diyemezsin. \u003cbr\u003e\nGüneşe ulaşamazsın. \u003cbr\u003e\nGüneşe dokunamazsın. \u003cbr\u003e\nBen güneşim.\u003c/p\u003e","title":"diyemezsin"},{"content":"This is a war, Not an attack, But a stance of defense, What am I to defend? Something which is mine, and only mine.\nI don’t know my territory, I don’t know how to defend either, Neither do I know the attackers. There is only one thing I know: When I am under attack. Be my guide. Be my light. I am ready to follow.\nYou are my birthright, You are not given, You cannot be taken either, You have been taken at times, I love you with your scars, Be my guide, Be my light, I am ready to follow.\nI was a rebel, I fought my battles, That was only crawling, I am to be a warrior now, I am to fight only one war, I am to start walking now, Be my guide, Be my light, I am ready to follow.\nI am happy that we finally met, Face to face, I am happy to see and hear you, Be my guide, Be my light, Let\u0026rsquo;s go.\nyoutube-music-oliver-koletzki-pleasure-of-the-very-first-time\n[turkish translation]\nBu bir savaş, Saldırı değil, Ama savunma duruşu, Ben neyi savunacağım? Benim olan bir şeyi, ve sadece benim.\nKendi bölgemi bilmiyorum, Nasıl savunacağımı da bilmiyorum, Saldırganları da tanımıyorum. Bildiğim tek bir şey var: Saldırı altında olduğum zaman. Rehberim ol. Işığım ol. Takip etmeye hazırım.\nSen benim doğuştan hakkımsın, Verilmedin, Alınamazsın da, Zaman zaman alındın, Seni yaralarınla seviyorum, Rehberim ol, Işığım ol, Takip etmeye hazırım.\nBen bir asi idim, Çarpışmalarımı savaştım, O emeklemeydi, Artık bir savaşçı olacağım, Sadece tek bir savaşa katılacağım, Artık yürümeye başlayacağım, Rehberim ol, Işığım ol, Takip etmeye hazırım.\nSonunda tanıştığımız için mutluyum, Yüz yüze, Seni gördüğüm ve duyduğum için mutluyum, Rehberim ol, Işığım ol, Hadi gidelim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/this-is-a-war/","summary":"\u003cp\u003eThis is a war, \u003cbr\u003e\nNot an attack, \u003cbr\u003e\nBut a stance of defense, \u003cbr\u003e\nWhat am I to defend? \u003cbr\u003e\nSomething which is mine, \u003cbr\u003e\nand only mine.\u003c/p\u003e","title":"this is a war"},{"content":"I arrived in this new place some time ago. I was rooted at this place then. Day after day, my roots have grown deeper into this land. I became increasingly emotionally involved and invested. I was affected by its air, light, and water in this environment. In return, I also affected the environment by providing shade, delicious fruits, and more. However, my leaves started scattering dirt all over the place, causing a mess.\nI will soon leave for somewhere else. I will be rooted in another place. The same cycle will continue in the next place. This story has already repeated many times.\nNow I find myself in the middle of two places. What an opportunity! It\u0026rsquo;s both scary and exciting. Uncertainty makes me uncomfortable, yet the unknown also fills me with anticipation. My roots have grown deeper than ever, making it harder for me to leave.\nMy wings have grown larger than ever; they will carry me away. Once the decision to leave is made, I am no longer rooted at the current place. I am unaffected by its air, light, water, and pollution. I have no desire to impact my current environment, either positively or negatively.\nI am surprised. I am amazed. I am not a rooted tree but a flying bird now. I have no roots. I am flying over the place, observing. This realization makes me wonder:\nWhen did I forget that I will die eventually anyway?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-flying-tree/","summary":"\u003cp\u003eI arrived in this new place some time ago. I was rooted at this place then.\nDay after day, my roots have grown deeper into this land.\nI became increasingly emotionally involved and invested.\nI was affected by its air, light, and water in this environment.\nIn return, I also affected the environment by providing shade, delicious fruits, and more.\nHowever, my leaves started scattering dirt all over the place, causing a mess.\u003c/p\u003e","title":"a flying tree"},{"content":"\u0026ldquo;We are leaving. You are all coming with me,\u0026rdquo; he announced his order.\n\u0026ldquo;Where are you taking us? Where is that place? Why are you taking us to such a faraway place?\u0026rdquo; she asked, her face shocked and punched with frustration. She protested; her face was her poster.\nHe was so sure of himself. He just let them know what was going to happen, to them, by his decision.\n\u0026ldquo;I have my family, my relatives, my siblings, my life here. Why are you taking us somewhere we don\u0026rsquo;t even know the name of?\u0026rdquo; Her last breaths before death were spent in negotiation with God.\nHe didn\u0026rsquo;t repeat himself. The decision was made. There was no space for more talking, now only action! He was going to take his clothes, his fridge, and his family members with him. All had the same value to him; all were the same to him. All were his things. All were for him.\nShe just sat in her desperation. Like a zoo animal, in a box. Like a wild one. She could destroy the world, a world that she couldn\u0026rsquo;t reach, behind invisible bars. Her life was being taken away from her. Right there. In front of her. She couldn\u0026rsquo;t do anything. Nothing. Asking didn\u0026rsquo;t help. Negotiating didn\u0026rsquo;t help. Begging neither. She could only cry. She needed a pool of comfort that nobody could take away from her.\nHe, the strongest, watched her. He was seeing something different than what she was experiencing. He was laughing. He was the happiest. Her tears reflected in his smiling teeth. Her tears were blood around the mouth of a feasting predator. He was the king of the forest. He was the only one surviving today.\nHow could it be? How was this possible? How could you be so cruel, the strong one? Why are you destroying worlds while you could build them? How could you laugh while another suffers? How could another\u0026rsquo;s suffering be the source of your joy? How could you make another suffer for your own joy?\nHe wore his laugh as a medal of high achievement. He washed himself in her tears. He was the strongest one. His will was all there it was. He did exactly what he desired. He was untouchable, unstoppable. How strong are you, the river!\nShe, the other strongest, watched him. She was seeing something different than what he was experiencing. She was disgusted. She turned her face away from him. Her heart was blocked at that moment, like one holds their nose for bad smell. How could you lock your own self? How could you prison your own self? How could you live while your heart can\u0026rsquo;t breathe anymore?\nHow could it be? How was this possible? How could you be so frozen, the other strong one? Why are you carrying the worlds on your shoulders while you could walk over them? How much more can you endure? Why are you living another\u0026rsquo;s life while you could live your own? Where are your teeth?\nShe wore her tears. She drowned herself in her tears. She was the strongest one. Her will was none. She did exactly the opposite of what she desired. She was unreachable, unmovable. How strong are you, the mountain!\nDo something! Don\u0026rsquo;t just laugh, the strongest one. Do something! Don\u0026rsquo;t just cry, the strongest one. Both of you, do something. I am begging you.\nHe was not strong, his anger was strong. She was not strong, her fear was strong. How human they were, how human. Neither had a choice, they were both powerless. Both equally human, both equally disgusting.\nHow come they are perceived differently then? How human am I? Do I have a choice? Can I have a choice in this?\nyoutube-music-einmusik-arrival\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-strongest-ones/","summary":"\u003cp\u003e\u0026ldquo;We are leaving. You are all coming with me,\u0026rdquo; he announced his order.\u003c/p\u003e","title":"the strongest ones"},{"content":"A small child plays, His father is upset with something, He beats his son, The son is probably filled with anger, Neither him nor his anger can escape,\nA smaller child plays, His big brother upsets him, The big brother locks himself behind a door, Now smaller child is filled with anger, Neither him nor his anger can escape,\nThe smallest is stupid, He does not know how to play the game, How could the weakest find weaker? He will be sitting in front of a locked door, For years, keep knocking on. What else one can do in front of a locked door?\nHe is sitting in front of a locked door, His vulnerability becomes his prison, His inaction becomes his weight, His weakness becomes his meditation, What could he do?\nThe power is sometimes physical, Financial, social, political, Hierarchical, emotional and moral. Other times a locked door, Is there any other form of power?\nHe sees what others do, That does not look appealing, He does not accept what they do, He can not be the thing he rejects, Does the locked door hold what he needs?\nWhat a coward, What a lazy What a weak, What a powerless What a helpless person, He thinks he is, Now he is beating himself up, By using power of words, In another way, becoming what he rejected, What a human!\nHe is disgusted by what is behind the door, He turns his face, He needs something different, He is the one sitting in front of the door, Not behind the locked door, He realises.\nThis realisation changes his perception, He is not imprisoned but free. He is not a coward but a courageous one. He is not restricted but expansive. He is not made of iron but cotton.\nHe will reach beyond the locked door, When he distance himself enough, One day he will not see the locked door anymore, That\u0026rsquo;s when he will see himself clearly. That\u0026rsquo;s when he will see others clearly.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/locked-door/","summary":"\u003cp\u003eA small child plays, \u003cbr\u003e\nHis father is upset with something, \u003cbr\u003e\nHe beats his son, \u003cbr\u003e\nThe son is probably filled with anger, \u003cbr\u003e\nNeither him nor his anger can escape,\u003c/p\u003e","title":"locked door"},{"content":"I am on the edge of the bridge, I taste the gun in my mouth, I am counting the pills in my hand, I am looking at the train rails, I feel the coldness of the steel on my arm,\nWhat a point to be! What a place to be! How did I get here? What took me here?\nSuicide as an option, Who would have thought it? Suicide with multiple forms, Who could imagine it? Closing a door without its key, Who knew could add to the list?\nWho am I killing? Which world am I giving up on? What causes me this pain? What motivates me?\nThis must only be a fantasy, Why does it scare me then?\nI am holding the doorknob, I am one door away from my birth, One door away from my death, There are not two opposites, But the same.\nOne who does not react to anything, No other force than its own, Who is that? Is one who is defeated? Is one who is victorious?\nI don\u0026rsquo;t want to do any of this, One says, Is it someone giving up on life? Or is it someone making a claim on life?\nOne who is not moved by anything, Is it a coward? Or is it a hero?\nI walk and walk, Day and night, Dark and light, I see faces, I see trees, All mute, All deaf. Why is there nobody?\nSuicide is a choice, Where freedom is not, Suicide is a decision, Where breathing is not, Suicide is existing, Where one does not.\nI am leaving, Where I do not feel living. Because I love living. I made a choice, Now I am breathing.\nyoutube-music-stereo-express-the-gates-of-babylonia\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/leaving-and-living/","summary":"\u003cp\u003eI am on the edge of the bridge, \u003cbr\u003e\nI taste the gun in my mouth, \u003cbr\u003e\nI am counting the pills in my hand, \u003cbr\u003e\nI am looking at the train rails, \u003cbr\u003e\nI feel the coldness of the steel on my arm,\u003c/p\u003e","title":"leaving and living"},{"content":"Bir anlamsızlık gelir, Karın her yerini sarması gibi, Vücudunu kaplar bütünüyle, Kar topu oynarsın anlamsızlıkla, Toparlar bir bütün yapar, Tekrar atarsın üzerine,\nÇığ kadar güçlüsün çoğaldığında, Kar kadar güçsüzsün eridiğinde, Su da öyle değil mi? Bir damla ve bir okyanusta, Ben neden farklı olayım ki?\nKar da korkuyor mudur, Kimsenin dokunmadan kaybolmasından, Su da güçlü hissediyor mudur kendini, Kimsenin okyanusa dokunamamasından,\nSu kar oluyor, Kar da su, Kardan adam nasıl oluyor? Onu kim yapıyor?\nGözyaşları mıdır eriyen kar? Gözyaşları mıdır karı eriten? Kar ve su birbirlerini kovalıyor, Anlam ve anlamsızlık da, Kardan adam izliyor.\nyoutube-music-kolsch-grey\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kardan-adam/","summary":"\u003cp\u003eBir anlamsızlık gelir, \u003cbr\u003e\nKarın her yerini sarması gibi, \u003cbr\u003e\nVücudunu kaplar bütünüyle, \u003cbr\u003e\nKar topu oynarsın anlamsızlıkla, \u003cbr\u003e\nToparlar bir bütün yapar, \u003cbr\u003e\nTekrar atarsın üzerine,\u003c/p\u003e","title":"kardan adam"},{"content":"I am sitting over a landscape, I create these mountains, And they are my memories, I create these rivers, And they are my emotions, I create these clouds, And they are my thoughts.\nI travel to the other places, I create these countries, In the past and the future, located they are, I visit their landscapes in the present, too.\nI build this world I live in, I had volcanic explosions, I had earthquakes and tsunamis, I also destroy this world I live in,\nAm I god of my own world, then? If only a fool I was. Who am I then? I am watching you sitting over a landscape, Who are we then? Who is asking?\nI will never be what, I would say, I am, Not even this one. Isn\u0026rsquo;t that beautiful? Not even this one.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/landscape/","summary":"\u003cp\u003eI am sitting over a landscape, \u003cbr\u003e\nI create these mountains, \u003cbr\u003e\nAnd they are my memories, \u003cbr\u003e\nI create these rivers, \u003cbr\u003e\nAnd they are my emotions, \u003cbr\u003e\nI create these clouds, \u003cbr\u003e\nAnd they are my thoughts.\u003c/p\u003e","title":"landscape"},{"content":"Sabah trafikteyim. Evin önünde pazar olduğu için ve okula bir sürü öğrenci araç ile bırakıldığı için kalabalık bir durum var. Yolda bekliyorum arabada, yerim sıcak, etrafıma bakıyorum. Yolun ilerisinde, diğer şeritte, çocuklarını bırakan bazı arabalar, dönüp trafik olan taraftaki kuyruğa giriyorlar. Onlar araya girdikçe benim arabam hiç ilerlemiyor, aslında en arkaya gitmeleri gerekiyor. Sinirlendiğimi fark ediyorum. Bazılarının arkaya gittiğini de görüyorum, benim önüme geçmeye çalışırlarsa yol vermeyeceğimi hayal ediyorum.\nÖfkem kalabalıklaşmaya devam ediyor, zihnimdeki trafik öfkem olmaya başlıyor. Biraz sonra arabam ilerlemeye devam ediyor. Kavşağa yaklaşıyorum, orada kavşağın içinde olan başka bir araba bana yol veriyor. Teşekkür ederek kabul ediyorum. Benim de başka yerlerde başka arabalara yol verdiğim oluyor. Vücudumu yakmaya başlayan öfkemin üzerine biraz su dökülmüş oluyor.\nArta kalan öfkem ile yolculuğuma bir süre devam ediyorum. Yine trafiğin yoğunlaştığı bir yerdeyim. Yolun ilerisinde, sağ taraftan karşı şeride geçmek isteyen bir arabanın beklediğini görüyorum. Ona yol veriyor önümdeki arabalardan biri. Düşünüyorum. Yol veriyorlar, müsaade ediyorlar, çünkü iki seridi kalabalık olan bir trafikte sağ kenardan karşı şeride geçmenin zorluğunu, sıkıntısını biliyorlar. Sağ taraftaki arabanın karşı şeride geçebilmesini kolaylaştırmak için önümdeki araba duruyor, bekliyor. Ben de bekliyorum, bu durum beni ofkelendirmiyor.\nŞahit olduğum dayanışma çok hoşuma gidiyor. Düşünüyorum. Bir insan, başka bir insanın acısını, sıkıntısını bildiği zaman; onlara yardımcı olabiliyor. Sağdaki arabanın çektiği, çekebileceği zorluğu bilmeyen başka biri o kişiye yardımcı olabilir mi? O kişiye yardımcı olmak aklımdan geçer mi?\nİnsan, kendini anlayabildiği zaman, kendi acısını, zorluklarını anlayabildiği zaman diğerlerine yardımcı olabiliyor, yardımcı olmak istiyor; çünkü o zorluğun, acının ne olduğunu kendisi biliyor.\nBu yolculuk sırasında aklıma başka şeyler de geliyor. Diğer insanlara bakıyorsun, kendine bakıyorsun, başkasının bulunduğu durumun senin durumun olabileceğini düşünüyorsun. Sıcakta iken soğukta olabileceğini, soğukta olanın ise sıcakta olabileceğini düşünüyorsun. Bunun senin kendi gücünle, kuvvetinle, kudretinle değil, sadece sana o an o şekilde denk geldiği için olduğunu düşünüyorsun. Şükrediyorsun. Diğer insanlara küçümser bir şekilde acıyarak bakmıyorsun. Üzülüyorsun. O an içinde sen bu durumdayken onlar ise o durumda. Görüyorsun.\nKendi sınavına şahit olduğun gibi diğer insanların sınavına da şahit oluyorsun. Kendi durumuna şükretmeyi öğrendikçe, diğer insanlara da merhamet ile bakmayı öğreniyorsun. Şu an burada olmamın benim çabalarımla, benim gücümle olduğunu düşünüyor olsam da; bu sadece bir yanılsama, bu sadece kendimi kandırmadır. Bu bakış açısı beni büyütürken, diğerlerini küçültüyor; diğerlerini büyütürken beni küçültüyor. Oysaki hepimiz aynıyız, aynı yolun yolcusuyuz.\nAçlığın ne olduğunu bilirsem, başkasının aç olduğunu bilerek, Acının ne olduğunu bilirsem, başkasının acıdığını bilerek, Yalnızlığın ne olduğunu bilirsem, başkasının yalnız olduğunu bilerek, Nasıl yaşayabilirim?\nŞu an kendimi okyanusun üzerinde uçan, kocaman kanatları olan bir kuş gibi hissediyorum. Kanatlarım çok büyük. Ancak uçarken hiç zorlanmıyorum. Çok yavaş uçuyorum.\nGüneş gibi olmak istiyorum. Diğer insanlardan hiçbir şey almadan, beklemeden sadece öylece orada olmak istiyorum onlarla. Bulutlu günlerin daha da azalacağı günleri umut ediyorum, hepimiz için.\nGüneşimi bulutlandıran öfkemin kanatlanıp uçtuğunu görüyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/nasil-yasayabilirim/","summary":"\u003cp\u003eSabah trafikteyim. Evin önünde pazar olduğu için ve okula bir sürü öğrenci araç ile bırakıldığı için kalabalık bir durum var. Yolda bekliyorum arabada, yerim sıcak, etrafıma bakıyorum. Yolun ilerisinde, diğer şeritte, çocuklarını bırakan bazı arabalar, dönüp trafik olan taraftaki kuyruğa giriyorlar. Onlar araya girdikçe benim arabam hiç ilerlemiyor, aslında en arkaya gitmeleri gerekiyor. Sinirlendiğimi fark ediyorum. Bazılarının arkaya gittiğini de görüyorum, benim önüme geçmeye çalışırlarsa yol vermeyeceğimi hayal ediyorum.\u003c/p\u003e","title":"nasıl yaşayabilirim"},{"content":"I am sitting on the ground. My back rests on a circular column. I must be tired. Still, I can see scary things happening around me. I am scared. I am terrified. I cannot think, I cannot move. That feeling is my whole world, my whole being. I do not know what to do. I am not able to think anything anyway. I am not there anymore; it is just that feeling. My existence is replaced by that feeling. However, soon something else is starting to happen; actually, it already started happening. I just realized that I am sitting.\nMy body is sitting, but my mind is still moving. Through different scenes. Like flashes. Most of them are scary, even terrifying. This time, what happens is that I am sitting, but what scares me is moving. So, a journey starts. I am sitting, I am moving. I know I was moving the moment I am sitting. While I am sitting, I remind myself, I am sitting in a safe place, I have a vehicle right across from me. That is my sign of the initial, safe, resting place. Scary things keep happening. They are racing with each other. One is scarier than the other. So now there is a switch between the scary thing and sitting. Am I the switch? Am I dark or am I light? Or what else? Who is going to win this war? Even sometimes they mix. While the scary episode happens, I can catch a glimpse of the vehicle. I feel safe. It assures me that the car is not going away, but whatever that is, it will go away. The previous one went away.\nOne goes away, but they are all together not going away. As I am able to think a bit in that space where I feel safe, I do not have many options. Apparently, I need to do something. Scary things are endless. There is no end to them. I am starting to feel the ground because I would like to hold onto something. I do not want to be taken away by these scary things. My fingertips touch the ground. It is not a strong hold, but barely touching. I am not strong enough; my solutions are not good enough. Scary things have their way. The moment I find a way to stay away from them, they become different things.\nNow I have something different. I cannot believe it. So far, they were visions. They were wind. They were memories. And similar. They would appear, they would disappear. They had no power touching me. They had no power to move my body. Now I have something in front of me; it is going to take me away. He wants to take me away. He is not disappearing. He is able to hold on to me, have a hold of me. I have no choice. I go after him. I hate this. I do not want to do this.\nNow we are moving between cars. There are four cars parked head to head, creating a square. We are both rolling under these cars. I feel stronger than him for a moment. He is small. He is an adult but like a dwarf, a baby-sized adult. I take his big boot. While some of his body parts are under the car, I hold his head down on the ground and start smashing his head using the boot. I cannot stop hitting. I am hoping to kill him so I can get rid of him. It is not happening. I am angry. I am so angry. I am as angry as I was scared some moments ago. And I am still desperate. I am desperate that I cannot get rid of it; I am not able to even kill him. What can I do? What else can I do?\nAs he is not dying, I am waking up slowly. Maybe the moment he died, I woke up. It is happening so slowly. I am afraid to open my eyes because of the possibility that I may see a scary thing. Without much of my control, little by little, I feel them opening. I started to feel my body after some time. It gave me the same sense of safety as the vehicle. It felt like waking up from dying or killing. My frozen body woke up, not yet able to move but at least awake. Still is moving.\nI am lying down on the bed. \u0026hellip; I just realized that I am lying down.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/still-moving/","summary":"\u003cp\u003eI am sitting on the ground. My back rests on a circular column.\nI must be tired. Still, I can see scary things happening around me.\nI am scared. I am terrified. I cannot think, I cannot move.\nThat feeling is my whole world, my whole being. I do not know what to do.\nI am not able to think anything anyway. I am not there anymore; it is just that feeling.\nMy existence is replaced by that feeling.\nHowever, soon something else is starting to happen; actually, it already started happening.\nI just realized that I am sitting.\u003c/p\u003e","title":"still moving"},{"content":"Thought! Rise! As the most paranoid one, As the most disgusting one, As the most inhumane one, As the darkest one, As the most socially, culturally rejected one, As the most unthinkable one,\nEmotion! Rise! As the most scariest one, As the most shameful one, As the most devastating one, As the saddest one, As the loneliest one, As the heaviest one,\nWill I stand? Can I stand? How could it be? How can an emotion take over me? How can a thought take over me? I will stand. I, too, rise!\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/rise/","summary":"\u003cp\u003eThought! Rise! \u003cbr\u003e\nAs the most paranoid one, \u003cbr\u003e\nAs the most disgusting one, \u003cbr\u003e\nAs the most inhumane one, \u003cbr\u003e\nAs the darkest one, \u003cbr\u003e\nAs the most socially, culturally rejected one, \u003cbr\u003e\nAs the most unthinkable one,\u003c/p\u003e","title":"rise"},{"content":"I am there, watching. Where the sun is rising. Slowly, how beautiful. Brings all the light and hope, Sunshine soon will cover me, All those colors, how magical. I feel alive and joyful. Soon, I will be filled with gratitude. My palm will celebrate. I will forget about loneliness.\nI am there, watching. Where the loneliness is rising, Slowly, how heavy. Brings all the dark and desperation, Tears soon will cover me, No colors, how scary. I feel powerless and sad. Soon, I will be filled with anger. My fist will rebel. I will think about the sunrise.\nHow is that possible? Which one is you? Wouldn\u0026rsquo;t you be both? Wouldn\u0026rsquo;t you be in both? What is loneliness to the sun? What is the sun to loneliness? How about clouds?\nI know that, the sun doesn\u0026rsquo;t rise only for me, I also know that, That loneliness is not only for me, Still I don\u0026rsquo;t understand that, How could I still feel lonely in that?\nyoutube-music-boy-1904\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sun-and-loneliness/","summary":"\u003cp\u003eI am there, watching. \u003cbr\u003e\nWhere the sun is rising. \u003cbr\u003e\nSlowly, how beautiful. \u003cbr\u003e\nBrings all the light and hope, \u003cbr\u003e\nSunshine soon will cover me, \u003cbr\u003e\nAll those colors, how magical. \u003cbr\u003e\nI feel alive and joyful. \u003cbr\u003e\nSoon, I will be filled with gratitude. \u003cbr\u003e\nMy palm will celebrate. \u003cbr\u003e\nI will forget about loneliness.\u003c/p\u003e","title":"sun and loneliness"},{"content":"Is where there is. Fear, Is caused by the picture with 7 uncomfortable differences, Heartbeat, Is a wave removing differences on the sand, Breath, Is wind following the wave, less effective Boredom, Is the border to what being run from Crying, Is water moving from known place to unknown Power and control, Is just fooling oneself until one can\u0026rsquo;t, Bravery, Is where both voice and act meet Love, Is arrival at a new place. Compassion, Is holding someone while they suffer, Talking, Is gossiping about life to another Thinking, Is gossiping to oneself Sleeping, Is not for the mind but the body, Darkness, Is not for the body but for the mind, Monk, Is the one tortured by their mind in sleep Smart, Is finding solutions to a puzzle many times, Genius, Is finding explanation to many puzzles at once Wise, Is neither, God, Is a product of a smart genius, Wisdom, Is the arrival of the loved one in a new scene. I, Is.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/scene/","summary":"\u003cp\u003eIs where there is. \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eFear\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs caused by the picture with 7 uncomfortable differences, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eHeartbeat\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs a wave removing differences on the sand, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eBreath\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs wind following the wave, less effective \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eBoredom\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs the border to what being run from \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eCrying\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs water moving from known place to unknown \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003ePower and control\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs just fooling oneself until one can\u0026rsquo;t, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eBravery\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs where both voice and act meet \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eLove\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs arrival at a new place. \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eCompassion\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs holding someone while they suffer, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eTalking\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs gossiping about life to another \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eThinking\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs gossiping to oneself \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eSleeping\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs not for the mind but the body, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eDarkness\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs not for the body but for the mind, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eMonk\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs the one tortured by their mind in sleep \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eSmart\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs finding solutions to a puzzle many times, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eGenius\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs finding explanation to many puzzles at once \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eWise\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs neither, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eGod\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs a product of a smart genius, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eWisdom\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs the arrival of the loved one in a new scene. \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eI\u003c/em\u003e, \u003cbr\u003e\nIs.\u003c/p\u003e","title":"Scene"},{"content":"I know now, What I feel today, What I think today, Will not be same tomorrow, I know it happens, I don\u0026rsquo;t know how it happens, It gives me both, Comfort and uneasiness, It makes me feel both, Powerful and helpless, It fills me full of both, Fear and love, Hopelessness and curiosity,\nI am not a part of any of this I cannot touch it I cannot hold it I cannot stop it It just happens.\nIf I know tomorrow is different, Then what is today? What is future if it is not past? I don\u0026rsquo;t need answers, I don\u0026rsquo;t need plans, for my past, Which is my future.\nI know tomorrow is not today, I don\u0026rsquo;t know who I am tomorrow, Why would I live for someone else? Why would winter plan for leaves? Why would summer dream of snow?\nThis was written, It just happened, As part of other happenings. Where am I in this? I was just happened, As part of other things, Where am I in this? Can I be left of any happenings?\nyoutube-music-sainte-vie-high-seas\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/happenings/","summary":"\u003cp\u003eI know now, \u003cbr\u003e\nWhat I feel today, \u003cbr\u003e\nWhat I think today, \u003cbr\u003e\nWill not be same tomorrow, \u003cbr\u003e\nI know it happens, \u003cbr\u003e\nI don\u0026rsquo;t know how it happens, \u003cbr\u003e\nIt gives me both, \u003cbr\u003e\nComfort and uneasiness, \u003cbr\u003e\nIt makes me feel both, \u003cbr\u003e\nPowerful and helpless, \u003cbr\u003e\nIt fills me full of both, \u003cbr\u003e\nFear and love, \u003cbr\u003e\nHopelessness and curiosity,\u003c/p\u003e","title":"happenings"},{"content":"straight line This is a path, where I can see the end. I can see the whole path from the beginning to the end.\nWhen I see it once, it is highlighted. When I see it, I am at the beginning of it. It is seen most visibly among many other paths.\nIsn\u0026rsquo;t that cool? Isn\u0026rsquo;t that safe? Isn\u0026rsquo;t that comfortable?\nI am in control. I know where I start. I know where I end. I know the whole path. I know the way. I have everything I need. How lucky I am when the path is highlighted. How arrogant I am. How rigid I am. How present I am. I will make it happen. I can move this mountain. I can swim in this ocean. I am an eagle in the sky. I will not let the fire burn me.\nCan I see the joy of walking this path? Can I see how boring this might get? What happens when no path is visible? Can I see who my guide is on this journey? Can I see the illusion here?\na maze This is a path in a maze, where I cannot see the end. I cannot see the whole path from beginning to the end.\nWhen I see it once, it is highlighted. When I see it, I am at the end of it. If I lose the beginning, If I don\u0026rsquo;t recognise the end, It won\u0026rsquo;t be highlighted.\nIsn\u0026rsquo;t that weird? Isn\u0026rsquo;t that scary? Isn\u0026rsquo;t that uncomfortable?\nI am not in control. I don\u0026rsquo;t know the start. I don\u0026rsquo;t know the end. I don\u0026rsquo;t know the whole path. I don\u0026rsquo;t know the way. I don\u0026rsquo;t know what I need. How lucky I am when I am at the end of it. How ignorant I am. How small I am. How open I am. How lost I am. I will let it happen. I can go under this mountain. I can die in this ocean. I am the sky. I will let the fire show me the way.\nCan I see the misery of walking on this path? Can I see how exciting this could get? Can I see who my guide is on this journey? What happens when I stop walking? Can I see the magic here?\nKnowing the end is dying. Dying is knowing the end. I was living dead on a straight line, I will die living in a maze,\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/knuwon-apthn/","summary":"\u003ch3 id=\"straight-line\"\u003estraight line\u003c/h3\u003e\n\u003cp\u003eThis is a path, where I can see the end. \u003cbr\u003e\nI can see the whole path from the beginning to the end.\u003c/p\u003e","title":"knuwon apthn"},{"content":"Oturuyorum. Karşımda. Tek boyutlu bir görüntü var. Ses yok. Hareket yok. Kimse yok etrafımda. Kuşlar nerede? Kimse gelecek mi? Bir önemi var mı? Dünya üzerinde. Hayal edebildiğim, görebildiğim o boşlukta, Tek başımayım. Korkuyorum önce. Panik olmak üzereyim. Çaresizim. O yoğunluğun, karanlığın, ağırlığın İçindeyim. Yapabildiğim tek şeyi yapıyorum, Ağlıyorum. Sonra birden. Aniden. Seviyorum. O anı.Önümde cansız bir şekilde. Yalnızlık. Ne kadar yalnızım. Ne kadar da yalnızım. Korkuyorum yalnızlıktan. Aşık oluyorum orada, yalnızlığa. Ölüyorum diriyorum yalnızlığımın içine.\nYalnızlık o resim değil, Yalnızlığım o resim, Yalnızlık o an değil, Yalnızlığım o an, O an, resmini çektiğim, Korkunun adına yalnızlık dediği, Sevginin adına özgürlük dediği, İki şey değil, Tek şey.\nBir tarafında yalnızlığın, Korku vardı. Öbür tarafında yalnızlığın, Sevgi. Hangi korku o anın sevgisine boyun eğdirebilir? Hangi rüzgar suyun içinden geçebilir?\nGelen azaltmıyor yalnızlığı, Üzerini örtüyor yalnızlığın, Temizlik kirletiyor, Bilgi cahilleştiriyor, Yön yönsüzleştiriyor, Aramak kaybettiriyor, O anda.\nUyanmak ve uyumak, Kıyafetlerini değiştiriyorlar, O yalnızlıkta.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yalnizlik/","summary":"\u003cp\u003eOturuyorum. \u003cbr\u003e\nKarşımda. \u003cbr\u003e\nTek boyutlu bir görüntü var. \u003cbr\u003e\nSes yok. \u003cbr\u003e\nHareket yok. \u003cbr\u003e\nKimse yok etrafımda. \u003cbr\u003e\nKuşlar nerede? \u003cbr\u003e\nKimse gelecek mi? \u003cbr\u003e\nBir önemi var mı? \u003cbr\u003e\nDünya üzerinde. \u003cbr\u003e\nHayal edebildiğim, görebildiğim o boşlukta, \u003cbr\u003e\nTek başımayım. \u003cbr\u003e\nKorkuyorum önce. \u003cbr\u003e\nPanik olmak üzereyim. \u003cbr\u003e\nÇaresizim. \u003cbr\u003e\nO yoğunluğun, karanlığın, ağırlığın \u003cbr\u003e\nİçindeyim. \u003cbr\u003e\nYapabildiğim tek şeyi yapıyorum, \u003cbr\u003e\nAğlıyorum. \u003cbr\u003e\nSonra birden. Aniden. Seviyorum. \u003cbr\u003e\nO anı.Önümde cansız bir şekilde. \u003cbr\u003e\nYalnızlık. \u003cbr\u003e\nNe kadar yalnızım. \u003cbr\u003e\nNe kadar da yalnızım. \u003cbr\u003e\nKorkuyorum yalnızlıktan. \u003cbr\u003e\nAşık oluyorum orada, yalnızlığa. \u003cbr\u003e\nÖlüyorum diriyorum yalnızlığımın içine.\u003c/p\u003e","title":"Yalnızlık"},{"content":"How many books, movies, songs, How many families, friends, lovers, How many cities, countries, continents, How many schools, universities, companies, How many philosophers, psychologists, How many gurus, scientists, prophets, Are going to tell me who I am? What a pointless expectation,\nI thought I knew how it felt When I knew the answer, I am not even so sure of that anymore, I don\u0026rsquo;t know the answer, I don\u0026rsquo;t have a way to check the answer, What a pointless endeavour,\nI am nothing, How scary that is, I can be anything, How liberating that is, I can become anything, How paralysing that is, What a pointless paradox,\nThe answer is not in the box, That scary is outside the box, Waiting is not taking me outside, Their answers are inside the box, I feel so scared to leave the box, I feel so powerless, I feel so lonely, I feel so doubtful, I feel so stupid outside the box, What a pointless fantasy,\nThat\u0026rsquo;s who I am outside, When I am still boxed, What a pointless assumption. I do not know the answer or the feeling, When I am outside the cave, What a pointless stay.\nyoutube-music-kortez-dobrze-że-cię-mam\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/what-a-pointless/","summary":"\u003cp\u003eHow many books, movies, songs, \u003cbr\u003e\nHow many families, friends, lovers, \u003cbr\u003e\nHow many cities, countries, continents, \u003cbr\u003e\nHow many schools, universities, companies, \u003cbr\u003e\nHow many philosophers, psychologists, \u003cbr\u003e\nHow many gurus, scientists, prophets, \u003cbr\u003e\nAre going to tell me who I am? \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eWhat a pointless expectation,\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e","title":"what a pointless"},{"content":"Teens to twenties I managed to have my parents buy the first computer in high school. In addition to usual stuff, I met rap music, hacking, and programming for the first time by myself. That took me down a rabbit hole, making me realize what I am capable of doing just myself. It was one of the first of many rabbit holes to come.\nI had to take the university exam with millions of other students. It is a whole year of preparation. I have made my own decision to study where(Istanbul) and what(computer engineering) before the race started. That experience made me realize a lot of things about myself when I saw the finish line.\nI moved from one side of the country to another. Now I am in Istanbul. Away from family. I was going to witness the two sides of freedom.\nAs I was getting quite familiar with my aiming and shooting skills. I laid out the plan and vision for my university years. I had to learn the English language, I had to go to Erasmus.\nNow it is clear to me that when I see an end, I can find all ways to it.\ntwenties to thirties All alone in Istanbul, all alone in Sweden, all alone in Belgium.\nAll the way from the top to all the way to the bottom. Again and again.\nMy heart steps onto the stage, where emotional, psychological, philosophical victories and disasters take place.\nI had two serious relationships. They were playgrounds for a child to learn. I enjoyed the highest, I suffered the lowest. I laughed the hardest, I cried the loudest. I hurt them, they hurt me. I got to know myself in different colors, in different clothes, in different locations. I got a peek inside human nature. I am infinitely grateful, and in debt for all they brought in my life. I carry no hate but love for them.\nOne was like my high-school education, the other one was like my university education. I took some extra support from a therapist for some failed classes, which was similar to Erasmus experience. I had a chance to practice the language of emotions(another freedom unlocked).\nI explored psychological, philosophical territories(other rabbit holes found). I become my own therapist, my own philosopher. I enjoyed being an author. While reaching my thirties, I think I made good friends with my heart. I start to appreciate for what it is. If I opened my mind around my twenties, then I can say I opened my heart around my thirties.\nNow I know I can swim in the deepest ocean, not only fly in the highest sky. Now I know what kindness is, not only what success is. Now I know what I am, not only what I am expected to be.\nthirties to forties Now I know a lot about how both previous two happened. I can observe and foresee what is happening here also. It is still too early, but surprisingly I see lots of going on already.\nThis is where the star of the game is the body. In another way, the new baby in the family is the body.\nI got my driving license(another freedom unlocked), I started yoga, gym, and crossfit(other rabbit holes found). Earlier I had mental goals, and emotional goals, now additionally I have physical goals. I am becoming my own athlete. I am entertaining the idea of writing a blog post on my journey into being an athlete.\nI know how sharp and clear my mind can think, I know how kind and warm my heart can feel, I am learning how to feel at home also in my body. I like the feeling of being like steel, I am building a third home for myself.\nI am excited and curious to see where this journey will lead me to.\nplus one This one is society. I believe once I build my own family, my society by bringing together my mind, my heart and my body. I will know more about society. I will know more that everyone has their importance, their place, their weaknesses and strengths. That it is not a good idea to neglect one over another, to see one lower or higher than another. Once one is put in good, then the other one by default goes in bad.\nWe can think of other layers stacked one over another while society sits next to all three layers. Like the infrastructure layer in DDD.\nI like my way, not because I think it is the right way, but only because it is my own way. As any other way, it has all the freedom to express itself, it will find all the freedom to express itself. Someone else\u0026rsquo;s way being right does not make mine wrong. Or the other way. It only means we both exist on the same land as different flowers, both beautiful in our own ways.\nOnce the idea was that I did not ask to be born. Now the idea is that I am not born yet.\nHappy birthday to me. I celebrate my birthday to day. I celebrate my existence to day. I celebrate the witnessing of my existence to day, of me being born to this day. I am grateful to all parts, pieces, and people making my existence possible.\nyoutube-music-a-minimal-techno-mix\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/three-plus-one/","summary":"\u003ch3 id=\"teens-to-twenties\"\u003eTeens to twenties\u003c/h3\u003e\n\u003cp\u003eI managed to have my parents buy the first computer in high school.\nIn addition to usual stuff, I met rap music, hacking, and programming for the first time by myself.\nThat took me down a rabbit hole, making me realize what I am capable of doing just myself.\nIt was one of the first of many rabbit holes to come.\u003c/p\u003e","title":"Three plus One"},{"content":"I am half of mother, half of father, Both biologically and psychologically, I am as strong as each individually, But I am as weak as both together,\nThey are both warriors, They are both victims, They don\u0026rsquo;t know how to leave, They don\u0026rsquo;t know how to stay,\nShe rejects changing her situation, She rebels in changing, He rejects accepting his situation, He rebels in accepting,\nI carry both with me, in me, I am her when I am with him I am him when I am with her, I am both when I am alone.\nI couldn\u0026rsquo;t solve it with them, It was not supposed to be my problem, I am trying to solve now, It become my problem, I am at their war, I was a referee then, I am both sides of the war now.\nI admire them as warriors, I hate them as peacemakers, I love them both, I hate them both equally, I am so far from them both, I am so close to them both equally,\nWe are all three of us being the same, We are looking for the same, We don\u0026rsquo;t know to find it, We don\u0026rsquo;t know to recognise it, Will one of us find it?\nCould a child give that to a parent, Which a parent could not give? Could I love her like a mother she didn\u0026rsquo;t have? Could I love him like a father who didn\u0026rsquo;t reject him?\nyoutube-music-Kortez-Dobrze-ze-cię-mam\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/two-in-one/","summary":"\u003cp\u003eI am half of mother, half of father, \u003cbr\u003e\nBoth biologically and psychologically, \u003cbr\u003e\nI am as strong as each individually, \u003cbr\u003e\nBut I am as weak as both together,\u003c/p\u003e","title":"Two in One"},{"content":"I couldn\u0026rsquo;t help you, I didn\u0026rsquo;t know how to take care of you, I couldn\u0026rsquo;t be there for you, I didn\u0026rsquo;t know how to support you, I am sorry for running away from you. For leaving you all alone, I am sorry.\nIstanbul, 2019\nyoutube-music-efterklang-dreams-today\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/running-away/","summary":"\u003cp\u003eI couldn\u0026rsquo;t help you, \u003cbr\u003e\nI didn\u0026rsquo;t know how to take care of you, \u003cbr\u003e\nI couldn\u0026rsquo;t be there for you, \u003cbr\u003e\nI didn\u0026rsquo;t know how to support you, \u003cbr\u003e\nI am sorry for running away from you. \u003cbr\u003e\nFor leaving you all alone, \u003cbr\u003e\nI am sorry.\u003c/p\u003e","title":"Running Away"},{"content":"Dark skies turn into blue, Muddy water turns into crystal,\nIn crowd, I cannot hear you, I cannot see you. I feel home, I feel whole, In your arms.\nIn crowd, I am paralyzed, I am scared. I feel ready to live, I feel ready to die, In your arms.\nIn crowd, We are just two. In your arms, I am the distance between us.\nI don\u0026rsquo;t want to be powerful to overcome mountains I want to be powerful to undergo mountains\nI don\u0026rsquo;t want to power my will over you I want your will to power over me\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/in-your-arms/","summary":"\u003cp\u003eDark skies turn into blue, \u003cbr\u003e\nMuddy water turns into crystal,\u003c/p\u003e","title":"In your arms"},{"content":"Can a mountain turn into a river?\nCan something be both a mountain and a river?\nA dry, silent, still volcano moves, and starts to burn itself from the core. It burns until nothing is left but the fire itself. Then it starts to overflow to its own mind, heart, body, and keeps going to the rest of it.\nLet it overflow and burn the whole world.\nLeave nothing but yourself.\nTake over me, make me what you are.\nDrown me, make me lost in what you are.\nYou share what you have more of it.\nYou are fire from heaven.\nYou are fire holding oceans.\nYou are fire accepting tears like wood.\nHeavier than water, lighter than stone I am.\nI am what you are.\nWhat am I?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/overflowing/","summary":"\u003cp\u003eCan a mountain turn into a river?\u003c/p\u003e","title":"Overflowing"},{"content":"I don\u0026rsquo;t want to be who I want to be, I want to be who I am, Who am I?\nI am not walking to who I am, I am walking who I am.\nI am not scared of you anymore. I am you. Lead the way. You are the way.\nI am not looking for answers anymore. I trust you now, I know you don\u0026rsquo;t need any answers, Because you don\u0026rsquo;t have any questions,\nI don\u0026rsquo;t want to read, watch, and look for you. I want to feel you.\nI am not thinking any of this I am just feeling. I am not talking any of this I am just listening.\nyoutube-music-cristoph-alone\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/lead-the-way/","summary":"\u003cp\u003eI don\u0026rsquo;t want to be who I want to be, \u003cbr\u003e\nI want to be who I am, \u003cbr\u003e\nWho am I?\u003c/p\u003e","title":"Lead the Way"},{"content":"Right or wrong. Which one?\nCan there be a right answer to a wrong question?\nWhat if they are the same?\nFreedom or slavery. Which one?\nCan you separate one thing from its own?\nWhat if they are the same?\nGood or bad.\nLeft or right.\nWin or lose.\nHappy or sad.\nAlive or dead.\nThat or this.\nWhat if they are the same?\nWhat happens when all is the same?\nWhat happens when all exclusions are included?\nWhat happens when all refusals are accepted?\nWhat happens when the search is over?\nWhat happens when you arrive?\nCan you see what that brings?\nIs there any death that I cannot survive?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/all-the-same/","summary":"\u003cp\u003eRight or wrong. Which one?\u003c/p\u003e","title":"All the Same"},{"content":"\nLeaves are following the same path as humans.\nIn all colors and shapes,\nLeaves are falling back on earth leaving their tree completing their lives.\nThe tree in winter. All alone. In dark. In silence. Cold and naked without its leaves.\nHow do leaves feel not being part of winter?\nWhy do even the tree give life to new leaves?\nDoesn\u0026rsquo;t it know that they are going to leave him eventually?\nIs it the leaves leaving him?\nIs separation more devastating for the tree or for the leaves?\nIs there a measure for that even?\nOne will find new leaves, others will find a new tree.\nDoes the tree know that he is a leaf of another tree?\nThe tree is going to prepare himself for new leaves.\nThe same cycle will go on.\nWill other cycles be the same as the first one?\nWhy wait for another spring and summer knowing that fall and winter will follow?\nDoes the tree have any answers?\nWhy would it have any answers for the questions he doesn\u0026rsquo;t have?\nEverything else in nature seems to be content with the winter of life.\nWhat stops me from being content?\nWho is asking?\nWho is asking?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/lives-and-leaves/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"leaves-falling\" loading=\"lazy\" src=\"/images/leaves-falling.jpeg\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eLeaves are following the same path as humans.\u003c/p\u003e","title":"Lives and Leaves"},{"content":"I am just back from a 21-days-long trip to Indonesia with a group. I found the package on joker.be. Traveling outside of Europe was one of my 5 goals when I moved to Belgium. I am happy to see that it happened. Let\u0026rsquo;s see how that turned out.\ntrip I am really thankful to Joker.be company for making this a possibility. I think what they do is a great achievement. I would never imagine buying such a package trip/holiday would be as valuable as this. I was convinced by hearing other people\u0026rsquo;s experiences. This was my first but I feel that it won\u0026rsquo;t be the last one. Joker team, you are doing a great job.\nI knew and accepted that the trip was going to be for Dutch speaking people. I took it as a challenge for my language skills. Delphine, our reisbegeleider was nice and brave enough to suggest to the group to have common briefings in English. Other members were also flexible and fluent in English. That made my trip more joyful. As one could expect, there were a few inconveniences here and there, mostly Delphine handled it with ease. She made everybody heard and made it possible for everyone to have a good time. Thank you Delphine for keeping on your smile, warm heart, and upbeat soul during the whole time.\nI am going to prefer listing some words for Indonesia itself, because for me, Indonesia was not the main object of the trip. It was more like a laboratory for a scientist, an arena for an athlete, a room for a therapist, a painting for an artist, a mountain for a philosopher, and a playground for a child, a harem for a, okay stop it. You got it. It was no place for an engineer, I did not pack him with me.\nrain, poncho, hot, sweaty, bare-feet, smelly really nice, kind, honest, humble people almost only Asian brand vehicles motorcycles in amount of rice pieces chilly, rice, ayam, bintang banana leaves, colorful fruit plates massages mosquito spray, suncream water, pool, snorkeling, diving, surfing volcanoes, temples, ocean Asian woman beauty money with too many zeroes no fat people, no crime, no accidents 5 principles landscapes with different kinds of trees group I was with 11 different people for 21 days. I was only alone in toilet and shower, mostly. Complete opposite set-up of what I have at home. Different people with different walks of life. What was common was their kindness and tolerance. I interacted with 11 different people in 11 different ways.\nI didn\u0026rsquo;t take any books with me. I knew I was going to read some interesting books. I keep reading 12 different books randomly. Every book was more interesting than another. I was never bored. There was always one book I could read whenever all other books were busy.\nSometimes some of the books were not happy with the parts I was reading, sometimes they were not happy with what I understood of my reading. I knew about hard-copy books, digital books, even audio books, but nothing about interactive books.\nSometimes I had these books in my chilly hands, sometimes in my sweet honey sticky hands. I turned each page with my finger, you know how. I am okay that they felt sometimes chilly and sometimes sweet. Could one exist without another?\nI didn\u0026rsquo;t judge these books by their beautiful covers. I was curious to snorkel their colorful minds, dive into their deep souls, and surf their wavey hearts. Thank you all for giving me the possibility to get to know you. I will keep you all in the best corner of my library, stacked one above another.\nEach time I read a chapter from theirs, I was reading a chapter of my own. They were holding a mirror back to me. I had a chance to see myself in many different mirrors. I did not know that I love getting to know new people as much as I love getting to know about new subjects, in depth.\nme For 21 days, I didn\u0026rsquo;t choose where to go, where to sleep, who to sleep with, where to sit, who to sit with, what to eat, what to do. Sometimes I did not even know where we were going or what we were doing. Each time a question arose from my anxiety of the unknown, I saw it and let it go. During all that time, I enjoyed the freedom of not making almost any choices.\nIn my previous experiences, I had my mind as a front runner, my heart and body would not keep up and leg behind. This time, my heart was able to keep up the game. Most of the items in my to-do list after this trip are related to my body as physical activities. I am a bit surprised with the progress. My heart and body had shown almost similar flexibility and adaptation as my mind. They were almost as open.\nI know the world a bit better now. I know myself a bit better now. I know a bit, in the amount of a baby\u0026rsquo;s first breath. We are just starting.\nI had fears of flight, cancer, and earthquakes. I was in a country with volcanoes, earthquakes, tsunamis, with many hours of flights. My heart and mind were calm mostly. I was with my breath while diving, while flying, while climbing. It gave me power, peace, calmness, and a smile. I was ready to go with anything.\nI had always been someone finding my answers on the internet or in books. One of interesting realization during the trip is that I am not able to put my problems as search queries anymore and I won\u0026rsquo;t be able to find any of my answers there. I am in a place where my life problems and answers are not on the internet or in books.\nWho can answer my questions now? Where can I find my answers now? Sounds like a scary place to be. I have the smile of a child in a playground.\nsweden and indonesia I went to Sweden for Erasmus for one year. That experience changed my life and how I see life. Surprisingly, Erasmus was one of my main goals at university. Now I feel I am in a similar place with this Indonesia trip. Both were one step into multiple doors. That might be why I feel so in peace and ready once again. Reborn. I feel like I found myself again.\nAnother similarity between these two countries for me is openness. In Sweden, there were no walls, no doors or security to access the university. In Indonesia, there were no locks, no doors, even no walls to access the houses. Sweden was open with its mind, sharing its knowledge. Indonesia was open with its heart, sharing its kindness. I met you both at the right time, I guess. What would one be called if one mixed the both?\nWhat is of value doesn\u0026#39;t require locks, doors, walls, pins. Sweden showed me that I can conquer my mind, but I cannot go far without my heart. Indonesia showed me that I am capable of conquering my heart too but I cannot go further without my body.\nSweden gave me a hint where I could work, Indonesia gave me a hint where I could retire.\nI am grateful to Sercan for encouraging me for this trip, to joker.be for making this possible, to Indonesia for sharing its natural, cultural, humanal beauty, to the 11 souls for being there with me.\nyoutube-music-hozho-quarantine-mix-3\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/done-in-sia/","summary":"\u003cp\u003eI am just back from a 21-days-long trip to Indonesia with a group. I found the package on \u003ca href=\"https://www.joker.be/nl/groepsreizen/indonesie-24-tot-30-jaar\"\u003ejoker.be\u003c/a\u003e.\nTraveling outside of Europe was one of my 5 goals when I moved to Belgium.\nI am happy to see that it happened. Let\u0026rsquo;s see how that turned out.\u003c/p\u003e","title":"Done In Sia"},{"content":"My heart is covered in ice Then I cry And now that is melting through my eyes\nI am sky full of dark and heavy clouds Then I cry And I am the most beautiful shining blue\nI am a yellow, dry, lifeless dessert Then I cry And I am a green, wet, the most alive forest\nI am a calm, almost no breathing sea Then I cry And I am full of wild weaves keep hitting rocks\nI am all the dirt collected over time Then I cry And I am empty, clean, fresh\nI am scared, stuck, helpless, tired and alone Then I cry And I am ready, dusting myself off\nI am dying Then I cry I am a bit more alive\nI let myself lie down in my grave Then I cry And I am a flower blooming on my grave\nI am anger, loss, death, sorrow, pain, and hate Then I cry And I am calm, arrival, birth, celebration, wellness, and love\nI am all people suffering Then I cry I am all children playing\nI am sharp cutting myself Then I cry I am soft wrapping myself\nI am questioning Then I cry I am understanding\nI am life Then I cry I am still life\nI am Then I am Still I am\nyoutube-music-journey-dont-stop-believin\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/then-i-cry/","summary":"\u003cp\u003eMy heart is covered in ice \u003cbr\u003e\nThen I cry \u003cbr\u003e\nAnd now that is melting through my eyes\u003c/p\u003e","title":"Then I Cry"},{"content":"He is leaving me. He is walking away from me. He is becoming a memory day after day. He is just becoming a stranger now.\nI don\u0026rsquo;t want to keep him. I don\u0026rsquo;t want to get rid of him. I cannot do anything about it. I can just be.\nYou were smart. You were strong. You were independent. You were resilient. You were a warrior. You were admirable. You were beautiful in your own way.\nI am grateful for all you did. I thank you for being part of the journey. I will always respect and honour you. I love you.\nyoutube-music-the-fray-how-to-save-a-life\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-am-losing-him/","summary":"\u003cp\u003eHe is leaving me. \u003cbr\u003e\nHe is walking away from me. \u003cbr\u003e\nHe is becoming a memory day after day. \u003cbr\u003e\nHe is just becoming a stranger now.\u003c/p\u003e","title":"I am losing him"},{"content":"I don\u0026rsquo;t want to do what I need to do, I cannot do what I want to do, I am stuck.\nI cannot accept my love for what I hate, I cannot accept my hate for what I love, I am stuck.\nI cannot accept going where I am going, I cannot accept staying where I am, I am stuck.\nI cannot fall asleep, I cannot stay awake, I cannot find answers neither in light nor in dark, I am stuck.\nI cannot speak, I cannot move, I cannot ask for help, I don\u0026rsquo;t myself know what I need, I don\u0026rsquo;t know my own language, I am stuck.\nI cannot dream, I cannot hope, I don\u0026rsquo;t want to go to my past, I cannot see my future, I have just fears in my present, I am stuck.\nMy mind is taking water, All the fire is gone now, I don\u0026rsquo;t know how to swim, I don\u0026rsquo;t know how to run, My body is just floating, I am stuck.\nIstanbul, 2019\nyoutube-music-mela-koteluk-odprowadź\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-am-stuck/","summary":"\u003cp\u003eI don\u0026rsquo;t want to do what I need to do, \u003cbr\u003e\nI cannot do what I want to do, \u003cbr\u003e\nI am stuck.\u003c/p\u003e","title":"I am stuck"},{"content":"Today is a day with different people departing on different journeys.\nOne of them is going to his university\u0026rsquo;s town for his graduation year. His short trip into his journey is going to show him small fragments of his goals. They are related to learning a new language, high grades, physical health and beauty, employment or a master program. He has already tasted a piece of his powers. I wish him all the success and luck on his journey.\nSecond one is going to build his new life after graving a previous one. He is flying abroad, where his familiar reality ended and his dreams will take off. He is going through a divorce. Who would imagine one of your dreams could divorce your other dreams? He will have a chance to get to know himself in a different light. I wish him all the patience and strength on his journey.\nThird one is getting married. We are going to celebrate his wedding day. We are going to celebrate their love today. Life sometimes gets easier with other people, sometimes harder. Why would someone pick a harder path? One sleeps in the same bed with another, but falls asleep alone. I wish them a lifelong happiness together on their journey.\nThese are only some of the stories I know. These are happening today. I am sure there are millions of other stories being written today.\nA millions of different journeys are starting today. A millions of smiles. A millions of tear drops. A millions of beginnings. A millions of endings. A millions of hearts beating and stopping for the first time today.\nCould a single heart answer a millions of questions of a mind?\nSome people\u0026rsquo;s dreams are the accomplishments of others. Some people\u0026rsquo;s nightmares are the realities of others. They are different at the same time, but they are the same at different times. Journey for each person looks different, it has different details, but the journey is always the same.\nI am watching the drama of this character in the darkness of my apartment. I am listening to his stories in the silence of my apartment. I am not free, yet, not even during my sleep. I am part of his journey. I am not the journey itself, yet.\nyoutube-music-kaśka-sochacka-niebo-było-różowe\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/journeys/","summary":"\u003cp\u003eToday is a day with different people departing on different journeys.\u003c/p\u003e","title":"Journeys"},{"content":"I need to go. I cannot stay here any longer.\nMy mind is not coming with me.\nNeither is my heart.\nI thought I could move mountains,\nBut now, not even my body.\nI need to go.\nI cannot stay here any longer.\nI am alone in this crowd.\nI am happy in my tears.\nI am sad in my smiles.\nI am confused in my confidence.\nI am silent in my screams.\nI am love in my hate.\nI am hate in my love.\nI am going, but to where?\nI want to not come back more than I want to go.\nI don\u0026rsquo;t want to take anything, nor leave any behind. I am angry that I need to go.\nI am scared that they won\u0026rsquo;t let me go.\nI am lost like a small child.\nI am not in control any more.\nI am blind to any helping hand.\nI don\u0026rsquo;t want to be controlled.\nI can neither trust them nor myself.\nSomething is taking me away.\nStronger than all,\nWhy don\u0026rsquo;t you tell me who you are?\nIstanbul, 2019\nyoutube-music-ługość-dźwięku-samotności\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-am-leaving/","summary":"\u003cp\u003eI need to go. \u003cbr\u003e\nI cannot stay here any longer.\u003c/p\u003e","title":"I am leaving"},{"content":"A woman, With her little baby, little in any age, Her dear little, tinny baby, A baby, a child, a piece of her, Dies.\nShe loses her sweetheart baby. She is not a mother any more, to that baby. What on earth can patch her bleeding? Who can babysit her pain?\nI don\u0026rsquo;t know you, or your baby, Why do you visit me in my imagination during day? Why do you visit me in my dreams during night? Why do you picture your pain on my mind? Why do you look for a place for your pain in my heart?\nWhy do I know your pain? How can I know your pain? I am sorry, I cannot help you, I have only my tears to share, Take it, they are all yours.\nyoutube-music-sacred-feathers\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-woman/","summary":"\u003cp\u003eA woman, \u003cbr\u003e\nWith her little baby, little in any age, \u003cbr\u003e\nHer dear little, tinny baby, \u003cbr\u003e\nA baby, a child, a piece of her, \u003cbr\u003e\nDies.\u003c/p\u003e","title":"A Woman"},{"content":"For all I have done, For all I have said, For all I have behaved, I am sorry.\nFor all I couldn\u0026rsquo;t have done, For all I couldn\u0026rsquo;t have said, For all I couldn\u0026rsquo;t have behaved, I am sorry.\nFor hurting you instead of feeling my hurt, For wounding you instead of feeling my own, For causing you pain instead of feeling mine, I am sorry.\nI know you when I know myself, I understand you when I understand myself, I forgive you when I forgive myself, I welcome you when I welcome myself.\nI am saying sorry to myself, When I am saying sorry to you, I am sorry for what it is.\nI wish I could blame you for all, I wish I could blame myself for all, I wish we had anyone to blame for all, Have I ever wished to suffer all, I am sorry for what it is.\nyoutube-music-the-album-leaf-window\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/i-am-sorry/","summary":"\u003cp\u003eFor all I have done, \u003cbr\u003e\nFor all I have said, \u003cbr\u003e\nFor all I have behaved, \u003cbr\u003e\nI am sorry.\u003c/p\u003e","title":"I am sorry"},{"content":"Pieces of glasses, on the floor. In smallest pieces, still visible to the eye, scattered all around. It is the pieces of glasses watching itself. The air can not help the pieces come together and make any sense of it. They stay there causing bleeding until the day water arrives and washes it all away.\nPieces go under the water. Becomes one with the water. Stay in the darkness with the water. The more is the amount of water, the stronger the pieces come together, or they even disappear. Ocean becomes home to the pieces. Hugs them and holds them. Ocean becomes the most comfortable bed to a tired body, Ocean becomes the welcoming womb to an unwanted baby, Ocean becomes the cave to a monster, Ocean becomes the most fertile land for the lost seed.\nPieces get readier day by day. Ready to surface, close to the surface but still cannot make the jump into the sky, into the air. Something holds the pieces back. Pieces hit the surface, closest to air and light, then have to go back down to water and its darkness. Again and again, until pieces learn how to breathe deep in water. There is an invisible separating wall between water and air.\nOne day comes the time. Something arises in and from the water with the water into the air in waves. Sky is not blue, and the sun is not visible. Both are the dearest to the pieces. Storm and rain are in full power. It doesn\u0026rsquo;t look like a peaceful place, it is the most chaotic even. Pieces don\u0026rsquo;t come together, the only way to the air is through and with water. Pieces become one with the water into the air, become part of the chaos, become part of orchestration, orchestrating. Pieces are still and dead on the ground. Pieces are the best rhythm of life in the water. What a beautiful private concert for me. It is a show made of rain, storm, waves, and thunderstorms. What is a chaos to pieces, is a beautiful show to me. What is scary to pieces, is a comforting breath to me. Pieces go under, I go above all now.\nSometimes, On the ocean. In a bucket. Between air and water. I move with the waves like a baby in a cradle. Water holds my fingers gently, I feel safe. Sky has the most beautiful blue. Sun races with the wind on my body. I am left with the most beautiful air. My eyes watch the birds. They dance for me. My breathing is in sync with the rotation of the earth. I hear nothing.\nyoutube-music-hozho-dj-mix-03\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/in-pictures/","summary":"\u003cp\u003ePieces of glasses, on the floor. \u003cbr\u003e\nIn smallest pieces, still visible to the eye, scattered all around. \u003cbr\u003e\nIt is the pieces of glasses watching itself. \u003cbr\u003e\nThe air can not help the pieces come together and make any sense of it. \u003cbr\u003e\nThey stay there causing bleeding until the day water arrives and washes it all away.\u003c/p\u003e","title":"In Pictures"},{"content":"A search continues, without me. I am not part of the search. I cannot stop it, I cannot help it.\nMy eye sees without me. My tongue tastes without me. My heart beats without me. I cannot stop it, I cannot help it.\nI am in crowd but I feel lonely. I am safe but I feel scared. I am not in control. I am free but I feel imprisoned. I am relieved but I feel uncomfortable. I am dying in the most life-saving way. I cannot stop it, I cannot help it.\nI don\u0026rsquo;t know what is looking for what. I don\u0026rsquo;t think I can understand either. I need to stop, I need to die, to get there. I live you, my life. I cannot stop it, I cannot help it.\nyoutube-music-good-shot\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/without-me/","summary":"\u003cp\u003eA search continues, without me. \u003cbr\u003e\nI am not part of the search. \u003cbr\u003e\nI cannot stop it, I cannot help it.\u003c/p\u003e","title":"Without Me"},{"content":"I am too small in this world. I am too helpless in this world. I am an invisible point in this universe. I am just a dust in this air. Who am I?\nAm I this body? That I don\u0026rsquo;t control. Why would I be? Am I this mind? That I don\u0026rsquo;t control. Why would I be? Why am I not the earth? That I don\u0026rsquo;t control. Why am I not the universe? That I don\u0026rsquo;t control. Why am I not life itself? That I don\u0026rsquo;t control.\nWhy would I even have to choose what I am? Why would I even have to define myself? Isn\u0026rsquo;t that funny that I am picking the tiniest part? Why am I not picking the huge whole? Who/what is stopping me?\nI am me. A funny game. I am none. A scary darkness. I am all. A peaceful whole. I am. Am I?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/am-i-small/","summary":"\u003cp\u003eI am too small in this world. \u003cbr\u003e\nI am too helpless in this world. \u003cbr\u003e\nI am an invisible point in this universe. \u003cbr\u003e\nI am just a dust in this air. \u003cbr\u003e\nWho am I?\u003c/p\u003e","title":"Am I Small?"},{"content":"I am walking out of the apartment. Again. Temporarily. I walked out of many other apartments. Permanently. Forever. I call this current one home. In the same way that I used to call other ones. They were home to other people as well. What made this one my home, my place, my safe place? What would happen if I didn\u0026rsquo;t go back home this time? What would happen if I would never find a home again, my home again? Have I ever found a home even, my home even?\nsweet home I go to work, school, or on vacation, on a long trip or a short trip. Everytime, or almost anytime I step outside that apartment, I know once again, I will come back here, to this very apartment. Nowhere on earth is safer and more comfortable than this space. I might even have multiple apartments, but one will be more homey than the other. The one that I will always go back to, the sweet home.\nWhat is so special about this apartment? What makes this apartment my home? Is it just a matter of habit? Is it a matter of having control over the space? Is it a feeling of safety because I lock myself out of the world?\ndirty homeless I don\u0026rsquo;t feel like going back. I feel like going forward. Only forward. It doesn\u0026rsquo;t matter if forward rolls back to the same place. I don\u0026rsquo;t want to think about coming back, collecting, carrying, or keeping track of stuff.\nThese four walls cannot be my only home.\nCan I be home anywhere, everywhere?\nJust imagine. Going, moving, staying. Visiting places, living and working in places. Doing nothing in places. Doing all of that without thinking, planning the way back. Not holding anything for the way back. Not planning anything when you come back. There is no back.\nwind I feel like being wind, being touched and carried by wind itself.\nWhat is hometown, homeland, home to me? To wind?\nI want to be only as heavy as the body.\nI don\u0026rsquo;t want to have a world of belongings, I want to belong to the world.\nWherever I go, I am home. I am homeless.\nCan I go to a place where I already am?\nHello, is the universe home?\nyoutube-music-delta\nyoutube-music-touch-me\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/going-home/","summary":"\u003cp\u003eI am walking out of the apartment. Again. Temporarily. \u003cbr\u003e\nI walked out of many other apartments. Permanently. Forever. \u003cbr\u003e\nI call this current one home. In the same way that I used to call other ones. \u003cbr\u003e\nThey were home to other people as well. \u003cbr\u003e\nWhat made this one my home, my place, my safe place? \u003cbr\u003e\nWhat would happen if I didn\u0026rsquo;t go back home this time? \u003cbr\u003e\nWhat would happen if I would never find a home again, my home again? \u003cbr\u003e\nHave I ever found a home even, my home even?\u003c/p\u003e","title":"Going Home"},{"content":"I am going to Germany from Belgium, using a German brand car on German speed-limitless roads. I am going from my known safe apartment to my unknown scary nature. I am carrying my excitement for unknown and my fear of unknown, in the same luggage. I left my boring known home in the trash bin, not recycled. My mind is still when I am fastest.\ncity A city is the color gray. That is a place in my control, A place that I can paint in any color, any allowed color. A city and its society have walls like my apartment. This closeness offers me safety in my isolation.\nOutside the body, there is an apartment, with its visible walls. Outside the apartment, there is a city, with its invisible borders. Inside the city, there is a society, with its rules.\nWhat kills me in this safe place if not cold, hunger, and thirst?\nforest A forest is the color green. That is a place out of my control, A place that I can destroy but can not paint. A forest does not have walls. This openness offers me creativity in my solitude.\nOutside the city, there is a forest, with its darkness. Outside the forest, there is a universe, with its emptiness. Inside the outside, there is creativity, with its flow.\nWhat pulls me in this dangerous place if not warm, food, and water?\nmind I am a king of my own creation. A creation, which is the result of my cowardice. A cowardly king am I of my walled kingdom. That tells me what I am in known. I am curious of what I am in unknown.\nKnown is more like pile of shit. I feel like having some appetite for a new meal. If only I was not a lazy cook.\nUnknown is more like darkness of empty. I feel like going and getting lost in a new place. If only I was not a lazy traveler.\nWhy am I so scared of the unknown?\nWhy do I feel so uncomfortable in my own comfort zone?\nWhat mind is to body, is society to nature.\nDoes society let me live in its own apartments or does it let me build my own?\nWhich cities and apartments did we build in my mind?\nIs there any forest left in my mind?\nApartments, cities, societies are masterpieces of human engineering.\nWhat do these abstractions hide from me?\nyoutube-music-for-a-feeling\nyoutube-music-journey-to-underworld\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/known-in-unknown/","summary":"\u003cp\u003eI am going to Germany from Belgium, \u003cbr\u003e\nusing a German brand car on German speed-limitless roads. \u003cbr\u003e\nI am going from \u003cstrong\u003emy known safe apartment\u003c/strong\u003e to \u003cstrong\u003emy unknown scary nature\u003c/strong\u003e. \u003cbr\u003e\nI am carrying \u003cstrong\u003emy excitement for unknown\u003c/strong\u003e and \u003cstrong\u003emy fear of unknown\u003c/strong\u003e, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003ein the same luggage\u003c/em\u003e. \u003cbr\u003e\nI left \u003cstrong\u003emy boring known\u003c/strong\u003e home in the trash bin, \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003enot recycled\u003c/em\u003e. \u003cbr\u003e\nMy mind is still when I am fastest.\u003c/p\u003e","title":"Known in Unknown"},{"content":"Would robots ask if robots would take over the world? That would be funny.\nWhat is the difference between a conditioned mind and a programmed mind?\nWhat is the difference between an educated human and a machine-learned robot?\nWould there be any difference between the answers of a human and a robot when asked: what makes a human different from a robot?\nWhy is human so scared of intelligent robots taking over?\nWhat would be the difference from now when human is running the show?\nWouldn\u0026rsquo;t a robot do a better job than an educated human if the source is the past, is history, if the knowledge is the power?\nHow would one trust a human-made robot?\nHow would a human-made mind trust a human-made robot?\nHow would a human-made mind trust another human-made mind?\nIf human is a better animal, why wouldn\u0026rsquo;t robot be a better human?\nGod is dead, how about human?\nGod was the promise of heaven and hell for afterlife.\nRobot is the promise of heaven and hell for this life.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/robot-is-a-better-human/","summary":"\u003cp\u003eWould robots ask if robots would take over the world? That would be funny.\u003c/p\u003e","title":"robot is a better human"},{"content":"Bir ay önceki Türkiye ziyaretimde yeğenlerim chips yemek istediler. Aklıma o an hayır demek yerine marshmallow deneyini uygulamak geldi. Önlerine indirdiklerimi yemedikleri sürece 2 katını vereceğimi söyledim. Süreyi de her seferinde arttırdım. Küçük olan diliyle uzanmaya başladı chips parçalarına, komikti. Masada oturan ablama, deneyi anlattım vs. Sonrasında o da bana bir diziden benzeri bir şey izletecegini söyledi. Videoyu bulamadı, hikayeyi anlattı. O, sahneden aklında kalanları anlatırken benim zihnimde başka şeyler canlanıyordu. İzlemek isterseniz video aşağıda. 40. dakikada başlıyor ve 5 dakikalık kısım. Okumak isteyenlere ben özeti geçiyorum alt kısımda.\nYalniz Kurt 1.Bolum - orman sahnesi\nYaşlı bir adam küçük bir çocuğu gece uykusundan uyandırıyor. Çocukla ormana gidiyorlar. Çocuğun gözlerini sararak kapatıyor. Kurt sesleri vs geliyor. Çocuğun korkmadan sabaha kadar gözleri kapalı, karanlıkta, kurt sesleri eşliğinde kalıp kalamayacagini test ediyor. Çocuk sabaha kadar oturuyor, güneş doğuyor ve kurtlar susuyor. Sonra adam çocuğa çocuğun ne olduğunu söylüyor.\nDiziyi izlemedim, ilgimi çeken bir sey degil, işledigi konu hakkinda cok bir fikrim yok, ama bir onyargim var. Benim ilgimi çeken kisim, bu 5 dakikalik gorsel anlatimin hikayesi. Benim zihnimdeki baska bir hikayeyi cok guzel bir sekilde anlatiyor. Emegi gecen herkese tesekkur ederim. Bundan sonraki kismi okuduktan sonra 5 dakikalik kismi video sesi olmadan da izleyebilirsiniz.\nVideodaki çocuk bir kişidir. Karanlık o kişinin kaçtığı, görmezden geldiği, görmeye katlanamadigi, halı altı ettiği her şeydir, bilinmezleri, cahiliyetidir, gerceklige olan cahiliyetidir. Kurt sesleri kişinin korkularidir, karanligi katlanamaz yapandir. Onu karanlığa götüren kişi; bir imamdir, gurudur, terapistir, kitaptır, inançtır, hayat olayıdır. Sabah aydınlığı; uyanistir, aydinlanmadir, bilgeliktir.\nDini (religious) İnançlı kişiyi gece karanlıgindan ve kurt seslerinden koruyan vaadilen cennettir, bildiği dualardir. Kişi kendini daha büyük, daha güçlü birine teslim edebilmiştir, edebildiğini düşünmüştür, inanmistir. Karanlık ve kurt sesleri hayatı boyunca devam edecektir. Sabah aydınlığı, ölümden sonraki cennettir. Duaların, inancın zayıf kaldığı yerde hocalar, imamlar, din adamları karanlığa karsi onları rahatlatır, kurtlardan korurlar.\nTerapi (psychological) Kişi gözlerini açtığında kendini gece karanlığında bulur. Ne kadar bu karanlıktan ve kurtlardan kaçmaya çalışsa da gözlerini her kapatıp açtığında aynı karanlığın içinde bulur kendini. Kişi hasta olmuştur. Kişinin kacamadigi ve korktugu bir karanlık, duymaya katlanamadığı kurt sesleri vardır. Kişi tek başına orada oturamayacaktir. Oturamamaktadir.\nKişi danışan olarak terapiye gider. Terapist, kişinin o karanlıkta sabaha kadar oturabilmesini sağlayacak gücü kendinde bulması için destek olur. Kişiye el feneri vermek yerine, kişinin kendi el fenerini bulmasına yardımcı olur. Terapist, karanlığa aydınlık, duymak istemeyen kulaklara pamuk olabilir. Ancak sabah aydınlığına giden yolculukta, danışana karanlıkta oturabilecegini, kurt seslerine katlanabilecegini, bunu kendi başına yapabileceğini adım adım kesfetmesi için desteği daha anlamlı olacaktır. Başka türlü olduğunda danışan cemaatten biri, terapist imam olur.\nFelsefi (philosophical) Varoluşsal(existential) felsefeci, gece karanlığıyla bir şekilde tanışir. Gündüz karanlığından daha çok hoşuna gider. Kendine daha az yabancı gelir. Kurt seslerini, kuş sesleri gibi dinler. Karanlık ve kurtlar düşman değil, korkulacak şeyler değil, dost olurlar ona. Gündüz karanlığına katlanamadigi her defasında gece karanlığına tekrar ve tekrar gider.\nRuhani (spiritual) Karanlığı ve kurtları bilen kişi burada gurudur. Guru, terapist ve hocadır bazen. Kişiler, gurularin kisilerin karanlıklarini ve kurtlarıni bildiklerini, tanıdıklarini düşünürler. Gece karanlığından sabah aydınlığına onları gurularin goturebilecegini düşünür bazıları. Bunlar, imama tabi olmuş cemaat üyeleridir.\nBazi insanlar, kendilerini görünmeyen bir tanrıya teslim etmek yerine, tamamıyla bir guruya teslim etmeyi seçerler. Bunu yapmak o kadar da kolay değildir. Kişi, kendini bulmak için kendisinden vazgecmektedir. Bu kisiler ve yukaridakiler farklıdır. Bu gruptaki gurular ve yukaridakiler de farklıdır.\nBazı insanlar, kendi gurularini içlerinde aramayı, bulmayı tercih ederler. Bunlar; terapistlerden, gurulardan, felsefecilerden, din adamlarından destek alabilirler. Karanlığın ve kurtların onlara ait olduğunu bilirler. Gece karanlığında kurtları dinlemek için yalnız başlarına meditasyona giderler. Gece karanlığında uyuyabilecekleri gibi uyanık da kalabilirler. Uzun uyanık gecelerden bir süre sonra sabah gunesi ile birlikte; karanlık, kurtlar, ve oturan kişi kaybolur.\nGün doğumunu izlerken Kurtlarımızı dinliyor muyuz?\nHangi kurtlarla tanıştık, hangileri ile henüz tanışmadık?\nBize ne olduğumuz, ne olmadığımız, kanımızda ne taşıyıp ne taşımadığımız söylendigi anları fark ediyor muyuz?\nNe oldugumuz neden onemli?\nKanimizin ne tasidigi neden onemli?\nBunun cevabini bizden baskalari neden biliyor ki?\nBize hazır kalıplar giydirilmeye çalışıldığında fark ediyor muyuz?\nHangi sorulari soruyoruz ki bu cevaplar bize veriliyor?\nGunes(aydinlik), karanligi ve kurtlarin sesini yok edebiliyorsa baska neleri yok edebilir?\nKaranligin ve kurtlarin sesinin sebebi yalniz kurt mu?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yalniz-kurt-mu/","summary":"\u003cp\u003eBir ay önceki Türkiye ziyaretimde yeğenlerim chips yemek istediler.\nAklıma o an hayır demek yerine \u003ca href=\"https://tr.wikipedia.org/wiki/Marshmallow_deneyi\"\u003emarshmallow deneyini\u003c/a\u003e uygulamak geldi.\nÖnlerine indirdiklerimi yemedikleri sürece 2 katını vereceğimi söyledim.\nSüreyi de her seferinde arttırdım. Küçük olan diliyle uzanmaya başladı chips parçalarına, komikti.\nMasada oturan ablama, deneyi anlattım vs.\nSonrasında o da bana bir diziden benzeri bir şey izletecegini söyledi.\nVideoyu bulamadı, hikayeyi anlattı.\nO, sahneden aklında kalanları anlatırken benim zihnimde başka şeyler canlanıyordu.\nİzlemek isterseniz video aşağıda. 40. dakikada başlıyor ve 5 dakikalık kısım.\nOkumak isteyenlere ben özeti geçiyorum alt kısımda.\u003c/p\u003e","title":"Yalnız Kurt Mu?"},{"content":"Imagine a box. A magical one. Anything can appear and disappear in this box.\nA fancy car, a deadly accident, a sexy person, a bloody corpse, a beautiful sky, a shitty sky, a wealthy future, a penniless future, a cruel act, a compassionate act, a baby being born, a baby being killed, people enjoying the ocean, the ocean killing people, anything, everything, nothing. What a box.\nThere are ways to fill in this box. Mainly sensors, memory, imagination.\nAll my sensors serve this purpose. Whatever I receive from my sensors, it appears in this box. This happens here and now. There is also the past. Things are brought back into the box from the past, from memory. All joyful (nostalgic), all painful (melancholic) memories are replayed. I told you, this box is a magical one. There will be also future. Imagination, daydreaming, fantasy, paranoia. All the things that will make you happy or shit in your pants will be imagined and appear in this box.\nMy birth (past), my body (present), my death (future) are all stuck in this box. My sorrow (past), my joy (now), my hope (future) are all stuck in this box. I am stuck in this box. Everything which is me and mine are stuck in this box.\nThis box is like water, but a bit magical. It takes the shape of anything it contains. It becomes one with it.\nThere is some level of control in the box. I can bring back stuff in the box, the things from past, present, and future. This box is also sometimes out of control. Things appear in the box without my permission. Some of those things I can enjoy, but there are others causing me pain. I feel the most confident and happy when I am in control, and miserable and powerless when I am out of control over the happenings in the box.\nI am some of those things in the box, and not some other ones. Some of those things in the box are mine, and not some other ones. I want some of those things in the box, and reject some other ones. I want to stay in the box, as other things which I want to be mine. I want my pain to disappear from the box, but I want my happiness to stay in the box. I want to stay in the box forever. I am made of stuff which changes. I am change, but I want to be changeless. I am confused. I am funny. I am confused. I am a joke. I am confused. Am I real?\nThere is the box. There are the things happening in the box. There is a controller happening in the box. There are the operations between the things and the box itself.\nThe nature of this box is almost like breathing. Sometimes I control it myself, but most of the time it happens by itself.\nAm I the controller in the box? Am I the things in the box? Am I the box? Is there a way to empty the box? Will there be a box then? What will I be then? Where will I be then?\nDid you see what we put in the box?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/a-magical-box/","summary":"\u003cp\u003eImagine a box. \u003cbr\u003e\nA magical one. \u003cbr\u003e\nAnything can appear and disappear in this box.\u003c/p\u003e","title":"A Magical Box"},{"content":"Where do I go from here? Why do I go from here? How do I go from here? What is wrong with here and now? Who would tell me? What would be my source of direction?\nCan it be family, friends? How about partners, societies? How about media, government, religion? What do you think of money, fame, material then? Is success a tempting apple? Could my source of direction be outside after all?\nCan it be my emotions and thoughts? Is running from my fear an option? How about following my pleasure? May I listen to those inner voices? What if they are only reflections of what is outside?\nDo I have any doubt of my hunger, sleep, or thirst? Who tells my stomach, lungs, heart to do their own things? How do they know what/how/why they do? How is that they happen so effortlessly? Do they even know about no pain, no gain?\nWill I find a compass for my life? Will I find a light as my source of direction? Should I look for it anyway? How would I recognize it even? Will it guide me doubtlessly? Who needs this guide anyway? Will I trust it wholeheartedly?\nWhat if I sit in my darkness? Alone, can I feel it? In quiet, can I hear the voice? With eyes closed, can I see the light? While still, can I move doubt-free? Am I brave enough to jump the cliff to live?\nWhat is the source of these questions?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/source-of-direction/","summary":"\u003cp\u003eWhere do I go from here? \u003cbr\u003e\nWhy do I go from here? \u003cbr\u003e\nHow do I go from here? \u003cbr\u003e\nWhat is wrong with here and now? \u003cbr\u003e\nWho would tell me? \u003cbr\u003e\nWhat would be my source of direction?\u003c/p\u003e","title":"Source of Direction"},{"content":"We were supposed to be their solutions, not their problems. We were supposed to be the source of unconditional love for them.\nWe were supposed to be trophies on their shelves. We were supposed to be solutions to their problems. Now we are trying to solve those same problems in the same way.\nWe are the next fancy phone, apartment, car, job of our parents. We are the shinny toys for children.\nWe are solutions to the dead-end relationships.\nWe are fun to their boredom.\nWe are bites from that apple. We are shut-the-fuck-ups to social pressures. We are horses in races. We are accidents. We are we-are-too-late-in-our-lives.\nWe are patches on the leaking of a meaningless life. We are whores to those refuses to be mortal. We are as human as our parents.\nWe are all bastards of unknown reasons.\nWe are loved even before who we were to be. We are not the thing loved and anticipated. We are not loved for our shapes, we are shaped for what is loved.\nThat\u0026rsquo;s not even animal, is all too human, way too human.\nIs this my own baby?\nDo I know the reasons of putting this together and out there?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/we-are-all-bastards/","summary":"\u003cp\u003eWe were supposed to be their solutions, not their problems. \u003cbr\u003e\nWe were supposed to be the source of unconditional love for them.\u003cbr\u003e\nWe were supposed to be trophies on their shelves. \u003cbr\u003e\nWe were supposed to be solutions to their problems. \u003cbr\u003e\nNow we are trying to solve those same problems in the same way.\u003c/p\u003e","title":"We are all Bastards"},{"content":"Let\u0026rsquo;s divide time in three parts and move between them. Those are yesterday, today, and tomorrow. Also, past, present/now, future. This division works for the life of an individual in the same way for the history of humanity. Let\u0026rsquo;s time-travel our judgment. What would happen if judgment judges itself? How does judgment affects living our lives?\nI will use the word belief as an umbrella term for thought, opinion, judgment etc.\nyesterday I had beliefs on things. I fought for them. I broke hearts for those beliefs. I lived by those beliefs. I underestimated and shamed people for that. I felt superior having superior beliefs.\nThis happened individually, but also collectively. As we look back into history, we easily see many examples. Some group of people fought and died for things which were thought to be the truth of all, the only truth.\ntoday I still have certain beliefs. Some of them are so different from the ones in the past. I still fight for them and break hearts for them, and the rest of the same behavior. I am the same as yesterday, only in a different color and shape.\nThis happens individually, but also collectively. As we look back into history, we easily see many examples. We feel shame for what was thought to be true and acted upon.\nI am ashamed of what I did in the past. Do I see myself doing the same thing now that I might be ashamed of in the future?\nWe are ashamed of what others did in the past. Do we see ourselves doing the same thing that we might be ashamed of in the future?\nCan you see that we are still in the cycle of ongoing shame?\ntomorrow My today will be my yesterday, tomorrow. It turned out that my yesterday was wrong according to my today. This has already been repeated numerous times that it does not leave any doubt. My today will be wrong according to my tomorrow.\nOnce I can see how this goes. How could I ever dare to fight and break hearts for my current beliefs? Would I even still have beliefs? How could I ever stand still on my ground of beliefs? Wouldn\u0026rsquo;t that be foolish? I am a time-bounded creature, how could I ever be sure of anything?\nDoes that make me only certain that I only know that I know nothing?\nCould this bring some peace for now and future, for me and for all?\nCould we still be certain that some of the historical events are bad or evil? Could this also bring some peace for the past, for me and for all?\nCould I just suspend my judgment?\nWhich one should I welcome? Supports for my beliefs or attacks on my beliefs?\nWhat would be left of me if I had no belief and power of judgment?\nWho would I be?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/judging-judgment/","summary":"\u003cp\u003eLet\u0026rsquo;s divide time in three parts and move between them.\nThose are yesterday, today, and tomorrow. Also, past, present/now, future.\nThis division works for the life of an individual in the same way for the history of humanity.\nLet\u0026rsquo;s time-travel our judgment. What would happen if judgment judges itself?\nHow does judgment affects living our lives?\u003c/p\u003e","title":"Judging Judgment"},{"content":"Who is a free human? What is a prison? What is freedom to a baby born into a prison?\nIs family one of the walls of the prison? Is money one of the walls with multiple layers? Do all the delicious food, soft bed, and warm water look like walls? Is society one of the most colorful walls with the pictures of their gods? How about loneliness? Is that a seen-through wall? All those friends and partners are more than bricks in the walls. Could emotions made of water be steel walls?\nprison Is a human free if they can pick:\ntheir room the size of their room the color of their room the location of their room? How free would that make them if this room is in a prison? How could a person claim to be free if they do not even see the walls of the prison?\nThis is not an ordinary high-secured prison. This is an extraordinary non-secured prison, which has all its doors open.\nHow could a prison be the most secured one with all its doors open? Can one see the doors if they don\u0026rsquo;t even see the walls?\nWhat is the most watered flower blooming in this prison? Love or fear?\nWho gives the flowers? The ones inside the prison, or the ones outside the prison? Which one would give a love flower?\nWould anybody walk out and back in the prison? How would that make the definition of freedom different?\nbrand-new prison How could you claim to be free of something if you never stepped outside it? How could you claim to make a free choice if you are not even aware that the choice was given to you?\nIs there anyone else outside the previous prison? Has anyone escaped? If so, should I listen to them, or follow them? Wouldn\u0026rsquo;t that be only stepping into their prison? Who can help me escape from the previous prison? What if that way trapped me in the first place? Could a way be both imprisoning me and releasing me? Who could help me if not me?\nCan I make my own prison? What would be the point? Is there a possibility that at least I can move from one prison to another? How about freedom now?\nprison in prison What if this is a prison inside another prison? What is the ultimate prison?\nAn extraordinary prison that the more I try to escape, the more secured it becomes.\nAm I the one which is in the prison? What if I am already outside the prison? What if I am the prison? How could it be possible, I am in the prison, which I cannot escape, and also I am outside the prison? Is this a problem of what the prison is or/and what I am? Will I ever be free?\nfreedom I don\u0026rsquo;t even know what freedom is now. I am far from being a free human. I don\u0026rsquo;t even see the prison itself completely, but just some of its walls. I don\u0026rsquo;t see the exit yet, but only some small openings. I don\u0026rsquo;t know how to build my own prison either. I don\u0026rsquo;t have any idea how to move from one prison to another. I only know that I am a slave. A coward one, also a blind one. I only know that I am a master. A greedy one, also a comfortable one. I only know that in my own prison there will be only love flowers for any and all.\nI feel like that I am a slave human in their prison, I am a free human in my own prison, and I don\u0026rsquo;t know who I am when there is no prison.\nbeyond I am as meaningless as and as beautiful as the bird flying in the sky. The bird just bes in an instant and puff.\nyoutube-music-mOat-paradise\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/freedom-in-prison/","summary":"\u003cp\u003e\u003cem\u003eWho is a free human?\u003c/em\u003e \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eWhat is a prison?\u003c/em\u003e \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eWhat is freedom to a baby born into a prison?\u003c/em\u003e\u003c/p\u003e","title":"Freedom in Prison"},{"content":"Everything they told me, Starting with what my name is, What to eat, Where to sleep, when to wake up, Where to shit, When and which schools to go, Which top books to read, Which best movies to watch, What kind of music to listen to my naked ears, What to wear on my naked ass, Which top places to visit, Which job, partner, car, religion, apartment to pick? Even they told me, What is right and what is wrong, Who to hate and who to love, who to respect, even how much of that, they told me, What is good and what is bad, they told me, like their favorite food.\nEverything they told me, Would I forget? How to rebel, even they told me, Ever they told me? Who I was, Why I was here,\nAnd how I should have lived.\nMaybe, but just fucking tell me again who I am? Maybe, but just fucking tell me again why I am here? Maybe, but just fucking tell me again how I should live? I dare you, please! Answer them like you are I!\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/thus-spoke-they/","summary":"\u003cp\u003e\u003cem\u003eEverything they told me,\u003c/em\u003e \u003cbr\u003e\nStarting with what my name is, \u003cbr\u003e\nWhat to eat, \u003cbr\u003e\nWhere to sleep, when to wake up, \u003cbr\u003e\nWhere to shit, \u003cbr\u003e\nWhen and which schools to go, \u003cbr\u003e\nWhich top books to read, \u003cbr\u003e\nWhich best movies to watch, \u003cbr\u003e\nWhat kind of music to listen to my naked ears, \u003cbr\u003e\nWhat to wear on my naked ass, \u003cbr\u003e\nWhich top places to visit, \u003cbr\u003e\nWhich job, partner, car, religion, apartment to pick? \u003cbr\u003e\n\u003cem\u003eEven they told me,\u003c/em\u003e \u003cbr\u003e\nWhat is right and what is wrong, \u003cbr\u003e\nWho to hate and who to love, who to respect, even how much of that, they told me, \u003cbr\u003e\nWhat is good and what is bad, they told me, like their favorite food.\u003c/p\u003e","title":"Thus Spoke They"},{"content":"I have a family. I have more money than I need. I have the best possible form for a 30-year-old healthy person. I have all the time in the world. I have internet-devices providing all kinds of entertainment. I have access to all kinds of delicious food to stuff myself. I have access to all kinds of alcohol and drugs to numb myself. I have an ID card that lets me live in a peaceful society. I have a car in front of my place that can take me to all kinds of beautiful places. I have friends, with who I can hang out, go around, hug, cuddle and do other stuff. I have a job, with which I can get frustrated, get creative, and get challenged. I have some level of self-love and some level of life-acceptance. I have all kinds of spiritual, physical, creative, recreational activities. I have people to help and care about. I have faith in something. I have all kinds of colorful feelings, bright and dark ones. I have gratitude for small and big things. I have plans and dreams. One more thing I have, a huge dark space.\nThe funny thing is, none of those things in the world is enough to fill that space. I feel like I am a free human with all I have, as much as I am a slave of all I have.\nspace This emptiness. Was it there? Or was it created? Am I trying to fill it or am I creating it? Is it my attempt of filling, which creates the space?\nIs it my solution which creates the problem?\nIs it my freedom making me a slave? What is so scary about nothing, which pushes me towards all other things?\nI am not able to enjoy the day for too long without knowing what the night has for me. I can distract myself only too long under the shining sun in the blue sky before the moon catches me under the shining stars in the dark sky.\nkilling myself I enjoy playing with the idea of killing myself, without killing the body. It is as simple as just walking out the door with only my clothes on, nothing else. I am walking, and walking, away from everything, which was once me. Each step away from me is like a drop of blood from a dying body. Each drop of my blood is racing with a drop of tear. All those things I left behind. One by one going through my mind. Tears soon join the race with the steps. I am in pain, caused by the things I have left behind, caused by the people in pain I have left behind. I am walking in one direction, there will be no way back. I was Selim. I am just a body now. I am nobody to anybody now. I had everything. I also have everything now. I am complete now. I am nothing. Nothing is missing. Almost like the first day of a baby.\nLove gives me direction more than fear now.\nOn my new journey, I will die to find some of those little things I have lost. Each time I reach, it will be as a first time, not granted, never was. I will enjoy it fully, every second of it. I will not have doubts in direction. I will just follow my internal compass, I hope it will be visible to me in the cleanest form.\nwalking out myself What is stopping me? Is it love of having things and people? Or is it fear of losing things and people? I would very much like to be a brave lover, but I am just a coward platonic, for a long time and to this day.\nWill I lose my given life? Will I win my own life? Will I kill my given self? Will I give birth to my own self, this time?\nI know how to kill myself without killing my body. Can I walk out myself without walking out my body? Can I learn how to walk out myself without walking out my body?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/becoming-nothing/","summary":"\u003cp\u003eI have a family. \u003cbr\u003e\nI have more money than I need. \u003cbr\u003e\nI have the best possible form for a 30-year-old healthy person. \u003cbr\u003e\nI have all the time in the world. \u003cbr\u003e\nI have internet-devices providing all kinds of entertainment. \u003cbr\u003e\nI have access to all kinds of delicious food to stuff myself. \u003cbr\u003e\nI have access to all kinds of alcohol and drugs to numb myself. \u003cbr\u003e\nI have an ID card that lets me live in a peaceful society. \u003cbr\u003e\nI have a car in front of my place that can take me to all kinds of beautiful places. \u003cbr\u003e\nI have friends, with who I can hang out, go around, hug, cuddle and do other stuff. \u003cbr\u003e\nI have a job, with which I can get frustrated, get creative, and get challenged. \u003cbr\u003e\nI have some level of self-love and some level of life-acceptance. \u003cbr\u003e\nI have all kinds of spiritual, physical, creative, recreational activities. \u003cbr\u003e\nI have people to help and care about. \u003cbr\u003e\nI have faith in something. \u003cbr\u003e\nI have all kinds of colorful feelings, bright and dark ones. \u003cbr\u003e\nI have gratitude for small and big things. \u003cbr\u003e\nI have plans and dreams. \u003cbr\u003e\nOne more thing I have, a huge dark space.\u003c/p\u003e","title":"Becoming Nothing"},{"content":"Sanki sana hiç sarılmadım, ölümünden önce, Sanki hiç öpmedim seni, ölümünden önce, Sanki hiç koklamadım seni, Dokunmadım sana, ölümünden önce, Sanki hiç görmedim gülüşünü, Aglayışını, ölümünden önce, Duymadım sesini, hissetmedim dokunuşunu, ölümünden önce, Hiç tutmadım ellerinden, ölümünden önce, Yürümedim seninle birlikte, Koşmadım seninle birlikte, Gülmedim seninle birlikte sanki hiç, ölümünden önce, Hiç sevmedim sanki seni, ölümünden önce, Şimdi sevdigim kadar.\nyoutube-music-conor-walsh-the-front\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/olumunden-once/","summary":"\u003cp\u003eSanki sana hiç sarılmadım, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nSanki hiç öpmedim seni, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nSanki hiç koklamadım seni, \u003cbr\u003e\nDokunmadım sana, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nSanki hiç görmedim gülüşünü, \u003cbr\u003e\nAglayışını, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nDuymadım sesini, hissetmedim dokunuşunu, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nHiç tutmadım ellerinden, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nYürümedim seninle birlikte, \u003cbr\u003e\nKoşmadım seninle birlikte, \u003cbr\u003e\nGülmedim seninle birlikte sanki hiç, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nHiç sevmedim sanki seni, ölümünden önce, \u003cbr\u003e\nŞimdi sevdigim kadar.\u003c/p\u003e","title":"Ölümünden Önce"},{"content":" I want to change the world!\nSay some, who do not know the world was already changed by them. Who is I? What is change? What is the world? Didn\u0026rsquo;t every one of us change the world already when people were aware of us for the first time? Didn\u0026rsquo;t you change the world of your parents? And more.\nWhich world are you planning to change? How many of them? What kind of change are you planning to initiate? How big of one?\nchange the world Most of human beings, sooner or later, will start to have dreams of changing the world. They think that they can make this shitty place better, or even save it. They can improve the economy, education, health system, politics, technology, what have you. How many people could we find, who would not have an idea on how to change the world? How many people could we find, who would want their world to be changed? The younger the person, the more ambitious the plan.\nLet\u0026rsquo;s go and change the world.\nYears go by, the experience shows that family, friends, schools, systems, workplaces, partners do not change. Not in the way I want. I can even fight with them, but I cannot change them.\nI hope, at some point, I win the lottery, and the reward becomes: what the hell is going on? There must be something wrong. I am done with this, you know what, I will change myself.\nchange myself I am wounded. I am a failure. I am rejected. I knew what was best for everybody and everything. Why did it not happen? I could not control them, I did not have the right to claim control on them, on things outside myself. I only and only have the power to change myself. After all, I only and only have control over myself. What if I am the world? What if I change myself? Would that be changing the world? Sounds interesting. And easier and more possible than the previous plan.\nLet\u0026rsquo;s go and change me.\nYears go by, the experience shows that my emotions, my thoughts do not change. Not in the way I want. I can not change my sadness, my fears, my worries, my pain. I can not change my paranoia, my fantasy, my overthinking. My thoughts and my emotions become my family, my schools, my workplaces, my partners. I can even fight with them, but I cannot change them.\nI hope, at some point, I win the lottery, and the reward becomes: what the hell is going on? There must be something wrong. I am done with this, you know what, I hope you do, because I do not.\nAm I brave enough to leave this unknown alone?\nchange nothing I am not able to change what is outside, I am not able to change what is inside. I have no control on the outside, I have no control on the inside. Why am I so useless? Why am I so powerless, so helpless? What is my use in all of this? Who am I? Who is this?\nWhat if outside is inside? And inside is outside?\nHow come inside and outside look so similar? Almost act in the same way? Almost so beautifully reasoned, almost so ugly-ly randomed. What other ways could I go? Where could I go? What could I do? Why would I do it? What could I become? If I am not the one who has the control and power over changing things, what is that causing all of this? Who the fuck am I in relation to change-in-itself?\nMaybe I will just stay here right in between, where they both, inside and outside, meet. And just be.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/change-in-itself/","summary":"\u003cblockquote\u003e\n\u003cp\u003eI want to change the world!\u003c/p\u003e\n\u003c/blockquote\u003e","title":"change-in-itself"},{"content":"I see a star in the most beautiful blue sky. I wouldn\u0026rsquo;t want to be selfish, and keep it to myself. Naturally, I would like to share with other people. I make an attempt at showing it to them. They do not see it. I will give it another try. No, they do not see it. I am puzzled. What\u0026rsquo;s going on? Let\u0026rsquo;s take a journey in a dark sky and see how much fuel we can consume, if we ever reach a destination.\nstupid people The excitement of the shiny star gets blocked by the disappointment of dark clouds. How is it possible that these people do not see that star? Right there. In front of their eyes. Wait, wait, not with the speed of light. Some people say that they see it. Then they start talking about the star, which they claim to see. What they draw does look like anything but the star. Clouds are getting angrier and darker. Soon, they start pissing on these blind people.\nstupid me How is it possible that the shiny star is not visible to other people? Am I the only one seeing that star? How is that possible? Do I have some kind of special glasses? Wait, wait, not with the light of speed, is there really a star there? What if the star is not there in the first place, how could it be possible other people did not see it? Am I seeing a star which is not there? How stupid that is. How stupid am I to say that other people are stupid because they did not see what was not there? I was dark clouds peeing on people, now I am alone and stupid in a dark room. I do not see any stars. I am blind to any skies.\nwe What if the star is there, some see it and some others do not? There would not be a stupid star, why would there be stupid people or stupid me? It could only be my star, only visible to me, until I find a way to make it more visible for us. Do I see other people\u0026rsquo;s stars before showing them my own? While we try to see this star, are we in the same place? Instead of deciding who or what is stupid, why don\u0026rsquo;t we just focus on how beautiful the skies, the stars, and the viewers are?\nsky I am the sky. Both blue and dark. Any other color. Holding all kinds of stars. The only thing I can do is to make as many stars visible as I can.\nDid you see the star in this sky?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/an-invisible-star/","summary":"\u003cp\u003eI see a star in the most beautiful blue sky.\nI wouldn\u0026rsquo;t want to be selfish, and keep it to myself.\nNaturally, I would like to share with other people.\nI make an attempt at showing it to them.\nThey do not see it. I will give it another try. No, they do not see it.\nI am puzzled. What\u0026rsquo;s going on?\nLet\u0026rsquo;s take a journey in a dark sky and see how much fuel we can consume, if we ever reach a destination.\u003c/p\u003e","title":"An Invisible Star"},{"content":"I feel fearless today. I would like to take a random flight. My thoughts flow as fast as the plane, and I am already in the air cruising. I have a couple sitting in the front row, with their lovely baby. An angel. While I enjoy entertaining the possibilities of a plane crush, the angel baby becomes a crying baby.\ngrown-ups I am looking around. I see that people start to become irritated. The experience of irritation manifests itself in different forms. Some of them behaviorally, some of them verbally, some of them silently. There are also some helping the couple and baby, and the ones avoiding their irritation by rationalization. I think we could agree that the couple is irritated, feeling uncomfortable as well. Either because of their baby\u0026rsquo;s crying, or because of other people\u0026rsquo;s reaction. Or both. So we have a crying baby and a plane of annoyed, irritated grown-ups.\ncrying grown-ups Nothing extraordinary happens yet, the plane is still flying, and humans are being human. I am getting curious though. While I hear this baby crying, I am starting to think about my irritation. I am asking:\nWhat is the difference between the crying baby outside and my irritation inside?\nI am having a hard time identifying any concrete differences. My irritation in my head becomes a crying baby of my own. Then, I decide to look around again. I ask the same question for other people. Interesting. I realize that they have their own crying babies. The way they handle their crying babies differs though. They react to their crying babies, behaviorally, verbally, silently, rationally and so on. I am surprised, I am amazed. I feel like I am in a hospital room full of crying babies, flying. Each crying baby causes other babies to cry, and this, to me, is wonderful, extraordinary.\nmy crying baby I am still sitting, watching what is going on. I am thinking, if and if, I am going to do anything, it should be about my own crying baby. My irritation. I see what is not working with the way other crying babies are handled. I should do something different. Doing something different. Interesting.\nDo I really need to do anything? What does my crying baby want really?\nI decide to watch my irritation more, and let it be there. The more I sit, the more I enjoy it. My crying baby becomes less loud. When the screams in my head become close to silence, now I watch outside more, seeing other crying babies. I decide to do the same, just watch them, give them the same treatment, same understanding, same patience. I love their crying babies, if not more, as much as I love my own.\nI find it interesting that a crying baby uses the same ways in expressing their needs as a grown-up. Today, it is a crying baby, tomorrow that same baby could be a fighting baby, the one fighting with the couple.\na crying sky I also find it interesting to replace the crying baby in this exercise with rain. I wonder how all other people will handle a crying sky? Will they find a parent to attack?\nWhat is the role of control in all of this?\nIf control is the solution, at which level do we have the best command of control? If control is the problem, at which level do we let it go completely?\nCould any of this explain why I felt fearless taking a random flight today?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/the-crying-baby/","summary":"\u003cp\u003eI feel fearless today. I would like to take a random flight.\nMy thoughts flow as fast as the plane, and I am already in the air cruising.\nI have a couple sitting in the front row, with their lovely baby. An angel.\nWhile I enjoy entertaining the possibilities of a plane crush, the angel baby becomes a crying baby.\u003c/p\u003e","title":"The Crying Baby"},{"content":"Hey lovely people! I would like to share my story with a white board and a full body mirror (from here on, referred as simply mirror), and tell you how they are similar even though they are different. Finally, from those two steps how I reached the complete design of my dream room. I will give you a detailed picture of my future personal space.\nwhite board I recall that I had the missing feeling of a white board in my apartment in Istanbul starting somewhere in 2018-19. My plan was to invest in a white board in my next apartment in Europe. So it was one of the first things that I bought after I rented a place in Belgium.\nFor me, it has been useful for:\nplaying drawing games when having friends over putting together a pros/cons table explaining stuff over a video call visualizing a theory while learning keeping a todo/search list using it as an idea book Even though some other usages appeared along the way, the initial idea was to dump what I had in mind on it. Oh, was dump such a rude word? Then let\u0026rsquo;s use some other expressions: printing out your mind, or taking a picture of your mind, or even drawing your mind. Okay, okay, I have a better one, having a reflection of your mind. Actually, that\u0026rsquo;s what it was for the last few months for me, the reflection of my mind. Even after some time, I started to take pictures of the board before a full clean, like an album of my mind over time.\nmirror The idea of a mirror somehow hit me even long after having a white board. Until yesterday, I did not have a full body mirror in my life. I had never felt the need to have a mirror. Only now I could say that I was always more interested in what was on my mind than what was going on with my body.\nI was always surprised to see myself in mirrors in shops. That was not what I thought I looked like, mostly. I felt the need for a mirror while doing yoga. I started to understand why there are full wall mirrors in gyms. Overall, like any other measurement tool, it is just a quick feedback for your current body state or the representation of it. Are you fat? hunched? look shitty today? Need a shave? Need a haircut? New outfit? or who knows maybe today you rock more than other days, and you also deserve to know it, not just others.\nI realized that now I have reasons to be aware of my body as much as my mind. So I decided to invest in a mirror, finally.\nI would like to emphasize here, again, the great similarity of these two tools, even though they are completely different. How one reflects your mind and another reflects your body.\ndreamy room This brings us closer to the perfect room I fantasize about. As we all know, there are 4 walls in a room.\none wall complete white board (meeting rooms) another wall complete mirror (gyms, dancing rooms) another wall complete glass with a view of nature (offices) another wall of pictures of friends, family, failures, successes, etc\u0026hellip; The third point is more interesting than it may sound. It is like a dynamic, live frame. Even better, if the weather is as dynamic as Belgium weather, with colors of trees, sky etc.\n(add a pic from the office window)\nIs having 4 walls a coincidence that it just fits those 4 elements? That somehow satisfied me. Could you match the following elements with each wall?\nair - intellect earth - body fire - vision water - emotion ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/board-and-mirror/","summary":"\u003cp\u003eHey lovely people!\nI would like to share my story with a white board and a full body mirror (from here on, referred as simply mirror),\nand tell you how they are similar even though they are different.\nFinally, from those two steps how I reached the complete design of my dream room.\nI will give you a detailed picture of my future personal space.\u003c/p\u003e","title":"Board and Mirror"},{"content":"I would like to share the memory of the trip I made to the Belgium Coast. I have a few nice photos and stories left from the day spent in De Haan. It was my first after almost 2 years of living in Belgium, due partly to my creative laziness and corona. My reason for sharing is the same one of a flower just blooming where the human eye or touch has not been reached.\nboring coast I stepped into this cold, gray, lifeless place. Initially, I was a bit disappointed to be honest. After I got the feeling of the environment, I started to like walking barefoot.\nWe stopped in a restaurant to have some burgers. En met frietjes, tuurlijk. It was like nature heard people crying and whining. Even though it was a bit shy but sun slowly showed its face behind the clouds.\nfun coast I was in the water till my knees. Waves were doing their thing, and my mind its own. For a moment, it was just me and the sound of waves. Beautiful. I was on the top of the earth. A huge rotating, and moving piece of earth. That amount of water. How small was I? How unprotected, how weak, how helpless was I? The more aggressive the waves got, the calmer I got.\nEarlier in the morning, I was told that there was a daily tide, which could be observed. I believed but just as a fact. Why not see in action? We decided to wait and see how water claims its space once again. I started to draw lines as a target for water. One after another, while dogs were catching their thrown balls, the sea was catching my drawn lines. Again and again. It was mesmerising. I could compete in happiness with some of those randomly running around dogs on the beach.\nWater persistently made its way as we retreated. Our castle was the only thing left at the back of the line, not yet attacked. I stood by the art, shamefully accepting smiles and nice words for something I would not be able to build.\nI waited hours for nature to reach and swallow in seconds what human beings built in hours. Like watching a baby being born and an old person dying in a day instead of a lifetime. Nature was about to claim what is hers. Some dogs and other human creatures were stopped by their owners not to ruin the art but nobody was going to be able to do the same for the sea. The waves slowly but steadily were coming.\nRight before the waves swallowed the art, a small human being attacked it before anybody could stop him. It was suicide. I would like to see that nature takes away what it gave. But sometimes others do not let that happen.\nYou can not kill me, I will kill myself.\nThose would be the last sentences of the boy if he only was able to talk.\nThe art was destroyed eventually. Even though the result was the same, the reactions from people weren\u0026rsquo;t the same. Isn\u0026rsquo;t that interesting? On one side, it was nature taking it away. On another side, it was a human being. How is that different? Was it about timing? Was it about expectation? Was it about surprise? What is that causing people reacting differently to the exact same thing?\nThere was almost no sun to set that we human beings could lazily enjoy but there was something else. Another wonderful show. Nature had yet another trick in her pocket for us, as wonderful as any other of hers.\nMy selfish disappointment ended with amazed gratitude. It was a nice day spent, it was a day lived. Thank you for all that you have offered.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/transforming-belgian-coast/","summary":"\u003cp\u003eI would like to share the memory of the trip I made to the Belgium Coast.\nI have a few nice photos and stories left from the day spent in De Haan.\nIt was my first after almost 2 years of living in Belgium, due partly to my creative laziness and corona.\nMy reason for sharing is the same one of a flower just blooming where the human eye or touch has not been reached.\u003c/p\u003e","title":"Transforming Belgian Coast"},{"content":"What does a mountain do? Stays still. What does a river do? Flows. Would it be possible to confuse a mountain with a river? Would it make any sense to treat a river as a mountain? How much of an effort would it be to ask a mountain to flow like a river? How much of an effort would it be to ask a river to stay still like a mountain?\nWhat are the things in our lives that are supposed to be staying still like mountains, but we force them to flow like rivers? Any other thing we want it to happen, but it does not happen. Any other thing we do not want to do, but we believe that we should.\nWhat about other things in our lives that are supposed to flow like rivers, but we force them to stay still like mountains? Any other thing we do not want it to happen, but it does happen. Any other thing we want to do, but we believe that we should not.\nWhen are the times we are supposed to stay still like a mountain, but we find ourselves to flow like a river? All those times we wish we could be not movable and touchable by anything, as strong as a mountain but drowning in our tears.\nWhen are the times we are supposed to flow like a river, but we find ourselves staying still like a mountain? All those times we wish we could be not stopped by anything, as persistent as a river but paralysed by our weight.\nHow about the possibility of an error in our judgement when it comes to decide if that thing is a mountain or a river, or when to be like a mountain or like a river?\nWill we ever learn what is a mountain and what is a river? Will we ever learn when to be like a mountain and when to be like a river? Knowledge will help us to recognize mountains and rivers in nature, wisdom will help us to recognize them in our lives.\nImagine how great it would be to simply enjoy when we let a mountain be a mountain, and a river be a river. How great it would be to simply enjoy when we are being a mountain, and when we are being a river. That it all happens without any force or fear or control of being anything else or doing anything else.\nJust let it be what it is.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/mountain-and-river/","summary":"\u003cp\u003eWhat does a mountain do? Stays still. What does a river do? Flows.\nWould it be possible to \u003cstrong\u003econfuse\u003c/strong\u003e a mountain with a river? Would it make any sense to treat a river as a mountain?\nHow much of an \u003cstrong\u003eeffort\u003c/strong\u003e would it be to ask \u003cem\u003ea mountain to flow like a river\u003c/em\u003e?\nHow much of an effort would it be to ask \u003cem\u003ea river to stay still like a mountain\u003c/em\u003e?\u003c/p\u003e","title":"Mountain and River"},{"content":"I had the idea of writing this blog post almost a month ago. I even almost completed it. I did not like it though, so I did not publish it. Now that I found a name, that I am happy with, for the approach. I will try again. Previously, it was learning greedily. That sounded too negative. I was inspired by higher-order functions. It is a concept in math(h(g(f(x)))) and functional programming. Not to scare non-engineer friends, that was all, I will not go into that. Basically, I am going to share my examples and methods of learning in learning in this post. Learning something while learning something else. Then, see how the main goal becomes a side product, and almost effortless.\nYou may find it interesting if any other day learning methods are boring in the classroom, or in any other room, and you would like to mix things up. Yes, it sounds dirty, even more so when I will mention this method includes you, what you try to learn, and the third, and some more. Let\u0026rsquo;s start and see if endless fun could be generated or not.\nlearning English I remember the first time that my enhanced learning attempt was with learning English language. I did not like studying grammar and usual books, not for a long time. I combined it with my other activities(sounds simple nowadays). At that time, I was mostly watching TV series, movies, and listening to music. So I enjoyed the top 250 movies in their original language, top 20 song lists, and relaxing TV series. As I transitioned to my university studying next year, I changed the context of my learning to computer science, math, physics etc. So I was learning many things at once, handling multiple tasks in the same setting until English was not an obstacle for me.\nlearning technical goodies I graduated finally (of course challenging learning takes more time). Then I needed to work more on software development, engineering, and related tooling. So I remember a period that I read many books and watched many videos on programming all while I was:\nusing command line tools (learning l-unix) using Github for storing my notes (learning git-github) taking notes using Vim (learning vim) taking notes in Markdown (learning markdown) taking notes in English (still improving English language) practising touch-typing (learning how to type faster) As we can see the main thing I should learn becomes just a piece of dust among other things. It goes slow but results are explosive. This was an extreme period, I was lucky to be able to combine all together.\nSlow but steady learning started to pay up. I had the chance to use all my knowledge in a professional setting, until the next milestone was reached.\nlearning Dutch Studying for the driving licence exam in English in Belgium was going to be too easy. I was already getting familiar with Dutch language, so why not spice things up? I decided to study the material in Dutch. Long story short, I passed the theory exam in Dutch. Now I drive around preparing for the practical exam. Guess what? I listen to Dutch radios, podcasts in the car. Isn\u0026rsquo;t that awesome? Even more so, I travel to the Flemish part of the country. Main goal is obtaining the driving licence while:\nlearning Dutch learning driving around learning the country/culture more solo traveling learning cooking How about healthy eating? Sounds boring in itself. Going shopping at the same place, cooking the same things over and over again. It is just mundane work, no creativity, simply boring. What if I tell you, you can learn cooking and eating healthy will be just a side product. YouTube is out there with thousands of high quality step-by-step recipes. I find recipes and follow them. Instead of random recipes, I recently started to focus on a specific culture, but that is another story for another post. This approach helped me learn:\nhow to cook many new kitchen tools about lots of ingredients for the first time enjoying my shopping now as it serves a higher purpose have a better time cooking and relaxing Want to go crazy? Why not try to go to a different shop each time by car and find recipes in Dutch? Maybe something like learning about meditation in Dutch resources and writing a cli program to keep track of new learned-words in memrise style.\nAll of these might sound good, but that is not always the case. Combining many unknowns while doing something for the first time might become overwhelming. This approach could make things harder than they are, even sometimes stopping you from taking the first step, taking care of the initial task. So sometimes it is better to start in a procedural way and build up on it. Software engineers are still trying to catch up with functional programming so no hurry.\nI made things a bit personal, and even bragged about some things in the name of giving some examples. I hope that that gave you some ideas. This way of picking up stuff is the easiest when learning a new language is involved. However, there is always learning something in the learning itself. Could you imagine what other things are being learned in writing/publishing this blog post? How about your examples?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/higher-order-learning/","summary":"\u003cp\u003eI had the idea of writing this blog post almost a month ago. I even almost completed it.\nI did not like it though, so I did not publish it. Now that I found a name, that I am happy with, for the approach.\nI will try again. Previously, it was \u003cdel\u003elearning greedily\u003c/del\u003e. That sounded too negative.\nI was inspired by \u003ca href=\"https://en.wikipedia.org/wiki/Higher-order_function\"\u003ehigher-order functions\u003c/a\u003e.\nIt is a concept in math(h(g(f(x)))) and functional programming. Not to scare non-engineer friends, that was all, I will not go into that.\nBasically, I am going to share my examples and methods of \u003cstrong\u003elearning in learning\u003c/strong\u003e in this post.\nLearning something while learning something else. Then, see how the main goal becomes a side product, and almost effortless.\u003c/p\u003e","title":"Higher-Order Learning"},{"content":"I am going to share a story that I had the chance to practice some things I have learned recently. I will go through the story as an example but at the end I will try to share a general structure. I believe that it will fit into most of the uncomfortable and unfortunate events. Let\u0026rsquo;s start.\nIt was the morning before my trip back to Brussels via Istanbul from my hometown. While I was preparing my coffee, as a multi-task person, I decided to complete check-in stuff. It did not work. No PNR found error. Oh shit. I got the same error the day before, wtf was going on. I started to feel some discomfort in my body. I checked my list of flights on flypgs.com, my flight Istanbul-Brussels was cancelled. Then my body was on fire. My muscles were getting weak. Maybe I was panicking. Lots of possibilities kept coming to mind, and I felt drowning. I had a connecting flight, it was an international flight, it was corona times. I did not like this. I was out of control. Here, the issue might be small for some and might be disastrous for others. Nevertheless, nobody would like to deal with such thing, neither my mind nor my body. Interestingly, I decided to go back to my coffee.\nAt this point, something completely outside my control has gone wrong. Even it was in my control, not anymore. What happened has happened. I started to get angry at Pegasus, furious, it was boiling, but then I was like hey this is not solving the issue at all. Blaming myself would not solve the issue either. Nothing was going to solve the issue, reverse it or whatever. I could beat myself up, ruin my own days and others around me. Which again surprisingly was not going to change anything either. Then wtf was I supposed to do? Adapt. I changed my focus to the request: show me who you really are. Suddenly, things started to change. I could not change anything outside, I could not control what is outside. However, I could change and control what is inside. I enjoyed rest of my coffee, music, and view, and morning breeze.\nI called Pegasus. The lady on the line, Kubra, was nice, I was nice to her as well. Whatever it was, it was not her fault. She told me that they could not reach me on mobile when they tried to inform me about this. They could use sms or email as well, right? Again, that was not solving the issue. I already had the plan while enjoying my coffee, made the change to next day flight. This put me in a place of lots of uncertainties and changes. Also, opportunities. I was going to spend a day in Istanbul.\nIt turned out that they actually called me a few times with a number starting 0850, I recall rejecting such calls a few times. I thought they were some telecom and banking companies calling for their campaigns. This also says that sometimes you get early warnings, but you ignore.\nThis is what happened after the change:\nTransportation, hotel, meals, luggage handled by Pegasus My hotel was close to a colleague from YKB, so I had an opportunity to see him Arranged to see my recent online friend, face-to-face for the first time. Enjoyed my rest between two flights in a nice shower and bed. Enjoyed this beautiful scenery Then you start to see that when you go with it, everything else flows with it:\nWas it a coincidence that this hotel was close to my friend? Was it a coincidence that the guy let me go on using Marmaray? I had issues with Istanbulkart-corona configuration. If he would not let me, I was late to my meeting. Was it a coincidence that Istanbul was almost empty on Sunday? I hate its crowd and there was corona-restrictions on going out on Sunday. Eventually, as we can see now, what started as a disaster turned out to be a festival. When the disaster starts, it is not really easy to see what will be on the other end. If you do not adapt, it stays as disaster. If you adapt, it becomes a festival. It becomes life itself.\nIt is also important to realize that when shit happens, and you let it control you, you double the disaster. That is the exact point you answer the question. That is the exact and only point you have full control. That is the exact point either you die or live. That is the exact point either you are a warrior or a victim. That is the exact point you understand changing yourself is changing the world around you. This is exact point you understand how powerless and at the same time how powerful you are.\nSo the structure goes like this:\nsomething uncomfortable happens at any moment this is the step this is where you have control this is where you shine this is where magic happens this is where you see who you really are life continues, as a disaster or a festival I am grateful for Pegasus putting me into this test. Whatever was their reason for the change, right or wrong. I do not care. I am just grateful for Pegasus for challenging me to see who I really am in that situation.\nPegasus is sometimes a serious illness, or a serious accident, or a serious financial loss, or a natural disaster, or a missed bus/flight, or a failed exam, or a failed interview, or a burned meal, or a lying/cheating person, or a person dumping you. Wherever, whenever, whichever form it has, the test will always be the same with different intensity. You will not be though. That is the beauty of it.\nI decided to write this blog post right before finishing that same coffee, how great that is when you trust the process but not the result.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/show-me-who-you-really-are/","summary":"\u003cp\u003eI am going to share a story that I had the chance to practice some things I have learned recently.\nI will go through the story as an example but at the end I will try to share a general structure.\nI believe that \u003cem\u003eit will fit into most of the uncomfortable and unfortunate events\u003c/em\u003e. Let\u0026rsquo;s start.\u003c/p\u003e","title":"Show Me Who You Really Are"},{"content":"In a professional setting or personal life, we face problems every day. We ignore problems, see problems, and sometimes solve problems. Ignoring problems is the easiest way to hell. Let\u0026rsquo;s start from the step that we have a problem that we are aware of, for the sake of the discussion. Recognizing problems is an art of itself, I would simply say. The question here is that if the problem,\nwhich is in front of us or expected of us to be solved, is an artificial one or a fundamental one? If this problem is already introduced by an \u0026ldquo;solution\u0026rdquo;? Is this a bug of a bug? Have we already gotten blind to the fundamental problem by the problems of our \u0026ldquo;solution\u0026rdquo;?\nI am pushed to write about this because I am a victim of this approach myself and I have already found myself in this situation many times. It is a sunny day. You are enjoying your coffee in one of the productive meetings at work, and you are listening to some discussion about possible solutions to a problem. You place your cup on the table first and say wait a minute. What is the exact problem here? After some back and forth, the next question follows: isn\u0026rsquo;t it that you have this problem because of the solution to the main problem in the first place?\nFor other friends among us, let\u0026rsquo;s get a little concrete. Imagine a world without umbrellas. I know it is hard, but give it a chance. This time the day is like any other day in Belgium raining. We are getting wet. That is already our problem, for some. Some people could suggest using napkins to dry yourself while walking (ridiculous right? this is some people\u0026rsquo;s everyday life). Stay with me please, fun starts exactly here. Then, we have the next problem: the napkins we use are not good enough. Okay let's change their color. Why not? Okay, now we have beautiful colorful napkins but we are still getting wet. Wow, such a challenging problem. I know I know. Let's use a different material. There are still complaints. Himm, we do our best, customer is stupid, I mean king. They do not know how to use our napkins and read the manual or documentation.\nWhy is this important? It should be important if we do not wish to clean the mess created by other inferior solutions. We do not want to get blinded and run someone else\u0026rsquo;s marathon. Which one is the main problem and artificial problem: We would like to go from A to B. We would like to create the most ergonomic/ecological/efficient car? Not to forget keeping an eye on the real problem will help us stay in the loop when the paradigma changes, otherwise we are history and trash with our solution and its artificial problems, or maybe who knows we are strong and big enough to force people run our marathon for a while more?\nFor the realistic friends amongs us, we may not spend years to find the best possible solution to the fundamental problem, I know. You should also know that we should be able to know when our current solution and its artificial problems took us too far away and became even more costlier than to commit to a new solution to the real problem, right?\nI believe that the key here is awareness, the trade-off we make every day for every problem we face. Even if we are solving an artificial problem instead of the main one, with awareness, we are still one step ahead of the ones blinded.\nIf that makes any sense to us, we can see it in any level of abstraction, in any personal or professional environment, in any project. Now cannot be a better time than any other to ask ourselves if the problems we are trying to solve are the fundamental ones or artificial ones? Why not ask for help? Believe me that such people will enjoy pointing out those artificial problems you waste your time, energy, and money on.\nSo is this an artificial problem that I am talking about?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/solving-the-wrong-problem/","summary":"\u003cp\u003eIn a professional setting or personal life, we face\nproblems every day. We ignore problems, see problems, and sometimes solve problems.\nIgnoring problems is the easiest way to hell. Let\u0026rsquo;s start from the step that we have a\nproblem that we are aware of, for the sake of the discussion.\nRecognizing problems is an art of itself, I would simply say.\nThe question here is that if the problem,\u003c/p\u003e","title":"Solving the Wrong Problem"},{"content":"Yesterday, as a first timer on hiking, I was promoted to intermediate hiker level by our experienced guide Mihai. Right after promotion, I almost fell on my butt from excitement. I would like to write down the story. It deserves to be remembered with more than just pictures.\nbefore I was really happy when I heard that friends were planning a hike during the weekend. I like spending time in nature, but I am not yet brave or experienced enough to go on that journey myself. So this was a great opportunity. We already knew some of Mihai\u0026rsquo;s hiking stories from the past. Other 3 friends were not so experienced either. So he was going to organize and guide us. Such an important, heavy weight on his shoulders: lead the group and bring them back alive :)\nThis was our hiking trial.\nWe were suggested to have enough clothing not to freeze, because minus degree weather and some snow was expected. Shoes were another important point for a better experience. I knew that I did not have proper shoes for hiking and thought I could survive just one time. However, by our guide, I was suggested that it would not be a bad idea to get even a cheap pair of hiking shoes. In winter conditions, having wet and cold feet has potential of ruining the time for yourself and everybody else. We took care of that before leaving. Finally, that was a good decision and investment. My feet did not get cold or wet. Sure, I enjoyed more thanks to my new shoes.\nduring We left around 8am, it was 2 hours driving to the location. We met with Alexandra and Alexandru. I was over-prepared for this crazy experience :) My backpack was full of stuff to survive on mountains for days in Belgium. Consequently, it was too heavy. I had to give up on some of my goodies and leave them in the car. Our guide suggested to just take some sandwiches and drink. He was right, after some walking even those things started to feel heavy.\nThanks to my layer over layer clothing and new shoes I was warm, even sometimes too warm during our walking. Not much to complain, so I was able to enjoy the nature. It did not rain or snow during that time. There was snow on the ground and on the trees. Because of snow on the trees, their branches were hanging low. I set up on a mission to save those branches from snow.\nEverywhere was white till we reached to the water. One fourth of our path was walking next to the river. That was calming, hearing the birds singing and water moving.\nThere were some challenges as well. The path was not fully flat, we were moving from one little mountain to another. Each down hill was punishing us with an uphill. A few times we had to walk over small water stream. Snow was increasing the level of the challenge. Going down or uphill in snow with brushes, that was a serious test of patience.\nWe enjoyed our small lunch break in one of the high points, and, as Silan said, some breath-taking views, in a few others.\nThe group except our guide had to push themselves to reach the end in the second part. The cookies that we left in the car became a motivational instrument. Alexandru had to hug the trees that were marked with green + sign to recharge his energy.\nafter It took us 4.5 hours complete, and we reached to the cookies, all alive and without much damage. The way driving back was calm in the car but snowing outside. It was much harder to keep our eyes open than early morning that day.\nI fell a sleep early when I got back home. My body parts are in pain here and there. However, it is not the worst recovery anyway.\nOverall it was a break from life at home in corona times. It is not always easy to reach nature in busy-looking times, but it is always relaxing and fun to be in nature for me. I would like to thank (left to right in picture) Silan, Mihai, Alexandra, and Alexandru for sharing and coloring the experience. It was a best-it-could-be first-time experience for me.\nWhen I share something that I enjoy myself with others, I would be happier to see that they enjoy it too. Mihai did a fantastic job. Thank you for sharing your hiking enthusiasm with us.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/promoted-to-intermediate-hiker/","summary":"\u003cp\u003eYesterday, as a first timer on hiking, I was promoted to intermediate hiker level by our experienced guide Mihai.\nRight after promotion, I almost fell on my butt from excitement.\nI would like to write down the story. It deserves to be remembered with more than just pictures.\u003c/p\u003e","title":"Promoted to Intermediate Hiker"},{"content":"Askerlikten yaklaşık 3 hafta önce döndüm. Sivil hayata tekrar uyum sağladığımı düşünüyorum. Çok uzun süreli olmayan bu tecrübemde alışık olduğumuz askerlik anılarından biraz daha farklı olacak gözlemlerimi paylaşmak istiyorum. Şu an düşününce yazılabilecek bir sürü durum var. Ancak benim yazmaya sizin de okumaya niyetiniz olmayacak. O yüzden en azından biraz düşünmemizi sağlayacak, bardağın dolu tarafında neler olduğunu anlatmaya çalıştım. Özellikle not aldığım kısımları yazdım. Benim için en ilginç olanını en son maddeye saklıyorum.\nCezalandırılan Araçlar Kışla içerisindeki boş bir alanda ters dönmüş bir tane araba vardı. Her gün yanından geçip giderdik. Bir süre sonra arkadaşlardan bir tanesi bu aracın kazadan sonra bu şekilde cezalandırıldığını ve buna benzer bir sürü helikopterin, tankın, uçağın cezalandırmak maksadıyla oraya buraya bırakılmalarını anlamsız ve israf olarak gördüğünü paylaştı. Askeri kafadan dolayı bunun yapıldığı, komutan helikoptere bindiğinde çalışmadığı için helikopteri tamir edip kullanmak yerine olduğu yerde bırakıp kendilerince aracı cezalandırdıklarını ve bunun sadece israf olduğunu belirtti.\nEminim çoğumuz da bu şekilde düşünüyordur. Ben de ilk duyduğumda ona hak vermiştim sessizce. Sonrasında başka bir bölgede terk edilmiş helikopter gövdesi de gördük, aynı yorumunu tekrarladı. Aradan geçen zaman içerisinde ben bu durum için başka sebepler bulmaya çalıştım kendimce. Çok basit bir mantıkla aslında bu durum, askeri sistemde hatanın kabul edilmeyeceğini simgelemek adına yapılmış olabilir mi? Çok önemli bir bölgeye, komutanı götürecek bir helikopterin o an arıza yaşaması kabul edilebilir mi? Hatalar elbette olacaktır, ancak önemli olan bu hataların olabildiğince minimuma indirilmesi değil mi? Bu durumda cezalandırılan araçların; aslında o işlerden sorumlu olan/olabilecek kişilere, hataların ne kadar maliyetli olabileceğini hatırlatmak amacıyla yapıldığını düşünebilir miyiz? İbret-i âlem olsun diye yapılıyor olabilir mi? Günümüzde herkes uçağa biniyor, uçakta meydana gelebilecek bir arızayı kabul edebilir misiniz? Uçağı inşa eden veya operasyonlarını yöneten kişilerin gerekli dikkati göstermeleri için onlara yaptığı işin ciddiyetini hatırlatacak, geçmiş hatalardan ders almalarını sağlayacak örneklerin hatırlatılması kötü mü olurdu? Canlıda problem çıkaran bir sunucuyu ve sorumlusunu, o sıkıntının tekrar yaşanma olasılığını azaltmak için nasıl cezalandırabiliriz?\nÇarpıcı Hikayelerle Biten Komutan Açıklamaları Dikkatimi çeken bir diğer durum ise, bir kaç sefer tekrar eden, konuşmanın sonundaki çarpıcı hikayeler oldu. Bu durum şu an hatırlayabildiğim kadarıyla en az 3 kez yaşandı.\nİlk hatırladığım; bedellilerin çamaşır yıkatma istekleriydi. Askerler çamaşırlarını filelere koyuyor ve fileler birlikte yakınıyor. Çamaşırlar karışmıyor ama aynı makinede yıkanıyor. Komutan bu şekilde süreci açıkladıktan sonra tabi önceki dönemlerde yaşanan tatsız bir olayı anlattı. Çamaşırlar atılmış, fileler yırtılmış/açılmış, sonra bu çamaşır kimin bu çamaşır kimin diye saçılan çamaşırlar dağıtılırken; hala b*ku üzerinde olan boxerın sahibi tabiki ortaya çıkmamış ve diğer erler çamaşırlarını atmış. Yani kısacası; yıkatmak istiyorsanız fırsat var, ama sonu b*klu bitebilir. Bu hikayeden sonra yıkatan oldu mu bilmiyorum.\nBir diğer durumda ise, komutan gazinodaki kitaplığın kitaplarla doldurulup askerlerin faydalanmasını sağlayacakları bir projeden bahsetti.\nOkunmayan kitap faydasızdır.\nTörene gelecek olan ailelerin evdeki kitapları getirip bağışlayabileceklerini söyledi. Bence fikir çok güzel. Sonrasında hikaye şöyle: gelirken evden kitap getirebilirsiniz uygulamasını uzun dönem erlerden ev iznine gidenler için de yapıldığı paylaşıldı. Sonrasında Urfalı bir erin dönerken evden değil de direkt sıfır kitap alıp getirdiği anlatıldı. Aynı er teskerisini alıp evine döndükten çok kısa bir süre sonra tarlada çalışırken epilepsi krizi geçirip vefat ettiği haberini aldıklarını söylendi. Belki evinde kitap olmayan ama yine de gidip kitabı sıfır alıp getiren bu er sayesinde bir sürü insanın o kitabı okuduğu anlatıldı.\nSilah eğitimi sırasında komutan elimizi boş kovanın çıkacağını yere koymamamız için bizi uyarıyordu. Ancak bu durum da özen gerektirdiği için sonu çarpıcı bir hikaye ile bitti. Bir önceki dönemde atış sırasında bir askerin silahı sağa sola hareket etmeye başlamış. Komutan da hızlıca hareket edip atış sırasında silah hareket etmesin diye silahı yukarıdan avuçlamış, tamda boş kovanın çıktığı yerden. Bir hafta eli şişik dolaşmış. Bize hikayeyi anlatırken o eri de biraz andı tabi. Ben hikayeyi biraz sadeleştirdim.\nBenim bu durumda gördüğüm; karşı tarafa bir şey anlatılırken konuşma unutulması pek mümkün olmayan bir hikaye ile bitiyor. Bu bir tesadüf mü teknik mi? Kitlenizi düşünün: bir durumu anlatıyorsunuz, dinliyorlar ve sonrasında unutuyorlar. Ya da o an orada olmayanlar var.\nHikaye o kadar çarpıcı oluyor ki, ana konuyu unutmuyorsunuz, onunla özdeşleşiyor.\nSondaki hikayeyi başkasıyla paylaştığınız zaman asıl konuyu da aktarmak durumunda kalıyorsunuz. İş dünyasında diğer insanlara fikirlerimizi aktarırken bu tekniği kullanabilir miyiz? Ya da hali hazırda kullanılıyor mu?\nHer Şey Demir Askerlik yaptığım bölgede binaların üzerindeki tarihler 1974 yılına aitti. Daha eski olanlar da mutlaka vardır. Şöyle düşünebiliriz: sadece binalar değil diğer malzemeler de bir o kadar yaşlı. Yani askeriyede kullanılacak olan malzemelerin ömürleri uzun olmalı. Düşündüğümüz zaman tabaklar porselen, bardaklar sülahiler cam, yataklar evdekilerden farksız. Askerlerin yaşadığı ortam keşke bu şekilde olsaydı; ancak oradaki insanlar bunu imkansız hale getiriyor bence. Yani burada olan durum: kendimiz edip kendimiz buluyoruz. Orada tuvaletleri vs kullanan askerlerin kendisi, aynı zamanda tuvaletlerin durumundan şikayet edenler de askerlerin kendileri. İnsanlar farklı eğitim, sosyal gruplardan oluşuyor.\nİnsanlar kendi çevrelerine, yaşam alanlarına neden bu şekilde kötü davranıyor?\nBu sorunu çözememiş olmalıyız ki askeriyede elinizi attığınız her şey demirden. İnsanların yıpratamadığı, kullanılamaz hale getiremediği tek madde bu heralde. Yine bazı durumlarda kötü hale geliyor olsa bile. Ranzalar, bardaklar, sülahiler, sandalyeler, kapılar, Playstationlar, kartinler, tabldotlar. Elinizi attığınız her şey demir. Çünkü bu şartlarda, bu zorlamayla, bu kitleyle yapabileceğiniz en az maliyetli iş bu.\n60 tane demir bardak yerine 60 tane cam bardak alırsak, bir hafta sonra bardaksız kalma ihtimalimiz var.\nBu yüzden benim gözlememim; askeriye için malzeme alırken en birincil parametrenin dayanıklılık olduğu. Modern olması, kullanım kolaylığı, sağlıklı olması vs hep arka planda kalan parametreler.\nSonuç olarak; durumu değerlendirdiğimizde eldeki imkanlarla mantıklı olanın yapıldığını söylebiliriz.\nBir Mühendislik Harikası Teslim olduktan bir kaç gün sonrasıydı. Çevreme olan yabancılığım azalıyordu. Daha az bilinmeyen nesne ve durum vardı. Koğuşlarımız 3 katlı binaların içerisindeydi. Merdivenlerin olduğu kısım iki binayı birbirine bağlar bir durumdaydı. Merdiven boşluğunda sağda ve solda merdiven vardı. Bazen o tarafa bazen bu tarafa bakıyordum. Bir süre sonra iki tarafta da olan bir şey dikkatimi çekti. Üst tarafından binanın tepesine bağlı görünen, binanın duvarına bir kol uzaklıkta dümdüz bir direk yere sabitlenmiş. Kıpkırmızı bir direk. Yere saplandığı yerde ağaç kökünde olabilecek gibi çevrilmiş toprak bir alan. Demir ve toprağın birleştiği noktada yerde bir tane araba lastiği duruyor. Bir kaç gün bu demire bakıp durdum. Daha sonra binanın çevresinde bundan bir kaç daha olduğunu gördüm. Ne olduğunu henüz anlamamıştım. Işıklar biraz geç yandı bende. Yangın merdiveni olduğunu anladığımda hayretler içerisinde kalmıştım. Yangın merdiveninden ötü yangın direği bu. Resmini çekmeyi akıl edemedik. İnternette de bulacak olan aramayı yapamadım heralde. O yüzden sizlere kelimelerle resmini çizmeye çalıştım.\nMühendislik bir soruna çözüm üretme çalışmasıdır. Ancak sadece çözüm üretmek değildir. Bir sorunun birden fazla çözümü olabilir. Mühendis, sorunu çözerken içerisinde bulunduğu şartları, sorunun şartlarını, çözümün gerçekleşmesinden sonrasını da düşünmelidir. Bu duruma yabancılar trade-off deniyor. Yani farklı çözümlerin farklı öncelikleri vardır. Bilgisayar bilimlerindeki en temel trade-off\u0026rsquo;lardan bir tanesi hafıza vs hızdır. Çözümünüz ya hızlı çalışsın istersiniz(bu durumda hafıza kullanımınız artabilir) ya da az hafıza kullansın istersiniz(bu durumda da daha yavaş çalışabilir). Birini diğerine ortamın şartlarına göre tercih edersiniz.\nPeki bu yangın merdivenini inceleyecek olursak parametrelerimiz neler:\nmaliyet bakım kullanım (kolaylığı) kullanıcı deneyimi üretim üretici dayanıklılık Başka ne gibi parametrelerimiz olabilir? Bu çözüm için bir direğe, araba lastiğine, kırmızı boyaya ve biraz toprağa ihtiyamız var. Bu bizi herhangi bir üreticiyle çalışmaya zorlamayacak. Bu ürünü üretmek için hiç bir kalifiye eleman gerekmeyecek. Üretimden sonra herhangi bir bakım maliyeti gerekmeyecek. Belki yüzyıllarca eskimeden ilk günkü kullanılabilirliğini koruyacak. Kullanıcıları nasıl kullanmaları gerektiği konusunda eğitilmeleri gerekmeyecek. Kullanıcı kitlesi olan 18 yaşından büyük erkekler için bu yangın merdivenini kullanmak hiç de zor olmayacak. Normal merdivenlerden çok daha hızlı olacak. Yangına dayanıklı olacak.\nBenim aklıma gelen tek olumsuz durum: aynı anda birden fazla insan o direği kullanmaya kalkarsa birbirlerinin üzerine düşebilir ve boyunlarını kırabilirler. Ancak kullanıcı kitlesi genç ve dinamik olacağı için bu olasılık göz ardı edilebilir. Sizin gördüğünüz herhangi bir olumsuzluk var mı bu çözüm ile ilgili?\nKomutan\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/askerlik-anilari/","summary":"\u003cp\u003eAskerlikten yaklaşık 3 hafta önce döndüm. Sivil hayata tekrar uyum sağladığımı\ndüşünüyorum. Çok uzun süreli olmayan bu tecrübemde\nalışık olduğumuz askerlik anılarından biraz daha farklı olacak gözlemlerimi paylaşmak\nistiyorum. Şu an düşününce yazılabilecek bir sürü durum var. Ancak benim yazmaya\nsizin de okumaya niyetiniz olmayacak. O yüzden en azından biraz düşünmemizi\nsağlayacak, bardağın dolu tarafında neler olduğunu anlatmaya çalıştım.\nÖzellikle not aldığım kısımları yazdım.\nBenim için en ilginç olanını en son maddeye saklıyorum.\u003c/p\u003e","title":"Askerlik Anıları"},{"content":"I remember that I wanted to study in Istanbul for my field back then, because I know most of the important events were hold in this city. So that could be beneficial for my technical and personal skills. Even though that was the motivation and I studied in Istanbul, unfortunately that is not what happened. Soon I found out that I could access the relevant content on the internet, even for the ones not taking place in Istanbul. Nevertheless, I attended a few community events and organizations. I could say that JDI19 brought back all of those thoughts and somehow satisfied that.\ntalks I stayed in track 2 (marmara 2) except the last talk.\nIn recent project at work, we implemented some of principles from microservice architecture. As developers, we had full control just on test environment(other two environments being uat/prod). After some problems and number of services we had, I saw the need of having a dashboard telling us what is going on. I started with a simple status dashboard, and with the help of colleagues we created some other features. It was a start and it was a primitive project. So I was interested in Monitoring at Peak talk in order to see how it is done in real life. It was nice to hear their experience and the validation of that I need to take time and dig into Prometheus. Another important point from this talk was that it was the first time I heard about postmortem. Now I see that it was not a surprise to hear the same word in A Hitchhiker’s Guide to Serverless Computing while he was talking on SRE.\nThe next talk was Coroutines for Java Developers. I listen about coroutines from Kotlin a few times, I know about goroutines. This whole topic of multithreading, parallelism, asynchronous, reactive programming has much similarity with my experience with Trigonometry in high school, which I knew about but not comfortable with it until I did not have any chance but learn it as much as that it would not cause me problems in the university entrance exam. I keep an eye on those techniques but I will go full in depth when I will have a problem and its traditional solution will not be acceptable.\nAnother talk was from @yalcinyenigun on Scaling Payments in Black Friday 2018 (links to blog post). I picked this talked because I follow @iyzicoEng. They seem to have colorful team and environment. Learning a bit more on scaling is never a waste of a time neither. Again my experience with scaling is much like above mentioned topic(not to be surprised one is solution to another). It has not been a problem for me yet(not because I solved that problem, or do not care about the problem, but have not had a such traffic-or-resource-attracting project). It was my favorite talk at the conference.\nTen Common Mistakes Made in Functional Java by @BrainVerm was a refreshing and resting mind talk. We used Java 8 in the recent project at work. I was sad that I witnessed many of mentioned problems, at the same time I was happy that we implemented similar solutions to overcome them.\nIt would be such a miss if I would not attend one of the serverless talks. That was A Hitchhiker\u0026rsquo;s Guide to Serverless Computing by @alexismp. Mainly, they are called serverless, but there is a hidden server :). I like the pic-a-daily app he demonstrated. Simply you upload a picture, and vision api extract information from the pics and add tags to them. SRE was the main thing that I got from this talk. You can see other resources and two free books mentioned on the website. He put it SRE as follows:\npublic class SRE implements DevOps {} The last talk was in Marmara 1 on A Deep Dive Into Progressive Web Apps by @cagataycivici. This talk had two important bits: first one was technical failure of devices for presentation, slides were once visible and the gone again and again(such a shame for such event). That did not ruin the talk though. He was calm and cool even when fighting to fix it. I admired his attitude, that he turned it into a comedy that we were all laughing. Second one was the topic. I did not know that PWA was the technology that I was looking for. There was a long time that I stopped developing Android mobile apps, but people are not happy even when the web application is mobile-friendly. They always request an application for their devices. In near future I was experimenting with React-Native for Todarch. When you are a single person in a project, it is too much of a divided effort(development, deployment, database, cli, web-ui, react-native). Finally, I decided to continue with only web application. This talk proved that I did not give up on too much, and give meaning to those extra bits in create-react-app project(to be honest once I was just deleting those manifest.json, serviceWorker etc). If I pay attention to some of the principles, the web application could be used as a mobile application, or even desktop application. I will take more time to learn and experiment with PWA.\nnon-technicals I won a t-shirt from Jetbrains quiz, and got one with Java Day Istabul from the organization. So I have two black and nice t-shirts, cannot wait for the summer.\nOur manager got a coupon(for asking a high-voted question) for a free book. We used it to have a general computer science book to refresh the fundamentals at work during breaks.\nAnd finally, that is a picture of what I brought back home apart from the technical knowledge and awareness.\njdi19 event The location was the easily accessible and fancy. As you could see from my comments the content was satisfying (at least the ones I attended). The serving of food (breakfast, lunch, and other stuff) was great. My belly was satisfied as much as my brain. The companies in the hall had enough content to have fun and be busy with.\nSliConf application was used during the sessions for asking questions. This is of course just one of the functionalities of the application. Even though, the application is not yet so smooth to use, the part for question did its job. People did not have to catch microphones, and the questions with high-points(+1 by other attendees) were answered by the speaker at the end of the session. IMO, that fixes some of the problems with the traditional concept:\nsaves time: people could just send their questions via their mobile application throughout the session removes the element of shyness, lack of confidence time used to answer the questions, most attendees want. Questions are ranked based on votes from other attendees I thank all people who made effort to make this event happen, and my manager for giving me the opportunity to attend, finally friends for making it more fun.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/notes-after-javadayistanbul-2019/","summary":"\u003cp\u003eI remember that I wanted to study in Istanbul for my field back then, because I\nknow most of the important events were hold in this city. So that could be\nbeneficial for my technical and personal skills. Even though that was the\nmotivation and I studied in Istanbul, unfortunately that is not what happened.\nSoon I found out that I could access  the relevant content on the internet, even for the ones\nnot taking place in Istanbul. Nevertheless, I attended a few community events and\norganizations. I could say that \u003ca href=\"https://javaday.istanbul/\"\u003eJDI19\u003c/a\u003e brought back all of those thoughts and\nsomehow satisfied that.\u003c/p\u003e","title":"Notes after JavaDayIstanbul 2019"},{"content":"When I was starting with my engineering journey some years ago, soon after reading some blog posts here and there, I was convinced that having a blog was a positive sign of being a good engineer. Without knowing so much about ins and outs at that time, a friend helped me to get my own blog started with Wordpress on shared hosting at Turhost.\nAt the beginning, I was all excited and started to write blog posts often. Afterwards, I got bored, did not have patient, had long breaks and not so good at customizing and manintaing Wordpress. Even though I tried to be regular with blogging a few times, I could not keep up with that.\nMeanwhile, I had learned that I was not able to do much with hosting that I paid. I got refused everytime for what I wanted to do because it was shared hosting. Recently, I found out about Hugo, Github Pages and other things. I thought to myself that I do not like spending time playing with Wordpress, and not able to do anything with the server, then why am I paying each year?\nI decided to go with Hugo. So I was just gonna pay for the domain. I did not want to give up on the content on the Wordpress. I did as follows:\nJekyll Exporter. unzip the exported content hugo import jekyll jekyll-extracted-content new-blog cd new-blog # it has to be added as submodule if you want to use netlify git submodule add https://github.com/spf13/hyde.git themes/ Fatih\u0026rsquo;s Experince with migrating Hugo\u0026rsquo;s Netlify documentation It was all easy breezy, not much of a headache. I am happy that I did not have to give up on my Wordpress content, I do not have to pay for wasteful hosting, I do not have to maintain deployment(Netlify does all). I am just going to open up my favorite editor Vim and my favorite way of writing in Markdown, then push it to Github repo.\nThere might be problems with migration of Wordpress, that I may realize later on, but it is okay. On the first look, it does not look so bad. The Hyde theme that I currently use is not customized in any way. I believe in time I can invest a little more and more on learning Hugo\u0026rsquo;s ins and outs.\nAll in all, I can say that it is a refreshing start for the new year. From now on, it should be easier for me write a blog post once in a while if I can keep my thoughts on the point.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/blogging-with-hugo/","summary":"\u003cp\u003eWhen I was starting with my engineering journey some years ago, soon after\nreading some blog posts here and there, I was convinced that having a blog was a\npositive sign of being a good engineer. Without knowing so much about ins and\nouts at that time, a friend helped me to get my own blog started with Wordpress on\nshared hosting at Turhost.\u003c/p\u003e","title":"Blogging with Hugo"},{"content":"Bu blog yazısında Java\u0026rsquo;nın hızına yetişmeye çalışacağız. Henüz aramızda mecburiyetten Java 6\u0026rsquo;da takılı kalanlar vardır. Maalesef sizler için üzgünüm. Ancak kişisel çalışmalarımızda yeni özellikleri denememize engel olacak bir durum yok. Bu şekilde eski Java sürümlerindeki sıkıntıları anlamış ve kaçınmış olabiliriz.\nJava Sürümlerinin Kurulumu Elimizin altında en azından Java 8, 9, 10 ve bir kaç ay sonra 11 sürümlerinin olması gerekecek. RVM veya NVM benzeri araçlar gibi Java\u0026rsquo;ya yönelik de bu işi kolaylaştıracak bir araca ihtiyamız olacaktır. Bunun için SDKMAN\u0026rsquo;i önerebilirim. JVM üzerinde çalışan bir çok dil ve kütüphanenin farklı sürümlerinin kurulumunu ve kullanımını çok kolaylaştırıyor.\nIDE Kurulumu Java sürümlerinin yeni özelliklerinin desteklenmesi ve kullanımı için IDE desteğine ihtiyaç duyabiliriz. Bunun için de önerim henüz kullanmıyorsanız Intellij IDEA\u0026lsquo;ya bir sanş vermeniz olacaktır. IDEA\u0026rsquo;nın da sürümleri hızlı bir şekilde değişiklere ayak uydurabilmesi için değişmektedir. Buna da ayak uydurabilmek için henüz kullanmaya başlamadıysanız; JetBrains\u0026rsquo;ın kendi geliştirdiği Toolbox programını kullanmaya başlayabilirsiniz. Sadece IDEA için değil diğer bütün araçlarının kurulum ve güncelleme işlemlerini tek yerden yapabilirsiniz. Araçlar üzerinde yaptığınız kişiselleştirmeler de korunmuş oluyor.\nIDEA içerinde Ayarlar -\u0026gt; Editor -\u0026gt; Inspection kısmında Java 10 ile ilgili özellikler aktifleştirebiliriz. Böylece IDEA bize var ve tipin açık hali arasında dönüştürme yapmamız için yardımcı olacaktır.\nJava ve IDE\u0026rsquo;mız için en güncel sürümleri kullanmamız veya denememiz için bir sebep yok bence. Biri bir tık ile halledilirken diğeri de sadece bir iki satır komut gerektiriyor.\nJava 10 Özellikleri Şimdi gerekli ortamı sağladıktan sonra yeni özelliklere hızlıca bakabiliriz. Yeni bir çok özellik gelmesine rağmen biz geliştiricileri çoğunlukla ilgilendirecek kısımlar daha az. Genel olarak değişlikler Java platformunu iyileştirmeye yönelik geliştirmeler var.\nJDK reposundaki dağınıklığın toparlanması Garbage-Collector arayüzü Paralel Full GC for G1 Application Class-Data Sharing Thread-Local handshake javah kaldırılması Java dilinde yazılmış deneysel JIT-Compiler Bunların arasında bize direkt olarak ilgilendirecek Local-Variable Type Inference kısmına bakalım.\nLocal-Variable Type Inference Metodların parametleri ve gövdesinde tanımladığımız değişkenlerimiz local yani o metodun yerel değişkenleri olmuş oluyor. Peki \u0026lsquo;Type Inference\u0026rsquo; ne ola? Bunu belki başka bir yazıda daha geniş bahsedebilirim; ama bazı anahtar kelimelerden bahsedelim.\nDynamic ve static programlama dillerimiz var. Python\u0026rsquo;ı dinamik, Java\u0026rsquo;yı statik başlığı altında incelememiz gerekiyor. Python\u0026rsquo;da bir değişkenin tipini belirtmenize gerek yoktur, programın farklı kısımlarında farklı tipte değerler bile tutabilir. Ancak Java\u0026rsquo;da yani statik programlama dillerinde tipini belirtiğiniz bir değişkeni başka tipte değerler veremezsiniz(polymorphimizi göz ardı ediyoruz). Derleyici kodunuzu derlemez.\nPython kodu yazanlara sorsanız tipleri her seferinde yazmak zorunda olmadıkları için mutlu olduklarını hatta bunu dili kullanmanız için size bir madde olarak sunabilirler. Öbür taraftan Javacılar da derleyicinin desteğini aldıkları için kendilerine ve kodlarına biraz daha güvenirler. Kısacası; inkar edilemeyecek şekilde iki tarafında pozitif yönleri var. Ancak bu pozitif taraflar beraberinde negatif durumları da getiriyor(tip belirtmiyoruz, kod patlıyor; sürekli tip belirtiyoruz; kod patlamıyor). Peki soru: iki tarafın pozitif yönlerini alsak ama negatiflerini geride bıraksak olmaz mı?\nOluyor. Mesela Haskell dilinde tipleri tamamen dokümantasyon için yazmamız beklenir. Haskell derleyicisi bizden tipleri belirtmenizi beklemez. Kodumuzu tipsiz tipsiz yazarız. Scala\u0026rsquo;da ise orta yollu bir durum vardır. Çoğu durumda ben anlarım, ama bazı kısımlarda(metod/fonksiyon parametleri, recursive durumlar) anlayamıyorum der. Haskell\u0026rsquo;deki durum Global Type Inference, Scala\u0026rsquo;daki durum Local Type Inference olarak adlandırılır. Çünkü; Scala sınırlı durumlarda tip çıkarımı yapabiliyor.\nPeki güzelimiz Java bu durumun niye gerisinde kalsın? Java 7\u0026rsquo;de Diamond Operator(\u0026lt;\u0026gt;) yerel tip çıkarımının bir örneğidir. İkinci defa sen yazma ben anlarım diyor bize. Yine aynı şekilde Java 8\u0026rsquo;de Lambdalarda çoğu durumda tipleri belirtmemize gerek yoktur. Derleyiciler biraz daha akıllı duruma gelip bizim zaten yaptığımız diğer işlemlerden aslında hangi tiple çalışmak istediğimiz çıkarımını yapabiliyorlar. Bu durumun geneline Type Inference deniliyor. Biraz işin arka planından bahsettikten sonra bakalım Java 10 neler oluyor.\nvar anahtar kelimesinin Java\u0026rsquo;ya dahil edilmesindeki motivasyon tamamen gereksiz kod fazlalığını kaldırmak, kodun okunabilirliğini artırmak (geliştiriciye de biraz iş düşüyor). Hangimiz = operatörünün hem solunda hem sağında aynı tip belirtmemizin salakça olduğunu düşünmedik ki? Fonksiyonel olarak Java programlama dilinin çalışmasında bir değişiklik bulunmuyor, sadece Java ile kod yazmayı daha zevkli hale getirebilecek bir özellik (syntactic-sugar). final var şeklinde tanımlamalar yaparak başka programlama dillerinde var olan val anahtar kelimesinin yokluğunu giderebiliriz.\npublic static void main(String[] args) { var numbers = List.of(1, 2, 3, 4); var random = ThreadLocalRandom.current(); var aNum = random.nextInt(); var aName = \u0026#34;Java\u0026#34;; } Yukarıdaki kod parçasında gördüğümüz gibi ilk durumda List\u0026lt;Integer\u0026gt;, ikincisinde Random, üçüncüsünde int ve sonuncusunun String olacağı çıkarımı yapılıyor. Bu kod parçasını Java 10\u0026rsquo;da ve Java 10 syntax\u0026rsquo;ını destekleyen araçlar ile denemelisiniz.\nSon Olarak Bu durumdan Java\u0026rsquo;nın dinamik olarak bir şeyler yaptığı sonucu çıkarılmamalı. Her şey eskiden olduğu gibi derleyicinin onayından geçiyor, yani statik olarak kontrol ediliyor. Çalışma zamanında (run-time) yapılan bir işlem değil, derleme zamanında (compile-time) yapılan bir işlem. Sadece local yani metod değişkenleri için geçerli bir durum bu. Sınıf içerisindeki alanlar(field) için geçerli değil. Bu özelliğin hayatımızı kısmen iyileştireceğine düşünüyorum. Ancak dikkatli bir şekilde kullanılmaması kodun okunabilirliğini ve sürdürülebilirliğini olumsuz bir şekilde etkilecektir. Böyle bir tartışma olduğundan dolayı şu linkte Java mimarları tarafından oluşturulmuş bir tavsiye listesi mevcut. Bu yeni özelliği kullanmadan önce bu listeyi okumak ileride meydana gelebilecek baş ağrılarını engellecektir.\nSizin bu yeni özellikler veya Java\u0026rsquo;nın gidişatıyla ilgili fikirleriniz nelerdir?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/java-10-ozellikler/","summary":"\u003cp\u003eBu blog yazısında Java\u0026rsquo;nın hızına yetişmeye çalışacağız. Henüz aramızda mecburiyetten Java 6\u0026rsquo;da takılı kalanlar vardır.\nMaalesef sizler için üzgünüm. Ancak kişisel çalışmalarımızda yeni özellikleri denememize engel olacak bir durum yok.\nBu şekilde eski Java sürümlerindeki sıkıntıları anlamış ve kaçınmış olabiliriz.\u003c/p\u003e","title":"Java 10 Özellikler"},{"content":"In this blog post, I am going to share my experience on waking up one hour early. There will be some tips, some activities and also some drawbacks. I should mention that I got the inspiration from Barış Özcan\u0026rsquo;s Youtube video. He talks about a technique called Do not Break the Chain. You can find two calendars; a basic one and visually improved one to keep track your activities. If paper is already too old-fashion for you, there are lots of web and mobile applications, which shows your progress and reminds you on regular basis. Now introduction is done, let\u0026rsquo;s talk about my experience with one of them, which is Wake Up One Hour Early.\nWake Up Early I am sure that you all saw and heard how most of the successful people wakes up early in the morning. Being an early bird does not make one an achiever by itself. Things work differently for each individual and you could not know if it works for you without trying. Firstly, i will share some basic tips that help me get out of the bed.\nTips on Getting out of the Bed This goes without saying I guess, going in to the bed early will definitely help you get up with less struggling. I believe the most of important one is to keep your phone or alarm clock really far away from the bed. In such a distance that it would force you to at least stand up to turn it off. After some time you will be happy (but firstly frustrated) that you don\u0026rsquo;t have that shinny light hurting your eyes before falling a sleep. Here is the best part: you will have a chance to think about your crazy plans and amazing dreams before falling a sleep. It is sad that nowadays we do not take some time to just stay and think or imagine. I think most of you will agree with me on this that we are always busy in cycle of computer, phone,computer, phone\u0026hellip; Even if it is a little risky, you may not set an extra alarm. This will force your brain as you don\u0026rsquo;t have back ups. Don\u0026rsquo;t snooze, don\u0026rsquo;t think. Count to 3 and stand up. Do not give even a chance to your brain to trick you to stay in the bed a little more. Have some water nearby your bed. Drinking water should be the first thing you do after turning the alarm off. What to Do Now we are out of the bed, maybe even the sky is still dark. Look outside and see no light from other windows. That should make you feel proud. Drink some water if you have not done so. We do not have a lot of time(school or work in two hours) to take care of long activities. Let\u0026rsquo;s see what we can do:\nHave a nice breakfast. This is the most important part of waking up early for me. Earlier, I would just get out of the bed and leave the apartment. My breakfast would be some snacks until lunch time. I used to have breakfast every morning in elementary, secondary and high school. I don\u0026rsquo;t know why but apparently I abandoned that habit in university. I am really happy now that I started to have some healthy breakfast before starting my day. My body is happy, I am happy. There will be times that you would feel that you do not have appetite right after waking up. Believe me, just start preparing your breakfast. Meanwhile, your body would move and when the breakfast ready, you will be ready to have it, too. Take care of small stuff. I hate when I have to take care of small stuff after 11 hours of working and commuting. These little stuff could be paying bills, sending an e-mail, doing some dishes, cleaning the apartment and similar things. It is a joy doing all of these stuff in the morning when you don\u0026rsquo;t have time for something better to do. The list above contains some solutions to the problems that I wanted fix. The next list is going to be the potential activities, which could be done in the morning ritual.\nRead a book. Thanks to my friend Sercan, I used to have the habit of reading novels. However, in the last two years or so I found myself reading just technical books. Firstly, I started to read some hard-copy book on the commute. Later, I decided to use that time to rest my mind and think (which I enjoy so much on trips). Now that I have some free time in the morning, I read the novels in a really quite environment. Cook. I haven\u0026rsquo;t been able to cook early in the morning. It is just an idea. Because being single and having to cook after a work day is really not easy. While you have energy in the morning, you could prepare some meal for the evening. You will thank yourself after coming back home that you don\u0026rsquo;t have to cook. Do exercise. This is another thing I would like to do. It could be simple home-exercising or going to a gym if you have one near by. I have the chance to go to gym in the morning, it is really close and I already pay for that, I couldn\u0026rsquo;t start doing it yet. It always helps feeling good to know your muscles are still there(you know what I mean if you have ever exercised). Take a shower. Was there any day you were so tired to take shower in the evening? And were you to lazy to wake up early? Of course, not me. It is a complaint from a friend. Summer is on the corner. What could be better and more refreshing than almost cold morning shower? Now you have the time. Every day. Drawbacks There should some reasons that everyone doesn\u0026rsquo;t give up on their sleeping time. I would be honest with you, it is not easy. In some mornings, I ask myself why I woke up. I do not want to eat, I am tired, and there is nothing to do except waiting the time to leave. Another problem is that opening your eyes in dark may not the best feeling on Earth. I feel more positive when there is already daylight when I woke up. This may or may not a problem depending on the time of the year and the location. As summer starts to show its face, the sky is blue earlier than the winter time. One more thing, in weekdays either you have school or work that you must wake up at some point. However; on the weekends, it is totally up to you to decide when you would like to start your day. I am not yet able to get up so early on the weekends. There are various reasons to fall a sleep late, also there is the need to recover your body on the weekends. Lastly and the most important trouble that you can encounter is feeling of being tired. Your body may need more time to rest and refresh itself, or you are used to get in to the bed in late hours. In the middle of the week, you will start to experience your energy drain faster, and you lose the time gained in the morning by not being able to do much in the evening. The key point point here is to be consistent so that your body will cooperate with you. If you sit at your desk all day, you should take some walks or even better exercise regularly. It will also help to watch out what you eat.\nI tried to explain my journey with waking up early, and how it could help you to improve your daily life. One shouldn\u0026rsquo;t forget that there is no much pure good in anything. You should evaluate how it suits your schedule better. I would be glad to hear about your experience, ways to get more out of the extra free morning time, and of course how to overcome mentioned drawbacks.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/waking-up-one-hour-early/","summary":"\u003cp\u003eIn this blog post, I am going to share my experience on waking up one hour early.\nThere will be some tips, some activities and also some drawbacks.\nI should mention that I got the inspiration from \u003ca href=\"https://www.youtube.com/watch?v=_5fwRs94pvE\"\u003eBarış Özcan\u0026rsquo;s Youtube video\u003c/a\u003e.\nHe talks about a technique called \u003ccode\u003eDo not Break the Chain\u003c/code\u003e. You can find two calendars; a basic one and visually improved one to keep track your activities.\nIf paper is already too old-fashion for you, there are lots of web and mobile applications, which shows your progress and reminds you on regular basis.\nNow introduction is done, let\u0026rsquo;s talk about my experience with one of them, which is \u003cstrong\u003eWake Up One Hour Early\u003c/strong\u003e.\u003c/p\u003e","title":"Waking Up One Hour Early"},{"content":"I am going to share my findings while I was trying to make Jenkins work behind a proxy. It took some of my time to figure it out. If it is possible, it could be better to use Dockerized Jenkins but here in my use case, I used WAR package.\nInstallation During initial installation, Jenkins suggests you to install some plugins, and set up some proxy settings. This part did not work in my case. Anyway, we can skip this setup, as it can be done later on.\nProxy Settings From the Jenkins Dashboard, navigate to Manage Jenkins \u0026gt; Manage Plugins. Select Advanced tab, which is the last of four tabs.\nEnter your proxy server URL and port address. You may not need to type the username and password. You can use https://www.google.com as test URL to validate your proxy settings. Now you get your green light, you can move down the page to grab all plugin information from Jenkins server. Use the button at right bottom to check now. Here is the killing part: you will get a nasty long SSLHandshakeException. That means that you are not done yet. Take a lot at the bottom of the page:\nJenkins is not able to retrieve required information from that URL. You should change \u0026lsquo;HTTPS\u0026rsquo; to \u0026lsquo;HTTP\u0026rsquo;, that solves the problem with SSLHandshakeException. Let\u0026rsquo;s give it another try and use the button at the bottom right which says \u0026lsquo;Check Now\u0026rsquo;.\nHopefully, all went without a problem. Now it is time to check \u0026lsquo;Available\u0026rsquo; tab to check what plugins can be installed. There is a slight problem here that you have to wait for a while. It takes time to get and parse all the information, so Jenkins seems to be stacked while loading that page. Go and get some coffee or tea. You will be happy that now everything works as expected when you are back.\nThat\u0026rsquo;s all for now. Dealing with proxy is always a problem. I may share my other adventures with tools like curl and npm some other time. Of course, needless to say that you are doing this on your own risk. We all know what that \u0026lsquo;S\u0026rsquo; in HTTPS stands for.\nHappy DevOps\u0026rsquo;ing.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/using-jenkins-behind-a-proxy/","summary":"\u003cp\u003eI am going to share my findings while I was trying to make Jenkins work behind a proxy.\nIt took some of my time to figure it out. If it is possible, it could be better to use Dockerized Jenkins but here in my use case, I used WAR package.\u003c/p\u003e","title":"Using Jenkins Behind a Proxy"},{"content":"Merhabalar, bu blog yazısında Türkiye\u0026rsquo;deki stajyerlik tecrübelerimi ve yakın çevremden duyduğum örnekleri değerlendirip, incelemek istiyorum. Öncelikle stajyerlik konusu ardından öğrenciler açısından, işveren açısından değerlendirip son olarak düşüncelerimi paylaşacağım.\nStajyerlik Öncelikle genel olan bu durumu kendi bölümüm ve okulum açısından açıklayacağımı belirteyim. YTÜ\u0026rsquo;de bir bilgisayar mühendisliği öğrencisi diplomasını alabilmesi için resmi ve belgelendirilmiş şekilde toplamda 60 iş günü olacak şekilde staj yapmak zorundadır. Tümünün aynı şirkette yapılması mümkün değil. Daha farklı iş ortamlarının tecrübe edilmesi için, en azından iki farklı şirkette veya departmanda yapılması gerekir. Bu durumda öğrencinin toplamda 60 iş günü, 12 hafta, 3 ay staj yapması zorunlu hale getirilmiştir. Bu noktaya kadar herhangi bir sıkıntı olduğunu düşünmüyorum, hatta öğrencinin mümkünse resmi olmasa bile daha fazla tecrübe kazanması için daha uzun ve farklı şirketlerde staj yapması bence mükemmel bir deneyim olacaktır.\nÖğrenci ve Stajyerlik Öğrenci staj zorunluluğunu farklı yollarla yerine getirebilir. Naylon staj, tanıdık aracılığıyla staj, hali hazırda çalışılan bir şirkette staj olabilir. Bunlar öğrencinin kendince yapacağı tercihlerdir. Stajyerlik konusunda bir diğer önemli nokta öğrencinin stajını ne zaman yaptığıdır. Mesela 1.yılın veya 2.yılın sonunda yapılan bir staj ve 3.yılın ve 4.yılın sonunda yapılan staj birbirinden farklıdır. İlkinde bu durum size bir şeyler katacaktır, ama şirkete pek bir şeyler katmayacaktır(seviyenize bağlı olarak tabii). Ama son iki yıl veya hatta son yıl yapacağınız staj, sizin ve işveren açısından kazancı çok daha farklıdır. Neredeyse mühendis olmuşsunuz ve 3,5 ay sonra gerçek anlamda aynı şirkette aynı projede mühendis olarak çalışmanız mümkündür.\nStajyerlik öğrenciye bir şeyler kattığı gibi bir şeyler de almaktadır. O durumu resmileştirmeniz gerekir, zaman alan bir iştir. Okul döneminin dışında yaptığınızda ekstra masraflarınız olacaktır. Normal yurdunuzda kalamayabilirsiniz, yeme içme, ulaşım vs. Şu anki şartlar içerisinde bir öğrencinin staj yaparken ücret alması/talep etmesı mümkün değildir. Fazla zorlarsanız zaten elinizdeki stajdan da olmanız şaşırılacak bir durum değildir.\nİşveren ve Stajyerlik Mezun olmaya yakın bir öğrencinin yaptığı stajyerlik çalışması bazı firmalar için bedava iş gücü olmuştur. Okul sizi stajyerlik yapmaya zorlamakta, işveren bunu bilmektedir. İşine geliyorsa gelir stajını yaparsın yaklaşımı kötü niyetten başka bir şey değildir. Hatta bazı şirketler git kendi evinde bu projeyi yap ondan sonra stajını onaylarız diyebiliyor. Bazı küçük şirketler bu yöntemi tam anlamıyla insan gücü/kaynağı olarak kullanmaktan hiç rahatsız değiller. Sürekli stajyer alıp herhangi bir ücret ödemeden işleri bir şekilde yürütmeyi tercih edebiliyorlar. Staj sonrası teklif yöntemiyle sömürmeyi de tercih etmeyenler yok değil. Doğrulanması gereken bir diğer nokta ise; devletin stajyer alımı yapan şirketlere maddi destekte bulunduğudur.\nAçıklamaya ihtiyacı duyduğum bir iki nokta ise şöyle: şirketin işine yarayacak yeterlilikte olamayabilirsiniz, bu durumda ücret talep etmeniz çok mantıklı değil zaten. Bu durum bahsettiğim eğitimin ilk yıllarında staj yapanlar için geçerli. Ayrıca işveren herhangi bir ücret vermek zorunda da değildir. Ancak bu noktadaki davranış ve yaklaşım çok önemlidir. Şahsen eğer maddi olarak durumum kritik değilse ben tecrübe olarak değerli gördüğüm bir şirkette verilen ücreti çok önemsemem, üstüne ben para vermek isterim. O fırsatın bana verilmesi için(rüşvet olarak değil tabii, noktayı anladınız). Ancak işverenlerin hepsi iyi niyetli değil, hatta çoğunluğu kötü niyetli ve sizin o stajı yapmak zorunda olduğunuzu biliyorlar. Okulun, öğrencinin, yasaların onlara bu hakkı bu şekilde vermesi kesinlikle yanlıştır. Zaten örneklerini çokça gördüğümüz öğrencinlerin sömürülmesi(kampüs içerisindeki faiş fiyatlar vs) iş hayatında da değişmiyor.\nSon olarak Yurtdışında da staj yaptım, üniversite de staj yaptım, diğer şirketler de stajyerlik yaptım. Yurtdışında yaptığım staj IAESTE aracılığı ile olmuştu, az veya çok neyse zaten sizin minimum ihtiyaçlarınızı karşılayacak şekilde bir ücret veriyorlar. Bu noktada o zaman git yurtdışında yap stajını, ya da herkes gitsin yurtdışında yapsın demek olmuyor. Çünkü bir şekilde yine buradaki işverene bağlısınız. Şöyleki; IAESTE şöyle çalışır: üniversiteler içerisindeki klüpler yıl boyunca şirketler ile görüşür ve yurt dışından gelecek stajyer için minimum bir ödeme yapması istenir. Türkiye\u0026rsquo;deki çoğu şirket böyle bir stajyerliği kabul etmez. Çünkü elinin altında zaten ücretsiz çalışan bir sürü stajyer vardır. Az sayıda bulduğunuz şirket formalarını, belli bir süre sonra yurtdışında diğer ülkelerin formaları ile takas edersiniz. Alınan formlar üniversitenin içerisinde uyguladığı kriterlere göre öğrencilere sunulur. Ne oluyor biliyor musunuz? Kendi bölümünde kriterlere göre birinci olmuş öğrenci için form yoktur. İnşaat mühendisi olan bu kişiye harita bölümünden form önerilir. Ne oldu buradaki işveren yine ülkenin geleceğinin, bir gencin edineceği uluslararası tecrübenin önüne geçti.\nÜniversitede yapılan stajyerlik zaten ücret almanız olası değildir. Karşılıklı iyi niyet ve anlaşmaya varılmış, herkes mutlu bir şekilde staj sonuçlanmıştır.\nİş başvurusu yapılan bir şirket, resmi olarak yapmanız gereken stajınız olduğunu öğrendiğinde gel önce bir iki ay stajını yap sonra sana teklif vereceğiz diyebiliyor. Buradaki kişinin yapacağı mühendislik 30 gün içerisinde ne kadar değişmiş, gelişmiş olabilecek ki o zaman bir maaşı layık görülüyor. Ama stajyerlik döneminde sürünmesine göz yumuluyor. Şirket stajyerlik zamanını adayını değerlendirmek için kullanabilir, karşılıklı bir test süreci olarak geçebilir. Ancak bu noktada, yaklaşımlar yine önemlidir. Bir işveren olarak staj yapması gereken bir mühendise yolunacak tavuk olarak yaklaşırsa bu kimsenin faydasına olmayacaktır. Bu kişi staj yapmak zorunda olduğu kadar işverenin işini de yapmakta, ileride çalışanı olması muhtemeldir. Bu tutumun, bu kişinin kendisini şirkete ait hissetmesini, şirketine değer katmasını nasıl beklenebilir. İşverenin, stajyere kazandırdığı tecrübe karşısındakini kandırmak üzerine ise stajyer da işvereni kandırmaya başlayacaktır(tabiki yine doğru bir davranış değildir). 1 günde yapılabilecek bir işi 3 günde yapılmaya başlanacaktır. En başta cingözlük yapıp işverenin kazandığı üç beş kuruş sonra sana hayli hayli fazlasına mal olmaması olasılığı yok değil.\nSonuç olarak; hiç bir şirketin staj yapmak zorunda olan öğrencileri ve çalışanlarını yolunacak bir tavuk olarak görmemesi gerekiyor. Bir işveren olarak yanlış şeyi tecrübe edilmesine sebep olunuyorsa bunun hiç kimseye faydası olmayacaktır. Her şeyin para olmadığını, öğrenmeye ve gelişime açık olmak gerektiğini ve özellikle iyi niyetin her şeyden önce gelmesi gerektiğini düşünüyorum.\nSizin de kendi tecrübeleriniz ve fikirleriniz varsa duymak isterim.\nÖzellikle Türkiye\u0026rsquo;de durumlar böyle yapacak bir şey yok dememenizi özellikle rica ediyorum.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/turkiyede-stajyerlik/","summary":"\u003cp\u003eMerhabalar, bu blog yazısında Türkiye\u0026rsquo;deki stajyerlik tecrübelerimi ve yakın çevremden duyduğum örnekleri değerlendirip, incelemek istiyorum.\nÖncelikle stajyerlik konusu ardından öğrenciler açısından, işveren açısından değerlendirip son olarak düşüncelerimi paylaşacağım.\u003c/p\u003e","title":"Türkiye'de Stajyerlik"},{"content":"In this article I am going share some information, which I believe it will help people who plan to start programming. It is going to cover some terms, definitions and comparisons. Let\u0026rsquo;s start.\nMotivation It does not matter what you are trying to do, in my opinion the most important thing is the motivation. What is the motivation driving you into this? I have taken lots of courses throughout my education, and just a few of the lecturers were taking their time to explain what the course was all about, why there was that course, what was going to be outcome etc. If you do not know why you are doing what you do, sooner or later that\u0026rsquo;s gonna all fly away, leaving you some of precious time wasted. So at this point for someone deciding to learn about programming, he/she should have some solid and strong reasons to do this.\nIt could be just for fun, it may take 2 weeks. It could be just to pass the course, it may take one semester. It could be just to earn some money, it may take some year. However, it could be to change something, to solve some big problems, to change the world it will take years, even a lifetime.\nYou should not spend your time on looking around for which programming language is better, instead go and search about what people have achieved or trying to achieve with computers, feed your brain enough with real examples, so you will have a bigger space to imagine. If you have one, why do not share with us in comments!\nHow computers work? It will definitely help to have some knowledge on how computers work. It does not have to be in such a deep level but knowing about the some important parts will help along the way. It could even make your life easier while fixing your computer or buying a new one. For now I am going to share a little about CPU, RAM and Binary System.\nCPU (Central Processing Unit) CPU is where all the magic happens in a computer, every instruction(command) goes through this part. It is the brain of a computer. It controls other parts of the computers, tells them what to do. It is always in action, an important resource. There are techniques to keep them busy and do work all the time, otherwise it will be wasting resources. It loads programs from the disk into RAM, reading instructions from the RAM, taking some other actions based on the instructions. These actions could be showing something on the screen, printing something, calculating etc. You can say that basically a CPU processes given instructions. These instructions come from different sources like RAM, disk, cache, registers. They will be explained later.\nIt processes one instruction too fast that not to waste the resources we need to feed the CPU with instructions really fast. CPU is like an instruction-processing-monster.\nThere are various techniques to make instructions reach to CPU faster. For example, the main storage of a computer is disk(these days can be hdd, ssd or hybrid), it is cheap but slow. Instructions are moved from disk to RAM. RAM is the secondary storage. It will be explained later. It is faster than disk but more expensive. And there are steps goes like cache level, registers. Storage is getting less but price is going up.\nRAM (Random Access Memory) This is an interesting part of a computer. It may not be so hard to understand how RAM works, because I am going to tell about it after sharing an analogy. In computer engineering and generally programming, analogies are sometimes to best and easiest way to explain some concept. So lets imagine that we have a room. There is a table, a shelf full of books, and you. You are a book worm. And not to forget the chair. Story goes like this: you go and grab a book, open it on table and start reading. After some time, you get bored and leaving that one on the table, and grab another book from the shelf. If you keep going in this way, you are not gonna have enough space on the table in order to open and put another one there. You decide to close some of them put back in the shelf so you will create some space for coming books. Computer works in a similar way. The room is the computer, the shelf is disk, the table is RAM, you are the CPU. Books are the programs on the computer. You may use different strategies to close the books for new ones, computer has similar strategies to pick which program to close or move somewhere else.\nI hope now you have an idea why your computer gets slower. If you use some memory-monster programs like Photoshop, Eclipse, Auto-CAD and similar, you will feel your pointer does not move so smooth. In such cases, either you should close some of the programs you do not use at that moments or increase the amount of RAM you have.\nBinary System Computers have their own world and somehow it is different than ours. We use decimal numbers(0-9) and computers use binary numbers(0-1). We also have alphabetical characters, even it seems that computers have them too. But that is not accurate. Only thing that a computer understand is either 0 or 1. Everything is based on these two numbers. Everything is built on 0 and 1. They are on and off. At this point it is important to know the abstraction concept. When thing are going forward/up from 0 and 1 to all other concepts becoming abstractions on them. Abstraction helps us in a great way so we do not have to deal with other lots of deep level operations. For example, in this post sometimes I am using letter \u0026lsquo;a\u0026rsquo;, and imagine if I had to represent the letter \u0026lsquo;a\u0026rsquo;, each time in binary format(01100001). And not to forget for capital letter \u0026lsquo;A\u0026rsquo; it is going to be in another combination of 0\u0026rsquo;s and 1\u0026rsquo;s. Would you be happy to write this blog post in that way? I don\u0026rsquo;t think so. So the take-away is that people are abstracting some concept to make other people\u0026rsquo;s lives easier.\nOne should also know that being aware of the reason behind a concept it will make the concept to be understood much better. We should always ask \u0026lsquo;why\u0026rsquo;. Why this is like this? Why it can not be like this? If you keep asking similar questions, while you understand things in a greater details, also there is a change you will end up creating another abstraction for yourself and for the rest of us.\nFinally Now we know how important it is to have motivation, and we can be motivate ourselves by searching and reading what other people have done and have been doing. Being motivated enough should be the first step before doing anything else. Then knowing the basics about how computers work, in this article just a little bit of it was covered. One should always be hungry for knowledge. Great thing about learning is that you start with a keyword or a concept but end up with dozen of other unknowns. It is an endless learning journey. Do not feel like you should learn or understand everything in the first time. Gradually things will fit in their places.\nIn the next blog post, I will write about some programming languages not to start a war of which one is better, instead discuss who brought to table what. So with that knowledge one can pick their own path of learning.\nCongratulations if you are into programming, I promise you that it will be lots of up and downs but eventually is something fun. Share your opinions in the comment. Good luck!\nimage source ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/first-step-into-programming/","summary":"\u003cp\u003eIn this article I am going share some information, which I believe it will help people who plan to start programming.\nIt is going to cover some terms, definitions and comparisons. Let\u0026rsquo;s start.\u003c/p\u003e","title":"First Step into Programming"},{"content":"Kulaklığı taktım, çantayı omzuma attım, kapıyı kapıtıp çıkıyorum. Yurdun çıkışına doğru yürürken koridordaki boy aynasında kendime bakıyorum. Eh fena değilim. Hemen onun üstünde 08:45 olan digital saate bakıyorum. Geç kalmamışım tam zamanında. Anahtarı resepsiyona bırakıp çıkıyorum.\nGözüme çarpan park edilmiş bisikletler, arabalar ve ortalıkta uzanmış kedilere bakıp yürümeye devam ediyorum. Yokuş aşağı iniyorum biraz sonra, kaldırımda yürümek hoşuma gitmiyor karşıya geçmem gerekiyor. Ama araba geliyorsa duyamayacağımdan dönüp bakıyorum, henüz ölmek istemiyorum sanırım. Bazen zararsız evsizlerin bulunduğu çöp konteynırının yanından geçiyorum. Yokuş nedeniyle hızlanmışım biraz, müzikten dolayı da olabilir. Birazdan önceki günlerde zaman kaybına neden olan 3-4-5 üçgeni olan yol köşesine yaklaşıyorum. Artık 5\u0026rsquo;lik kenarı seçmekte sakınca görmüyorum. En başlarda yanlış mı olur diye pek heveslenmemiştim. Artık düzlükteyim, üniversiteye giden iki yönlü ana yoldayım, arabaların çoğunluğu üniversite yönüne giderken ben tersi yöne gidiyorum. 3-4-5 üçgeni olan kısımdaki trafik lambasından dolayı araba kuyruğunun oluştuğu günler oluyor. Arabadaki insanlarla göz göze gelmeye zorluyorum kendimi, yere bakmamaya çalışıyorum. Sonra yeniliyorum kendime, önüme bakıyorum ufak çukurları atlıyorum, biraz daha ilerdeki yol durumunu aklıma kazıyıp yine arabalardaki insanlara odaklanıyorum. Bakıyorum ama görmüyorum. Zaten bir daha hiç görmeyeceğim diyorum kendi kendime. Kaldırım ve yol arasında 5 parmaklık bir yükseklik var. Kaldırımın yola en yakın olduğu kısımda yürüyorum. Arabalara ters istikamette. Yani doğru tarafta, gelen arabayı görebileceğim yönde. Kendi kendime cesaret örneği sergiliyorum, arabadakiler mühtemelen salak olduğumu düşünürken. Ama olay tam olarak bu da değil, kaldırımı kullanan bisikletli bireylere de yol vermiş oluyorum. Devam ediyorum, ilk günlerde çok uzun gelen yol şimdilerde biraz daha kısa geliyor. Müzik dinlediğim için mi acaba. Trafik ışıklarının bulunduğu yola geliyorum. İki yolun kesiştiği ortada kavşak veya benzeri bir şeyin olmadığı yere. Yayalar için kırmızı ışık yanıyor. Yanımda ve karşıda bir kaç kişi daha var, bekliyorlar. Yola bakıyorum gelen araba yok, diğer tarafa bakıyorum boş. Baksen diyorum olum yol yine boş, bunlar bekliyor. Daha önceden bir kaç kere \u0026ldquo;kırmızı ışıkta geçtiğini polis görürse ceza yazar\u0026rdquo; şeklinde duyduğum uyarıya rağmen geçiyorum. Yol boş olum arabalar gelmiyor işte neyi bekliyoruz. Aklım almıyor, kabullenemiyorum, salak gibi hissediyorum ve dayanamıyorum, geçiyorum. Polis yine görmedi heralde, yırttım diye düşünürken otobüs durağının bulunduğu kısımdan geçiyorum. Bir kaç kişi oturuyor, bir kaç kişi ayakta. Bir kaç kişi de az ötede duruyor, az ötede bekliyor, az ötede sigara içiyor. Sürüden ayrılmış koyun gibi. Devam ediyorum kaldırım biraz genişliyor, kaldırıma park edilmiş bir kaç arabanın kenarından geçiyorum. Biraz daha ilerde köşede bulunan kozmetik ürünler satan bir mağazaya yaklaşıyorum. Bir gün buraya girip bir şeyler almam gerekiyor diye düşünüyorum, bu kaçıncı kez acaba, henüz çok acil değil heralde. Ana yola yetiştim. Yine kırmızı ışığa denk geldim. Kavşağı bulunmayan daha büyük iki yolun, üstelik birinin üzerinden tramvay geçiyor, bulunduğu kalabalık noktadayım. Sol tarafıma bakıyorum, hala ismini telaffüz edemediğim tramvay durağına bakıyorum, güneşin doğduğu tarafa. Gözlerim kamaşıyor. Acaba diğer stajyerlerden birini görür müyüm diye gözüm dolanıyor. Yayalar için yeşil ışığın sesini duyuyorum, ortadaki tramvay yolundan önceki ilk yolu geçiyorum, kırmızı ışıkta duran arabalardan insanların beni izliyor düşüncesiyle. Tramvay yolunda duraksıyorum, sağa sola bakıyor gibi yapıyorum ama alıştım, onlar da yayaya yeşil olduğunda gelmiyor. Son düzlükteyim, diğer yollardan gelen arabalar, yayalar için yeşil yandığı için beyaz çizgilere yetişmeden duruyorlar, henüz durmayanların da duracağımdan artık emin olduğum için yol benim ulan bekleyeceksiniz fikriyle bitiriyorum yolu. Tam bittiği noktada bisiklet yoluna denk geliyorum. Bu sefer ben bekliyorum ışık olmadığı halde. Acaba gelen giden bisiklet var mı diye, yoksa tek adımda orayı da geçiyorum. Neredeyse içine gireceğim binaya yaklaşırken şarkılarım bitmiş oluyor, kulaklığı çıkarıyorum.\nKulaklığı taktım, çantayı omzuma attım, kapıyı kapıtıp çıkıyorum. Binadan çıkmadan önce kenardaki postalar gözümü çarpıyor. Bana bir şey gelmez diye kontrol etmeden çıkıyorum. Yolun yarısından fazlasını kaplayan arabaların bitişik olduğu kaldırımdan yürüyorum. Yürüyüş yoluna çıkıyorum. Araç olmayacağı için daha güvenli olacağını düşünüyorum, sonra yanımdan motosiklet geçiyor. İnsanlara çarpmamak için yolun en kenarına geçiyorum. Çantamdan cüzdanımı, ordan da banka kartımı çıkıyorum. Yaklaştığım bankamatikten harçlığımı alıp yoluma devam ediyorum. Birazdan metrobüse giden altgeçide inmek için yürüyen merdivene basıyorum. Yürüyen merdivenden adım atarak aşağı inmek istiyorum, sabah yeni uyanmışım çok enerjiğim. Ancak sol tarafta duran bir insan yüzünden vazgeçiyorum. Yerimde bekliyorum, belki de ben yanlış yapıyorum, normal merdivenden mi insem acaba diye düşünürken turnikeleri geçiyorum. Bu sefer yürüyen merdivende biraz boşluk yakalayıp yürümeyi beceriyorum. Durağın en sonuna kadar yürüyorum. Durakta çok fazla insan yok. İlk metrobüs geliyor, çok dolu. İkinci metrobüsün denk geleceği noktaya yöneliyorum. Bekliyorum. Bir kaç tane geliyor, çok dolu. Bir kaç kişi içeridekileri zorlayarak binmeyi beceriyor. Beklemeye devam ediyorum. Bu kadar insan nereye gidiyor diye düşünüyorum. Elinde sigarası, durakta içen insanlar görüyorum. Onlar da düşünceli. Acaba benimle aynı şeyi mi düşünüyorlar. Art arta gelen metrobüsler beni büyülüyor, ne kadar da çoklar. Ama içleri insan dolu. Yetmiyorlar. Bu kadar insan bu eziyeti her gün çekmeyi neden kabul ediyor diye düşünüyorum. Bir çözümü var mı acaba? Mutlaka olmalı. Ama demek oluyor ki çok acil bir durum değil. İnsanlar bu şekilde devam ediyor. Biraz sonra ufak bir boşluk görüyorum. Ben de biniyorum, kapı girişinde bekliyorum. Yüzüm dışarı bakıyor. Kapının demirlerini tutuyorum. Metrobüs dışında kalanları unutuyorum. Benim sorunum olmaktan çıkıyor. Metrobüs içerisinde hayatta kalmaya çalışıyorum. Her durakta kapı bir kere daha beni kendime getiriyor, biraz daha uyanıyorum. İlerledikçe havaalanının olduğu bölgeye yaklaşıyoruz, pür dikkat dışarı gökyüzüne bakıyorum. Bir tanesinin kalkışını daha yakından görürüm belki diye. Onlar da büyük araçlar, onlar da beni büyülüyor. Göremiyorum. Trafikteki arabalara bakıyorum, acaba onlar mı daha hızlı gidiyor kendine ait yolu olan metrobüs mü? Bir kaç durak sonrasında aynı arabaları tekrar görüyorum. Sanırım pek farkı yok. Yolum daha uzun sürüyor, bunu bildiğimden üç şarkılık listemi döngüye almıştım. Kaçınca döngüde olduğumu hatırlamıyorum. İniyorum metrobüsten. Kalabalığa karışıyorum. Okulun servisini kaçırmayayım diye biraz hızlanıyorum. Ben oraya yetiştikten sonra geliyor bir tanesi biniyorum, oturuyorum en arkada. Biraz sonra okula doğru yol alıyor. Okul servisi işinden sorumlu olanlardan ne kadar nefret ettiğimi hatırlıyorum. Parası en az olan, ama en acımasızca harcayan insan grubundan, öğrenciden daha fazla para kazanmak için her türlü pisliği yapan insanlar. Okula yaklaşıyoruz birazdan, günler geçtikçe okulumu artık sevmediğimi, düşüncelerimin tersi yönde ilerlediğini fark ediyorum. Bitirip geri dönmemek üzere ayrılmak istiyorum. Moralim bozuluyor, şarkıları kirlettiğimi düşünüyorum, çıkarıyorum kulaklığı.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/uc-sarkilik-yolum/","summary":"\u003cp\u003eKulaklığı taktım, çantayı omzuma attım, kapıyı kapıtıp çıkıyorum.\nYurdun çıkışına doğru yürürken koridordaki boy aynasında kendime bakıyorum. Eh fena değilim.\nHemen onun üstünde 08:45 olan digital saate bakıyorum. Geç kalmamışım tam zamanında. Anahtarı resepsiyona bırakıp çıkıyorum.\u003c/p\u003e","title":"Üç Şarkılık Yolum"},{"content":"Uzun bir süreden sonra gerçek anlamda geri dönüşün başlangıcı olarak Perl 5 hakkında ufak bilgiler paylaşacağım. Ardından bu programlama dili ile scriptler yazabilmek için gerekli araçların kurulumundan bahsedeceğim.\nBir Programlama Dili Olarak Perl Bu dönem aldığım bioinformatik dersi için verilen ödevler sayesinde Perl dilini daha yakından tanıma şansı yakaladım/yakalacağım. Bioinformatik ve Perl arasındaki bağlantıyı şöyle açıklayalım: Bioinformatik alanında işlenmesi, analiz edilmesi gereken çok fazla veri var. Bu nedenle Perl dilinin gücünden faydalanılıyor. İlk geliştirildiğinde daha kolay rapor alma amacıyla ihtiyaç duyulmuş. İlerleyen yıllarda çok daha farklı alanlarda kullanılmak üzere gelişimini sürdürmüş. Perl 5 ve Perl 6 şeklinde ilerleniyor şu anda. Perl 6 için ayrı bir programlama dili diyebiliriz, henüz tam olgunlaşmamış bir durumda; bu yüzden benim burada anlattıklarım Perl 5 için geçerli. Bu dil için bazı tanımlamalar var, bunları göz önünde bulundurursak kafamızda ne olduğuna dair bir şeyler belirecektir. \u0026ldquo;the Swiss Army chainsaw of scripting languages\u0026rdquo; bu tanım şunu söylüyor: bu resimdeki şeyin ne olduğunu biliyoruz. Bu küçüçük araçla bir çok işi yapabiliyoruz. Perl için, programlama dilleri arasında böyle bir benzetme yapılıyor. Bir çok farklı işinizi halledebilmek için kullanabilirsiniz. Bir diğer genel durum ise; kodu nasıl yazarsanız yazın bir şekilde çalışacaktır. Ufak tefek hataları göz ardı eden bir yapısı olmakla beraber bir işi bir çok farklı yoldan da halledebilirsiniz. Ekşi Sözlük\u0026rsquo;teki girdilerden bazılarında yüzüne tüküreceğin kod parçalarını bile çalıştırıyor şeklinde yorumlar görebilirsiniz. Bu esnek yapısından dolayı hem nefret edeceksiniz, bazen de seveceksiniz. Bu esnekliğin bir diğer sonucu ise \u0026ldquo;write once, read never\u0026rdquo; yorumu. Java\u0026rsquo;nın write once, run anywhere sloganından esinlenilmiş olmalı. Esneklik ve farklı çözüm seçenekleri kodun okunabilirliğini azaltıyor, o yüzden bir kere yaz bir daha okuma diyenler var.\nŞimdi teknik özelliklerinden bahsedelim biraz. Perl, diğer bazı programlama dilleri gibi yorumlanan(interpreted) bir dil. Yani yorumlayıcı, yazdığınız kodları satır satır yorumluyor. Bu anlamda Python\u0026rsquo;a benziyor. Perl ile bir süre ilgilendikten sonra fark edeceğiniz şey ise postfix yapısı. Bir çok programlama dilinde bulunan if condition, do this yerine do this if condition yapısı bulunuyor. Elbette ilk yapıyı da kullanabilirsiniz. Bu durum bir çok yapı için geçerli. Bu anlamda konuşma diline biraz daha yakın.\nPerl Kurulumu Perl, Linux tabanlı işletim sistemlerinde hazır olarak geliyor. Aynı şekilde Mac bilgisayarlarda da mevcut. Bunu test etmek için terminalden perl -v yazıp sonucu görebilirsiniz. Windows için ise; Strawberry Perl ve Active Perl seçenekleri mevcut. Aralarındaki farklı şu StackOverflow bağlantısından okuyabilirsiniz. Ben Active Perl kullanıyorum, onunla devam edeceğiz. Siteye girip indirdikten sonra, normal bir Windows programı kurulumu yapar gibi işlemi tamamlıyorsunuz. Siyah ekrandan perl -v komutuyla test edip yorumlayıcının düzgün kurulduğundan emin olmalısınız.\nEğer hala böyle bir komutun olmadığı hatasını alıyorsanız; siyah ekranı kapatıp tekrar açın, bilgisayarı yeniden başlatın. Hata hala devam ediyorsa işletim sistemi yorumlayıcının nerede olduğu bilmiyordur. Çevre değişkenlerine eklemeniz gerekiyor. Şu SO sayfasındaki çözümleri deneyebilirsiniz. Kısaca; siyah ekranda \u0026ldquo;set PATH\u0026rdquo; komutuyla çevre değişkenlerinizi inceleyeniz, eğer perl yorumlacısının adresi görünmüyorsa, siyah ekrana şu komutu yazıp perl yorumlayıcısını çevre değişkenlerine ekleyin: set Path = C:\\perl\\bin;%PATH%. Kurduğunuz yer farklıysa, kurduğunuz dizinin adresini girin.\nDiğer Yardımcı Araçlar Yorumlayıcı kurmamız aslında Perl programları yazmamız için yeterli. Ancak biraz uğraştırıcı. Bunun yerini işimizi kolaylaştıracak IDE\u0026rsquo;ler veya eklentiler kurabiliriz. Perl için özel IDE\u0026rsquo;ler mevcut, araştırıp kurabilirsiniz. Ancak ben hali hazırda Eclipse\u0026rsquo;i başka işler için kullandığımdan, direkt var olan Perl eklentisi kurdum. Bu sebeple onu anlatacağım.\nEclipse\u0026rsquo;in üsteki help/yardım menüsünden install new software/yeni program kurulumu seçiyoruz. Gelen kutucukta adres kısmına EPIC sayfasındaki en son sürümü belirten linki kopyalayıp ekliyoruz. Normal bir şekilde kurulumu tamamlıyoruz. Bu Youtube Videosu\u0026rsquo;nun ortalarından sonra EPIC kurulumu görsel olarak anlatıyor.\nBu noktadan sonra Perl dilinde programlarımızı/scriptlerimizi yazmaya başlayabiliriz. Bir diğer seçenek kurulumları yapmadan online bir yorumlayıcı ile Perl dilini biraz kurcalayabilirsiniz. Oneide.com adresine gittiğinizde bir çok dil için online kod yazıp çalıştırma şansı sunacaktır. Perl için, sol alt köşeye gelip Perl seçtikten sonra kodlarınızı yazıp çalıştırabilirsiniz.\nPerl ve perl Arasındaki Fark Perl kelimesinin yazımında \u0026ldquo;p\u0026rdquo; harfinin bazen küçük bazen büyük harfle yazıldığı dikkatinizi çekecektir. Perl, bu şekilde büyük harfle yazılıyorsa programlama dilinden bahsediliyor. perl, bu şekilde küçük harfle yazılıyorsa yorumlayıcıdan bahsediliyor demektir.\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/perl-5-kurulumu/","summary":"\u003cp\u003eUzun bir süreden sonra gerçek anlamda geri dönüşün başlangıcı olarak Perl 5 hakkında ufak bilgiler paylaşacağım.\nArdından bu programlama dili ile scriptler yazabilmek için gerekli araçların kurulumundan bahsedeceğim.\u003c/p\u003e","title":"Perl 5 Kurulumu"},{"content":"Bir üçüncü hello world yazısı aslında. Onbir aylık Erasmus süreci ve sonrasında blogu pek aktif tutamadım. Erasmus sırasında tecrübelerime paylaşmak için bir kaç girişimde bulundum, ancak yazılarım hep taslak olarak kaldı. Çevrenizde Erasmus yapan arkadaşlar varsa post-erasmus mevzusunu duymuş veya anlamışsınızdır. Döndüğümden beri de bu negatif etkenden dolayı pek bir şey yapmadım. Android ile bir maceram oldu, iki ay içerisinde hızlı bir şekilde ilerleyip uygulamalar eklemeye başlamıştım. Hatta biraz da para kazandım, ancak hızlı yükselişim bir sabah aldığım banlanma mailiyle son buldu. Bu arada iyi bir kaç mevzu da oldu tabi. Blogumu güncel tutmaya karar vermemin sebebi mesela. Geçen haftalarda aldığım güzel bir mail sayesinde paylaştığım yazılardan faydalanan insanlar olduğunu gördüm. Bu yüzden önümüzdeki kısa dönem içerisinde android maceramdan öğrendiklerimi, İngilizce öğrenme konusunda kendi faydalandığım yöntemleri içerecek yazılar paylaşmayı düşünüyorum.\nKısa zamanda görüşmek dileğiyle.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/geri-donus/","summary":"\u003cp\u003eBir üçüncü hello world yazısı aslında. Onbir aylık Erasmus süreci ve sonrasında blogu pek aktif tutamadım.\nErasmus sırasında tecrübelerime paylaşmak için bir kaç girişimde bulundum, ancak yazılarım hep taslak olarak kaldı.\nÇevrenizde Erasmus yapan arkadaşlar varsa post-erasmus mevzusunu duymuş veya anlamışsınızdır.\nDöndüğümden beri de bu negatif etkenden dolayı pek bir şey yapmadım. Android ile bir maceram oldu, iki ay içerisinde hızlı bir şekilde ilerleyip uygulamalar eklemeye başlamıştım.\nHatta biraz da para kazandım, ancak hızlı yükselişim bir sabah aldığım banlanma mailiyle son buldu.\nBu arada iyi bir kaç mevzu da oldu tabi. Blogumu güncel tutmaya karar vermemin sebebi mesela.\nGeçen haftalarda aldığım güzel bir mail sayesinde paylaştığım yazılardan faydalanan insanlar olduğunu gördüm.\nBu yüzden önümüzdeki kısa dönem içerisinde android maceramdan öğrendiklerimi, İngilizce öğrenme konusunda kendi faydalandığım yöntemleri içerecek yazılar paylaşmayı düşünüyorum.\u003c/p\u003e","title":"Geri Dönüş"},{"content":"\nÜniversitenin organize ettiği İsveççe dil kursu sınıflarından bir kaçının katıldığı ufak bir gezi oldu. Linköping\u0026rsquo;in biraz dışında Gränna diye ufak bir yere, ordan da feribot ile Visingsö adında bir adaya gittik. Detaylara bakalım.\nYolculuk Başlarken Kurs hocalarımız da bizimleydi ve onlar da İsveçli olduğundan olsa gerek hepsi sevimli, güleryüzlü ve yardımseverdi. Hiç üşenmeden bir kağıda kısa kısa şarkılar yazmışlar(derslerde de öğretiyorlar), yolculuk sırasında hep beraber diğer öürencilerle söylediler. Bir diğer ilginç durum; yollar geniş, trafik yok, koca otobüs önündeki aracı hızının yarısı kuralına göre takip ediyor. Bu kadar güvenlik yetmiyormuş gibi koca otobüste emniyet kemerlerini takmamızı istediler. İnsan hayatını önemsiyolar ve çok sakinler. Bizim şehirlerarası otobüslerde (koltukarkadası tvlerden önce) TV izlemek için kullandığımız o büyük iki ekranda harita görünce şaşırdım. Biz yıllarca orda TV izledik ama demek ki yolcuya nerede bulunduğu bilgisini vermek için de kullanılabilirmiş. Bu da sanırım yine tipik bir İsveç hareketi. Çünkü derslerde olsun, başka türlü durumlar olsun ne yaptığın, ne yapacağın, nerde olduğun, nasıl yapacağın konusunda her türlü bilgiyi sağlıyorlar. Bu durumu üniversiteye ait sitenin sayfalarında da görebiliriz.\nAdaya Varmadan Asıl gideceğimiz yere gitmeden önce Gränna bölgesinde biraz dolaşalım diye vakit verdiler. Orası suya yakın küçük bir bölgeydi sanırım. Ana bir cadde vardı, cadde boyunca turistik eşyalar satan mağazalar bulunuyordu. İşveç\u0026rsquo;te ünlü olan bir şekerin satışını yapan mağazada aynı zamanda şekerin nasıl yapıldığını da adım adım izleyebileceğiniz bir yer vardı. Adamın biri başlangıçtan sonuna kadar şekeri hazırlıyordu. Onun dışında o bölgede pek ilginç bir şey yoktu bence.\nVisingsö Adası Deniz sanabileceğiniz bir gölün üzerinde bulunan uzun, ince bir ada. Oraya vardıktan sonra bizi \u0026ldquo;at arabaları\u0026rdquo; bekliyordu. İstanbul Büyükada\u0026rsquo;daki faytonlar geldi direk aklıma tabi. Ancak burada yine şaşılacak bir şekilde bu atları süren kişiler kadındı. Gün geçtikçe onları aa kadınlar da bu işi yapıyor diyebileceğiniz işleri yaparken görüyorum. Tamirci, otobüs şöfürü İşveç\u0026rsquo;te kadınlar tarafından yapıldığını gördüğüm diğer iki meslek. Adada hikayesi olan bir orman, iki kilise, yıkılmış bir kale ve bir çok tipik, bayraklı İsveç evi vardı.\nOrmanın hikayesi şöyle imiş: O zamanın kralı savaş için odunlardan gemi yaptıracakmış, bu yüzden bir sürü ağaç diktirmiş. Ancak bu ağaçların büyümesi çok uzun yıllar aldığından kullanamamışlar. Bu gün hala o ağaçlar duruyormuş(uzun ilginç ağaçlardı fotoğrafını dönüşte çekerim dedim ama farklı yerden geldik). O ağaçlar şimdi şarap ile ilgili bir şey için kullanılıyormuş. İngilizce konuşan at arabacı kadından anladığım bu. Belki hikayesi nette vardır, bakmadım.\nKiliseler Kiliselerden birinin hikayesini anlayamadım. Sizin için fotoğraf çekiyordum o ara, sorry. Diğeri ise kilise olarak yapılmış ancak soylunun biri(prens?) o yapıyı, astronomiye ilgili olduğu için gökyüzünü,yıldızları izlemek için kullanmış. Biz de yukarı çıkıp etrafa bakalım dedik: Bizim minarelerdeki gibi yuvarlak merdivenlerden vardı biraz, ancak çok çok dardı. Sonrasında tahtalar da merdivenimsi bir şeyler yapmışlardı. Yukarıdan adanın genelini görebiliyorsunuz.\nTipik İsveç Evleri Küçük, kırmızımsı, bayraklı, Volvo arabalı, bahçede masa(fika için mi acaba?) ve çimenler. Buradaki kırmızımsı dediğim renkte çok yapı görebilirsiniz. Bu normal bir renk değilmiş(başka bir turda anlatmışlardı), o koyuluğa gelmesi için başka işlemler yapılıyormuş. Bayraklar da ilgimi çekti. Her evin bahçesinde bir direk ve asılı bir İsveç bayrağı. Bizim oralarda öylesi sadece devlet kurumlarında olur. Öbür türlü olursa mutlaka siyasi bir bağlantı olduğu düşünülür vs. Ancak burada normal. Okuduğum bir yazıda söylendiği gibi heralde, İsveçliler ülkelerini seviyor ve gurur duyuyorlar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/visingso-adasina-gittik/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"Gittiğimiz Ada\" loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/08/cropped-grana.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eÜniversitenin organize ettiği İsveççe dil kursu sınıflarından bir kaçının katıldığı ufak bir gezi oldu.\nLinköping\u0026rsquo;in biraz dışında \u003cstrong\u003eGränna\u003c/strong\u003e diye ufak bir yere, ordan da feribot ile \u003cstrong\u003eVisingsö\u003c/strong\u003e adında bir adaya gittik. Detaylara bakalım.\u003c/p\u003e","title":"Visingsö Adasına Gittik"},{"content":"Bundan sonraki yazılarım sanırım genel olarak Erasmus ile ilgili olacak. Şu anda Erasmus programıyla Linköping\u0026rsquo;teyim. Benden önce buraya gelenlerin hep blog yazıp ihtiyaç duyulabilecek bilgileri paylaşmalarını istedim, ama pek öyle olmadı. Şimdi anlıyorum, belki ilk haftalar olmasındandır ama gündem çok yoğun, bundan dolayı oturup bir şeyler yazmak zor. Bahsettiğim sebepten dolayı biraz kendimi zorlayarak bu gün başlangıç yapıyorum. Erasmus programı öncesindeki işlemler ile iglili yazıları sonra yazmaya karar verdim. Çünkü çok sıkıntılı olduğu için beynime kazındı zaten ve hala da bitmiş değiller. O yüzden Linköping\u0026rsquo;e gelmek ve burada yaşamaya başlamakla ilgili şeyler yazacağım. Arada gözlemlerimi de içeren yazılar olacak. Başlayalım.\nLinköping\u0026rsquo;e Yolculuk Buraya benden önce öğrenciler gelmişti. Ulaşım ile ilgili sorularıma verdikleri cevap genelde aynıydı. Ben de öyle yaptım. İstanbul Sabiha Gökçen\u0026rsquo;den Pegasus ile Arlanda(Stockholm)\u0026lsquo;ya iniliyor. Sonra Arlanda C\u0026rsquo;den Linköping C\u0026rsquo;e bir bilet alınıyor. Linköping C\u0026rsquo;de indiğinizde sağda otobüslerin toplanma merkezi var. Ordan 3 veya 13 numaraya binebilirsiniz. Bilet satan yerde orda hemen(26 yaş altı olduğunuzu belirtin). Eğer ilk durağınız üniversite olacaksa.\nBiletinizi mümkün olduğunca erken alın. Gideceğiniz tarih aşağı yukarı bellidir. Farklı planlarınız yoksa bir gün öncesine alın. Oturma izninizde eğitiminizin başladığı tarihe göre veriliyor. Risk alın biraz çünkü tarih ilerledikçe fiyatlar artacaktır. Tarihlerde sıkıntı olursa bile flex bilet almışsanız değiştirirsiniz. Tren biletini alıp almamak size kalmış havaalanında da alabilirsiniz online da.(sj.com) Erken alınca ucuz oluyormuş, koltuk falan almaya gerek yok, tren boştu ben geldiğimde. Bileti alırken de öğrenci veya 26 yaş altı olduğunuzu belirtip alabilirsiniz.(Arlanda da alacaksanız, sadece kredi kartı kabul ettiklerini duymuştum.)\nOturma izni aldıysanız yurtdışına çıkış pulu almanıza gerek yok. Boşuna para vermeyin.\nGerekli grupları bulun. Facebook\u0026rsquo;tan geçmiş yılın ve yeni grubu bulun. İsveç\u0026rsquo;ce kursu alacaksanız ikinci el kitap almaktan çekinmeyin. Aynı şekilde bisiklet de herkesin kullandığı, yollarının çok güzel olduğu bir yer, o yüzden satan birilerini bulursanız almaya çalışın. Aynı şekilde kalacak yer bulmak da sıkıntılı, bir fırsat yakalarsanız elinizde tutun. Parayı gelince ödeyecek şekilde anlaşmalarınızı yapmaya çalışın mümkünse.\nYola Çıkmadan Önce İmzalamanız gereken her şeyi imzalamadan yola çıkmayın. Zorunlu değilse bile uzun süreliğine geliyorsanız vekalet verebilirsiniz bir arkadaşınıza(80tl civarında). Hattınızı kullanmaya düşünmüyorsanız bile yurtdışı trafiğine açtırın ve yanınıza alın(internet bankacılığı için ihtiyaç duyabilirsiniz). İhtiyaç duyabileceğiniz belgeleri ordayken taratın ve mailinizde veya Dropbox gibi bir yerde saklayın, ihtiyacınız olacak. Burda hem pahalı hem de her köşe başında kırtasiye tarzı bir şey bulamayacaksınız. Harcamalarınızda kredi kartı(visa,mastercard) kullanabilirsiniz. Sadece kur dönüşümü yapılıp TL olarak işlenir. Burda kullanmak çok pratik çünkü. O yüzden mümkünse limitinizi artırın ve internet bankacılığı veya hatta telefonunuz bu iş için uygunsa bankanın uygulamasını kullanmaya başlayın. Sadece nakit para isteyen yerler de var, burada bankamatikten çekebilirsiniz ama fırsat bulursanız yanınıza buranın para biriminden(sek) alın biraz. ESNLinköping sitesine Peer Student için kayıt olun. Asıl öğrencilerin çoğu Linköping\u0026rsquo;de olmuyor, asıl okul dönemi başlayana kadar ancak şansınıza denk gelebilir biri. Siz buraya yetişince yardımcı olur.\nBagaj Hazırlama Eğer Pegasus\u0026rsquo;u tercih ettiyseniz 20kg+8kg(elbagajı) hakkınız olacak. Eğer bu limiti aşacağınızı düşünüyorsanız online bagaj hakkı satın alın. Burda ilk günlerde/aylarda ihtiyacınız olmayacak şeyleri ağırlık yapmayın. Öncelik sıralaması yapabilirsiniz. İlk günler yemek sıkıntısı olacağı için annenizin yemeklerinden biraz alın yanınıza. Linköping\u0026rsquo;te hava çok değişik. Ağustosun ortasındayız ancak bir gün sıcak bir gün yağmur, bir kaç saat güneş bir kaç saat yağmur olabiliyor. O yüzden yağmurluk bir şeyler ve 5 TL\u0026rsquo;lik bir şemşiye almaya çalışın yanınıza. Erkekseniz yanınıza bir traş makinası alın burada çok pahalı olduğunu duydum. Saçlarınıza ve sakallarınıza ufak tefek düzelmeltleri kendiniz yaparsınız.\nBen bilmediğim yerleri giderken veya uzun yol gideceksem yanıma çok fazla ağırlık almayı sevmem. Ancak burada şartlar çok uygun görünüyor. Arlanda C zaten havaalanın içinde, trende bagajlar için özel alanlar var. Otobüsler indirip bindirmeniz için kapıları her zaman kaldırım konumuna getiriyor.\nEğer buraya gelmeyi ufak bir ihtimal de olsa düşünüyorsanız şu siteye üye olun, ordan oda almak için çok puana ihtiyacınız olacak. Her gün için bir puan alıyorsunuz. Altı ayda bir giriş yapmayı unutmayın. Doğum tarihiniz önemli, doğru yazın. İngilizce seçeneği var zaten, ama yine de sorun yaşarsanız yardım isteyebilirsiniz https://www.studentbostader.se/\nLinköping, linşöpin(g) diye okunuyor. TR\u0026rsquo;de insanlarla konuşurken yazıldığı gibi okumayın, söylemeyin. Hem yanlış söylemiş olursunuz hem de buraya geldiğinizde alışmanız zaman alır. Köp(şöp) alışveriş, ticaret gibi bir şey zaten. Ticaret şehri, sanayi şehri olarak yorumlanabilir sanırım.\nAdı geçen mekanlarla ilgili bir kaç resim olsaydı iyi olurdu farkındayım. Sonraki yazılar için elimden geldiğince fotoğraf çekeceğim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/linkopinge-giderken/","summary":"\u003cp\u003eBundan sonraki yazılarım sanırım genel olarak \u003cem\u003eErasmus\u003c/em\u003e ile ilgili olacak. Şu anda \u003cem\u003eErasmus\u003c/em\u003e programıyla \u003cem\u003eLinköping\u003c/em\u003e\u0026rsquo;teyim.\nBenden önce buraya gelenlerin hep blog yazıp ihtiyaç duyulabilecek bilgileri paylaşmalarını istedim, ama pek öyle olmadı.\nŞimdi anlıyorum, belki ilk haftalar olmasındandır ama gündem çok yoğun, bundan dolayı oturup bir şeyler yazmak zor.\nBahsettiğim sebepten dolayı biraz kendimi zorlayarak bu gün başlangıç yapıyorum.\n\u003cem\u003eErasmus\u003c/em\u003e programı öncesindeki işlemler ile iglili yazıları sonra yazmaya karar verdim.\nÇünkü çok sıkıntılı olduğu için beynime kazındı zaten ve hala da bitmiş değiller.\nO yüzden \u003cem\u003eLinköping\u0026rsquo;e\u003c/em\u003e gelmek ve burada yaşamaya başlamakla ilgili şeyler yazacağım. Arada gözlemlerimi de içeren yazılar olacak. Başlayalım.\u003c/p\u003e","title":"Linköping'e Giderken"},{"content":"\nÜniversiteye yeni yerleşen öğrencilerin kafasında belirebilecek bir soru. Çoğu üniversite ve bölümde olan bir durum: hazırlık okumak. İngilizce hazırlık okumak. Aslında bir diğer başlık İngilizce öğrenmeli miyim gibi bir şey olabilirdi. Bu yazıda özellikle YTÜ\u0026rsquo;ye yerleşmiş olacak öğrenciler için hazırlık okuyup okumamak arasında kalanlar için fikirlerimi ve tecrübelerimi paylaşacağım. Aslında bu yazının çıkış noktası ve tamamen karşı olduğum bir durum olan, YTÜ\u0026rsquo;de hazırlık okumalı mıyım sorusunu başkalarına yöneltiğinizde okumamanıza dair söylenen gerekçe : \u0026ldquo;YTÜ hazırlıkta bir şey öğretmiyorlar\u0026rdquo; üzerine bir yazı olacak.\nNeden İngilizce Öğrenmeliyim Hazırlık okumaya karar vermeden önce hazırlık okumanın amaçlarından biri olan İngilizce öğrenmek için kendimize bir kaç neden bulmalıyız. Bu durumda konuyu ne kadar kişisel hale getirirseniz, amacınıza ulaşmanız o derece kolaylaşacaktır. Hani amaç olmadan, sonuç alınmaz falan. Üniversiteye giriş sınavına hazırlanırken bolca duyduğunuz olay. Bunun için internette bir sürü neden bulabilirsiniz, fikir olması açısından. Ancak ben aklıma gelen benim ile ilgili bir kaç tanesini sizinle paylaşayım.\nOkuduğunuz bölüm bunu gerektirebilir Eğer bilgisayar mühendisliği veya herhangi bir mühendislik diyelim, okuyorsanız İngilizce sizi her zaman söylendiği gibi bir adım öteye taşıyacaktır. Faydalanabileceğiniz kaynaklar, çalışabileceğiniz şirketlerin sayısı artacaktır. Buna paralel olarak işsiz kalır mıyım kaygısını azaltacaktır. Okulunuzda bazı dersler(%30) İngilizce işleniyor olabilir ya da sadece kağıt üzerinde öyle görünüyor olabilir. Bu tür durumlarda gidip hocam lütfen dersi Türkçe işleyin deyip diğer öğrencilerin hakkını yiyenlerden olmazsınız.\nYurtdışı fırsatları Erasmus programına katılabilme şansınızı ve Erasmus\u0026rsquo;taki tecrübenizi katlamak için İngilizce öğrenmelisiniz. IAESTE ile yurtdışında staj yapabilme fırsatı elde etmek için öğrenmelisiniz. Uluslararası yapılan yarışmalara katılabilmek ve başarılı olabilme şansınızı artırmak için öğrenmelisiniz. Interrail, WorkAndTravel düşünüyorsanız temel seviyede öğrenmeniz faydanıza. Yurtdışında veya yurtiçinde de geçerli sanırım yüksek lisans vs düşünüyorsanız öğrenmelisiniz diye uzar gider.\nOnline Eğitim Günler geçtikçe online eğitimin önemi artıyor, bu konuda iş yapan şirketler/siteler artıyor. Bakış açısı gün geçtikçe değişiyor. Teknolojiyle birlikte online eğitim ile içiçe olacağımız günlere doğru ilerliyoruz. Kendi meslek alanınız olsun veya onun dışında ilginizi çeken konularda kaliteli üniversitelerin hocalarından ücretsiz eğitim almak istiyorsanız İngilizce bir zorunluluk haline geliyor. Örnek olması açısından Coursera ve edX\u0026rsquo;i inceleyebilirsiniz.\nKişisel gelişiminiz için Ufkunuz ve farkında olduğunuz dünyanın genişleyebilmesi için artık bence İngilizce öğrenmelisiniz. Sevdiğiniz şarkıları anlayabilmek, sevdiğiniz dizileri, filmleri altyazısız izleyebilmek gibi basit ama sizi mutlu edebilecek sebepler için bile öğrenebilirsiniz. Daha şu anda aklıma gelmeyen yüzlerce sebep bulabilirsiniz kendinize İngilizce öğrenmek için.\n\u0026ldquo;YTÜ hazırlıkta hiç bir şey öğretmiyorlar\u0026rdquo; Etrafı azıcak yoklarsanız kesin böyle bir cümleyle karşılaşırsınız. Ancak gerçek şu ki: hiç bir yerde bir şey öğretmiyorlar. Yani çok iyi olduğu söylenen bir yerde bile bir çaba göstermiyorsanız orda da İngilizce öğrenemezsiniz. Eğer İngilizce öğrenmek için sebebiniz, sizi motive eden fikir yeterince güçlüyse hazırlık okumalısınız. Burdaki hazırlık okumak aslında bir yıl boyunca hazırlık okuluna gidip gelmek değil.\nŞöyle düşünmelisiniz, yoğun bir tempo sonrası üniversitede tamamen yabancı olduğunuz şeyler öğrenmeye başlayabilirsiniz. Bunun yerine hazırlık okuyarak, yani bir yıl beklemeye alarak işe başlayabilirsiniz. Bu süreç içerisinde hazırlık okulundan temel bilgileri alırsınız, kendiniz üzerine çokca şey eklersiniz. Hatta okulun eğitiminden hiç memnun olmadınız, gidip bir kursa bile yazılabilirsiniz. Eğer farklı bir şehirde yaşamaya başladıysanız o yıl içerisinde o şehri de güzelce tanımış,gezmiş, alışmış da olursunuz.\nHazırlık okumak Bir başka yoğun tempoya girmeden önce hayatı bir yıl pauselamak gibi bir şey bence. Çünkü hazırlığı gerektiği gibi okumadan bile(derslere devam, sınavları geçmek/girmek falan) bir sonraki hazırlık geçme sınavını geçebilirsiniz, böyle bir hakkınız var. O pause senesinde, okuldan temel seviyede İngilizceyi alırsınız, maddi imkanlarınız elverişliyse kurslara gidebilirsiniz(şahsen okuldan çok farklı olacağını düşünmüyorum), online ortamda İngilizce öğrenebileceğiniz bir sürü yabancı kaynak var. Temel seviyeyi aldıktan sonra İngilizce\u0026rsquo;yi İngilizce öğrenmeye başlayabilirsiniz. Bunun için Youtube\u0026rsquo;da yüzlerce yabancı eğitmen var. Okula veya kursa devam etmek size bir düzen sağlar. Nerden nasıl başlayacağınız konularında onlar iyiler. Gerekli bilgileri, temel seviyeyi aldıktan sonra kendi sevdiğiniz çalışma teknikleriyle daha hızlı ilerleyebilirsiniz.\nBu hazırlık okuma döneminde İngilizce öğrenmeyi zevkli hale getirebilirsiniz. Bunu dizileri İngilizce altyazılı izleyerek, müzikleri sözleri okurken dinleyerek, İngilizce kitaplar okuyarak, bilgisayarla ilgili kullandığınız(site,yazılım vs) İngilizce kullanmaya başlayarak bu süreci çok zevkli bir hale getirebilirsiniz. Eğer birazdan sayacağım nedenlerden biri size engel olmuyorsa hazırlık dönemini çok eğlenceli ve verimli hale getirebilirsiniz.\nHazırlık Okuyamamak Eğer üniversiteye yerleşmek için bir kaç yılınızı hali hazırda harcamışsanız, bir yıl daha harcamak istemeyebilirsiniz(ki bence bu çok mantıklı bir sebep değil). Onun dışında okuduğunuz lisede size yeterli olduğunu düşündüğünüz seviyede İngilizce öğretmiş olabilirler. Bu durumdaysanız hazırlık zaman kaybı görünebilir. Ama yine de çok aceleniz yoksa hazırlık okumanın sadece İngilizce olmadığına üst paragraflarda değinmiştim. Sonuçta İngilizce öğrenmenin bir sonu yok, kendinizi dil konusunda daha fazla geliştirebilirsiniz. Ben bölümü okumaya başlayayım o arada bir de İngilizce öğrenirim. Bu cümleyi çokça duydum, ancak bunu başaran pek insan duymadım. Bölümde yeni şeyler öğreneceksiniz, ve ciddi bir şeyler yapmak istiyorsanız zamanınızın çoğunu bölüm derslerine ayıracaksınız. Bu yüzden İngilizce\u0026rsquo;yi bölüm bittikten sonra öğrenirim diye düşünmeye başlamadan önce bir kez daha düşünün bence. Aileniz okulu erken bitirmenizi istiyor olabilir. Bu durumda bir şey söyleyemem, ailenize buna ikna etmek size düşüyor, ki bu yaşta kararlarınızı sizin vermeniz gerekmiyor mu? :(\nEğer hala hazırlık okumamak konusunda kararlıysanız, size pişman olmayacağınız bir gelecek diliyorum. Öbür taraftan hazırlık okumaya karar vermiş olanlar; sizi, hem çok verimli bir şekilde değerlendirip iyi ki hazırlık okumuşum diyeceğiniz veya boşa harcayarak zaman kaybı haline getireceğiniz bir yıl bekliyor. Bu durum tamamen sizin elinizde. Eğer her halükarda İngilizce öğrenmeye karar verdiyseniz takipte kalın, ilerleyen zamanlarda size yardımcı olabileceğini düşündüğüm kaynak ve yöntemler hakkında da yazacağım.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hazirlik-okumali-miyim/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"İngilizce Öğrenmek\" loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/07/learning-english-wordle.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eÜniversiteye yeni yerleşen öğrencilerin kafasında belirebilecek bir soru. Çoğu üniversite ve bölümde olan bir durum: \u003cem\u003ehazırlık okumak\u003c/em\u003e.\nİngilizce hazırlık okumak. Aslında bir diğer başlık \u003cstrong\u003eİngilizce öğrenmeli miyim\u003c/strong\u003e gibi bir şey olabilirdi.\nBu yazıda özellikle YTÜ\u0026rsquo;ye yerleşmiş olacak öğrenciler için hazırlık okuyup okumamak arasında kalanlar için fikirlerimi ve tecrübelerimi paylaşacağım.\nAslında bu yazının çıkış noktası ve tamamen karşı olduğum bir durum olan, \u003cstrong\u003eYTÜ\u0026rsquo;de hazırlık okumalı mıyım\u003c/strong\u003e sorusunu başkalarına yöneltiğinizde okumamanıza dair söylenen gerekçe : \u003cem\u003e\u0026ldquo;YTÜ hazırlıkta bir şey öğretmiyorlar\u0026rdquo;\u003c/em\u003e üzerine bir yazı olacak.\u003c/p\u003e","title":"Hazırlık Okumalı Mıyım?"},{"content":"\n1.sınıfı bitirip okula biraz daha alıştığımız bu dönem içinde alınabilecek derslerle ilgili fikirlerimi paylaşacağım. Sadece buradaki fikirlere bağlı kalmayıp diğer öğrencilerin de fikirlerini alacağınızı umuyorum.\nAyrık Matematik Önkoşulu olmayan, 4 kredilik ders. Sadece Banu Diri tarafından veriyor, tek grup yani. Başka bir grup seçme gibi bir şansınız olmadığı için bu konuda işinizi kolaylaştıracak bir şeyler söyleyemiyorum. Banu Hocayla ilk defa tanışacaksınızdır büyük ihtimal. Kendisi iyi niyetli bir hocadır. Dersleri neşeli geçer, sıkılmazsınız. Fırsat yakaladıkça soru-cevaplara katılmaya çalışın bence. Dersin amacı size bazı yeni kavramları tanıtmak diye düşünüyorum. Bu derste öğreneceğiniz konularla bir sonraki dönem açılan Algoritma Tasarımı dersinde karşılaşıyorsunuz. Banu Hocanın sınavları genelde basit oluyor. Eğer dersi takip edip, not aldıysanız.\nProgramlama Dilleri Önkoşulu olan bir ders. İki grup ve iki farklı hoca var. Dersin içeriği C dilini daha detaylı öğretiliyor. Ödevleri ve labları var(bunları yapmanız öğrenmeniz açısından önemli). Amaç ve Cihan Hoca veriyordu ben aldığımda. Amaç Hoca, dersi daha iyi nasıl işleyebiliriz, öğrencinin derse katılmasını nasıl sağlayabilirim, sınavları daha iyi nasıl yapabilirim, ödevler nasıl daha verimli olabilir konularında kafa yoran ve öğrencinin fikirlerine önem veren bir hoca. Yani almakta pişmanlık yaşamazsınız. Cihan hocadan almadığım için birinci ağızdan yorum yapamıyorum. Ancak duyduğum kadarıyla; öğrenciyi aşağılayabilen, sınavları zor yapan, dersi ondan alan çoğu kişinin kaldığı. Cihan hocanın durumundaki yorumlar öğrenciye göre değişir. Ancak benim duyduklarım bu şekilde. Fikir isterseniz; fırsatınız varsa dersi Amaç Hocadan alın, ödevleri ingilizce verdiği için kızmayın, C\u0026rsquo;yi küçümsemeyin.\nAssembly Dili Yine önkoşulu olan bir ders. İki grup ve iki farklı hoca şeklinde olabiliyor. Bu dersin asıl hocası Tevfik(ATİ) Hocadır. Ancak benim aldığım zaman dersi Gökhan Bilgin de veriyordu. Yorumlarımı bu duruma göre yapacağım. Gökhan Hoca\u0026rsquo;dan ders alanlar bilirler, hoca yoklamayı takmıyor. Ancak bu dersi ondan alanların yorumlarına baktığım zaman, dersler pek verimli işlenmemiş. Dersi kolayca geçmek ve bir şey öğrenmemek için Gökhan Hocadan alabilirsiniz. Ancak ATİ derslerin her saniyesini işler. Dersler verimli geçer. Hocanın kendisi konuya hakim ve yaptığı işi ciddi bir şekilde yapıyor. Ancak öğrenciye yaklaşımı pek çok öğrenci tarafından olumlu değerlendirilmez. Öğrenciye kızar, fırsat bulursa dalgasını geçer. Ancak siz de olaya ciddi yaklaşır, ciddi sorular sorarsanız en güzel şekilde doyurucu cevaplar verir. Dersi yoklamayı takmayan bir hocadan alıp ATİ\u0026rsquo;nin derslerine girerek güzel şeyler öğrenip, sistemde dersi aldığınız hocanın sınavından kolayca geçebilirsiniz. O da bir tercih. Ancak ATİ\u0026rsquo;den alıp çok şey öğrenebilirsiniz. Dersi geçmenin zor olduğundan, ortalamanın düşük olduğundan bahsedenleri duyabilirsiniz. Gereken çabayı gösterirseniz geçmek çok da zor değil.\n\u0026ldquo;Yıl olmuş kaç hala assembly öğretiyorlar\u0026rdquo;. Düşüncesiyle başlayan yakınmalara bence kulak asmayın. Dersin amacı genel olarak baktığınızda zaten bu değildir, olmamalıdır. İçerik olarak assembly dili işlenebilir. Ancak haftalar ilerledikçe olayın dil değil de bilgisayarın bilgiyi nasıl işlediği, altyapısının nasıl çalıştığı olduğunu görürsünüz. Derste öğrendiğiniz dili diğer dillerde yaptığınız gibi gidip pratik yapmanız şart değildir(Derste ATİ zaten uygulamalar yapıyor). Komutları kağıt üzerinde yazıp, çalışabilirsiniz bu ders için. Sınavlarda tanımlar, küçük programlar soruluyor.\nLojik Devreler Gökhan Bilgin bu dersi iki grup şeklinde veriyor. Donanım dersi olduğundan labı var. Yoklama alınmadığından az kişiyle, çok verimli olmayan(kişiye göre değişebilir) dersler işleniyor. Diğer donanım dersleri gibi dersten geçip kalmanız labdaki durumunuza bağlı. Bu yüzden lab eşiniz önemli. Lablarda bolca şey öğreneceğinizden emin olabilirsiniz. Zevkli bir ders. Lablardan önce ufak quizler yapılabiliyor, başarısız olursanız labtan atılıyorsunuz. Assembly diliyle beraber bu derste de 0 ve 1 ler ile neler yapıldığını göreceksiniz.\nNesneye Dayalı Kavramlar Bu ders Yunus(YES) Hoca tarafından tek grup olarak veriliyor. Yoklamayı önemsemeyen bir diğer hocamız. Dersin dili İngilizce olabilir. İngilizce\u0026rsquo;yse İngilizce işlensin taraftarıyım. Ancak derste hocayla konuşup kendi aranızda anlaşıp dersi Türkçe işletebilir veya en sonda Türkçe özet geçmesini isteyebilirsiniz. Bu ders, nesneye dayalı programlamaya hazırlık dersi. Java dili kullanılıyor. Direkt Java diline giriş yapmıyorsunuz, nesneye yönelik düşünebilmeniz için kavramlar işleniyor, olaylar anlatılıyor. Algoritma çizimine benzer bir şey olan UML şeması kuralları anlatılıyor. Sınavlarda UML şeması verilen bir programı kodlamanız isteniyor genelde. Sistemde labı olduğu gözükmese bile Yunus Hoca lab uygulaması yapıyor. Bahar döneminde bu dersin devamı olan N.D.Programlama dersi var, o yüzden bu dersi geçmeniz ve konuları öğrenmeniz önemli.\nBölüm Kültür Dersi Bu ders için iki seçeneğiniz oluyor. İngilizce Okuma Konuşma ve Akademik Rapor Hazırlama gibi bir ders. Ben ikincisini aldım ve ondan bahsedeceğim. Eğer İngilizce\u0026rsquo;niz iyiyse ilkini alır, kolayca geçerseniz. %30luk İngilizce kotasını da biraz doldurmuş olursunuz. Ancak ikinci ders de pek zor değil. İki sunum yapıyorsunuz(sunum yapma yeteneğinizi geliştiriyor), derste çeşitli aktiviteler oluyor(takım çalışması). Sınavlarda dersin ilk haftalarında işlenen slaytlardan, rapor hazırlama tekniklerinden sorular oluyor. Ben aldığımda dersi Banu Hoca veriyordu. Zevkli bir ders olmuştu.\nDiferansiyel Denklemler Çeşitli denklemlerle uğraşıyorsunuz. Denklem çözüm teknikleri var. Derste bunlar anlatılıp örnekler çözülüyor. Sınavlarda da benzer şeyler soruluyor. Biraz ezber üzerine kurulu. Matematik 2\u0026rsquo;de öğrendiğiniz türev, integrali bolca kullanıyorsunuz. İnternet üzerinde çeşitli kaynaklar var(çoğu ingilizce), bunlardan faydalandıktan sonra çıkmış soruları çözerseniz sınavlar kolay geçecektir.\nYukarıda bilgiler benim 2012-2013 döneminde aldığım dersler üzerine yapılmış yorumlardır. O zamanlar durumlar bu şekildeydi. Sizin zamanınızda olabilecek değişikliklerden dolayı sorumluluk kabul etmem.\nBaşarılar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ytu-ce-2-sinif-guz-donemi/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"YTU CE 2.sınıf Güz Dönemi\" loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/07/2nin1i.png\"\u003e\u003c/p\u003e","title":"YTU CE 2.Sınıf Güz Dönemi"},{"content":"Bir önceki yazımda bilgisayar mühendisliği bölümünü tercih etmeyi düşünenler için fikirlerimi paylaşmıştım. Bu yazıda ise bu bölümü tercih edecek olanlar için Yıldız Teknik Üniversitesi bilgisayar mühendisliği bölümünden bahsedeceğim. Direkt olarak benim okuluma geçmeden önce diğer seçenekleri değerlendirerek bu bölüm için bir tercih sıralaması yapmaya çalışacağım. Daha sonra YTÜ\u0026rsquo;deki durumdan bahsederek, bir kaç görselle yazıyı sonladıracağım.\nÜniversite Tercihinde Şehir Etkeni Sadece bu bölüm için değil diğer herhangi bir bölümü tercih ediyor olsanız bile, kendi yaşadığınız şehir dışındaki bir ilde üniversite okumanın gerçekten üniversite okumak olduğunu düşünüyorum. Bigisayar mühendisliği bölümüne gelecek olursak çok fazla iyi seçenek yok gibi. Bu bölüm çoğu ilde var, sebebini bir önceki yazıda belirtmiştim. Ama benim üzerinde duracaklarım; İstanbul, Ankara ve İzmir\u0026rsquo;dekiler olacak. Yani bu bölümü büyük bir ilde okumanız gerekiyor. Büyük şehir demek çok fazla iş alanı demek, imkan demek. Bu bölüm okulunuzu okuduğunuz sıralarda çalışmanızın kolay ve gerekli olduğu bir bölüm. İş imkanları için büyük şehirler öncelikli olmalı. Onun dışında çevre oluşturma/edinme(networking) önemli. Yine bunu büyük şehirlerde daha kolay ve etkili bir şehirde yapabilirsiniz. Yenilikleri internetten takip edebildiğiniz gibi gidip yeni teknolojileri ve fikirleri toplantılarda, konferanslarda, etkinliklerde dinlemek çok büyük bir artı olacaktır. Bu durum networking işinizi kolaylaştıracaktır. İstanbul\u0026rsquo;da her hafta ilginize çekecek bir genel etkinlik bulabileceğiniz gibi, çok fazla üniversite olduğu için üniversite içerisindeki etkinliklere de katılabilirsiniz. Bu yüzden kısaca ilk tercihiniz İstanbul\u0026rsquo;daki, daha sonra İzmir ve Ankara\u0026rsquo;dakiler olmalı bence.\nTercih Sıralamanız Üstteki şehir etkeninden dolayı ben sadece İstanbul\u0026rsquo;daki üniversiteleri tercih ettim ve öylesinin mantıklı olduğunu düşünüyorum. Şehir olarak artık bir tercihimiz olduğuna göre İstanbul\u0026rsquo;daki üniversitelere bakalım. Boğaziçi, İTÜ, YTÜ, Marmara. Tercihler bu sırayla olacaktır zaten. Boğaziçi ve İTÜ\u0026rsquo;ye puanı yetenler düşünmeden oraya gidiyor zaten. Benim yetse ben de oralar da olurdum zaten. Benim de çelişkiye düştüğüm kısım Marmara mı YTÜ mü idi. Marmara Üniversitesi hakkında çok fazla bilgim yok ancak, keşke oraya tercih etseydim diye de bir pişmanlığım olmadı henüz. Onun dışında YTÜ teknik üniversite olduğu için ve mühendislik tercih ettiğinizden daha uygun olur düşüncesiyle işin içinden sıyrılabilirsiniz benim gibi. Marmara Üniversitesi Anadolu Yakası\u0026rsquo;nda, büyük olaylar Avrupa tarafında dönüyor bence. Boğaziçi, İTÜ ve YTÜ Avrupa tarafındalar :)\nODTÜ Etkini Ben en başından beri İstanbul\u0026rsquo;da okumak istiyordum. Tek tercihim orası olacaktı, başka yolu yoktu. Puanınızın ODTÜ için yeterli olduğu varsayımında bulunalım. Benimki zaten yetmiyordu, öyle bir sıkıntım olmadı. Büyük şehir etkeninden dolayı ben ODTÜ yerine İTÜ\u0026rsquo;yü tercih ederdim. Dediğim gibi tek tercihim İstanbul olacaktı. ODTÜ isim, itibar olarak çok iyi durumda. Ancak İTÜ\u0026rsquo;de çok iyi durumda. Etikete fazlasıyla kapılmamak gerekiyor bence. Üniversite size çok şey katabileceği gibi şehir de size çok şey katacaktır. ODTÜ iyidir İTÜ\u0026rsquo;den ancak İTÜ + İstanbul iyidir ODTÜ + Ankara\u0026rsquo;dan. Eğitim ve daha detaylı bilgiler edinip daha mantıklı kararlar vermek istiyorsanız o üniversitelerde okuyan öğrencilere ulaşıp fikirlerini sorun bence.\nYTÜ Bilgisayar Mühendisliği Eğer puanınız İTÜ\u0026rsquo;ye yetmediyse YTÜ\u0026rsquo;ye geldiniz demektir yüksek ihtimal. Ama üzülmeye gerek yok okula başladığınız zaman işler normal seyrinde demek edecektir. Hatta sınırda kaçırdıysanız İngilizce\u0026rsquo;nizi geliştirip İTÜ\u0026rsquo;ye geçiş şansınızı deniyebilirsiniz.\nEğitim YTÜ CE\u0026rsquo;de 3 tane tam zamanlı prof, tek derse giren bölüm kurucusu bir tane de yarı zamanlı prof var. Kesin seveceğinizi düşündüğüm bir tane doçent ve bu kişi neden prof olmuyor ki diyeceğiniz çok sayıda yardımcı doçent hocamız var Hocalarımızın sayfası Donanım derslerinde üniversitemiz biraz zayıf kalıyor, 2.sınıfın bitimine kadar öyle en azından. Ancak programlama derslerinde seçtiğiniz hocaya göre durum değişir ancak gayet iyi durumda. Evet hocalarınızı kendiniz seçiyorsunuz :) Bologna süreci gereği eğitim planında değişiklikler yapılıyor. Daha iyi duruma getiriliyor. Şu adresten yorum gerektirmeyen bilgilere ulaşabilirsiniz.\nFiziksel Yapı ve İmkanlar Bölüm bir kaç yıl öncesine kadar Yıldız Kampüsündeydi. Şu anda Davutpaşa kampüsünde daha geniş, yeni bir binaya taşınmış durumda. Yıldız Kampüsünün resimlerine ve konumu bakıp sonra pişman olmayın. Hazırlık da bölüm de Davutpaşa Kampüsünde. Çoğu öğrenci kampüsten memnun değil. Çevresi itibariyle Beşiktaş\u0026rsquo;taki kampüs ile karşılaştırılamaz. Ancak kampüs gün geçtikçe geliştiriliyor, yeni binalar yapılıyor, düzenleniyor. Benim umudum var. Kendi içinde bir yaşam alanına dönüştürülecek bir kampüs olacak Davutpaşa ve çevresiyle pek ilgilenmeyeceğiz bile. Bölümde geniş lablar ve çalışma alanları var. IAESTE ve Erasmus programlarına önem veriliyor. Her yıl/dönem çok sayıda öğrenci yurtdışına gidebiliyor. Bölüm için iki programın da olması çok büyük bir artı bence. Mezun olmadan bu programlar aracılığıyla yurtdışına çıkmak gerçekten farklı ve bol kazanımlı bir deneyim olacaktır. Düşünür müsünüz bilmem ama Farabi programı da var.\nÇok mu önemli hangi üniversite olduğu?\nÜstte adı geçen şehir veya üniversitelerin birinde okuma şansı bulduysanız, geriye sadece sizin kendinize katacaklarınız kalıyor. Üniversiteler sundukları imkanların çeşitliliği ve kalitesi aşağı yukarı benzer. Birbirlerine farklı durumlarda üstünlük sağlabiliyorlar. Ancak okumaya başladıktan sonra keşke o bu şu olsaydı demiyorsunuz. Çünkü her üniversite size gereken mesleki ve kişisel gelişim açısından temel imkanları/bilgileri sağlıyor. Bu bölüm için sizin kaliteniz, okuduğunuz üniversiteye göre değil kendinize kattıklarınız ile çok çabuk ortaya çıkacaktır. Çünkü bu alandaki mühendislik, yaptığınız iş kalitesini çok kısa zamanda ortaya koyar. İş bulmanız veya insanların yaklaşımı için okuduğunuz üniversitenin ismi önemli olabilir. Ama öğrencilik yıllarında yaptıklarınızla bu farkı çok kolay bir şekilde kapatabilirsiniz.\nTercihlerinizi sizin mantığınıza yatan şekilde yapmanız ümidiyle, umutsuzluğa kapılmadan daha güzel bir geleceğe diyorum. Hepinizi tebrik ediyorum. Eğer YTÜ\u0026rsquo;yü tercihleriniz arasına sıkıştırır ve gelirseniz tanışalım. Değinmemi düşündüğünüz ve yanlış düşündüğümü düşündüğünüz noktalar varsa lütfen yorum olarak paylaşın.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ytu-bilgisayar-muhendisligi/","summary":"\u003cp\u003e\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/bilgisayar-muhendisligi-tercihi/\"\u003eBir önceki yazımda\u003c/a\u003e bilgisayar mühendisliği bölümünü tercih etmeyi düşünenler için fikirlerimi paylaşmıştım.\nBu yazıda ise bu bölümü tercih edecek olanlar için Yıldız Teknik Üniversitesi bilgisayar mühendisliği bölümünden bahsedeceğim.\nDirekt olarak benim okuluma geçmeden önce diğer seçenekleri değerlendirerek bu bölüm için bir tercih sıralaması yapmaya çalışacağım.\nDaha sonra YTÜ\u0026rsquo;deki durumdan bahsederek, bir kaç görselle yazıyı sonladıracağım.\u003c/p\u003e","title":"YTÜ Bilgisayar Mühendisliği"},{"content":"Tercih dönemi yaklaşırken \u0026ldquo;bilgisayar mühendisliğini tercih etmeli miyim?\u0026rdquo;, \u0026ldquo;YTÜ\u0026rsquo;de bilgisayar mühendisliği nasıl?\u0026rdquo; gibi sorular gelmeye başladı. Gelmeye de devam edecek normal olarak. Bu yazıda sorulmaya devam edilecek bu ve benzeri sorulara genel bir cevap niteliğinde fikirlerimi paylaşacağım.\nYazı iki kısımdan oluşacak; ilk kısımda bilgisayar mühendisliğini tercih etmek konusunda kafasında soru işaretleri olanlar için, daha sonra ise bilgisayar mühendisliğini tercih etmeye karar vermiş olanlar için YTÜ bilgisayar mühendisliği hakkındaki düşüncelerimi paylaşacağım.\nNeden bilgisayar mühendisliği? Benim mezun olduğum sıralarda çevremde meslekler hakkında genel bilgilendirmeler yapılmıyordu. Ya da bildiklerimiz tıp, eczacılık, diş hekimliği, inşaat müh, elek-elektronik müh. gibi mesleklerden ibaret olduğu için öyle gelmişti. Eğer hala sınav bittikten sonra hangi bölümü tercih edeceğinize karar vermemişseniz işler biraz şansa kalmış, umarım aradığınızı bulursunuz. Benim bu bölümü tercih etmem şu şekilde olmuştu: lise 1. ve 2.sınıfta bilgisayarı yeni yeni keşfediyordum. Oyun oynamak, sitelere girmek. Biraz zaman geçince photoshop, site yapmak falan diye ilerledi. Sınava hazırlanmaya başladığımda hangi bölüm için hazırlanacağıma karar vermem gerekiyordu. Üstte sıraladığım mesleklerden hiç biri ilgimi çekmiyordu. Arkadaş bilgisayarla çok uğraşıyorsun, bilgisayar mühendisliğini araştırsana demişti. Biraz araştırdıktan sonra karar vermiştim. Ucu açık bir meslekti. Okuyup internet cafe açanı da varmış(çoğu insanın bildiği bilgisayar mühendisliği örneği) ama çok farklı,başarılı işler yapanları da vardı. Gün geçtikçe insanların bakış açıları değişiyor tabiki. Tıp okuyarak insanların ömrünü uzatamayacaktım belki ama bu bölümde öğrendiklerimle o süre içerisinde işleri hızlandırabilirim düşüncesiyle bu bölümü tercih etmiştim.\nBu bölüm bana göre mi? Elbette tercih yapacağınız bölümleri belirlerken biraz da olsa kendinizden haberdar olmanız, bu bölümde başarılı olup olamayacağınız konusunda ip ucu verecektir. Mesela bu bölüm matematik ağırlıklıdır. Eğer okul hayatınız boyunca matematikten nefret ettiyseniz, işler biraz zor olacaktır. Özellikle yazılım konusunda matematik seviyeniz, ilginiz yaptığınız işlerin boyutunu değiştirecektir. Donanım kısmında/derslerinde fizik bilgisi gerektiren kısımlar var. Fizik dersini sevmediğim için donanım dersleri biraz sıkıcı gelir mesela bana, ama yazılım dersleri benim için daha ilgi çekicidir. Biyoloji veya kimya dersleri ilginizi çekiyorsa o dersleri temel alan bölümleri biraz araştırın bence. Matematik veya fizik temelli bir bölüm olsada bu bölümü tercih etmek için o derslerde çok başarılı olmanız gerekmiyor tabiki ama pişmanlıkların yaşanmaması için en azından biraz ilgi duymak gerekiyor.\nMezun olurken veya okumaya devam ederken bu bölümde belli bir yol yok. Mezun olur, kpssye girerim, devlette çalışırım. Mezun olur, klinik açar, hayvanları tedavi ederim. Gibi gidişatı belli olan bir bölüm değil. O yüzden çoğu insandan farklı şeyler dinlersiniz bu bölüm hakkında. Eğer en ufak bir ilginiz varsa ve bunlar Facebook hesabı hacklerim, emlakçı amcama site yaparım şeklinde değilse siz de kendinize uygun bir yol mutlaka bulursunuz. Buraya bir bilgisayar mühendisinin yapabileceği çalışmalara dair örnekler ekleyeceğim.\nOlmazsa olmazlardan biri olmasa da bu meslekte/bölümde başarılı olmanızı sağlayacak bir diğer kriter. Self-learner olmak: Kendi kendinize öğrenebiliyor olmanız. Dört yıllık eğitim sürecinde öğrenecekleriniz sadece temel şeyler olacak, yıllar ilerledikçe öğrendiklerinizin sadece başlıklardan ibaret olduğunu fark edeceksiniz. Bu noktada kişinin kendi kendine bir şeyleri öğrenebiliyor olması çok önemli. Bu okul gerektirdiği için değil siz istediğiniz için çalışmak anlamına geliyor. İşler de o yöne doğru ilerliyor zaten. Bu konuda internette sayısız online eğitim sunan site var. Gün geçtikçe artıyor. Kendi başınıza çalışma ve öğrenme istediğiz sizi ileriye taşıyacaktır.\nEğer kendinize uygun bir meslek/bölüm bulamadıysanız ve çoğu üniversitede olduğundan dolayı bilgisayar mühendisliğini tercihleriniz arasına \u0026ldquo;hadi bunu da ekleyeyim\u0026rdquo; diyerek yazarsanız hayal kırıklığı yaşarsınız. Eğer aklınızda başka bir meslek vardı ve puanınız yetmediyse farklı bir bölüm, hele de bilgisayar mühendisliği bölümünü tercih etmeyin bence. Çünkü bu bölüm sizden sürekli birşeyler öğrenmenizi, yapmanızı bekleyecektir. Eğer isteyerek gelmediyseniz, araya sıkıştırdığınız bir tercihten dolayı geldiyseniz her gününüz pişmanlıklarla geçecektir. Uzun yıllar pişmanlık yaşayacağınıza bir yıl daha bekleyip istediğiniz, seveceğiniz bir bölüm için tekrar çalışın bence.\nBu bölümü tercih etmeden önce, bu bölümde öğreneceğiniz programlama, donanım vs. bilmenize gerek yok. Ben bilmiyorum, bu bölümü tercih edersem yapamam şekline düşünmeyin bence. Çünkü en basitinden inşaat mühendisliğini tercih eden bir insan da o bölümdeki temel şeyleri bilmiyordur. İlginizin olması, tercih etmek için kendinize bir kaç sebep bulmanız yeterli. Üstte yazdıklarımı da göz önünde bulundurmak gerek tabi. Öbür taraftan önceden ilginiz varsa, uğraştıysanız bu size bir yere kadar kolaylık sağlayacaktır, temel şeyleri bildiğiniz anlamına gelir. Ama ilk yıldan sonra gelmeden önce hiç bir şey bilmeyen öğrenciyle aynı seviyeye gelmeniz muhtemel.\nİşsiz kalır mıyım? Hemen her meslekte olduğu gibi bilgisayar mühendisliğinde de başarılı olup olmamanız size bağlı bir durum. Başarıya bağlı olarak size sunulacak imkanlar, kazanacağınız paralar da değişkenlik gösterecektir. Bilgisayar mühendislerinin yaptığı işlerin kesin bir tanımı yok, her gün yeni bir iş alanı onlar için doğabiliyor. Bu bölümü severek okuyup, kendini günler/yıllar geçtikçe yenileyen, geliştiren bir insanın işsiz kalacağını hiç zannetmiyorum. Eğer bir devlet kurumunda da çalışmayı düşünmüyorsanız, alacağınız paranın üst sınırı yok. Ne kadar başarılı ve vazgeçilmezseniz alacağınız para da o derece fazla olacaktır. Bilgisayar mühendisliği bölümü şu anda hemen hemen her üniversitede var. Bunun sebebi olarak hocalarımdan birinden şunu duymuştum: \u0026ldquo;Açılması çok zor olmayan bir bölüm. Gereken tek şey birkaç sınıf, lab ve hoca.\u0026rdquo; Buna bağlı olarak her sene mezun olan bir sürü insan var. Türkiye\u0026rsquo;de bu mesleği yapan insan sayıda çok fazla ama iş alanları sınırlı olabilir. Çünkü bu konularda yeni yeni gelişiyoruz ve gelişme bir kaç il ile sınırlı. Bu yüzden mezun sayısına ve iş yapan sayısına baktığımızda acıklı bir durum ortaya çıkıyor. Bu durum bence yapacağınız tercihi etkilememeli. Dediğim gibi her şey size ve başarınıza, istediğinize bağlı. Buraya da yakın zamanda mezun olmuş, güzel yerlerde çalışan birkaç bilgisayar mühendisi ekleyeceğim yakın zamanda.\nBu bölümü tercih etmeye karar vermiş olanlar için YTÜ bilgisayar mühendisliği ve diğer üniversitelerden bahsedeceğim bir yazı daha yazacağım. Yazıda sizin farklı düşündüğünüz, eklemek istediğiniz, değinilmesi gerektiğini düşündüğünüz noktalar varsa yorum olarak belirtin lütfen.\nOkunabilecek Ek Yazılar https://sehitoglu.web.tr/gunluk/?page_id=126\n\u0026ldquo;Son okunan makaleler\u0026rdquo; kısmının faydalı olabileceği bir site. Zamanında ben de okumuştum.\nEğer bilgisayar mühendisliğini tercih etmekte karar kıldıysanız, hangi ünversiteyi neden tercih edeceğiniz ve YTÜ bilgisayar mühendisliği hakkındaki fikir ve görselleri içeren blog yazisina göz atmak isteyebilirsiniz.\nİyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bilgisayar-muhendisligi-tercihi/","summary":"\u003cp\u003eTercih dönemi yaklaşırken \u0026ldquo;bilgisayar mühendisliğini tercih etmeli miyim?\u0026rdquo;, \u0026ldquo;YTÜ\u0026rsquo;de bilgisayar mühendisliği nasıl?\u0026rdquo; gibi sorular gelmeye başladı.\nGelmeye de devam edecek normal olarak. Bu yazıda sorulmaya devam edilecek bu ve benzeri sorulara genel bir cevap niteliğinde fikirlerimi paylaşacağım.\u003c/p\u003e","title":"Bilgisayar Mühendisliği Tercihi"},{"content":"Programlama dilini öğrenmek için yaptığım projelerden bir diğeri. Python ile yazdığım programın blog postunda Java\u0026rsquo;da arayüzü olan halini yapacağımı söylemiştim. Yaptığım programın mantığıyla ilgili detayları o blog postunda zaten anlatmıştım. Bu yazıda Java ile yazarken ne tür şeylerle uğraştığımı, öğrendiğimi ve neleri yapamadığımdan bahsedeceğim. Programı yazarken veritabanı için yine SQLite kullandım. Arayüz için Window Builder eklentisinden faydalandım.\nJava\u0026rsquo;da Veritabanı Kullanmak: JDBC JDBC (Java DataBase Connectivity), kullandığınız veritabanı hangisi olursa olsun ortak bir arayüz imkanı sunuyor. Her veritabanı(MySQL, SQLite, Derby\u0026hellip;) için Driver\u0026rsquo;lar var. Bu driverlar kullanılarak JDBC üzerinden veritabanı ile haberleşiliyor. Uygulamada kullanılacak veritabanına karar verildikten sonra o veritabanı için hazırlanmış bir driver bulmak gerekiyor. Bu driver bir jar dosyası oluyor. Onu bulduktan sonra projeye dahil ediyorsunuz ve kullanmaya başlıyorsunuz.\nCLASSPATH Kullanacağım veritabanına karar verip gerekli driverı bulduktan sonra geriye kullanmak kalıyor. Standart kütüphane dışında classlar, packagelar kullanıldığı zaman derleme aşamasında bunların yerini belirtmeniz gerekiyor. Sistemdeki PATH olayını daha önceden Java ortamını kurarken kullanmıştık. Sistem bir şeyi derleyeceği, çalıştıracağı zaman hangi dizinlere bakması gerektiğini belirtiliyoruz orda. Linux komut satırından scriptlerinizi çalıştırdığınız zaman bu kısım daha belirginleşir, çünkü scriptlerinizi kendi bulundukları dizinler dışında çalıştırabilmeniz için(./scriptname) shell\u0026rsquo;e baktığı dizinlerde sizin scriptleri bulması için PATH tanımlarsınız. CLASSPATH olayı da Java derleyici için yapılan bir şey. Derleme işi yapılırken kullanılan sınıfları nerede bulacağını söylemek gerekiyor. Bu işi direkt CLASSPATH değişkeni varsa düzenleyerek, yoksa yeniden tanımlayarak yapabiliyoruz. Ancak okuduğum kadarıyla pek doğru bir yaklaşım değil. Yaptığınız şey bir program için sonuç verir, diğer şeyleri bozarmış. Global değişkenleri kullanmak hep kötü, hep pismiş. Onun yerine komut satırından projeye özel classpath tanımlayabiliyoruz. HowTo\nGUI in Java Java arayüz tasarımı Window Builder ile kolay oluyor. Bu kolaylık parçaları bir yerden alıp diğer yere koymak şeklinde bir kolaylık. Sizi yapacağınız arayüzün detayları ve dinamiği hakkında pek fikir vermiyor. Parçaların nasıl ve ne için kullanıldığını bilmek gerekiyor. En çok zorlandığım kısım paneller arasında geçiş yapmak. İlk arayüz projem olan Toolkit\u0026rsquo;te CardLayoutu kullanmıştım geçişler için. Bu sefer üst tarafta bir menubar ile bunu çözmeye çalıştım. Henüz yaptığım arayüz tasarımları istediğim gibi olmuyor. Layoutlar mesela göründüğü kadar basit değiller. Onları daha detaylı öğrendikçe işler daha da kolaylaşacak gibi geliyor.\nProgram ekran görüntüleri ve kaynak kodu Github - Kaynak Kodu\nNeler Yapılabilir // Sorulara süre sınırı konulabilir. Her soru için 60 saniye verilir. Geri sayim başlar.\n// Yüzde elli hak. Bir ya da bir kaç yüzde elli hak verilir. Kullanıldığında doğru cevap olmayan iki tane seçenek pasifleştirilir.\n// Puanlama sistemi geliştirilebilir. Her soru 1 puan şu anda. Her ülke için vtnında puan değeri tutular. Yanlış cevaplanan bir ülkenin puanı bir artırılır. İşin içine bir de süre olayı katılırsa, cevapladığı süreye göre farklı bir yüzdeyle puan çarpılır mesela.\n// Exe veya jar dosyası yapmak. Jar dosyasını vt olmayan programlar için yapıyordum sıkıntısız ama vt işin içine girince her yerde çalışmıyor. .Exe ise bambaşka bir olay henüz C programlama dili dışında bir .exe oluşturamadım.\n// Ülkelerin ismine göre ekler. \u0026ldquo;Amerika baskenti neresidir?\u0026rdquo; saçma oluyor. Ek olmayınca saçma duruyor. Son harflere göre bir ekler dizisi oluşturuluyor. Gelen ülkeye göre diziden gelecek eki bulan bir metot yazılır. Eğlenceli bir şeye benziyor.\n// Puan tablosunun gösterildiği kısım biraz daha güzelleştirilebilir. Sayfalama yapılarak tüm sonuçlara ulaşım sağlanabilir. Vt\u0026rsquo;daki skorlara sıfırlamak için bir buton konulabilir.\nAklıma bunlar geldi. Sizin bir fikriniz,eleştiriniz var mı?\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/baskenti-neresi-java/","summary":"\u003cp\u003eProgramlama dilini öğrenmek için yaptığım projelerden bir diğeri. Python ile yazdığım programın\n\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/yeni-proje-baskentineresi/\"\u003eblog postunda\u003c/a\u003e Java\u0026rsquo;da arayüzü olan halini yapacağımı söylemiştim.\nYaptığım programın mantığıyla ilgili detayları o blog postunda zaten anlatmıştım.\nBu yazıda Java ile yazarken ne tür şeylerle uğraştığımı, öğrendiğimi ve neleri yapamadığımdan bahsedeceğim.\nProgramı yazarken veritabanı için yine SQLite kullandım.\nArayüz için\n\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/arayuz-tasarimi-java-gui/\"\u003eWindow Builder eklentisinden\u003c/a\u003e faydalandım.\u003c/p\u003e","title":"Başkenti Neresi - Java"},{"content":"Bu günlerde fikrim şu yönde değişti: Eskiden bir programlama dilini öğreneceğim zaman açar dilin yapısıyla ilgili kitap, blog, dökuman okur; varsa videolarını izlerdim. Dili o şekilde öğrendiğimi, öğrenebileceğimi düşünürdüm. Ancak geçen zaman bana bu konuda yanıldığımı bir dili öğrenmek için o dili kullarak, uygulama geliştirmemin daha verimli olacağını gösterdi. Bu uygulamada bu düşüncenin ürünlerinden biri, başlangıcı. Programın konusu, amacı olayı elbette basit. Ancak temel şeyleri öğrenmek açısından önemli. Diğer projeler için yazdığım blog yazıları gibi bunu da başlıklara bölüp yazacağım. Uzunca olacak istediğiniz kısmı okuyabilmeniz için.\nProgramın Tanımı Program size seçtiğiniz bölgedeki ülkelerin başkentlerini soruyor. Sorular dört şıktan oluşuyor. Siz doğru cevap verdikçe yeni sorular soruluyor. Yanlış cevap verildiğinde sorunun doğru cevabı söyleniyor.(Bir anlamda yeni başkentler de öğrenmiş oluyorsunuz) Daha sonra her doğru cevap için topladığınız birer puandan isterseniz skorunuz veritabanına kaydediliyor.\nProgramın Teknik Özellikleri Programı Python programlama dilini kullanarak yazdım. Veritabanı kullandığım ilk programım diyebiliriz(Web sitelerini ve txtleri saymazsak). Bu yüzden ayri bir heyecan oldu. Veritabanı olarak SQLite kullandım. SQLite\u0026rsquo;ı ilk defa kullandım, çok derin bilgim olmadığı için bir kaç bilgi verip kaynaklara yönlendireceğim. SQLite kütüphanesi Python içerisinde hazır olarak var zaten. Veritabanlarını yönetmek için SQLite programını kurmanız gerekiyor, komut satırından çalışan bir program(Ubuntu için). Biraz SQL bilginiz varsa alışmanız çok zaman almayacaktır. Şu kaynaktan SQLite için daha detaylı bilgiye ulaşabilirsiniz. Şu sitede de SQLite ve Python bir arada nasıl kullanılabileceğini basit örneklerden karışık örneklere doğru anlatan bir kaynak. Programımda grafiksel bir arayüz yok (henüz), komut satırından kullanılabilir.\nProgramlama Aşamalari Öncelikle soruların hazırlanabilmesi için elimizde bölgelere göre ülkelerin başkentleri olmalı. Wikipedia\u0026rsquo;dan tek tek bilgiyi çekebilir miyim diye düşündüm ama o bambaşka bir uygulama olurdu :) Şu siteden(~https://www.forumdas.net/guncel-bilgiler/ulkelerin-baskentleri-listesi-61620/~) bulduğum listeyi kullandım. Bu listede ülkeler bölgelerine ayrılmış, ülke ve başkent arasında \u0026ldquo;:\u0026rdquo; (iki nokta) var. Bazılarında \u0026ldquo;-\u0026rdquo; var ancak bir editörden \u0026ldquo;replace\u0026rdquo; komutuyla onları da \u0026ldquo;:\u0026rdquo; yapabiliriz. Bu noktadan sonra bu dosyadan listeyi okuyup istediğim şekilde Python\u0026rsquo;daki listeler yapısına taşıdım. Bu noktadan sonra düzenli veriyi veritabanına eklemek çok zor olmuyor. Daha sonra veritabanındaki verilerin çekilmesi, şıkların oluşturulması, cevabın random bir şıkka konulması gibi işlemler oldu. Programdaki menüleri de while ve if yapısı kullanarak yapmaya çalıştım.\nProgramın Çalıştırılması ayristir.py dosyasini bir kere çalıştırdığınızda veritabanı oluşturulacak, info.txt\u0026lsquo;den okunan bilgiler veritabanına eklenecek. Tek sefer çalıştırmamız yeterli. Daha sonra capital.py dosyasını çalıştırarak programı kullanmaya, oyunu oynamaya başlayabilirsiniz. Aslinda ayristir.py dosyasını da capital.py scriptinin içine dahil edebilir miydik? Evet olurdu, zaten ayristir.py veritabanı yoksa oluşturuyor ve bilgileri ekliyor. İlk çalıştırmadan sonra zaten olduğu için aynı işlemi tekrar etmeyecekti.\nKaynak Kodlari info.txt : Başkentlerin olduğu liste\nschema.sql : Veritabanındaki tabloların yapısının nasıl olacağını gösteren script.\n// sadece bir kere çalıştırılmalı. ayristir.py : info.txt\u0026rsquo;ten bilgiyi aldıktan sonra düzenleyen, veritabanına ekleyen dosya.\n// ayristir.py bir kere çalıştırılmadan çalıştırılmamalı. capital.py : Ana program kodlarının yer aldığı dosya.\n// ayristir.py scriptini çalıştırdıktan sonra oluşacak. myDB.db : Veritabanı.\nGithub\nEkran Görüntüleri Çok sevdiğimiz, biriciğimiz komut satırı ekranımız : )\nNeler Yapılabilir // ayristir.py dosyasi capital.py dosyasina import edilebilir. Üstte bahsettiğim şekilde yapılırsa kullanımı daha sorunsuz olacaktır. Tablolar düzgün oluşturulmazsa bile myDB.db dosyası oluşturulmuşsa schema.sql scripti çalıştırılmayacaktır. Bunu daha efektif yapabiliriz.\n// Çoğu hata kontrolü yapılmadı. integer beklenen yere string girilmesi vs. Veritabanına bağlanırken, veri çekerken oluşabilecek hatalara karşın kontroller yapılmadı. Daha [robust](https://en.wikipedia.org/wiki/Robustness_(computer_science) bir program için bunların yapılması gerekiyor elbette.\n// Veritabanındaki bilgilerin güncellenmesi seçeneği eklenebilir. Yeni ülke/başkent eklemek. Var olanı düzenlemek. Skor tabelasını sıfırlamak. Skor tabelasını en yüksek puanlara göre yazdırmak. Veritabanı işlemleri için pratik yapma fırsatı.\n// Veritabanı bağlantısını bir fonksiyona veya ayri bir scripte taşımak gerekiyor. Bu şekilde veritabanının ayrı yapılması gereken işlemleri ana programın içerisinde bulunuyor. Program büyüdükçe böyle kalması sıkıntı olacaktır.\n// Programda yazdığım bazı fonksiyonlar için Python\u0026rsquo;un kendi fonksiyonları var. Mesela daha az kod olması için onlar kullanılabilir. Seçeneklerin yerini karıştırmak için shuffle, veritabanından gelen veri arasında seçilen dört random ülke arasından hangisinin sorulacağını belirlemek için choice fonksiyonları kullanılabilir. Amaç dili öğrenmekse kendi fonksiyonunuzu yazmak daha faydalı tabi.\n// Grafiksel bir arayüz eklenebilir. Python diliyle yazılmış henüz grafiksel arayüze sahip programım yok. Öğrenmek için o işi bu program üzerinde yapabilirim. Aynı şekilde Java diliyle da yazma planım var.\n// Programın bir exesi oluşturulabilir. Onu yaptığımda buraya eklerim. Bu iş için bir kaynak.\n// Veritabanı bağlantısı kapatılabilir, herhangi bir yerde kapattığımı hatırlamıyorum. conn.close() :)\nBenim yaptıklarım ve ilerisi için düşüncelerim bu şekilde. Sizin var mı eleştiriniz, fikriniz ?\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yeni-proje-baskentineresi/","summary":"\u003cp\u003eBu günlerde fikrim şu yönde değişti: Eskiden bir programlama dilini öğreneceğim zaman açar dilin yapısıyla ilgili kitap, blog, dökuman okur; varsa videolarını izlerdim.\nDili o şekilde öğrendiğimi, öğrenebileceğimi düşünürdüm. Ancak geçen zaman bana bu konuda yanıldığımı bir dili öğrenmek için o dili kullarak,\nuygulama geliştirmemin daha verimli olacağını gösterdi. Bu uygulamada bu düşüncenin ürünlerinden biri, başlangıcı.\nProgramın konusu, amacı olayı elbette basit. Ancak temel şeyleri öğrenmek açısından önemli.\nDiğer projeler için yazdığım blog yazıları gibi bunu da başlıklara bölüp yazacağım. Uzunca olacak istediğiniz kısmı okuyabilmeniz için.\u003c/p\u003e","title":"Yeni Proje: BaskentiNeresi"},{"content":"Bu blog yazısında YTU bilgisayar mühendisliği 2.sınıf 2.dönemiyle ilgili faydalı olabileceğini düşündüğüm bilgiler paylaşacağım. Kendi açımdan düşündüğümde döneme başlamadan önce böyle bir yazıyı okumak isteyeceğimi düşünüyorum. Üst devrelerden ufak ufak bilgilerle sonuçlara varmak biraz zor oluyor. Bir dönem ile ilgili ihtiyaç duyulabilecek bilgilerin bir arada bulunması zaman kazanımı açısından da iyi olacaktır. Bu motivasyonla yazıyorum. Öncelikle dönemin benim açımdan nasıl geçtiğini sonra alınabilecek/aldığım derslerle ilgili başlıklar halinde fikirlerimi paylaşacağım.\nBu dönem benim için pek verimli geçmedi diyebilirim. Diğer bahar dönemleri gibi. Bahar sendromu diye bir hastalığım olduğunu düşünmeye başladım. Liseden beri gelen bir şey. İlk dönem iyi, ikinci dönem kötü. İsteksizlik. Derslerden sadece geçmenin manasızlığı. Kalmanın dünyanın sonu olmayacağı. İstediğim zaman geçerim zaten düşüncesi. Bu gibi nedenlerden dolayı en düşük ortalamamın olduğu dönem oldu. Ama paylaşacağım şeyler yapmadığım, yapıldığında derslerden başarılı olunacağını düşündüğüm gözlemlerdir. Birinci dönemin iyi geçmesinin gazıyla güz döneminde 12 tane ders aldım. Bu derslerle ilgili düşüncelerim:\nNesneye Dayalı Programlama Ders tek grup ve tek hoca şeklinde olduğu için bu konuyla ilgili bir şey söylemeye gerek yok. Dersi YES veriyor. Ders nesneye dayalı kavramların devamı olduğu için bu dersi almak için o dersi geçmeniz gerekiyor. Geçmekle de yetmiyor. Anlamış, kavramış olmanız gerekiyor çünkü NDP dersi NDK dersinin devamı, üzerine kurulduğu bir ders. Ders sistemde İngilizce görünüyor. Ben hocanın dersi ingilizce anlatabilecek kadar İngilizceye hakim olmadığını düşünüyorum. Hoca da öğrenci yanlısı olduğudan dolayı Türkçe işlemeye istekli. Buna genelde sınıf karar veriyor. Sevimli bir kaç arkadaş İngilizce anlatması konusunda ısrar etmese hoca TR anlatabilir. Hocanın dersi TR anlatmasının öğrenci açısından daha faydalı olacağını dusunuyorum bu ders için. O şekilde daha iyi anlatıyor. Devam zorunluluğu olmadığı için bir kaç hafta sonra gelen sayısı çok az oluyor. Sınavlarda ingilizce(hocayı kızdırmazsanız TR tahtaya yazıyor). Sınavlar genelde önceki senelerde sorduğu sorulara benziyor. O sorular üzerinde çalışarak rahatlı geçebilirsiniz. Labı olan bir ders, sistemde öyle gözükmüyor olabilir. Lablar basit oluyor. Arkadaşlarınızla beraber yapıp o lablardan yüksek notlar alabilirsiniz.\nVeri yapılari ve Algoritmalar MEK ve Yahya hoca veriyor bu dersi. Önemli bir ders. 3ün1inde Algoritma Analizi diye bir dersin ön şartı. Ben Yahya hocadan aldım. Kendisi tecrübeli konulara hakim bir kişi. Derslerde ders dışında anlattığı şeyler dinlemeye değer. Ancak, derslerde belirgin bir konu akışının olmaması. Anlattığı konunun başlığını bile söylemez :) Ulaşılamaması. Kendisi sadece bu ders için okula geliyor. Mail aracılığıyla haberleşen yoktur heralde. Bölümün sitesinde bulunan sayfasından kendisinin sorumlu olmadığını söylemiştir. Belirsizlikler yaratan bir durum. Her hafta ödev verir. Verdiğini düşünür. Ödev vermesi, yapılması faydalı şeyler. Ama ödev verip vermediği belli değildir. Sesi çok az çıkar, ön sıralarda değilseniz duyamazsınız. Diyeceğim son şey, hoca çok iyi ama bize/bana göre değil. Dersi bıraktım zaten. Çalışmıyordum, öğrenmeden de geçmek istemiyordum. Dersi döndüğümde MEKten alacağım. Sistemde labı olduğu gözükmüyordur belki ama bir kaç ödevi lablarda göstermenizi isteyecekler. Ödevler C dilinde isteniyor. Bu yüzden bahar dönemindeki Programlama Dillerinde anlatılan C konularını iyice kavramanız gerekiyor, yoksa sıkıntı yaşarsanız. 3 tane vize yapıyor. Bu bence iyi bir şey. Bu 3 vizeden yüksek olan iki tanesinin notunu alıyorlar.\nSistem Analizi ve Tasarımı Göksel ve Oya hoca veriyor bu dersi. Ben Oya hocadan aldım. Proftur falan diye düşünmüştüm, yoklama almıyormuş dediler. Olmazsa gider Göksel hocanın dersine girerim demiştim, ama olmadı. Yoklama alıyormuş. Farklı gruplar olsada işledikleri konular,yaptıkları şeyler ve sınavlar ortak. Oya hocayı sınıfta dinleyemedim hiç bir zaman. Akıcı konuşmuyor, cümleleri hiç bitmiyor. Sürekli ıııılıyor. Dersi tekrar alacak olsaydım, Göksel hocadan alırdım. Dersin labı var, arkadaşlarınızdan alıp gösterebilirsiniz sıkıntı olmuyor. Ama yapabiliyorsanız kendiniz yapın bence. Bu derste bir proje yapmanız gerekiyor. 4-5 kişilik bir grup oluşturup bir proje yapmanızı isteyecekler. 2.vize notunuz olacak bu. Proje arkadaşlarınız önemli, projeyi yapabilmek adına, yeni arkadaşlar kurmak adına, yeni şeyler öğrenmek adına güzel bir şey. Diyagramlar başlığı altında geçen şeyleri öğrenmeniz gerekiyor, her sınavda soruyorlar. Zor şeyler değil. Dersin bir kitabı var. Almanız gerekmiyor bence. Kitapta çok detaylı ve uzun anlatılmış. Amacınız o kitaptan sınava çalışmaksa paylaşacağım Göksel hocanın sunumlarına çalışın daha iyi. Kitabın özeti onlar zaten.\nSayısal Analiz Tek hoca tek grup yine. Derste yoklama alınıyor. Virgüllü sayılarla uğraşmayı sevmiyorsanız, bu dersi de sevmeyecekseniz. Kendi kendinize öğrenmeyi biliyorsanız, sınava üç gün kala not bulup dersi geçebilirsiniz. Dönemin sonuna doğru verdiği toolkit\u0026rsquo;i yapın bence, sizin dönem de verirse tabi. Hem programlama açısından hem de dersin konuları açısından çok şey öğreniyorsunuz. Bu toolkitten dönem başında bahsederse dönem içinde yapmaya başlayın siz ufak ufak. Dönemin sonunda sıkıntı yaşamazsınız.\nElektronik Devreler Lojik dersini aldıktan sonra bu dersle ilgili bir şey söylememin gereksiz olduğunu anlayacaksınız zaten. Labları çok önemli. Onları yaparsanız adam akıllı dersi geçtiniz demektir. Bu yüzden lab arkadaşınızı siz seçiyorsanız kimi seçtiğiniz çok önemli. 4 labın üçünü tam, birini yarım yapmıştım. Vize 35, final 1 notumla DC alarak geçtim. Amaç eğer geçmek ise.\nMesleki İngilizce Bu dersin bir diğer alternatifi var. Ben bu dersi aldığım için bu ders ile ilgili yazacağım. Yeni gelen bir hoca dersi veriyordu. Dersi ingilizce işledi bir kaç hafta. 6-7 tane ingilizce makalenin içeriği hakkında konuştu. Sonra herkese bir konu veriyor ya da siz seçiyorsunuz. O konunun sunumunu yapıyorsunuz(2.vize notu oluyor). Sunumu ingilizce yapmak zorunda değilsiniz demişti hoca. Sınavları o 6-7 tane makalede geçe cümleler, kelimeler ile ilgili boşluk doldurma, paragraf yazdırma,kelime yerleştirme, anlatımı bozan cümleyi bulma gibi sorular içeriyor.\nİstatistik ve Olasılık Hesapları Bu dersi de her sene aynı hoca veriyor sanırım. İki grup ama hoca aynı. Basit bir ders, hoca iyi niyetli. Sınavlara formül kağıdı ile giriyorsunuz. Az soru soruyor. Defterde bulunan örneklerin farklı değerleriyle soru sorduğu da oluyor.\nBilgisayar Semineri Bizim dönemde ATI ve Hakkoymaz veriyordu dersi. Sıkıntısız geçmek istiyorsanız Hakkoymaz\u0026rsquo;dan alın. ATI sizi canınızdan bezdirebilir, tek kredilik ders için yaptıklarına bak diyebilirsiniz. Bu derstte ilk 5 hafta başka insanlar gelip bir şeyler anlatıyorlar. Diğer haftalarda sizler sunum yapıyorsunuz. Sadece final sınavı oluyor. Yapılan sunum konularından sorular soruyorlar. Öneri formu: hangi konuyu ve alt başlıklarını içeren bir sayfalık form oluyor. Sonra sıra size geldiğinde bir rapor hazırlıyorsunuz ve sunumuzu yapıyorsunuz hepsi bu.\nEkonomi Üstten aldığım ve bıraktığım bir ders. Her sene aynı soruları soruyor sanırım. Zamanı gelince alabileceğiniz gibi üstten de alıp geçebilirsiniz. Her dönem açılıyor diye biliyorum. Fazlaca ders almışsanız bu şimdilik dursun bence ortalamayı düşürmekten başka işime yaramadı.\nBaya uzun bir yazı oldu. Söyleyeceklerim bu kadar. Ancak daha sonra detaylı bilgi almak isterseniz, her zaman bana ulaşıp sorabilirsiniz. Bu dönemden çıkardığım sonuç: bir sürü ders almanın bir anlamı yok, onlar bir yere kaçmıyor. Dönem ilerledikçe okulda öğrendiğiniz şeyler değil de kendi çabanızla öğrendiğiniz, ilginizi çeken şeyleri öğrenmenizin daha önemli olduğu görüyorsunuz. Bunu yapabilmek ekstra zaman gerektiriyor, ekstra çalışma gerektiyor. Bu yüzden az sayıda \u0026ldquo;işe yarar\u0026rdquo; dersleri almayı düşünüyorum bundan sonraki dönemler için.\nAynı dönemi okumuş, farklı fikirleri olan arkadaşlarda kendi fikirlerini paylaşabilirler. İyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ytu-ce-2nin2si/","summary":"\u003cp\u003eBu blog yazısında YTU bilgisayar mühendisliği 2.sınıf 2.dönemiyle ilgili faydalı olabileceğini düşündüğüm bilgiler paylaşacağım.\nKendi açımdan düşündüğümde döneme başlamadan önce böyle bir yazıyı okumak isteyeceğimi düşünüyorum.\nÜst devrelerden ufak ufak bilgilerle sonuçlara varmak biraz zor oluyor.\nBir dönem ile ilgili ihtiyaç duyulabilecek bilgilerin bir arada bulunması zaman kazanımı açısından da iyi olacaktır.\nBu motivasyonla yazıyorum. Öncelikle dönemin benim açımdan nasıl geçtiğini sonra alınabilecek/aldığım derslerle ilgili başlıklar halinde fikirlerimi paylaşacağım.\u003c/p\u003e","title":"YTU CE 2nin2si"},{"content":"Başlık ne kadar uygun oldu bilemiyorum. Çünkü okulda verilen projenin adi \u0026ldquo;nesneye dayali programlama dönem projesi\u0026rdquo;. Ben projeye başlıktaki ismi koydum. Bu dönem (2.sınıf,bahar) yapmaktan zevk aldığım bir diğer proje. Bir diğeri için Sayisal Analiz Toolkit. Projenin içeriğini anlattıktan sonra projeyi yaparken öğrendiklerimi, kaynak kodlarını ve bir kaç görsel paylaşacağım.\nProje, USARSIM denilen bir simülasyon ortamındaki robotlarla ilgili. O ortamda çeşitli robotlar oluşturuyorsunuz, bu robotları her birini ayrı ayrı kontrol ediyorsunuz. Projede bizden yapmamızı istedikleri şey: bu ortamda robotları oluşturup yön/sürüş kontrolünün yapılabilecek bir arayüz oluşturmak. Proje aslında biraz sıkıntılı çünkü projeyi programlamaktan çok o ortamı kurup çalıştırmak can sıkıyor. Projeyle ilgili daha detaylı bilgiye hocanın kendi açıklamalarının bulunduğu şu word dosyasından okuyabilirsiniz.\nProje, bir arayüz projesi olarak verilmiş ancak içerisinde çeşitli Java konularının kullanılmasını gerektiriyor. Simülasyon ortamıyla haberleşmek için soket programlama, her robotun konumunu o an hesaplayabilmek için thread konusu, aynı özelliklere sahip robot türleri olduğundan kalıtım ve GUI programlama kullanılması gerekiyor.\nSoket programlamayı ilk defa bu projede kullandım. Simülasyon ortamına(server) mesaj göndermek gerekiyor robotların ortamda oluşturulabilmesi için, aynı zamanda robotların yönleriyle ilgili işlem yapmak için yine mesaj/komut göndermek gerekiyor. Ayrıca robotların konumunu arayüzdeki gösterdiğimiz için serverdan bilgide almamız gerekiyor.\nThread konusuna gelecek olursak, robotlarımızı oluşturuktan sonra bir konuma sahipler ve hareket komutlarını verdiğimizde konumları sürekli değişmeye başlıyor. Bu konum bilgisinin gerçek ve doğru olması için serverdan sürekli bir bilgi akışı olmalı. Bunun için her robot nesnesinin içinde serverdan o robotun konum bilgisini alan bir thread çalışıyor. Threadi bu şekilde kullanmak biraz zaman aldı. Konu kendi başına biraz karışık zaten ama buradaki kullanımdan sonra biraz daha somutlaştı, pekişti.\nKalıtım konusu üstteki iki paragrafta yapılanları yapmaya başlamızsanız biraz daha basit kalıyor haliyle. Bu projede iki tür robot vardı, ortak özelliklerinin yanında farklı olan tek kısım tipleriydi. Amaç katılım konusunu kullandırtmaktı sanırım. Projenin amacı arayüz konusunda kendimizi geliştirmemiz için verilse de beni soket ve thread kısmı zorladı. Arayüz tasarımıyla ilgili daha önceden bir blog yazısı yazmıştım. Burada da tabi öğrendiğim yeni şeyler oldu. Yapılan değişikliği arayüze direkt yansıtabilmek mesela bunlardan biriydi. Eklenin bir robotu combobox listesine eklemek. Onun dışında sağ tarafta seçilen robotun görülen konum bilgisi sürekli güncelleniyor. Bunun için de thread kullandım. Thread içerisinde seçilen robotun konum bilgisi alınarak arayüze yansıtılıyor.\nÜstte bahsettiğim konuların kullanımıyla ilgili fikir edinmek için kodları inceleyebilirsiniz, ancak proje simülasyon ortamı olmadan bir sonuç vermeyeceği için çalıştırmak mantıklı olmayacaktır.\nKaynak Kodlari :\n(GitHub ciddi anlamda kullanmaya başladığımda kodları incelemek daha kolay olacak : ) )\nEkran Görüntüleri:\nBilgisayara format atmasaydım, görseller daha çok/farklı olabilirdi. Arka taraftaki kısım simülasyon ortamı, diğer pencere ise yaptığım projeden bir görüntü. Umarım kodları inceleyerek faydalanacağız bir şeyler bulursunuz. İyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/robot-controller-projesi/","summary":"\u003cp\u003eBaşlık ne kadar uygun oldu bilemiyorum. Çünkü okulda verilen projenin adi \u0026ldquo;nesneye dayali programlama dönem projesi\u0026rdquo;.\nBen projeye başlıktaki ismi koydum. Bu dönem (2.sınıf,bahar) yapmaktan zevk aldığım bir diğer proje.\nBir diğeri için \u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/sayisal-analiz-toolkit/\"\u003eSayisal Analiz Toolkit\u003c/a\u003e.\nProjenin içeriğini anlattıktan sonra projeyi yaparken öğrendiklerimi, kaynak kodlarını ve bir kaç görsel paylaşacağım.\u003c/p\u003e","title":"Robot Controller Projesi"},{"content":"Birkaç hafta öncesine kadar yazdığım tüm programlar siyah ekranda çalışan, güzel bir arayüzü olmayan programlardı. Kullanımları zor, sıkıcı programlar. Ama bir süre önce okulda verilen projelerde grafiksel arayüzü olan programlar yazmamızı istediler. Bu durum sıkıldığım siyah ekrandan sonra yeni bir şeyler deneme fırsatı verdi. Bu süreçte Java programları için arayüz tasarımı kolaylaştıran bir eklentiden bahsedeceğim. Java için Eclipse IDE\u0026rsquo;sini kullanıyorum. Bu yazıda, bu IDE\u0026rsquo;de arayüz tasarımını kolaylaştıran Google Window Builder\u0026rsquo;den bahsedeceğim.\nKurulum Eclipse IDE\u0026rsquo;si, yüklediğimiz eklentiler sayesinde birçok farklı durum için özelleştirebildiğimiz bir program. Bu yazıda Google Window Builder\u0026rsquo;ı yükleyerek arayüz tasarlarken sürekle-bırak kolaylığı sağlayacağız. Yazının devamında anlatacaklarımın düzgün çalışması için bir Java geliştirme ortamınızın kurulu olması gerekiyor.\nEclipse menüsünden help \u0026gt;Install new software \u0026gt;add butonuna tıklayarak ilerliyoruz. Açılan pencereden \u0026ldquo;name\u0026rdquo; kısmına bir şeyler sallıyoruz. \u0026ldquo;Location\u0026rdquo; kısmına ise aşağdaki adresten aldığımız bağlantıyı yapıştırıyoruz. https://eclipse.org/windowbuilder/download.php (Bu bağlantıdan Eclipse sürümünüze gore uygun olanın bağlantısını alıyorsunuz.)\nSizin kulladığınız sürüm yoksa en son sürüm için en üsttekini alın, sorun çıkmıyor. Sürüm ismini başlangıçtaki ufak pencerede bulabilirsiniz.\nGelen kısımdan \u0026ldquo;select all\u0026rdquo; diyip next/finish/accept seçimleriyle gelen pencereleri geçin. Hata gibi bir pencere gelirse ona da \u0026ldquo;OK\u0026rdquo; deyin. (İlerleyen zamanlarda ekran görüntüleri de koyarım)\nArayüz Tasarlama Proje dosyası oluştururken , File/New/ Other Project dedikten sonra karşımıza bir sihirbaz geliyor. O pencerede WindowBuilder\u0026rsquo;ı buluyoruz. Ordan Swing Designer\u0026rsquo;ı seçip JFrame dedikten sonra class imini yazıp ilk adımı tamamlıyoruz.\nNormal projelerden farklı olarak sol alt köşede Source ve Design sekmeleri görünmesi gerekiyor. Source\u0026rsquo;da projenin kaynak kodları, Design\u0026rsquo;da ise projenin arayüzü görünüyor.\n\u0026ldquo;Palette\u0026rdquo; yazan kısımda arayüz tasarımımızda kullanacağımız bileşenler(components) bulunuyor. Sürekli-bırak demiştik ama aslında öyle değil. Önce kullanacağınız bileşeni seçin, ardından arayüzde yerleştirmek istediğiniz yere tıklayın oraya gelecektir.\n\u0026ldquo;Properties\u0026rdquo; penceresinde ise o an seçtiğimiz bileşenin özelliklerini kolayca değiştirebiliyoruz. Bileşenin değişken ismini, boyutlarını, yazısını, içeriğini, renklerini vs değiştirebiliyoruz.\nBaşlangıç için JFrame, JPanel, Absolute Layout, JLabel, JTextField, JComboBox, JButton ile basit bir kaç uygulama yaparak tasarlama aşamasına alışabilirsiniz.\nHerhangi bir bileşen yerleştirmeden, Absolute Layout seçerek pencerenin üzerine tıklayın. Bu şekilde bileşenleri pencerede istediğiniz yere yerleştirebilirsiniz.\nGrafiksel arayüze sahip programlarda kullanıcının isteklerine karşılık vermek için her buton tıklaması, her klavye tuşu bir olaya sebep olur. Biz de bu olayları istediğimiz gibi kullanarak programıza interaktif bir hal katabiliriz. Bunu yapabilmek için mesela buton bileşenin üzerine gelip add event handler diyerek o butona tıklandığı zaman ne yapılacağını Source kısmında kodlayabilir.\nKarşılabileceğiniz Sorunlar Bileşenleri pencereye eklediniz, buton eklediniz. O butona tıklandığında bir şeyler olacak. Source kısmına geçip kodlamaya başladınız.\nBu noktada şöyle bir sorun ortaya çıkabiliyor. Bileşenleriniz oluşturuldukları satırda tanımlanmış, bu yüzden üst taraflarda ulaşamıyorsunuz, event handler kodu yazarken class içerisinde class yazdığınızdan diğer metotlara ulaşamıyorsunuz. Bu sorunu çözmek için:\nKendiniz kodlar üzerinde oynarak tanımlamalarını en üstte yapın, yine ulaşamadığınız yerlerde başlarına \u0026ldquo;final\u0026rdquo; koyun.\nEkran görüntülerinden hatalara ve olası çözümlerine bakabilirsiniz.\nİlerleyen zamanlarda birkaç tane basit arayüz örneği koyabilirim.\nİyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/arayuz-tasarimi-java-gui/","summary":"\u003cp\u003eBirkaç hafta öncesine kadar yazdığım tüm programlar siyah ekranda çalışan, güzel bir arayüzü olmayan programlardı.\nKullanımları zor, sıkıcı programlar. Ama bir süre önce okulda verilen projelerde grafiksel arayüzü olan programlar yazmamızı istediler.\nBu durum sıkıldığım siyah ekrandan sonra yeni bir şeyler deneme fırsatı verdi.\nBu süreçte Java programları için arayüz tasarımı kolaylaştıran bir eklentiden bahsedeceğim.\nJava için Eclipse IDE\u0026rsquo;sini kullanıyorum.\nBu yazıda, bu IDE\u0026rsquo;de arayüz tasarımını kolaylaştıran \u003ca href=\"https://developers.google.com/java-dev-tools/wbpro/\"\u003eGoogle Window Builder\u0026rsquo;den\u003c/a\u003e bahsedeceğim.\u003c/p\u003e","title":"Arayüz Tasarımı [Java] [GUI]"},{"content":"\nBu dönem aldığımız sayisal analiz dersinde gördüğümüz yöntemlerden bazılarını içeren bir program yazmamız istenildi. Başlarda yapmak konusunda pek istekli değildim, ancak son bir kaç gün kala uğraşmaya karar verdim. Uğraşlarım sonucunda yeni şeyler öğrendim, projeyi yapmış oldum. Bir de en önemlisi kayıplara karışmış çalışma hevesime tekrar kavuştum. Bu blog yazısında ve devamı olacak yazılarda bu projeyi yaparken öğrendiklerimi paylaşmayı düşünüyorum.\nProjeye başlamadan önce grafiksel arayüzü olan bir program yazmamıştım. Java, Eclipse ve Window Builder ile bu çok kolay oldu. Kendim için yeni bir alan keşfetmiş gibi oldum. C\u0026rsquo;nin karanlık siyah ekranından bir süreliğine uzaklaşmış olacağım.\nArayüzü oluştururken iki türlü durum söz konusuydu. Yaklaşık 12 tane yöntem vardı. Önce, bu 12 yöntem için ayrı ayrı pencereler(JFrame) tasarladım. Bunları da en son tek pencerede, tıklandığında o yöntemin penceresini açacak şekilde butonlar içeren bir pencere yaptım. Ancak bu yöntem tatmin edici bir şey olmayacaktı. Hem de kullacının canını sıkacaktı. O yüzden CardLayout denen şeyin peşine düştüm biraz. Bu yöntem ile tek bir pencerede hangi yöntem seçilmiş ise o yöntemi görüntülüyorsunuz. Bir sürü araştırdıktan sonra ufak bir kod parçası bulup üzerinde denemeler yaparak istediğim hale getirdim ve kullandım. CardLayout kullanımının detaylı bir anlatımını ayrı bir yazıda yapacağım.\nProjeyi kafamda tasarlarken bir diğer sorun ise fonksiyonların, denklemlerin kullanıcıdan alınması kısmıydı. Aklıma gelen iki yöntem ya fonksiyon derecesini aldıktan sonra katsayıları istemekti, ya da direkt kutucuğa yazılmış stringi anlamlı parçalara ayırmaktı(parsing). İkinci yöntem kullanıcının işini kolaylaştıracak, geliştiriciyi de mutlu edecekti. Bir süre bu şekilde hazır bir kütüphane bulabilir miyim diye araştırdıktan sonra buldum. Zaman sıkıntım olmasaydı aramaktan vazgeçip kendim daha amatörce bir şeyler yapardım belki. Ama böylesi daha iyi oldu. O işi yapan kütüphaneyi başka bir blog yazısında zaten anlatmıştım.\nFonksiyonları o kütüphane sayesinde kolayca alıp bilinmeyen yerine değer yerleştirebiliyordum. Ama yöntemlerin içinde matrisler üzerinde işlem yapanları da vardı. Bu durumda kullanıcıdan matris almak gerekecekti. Ancak bu sefer yaptığım araştırmalar bana hazır bir sonuç sunmadı/bulamadım. Bu yüzden kullanıcıdan matris boyutunu isteyen(üzerinde işlem yapılanlar kare matris) ve ona göre arayüzü tekrardan şekillendiren bir yol izledim. Matrislerin kullanıcıdan alınmasıyla ilgili de bir blog yazısı yazacağım.\nSayısal analiz yöntemlerinin kodlanmasından bahsetmeye gerek yok bence. Kağıt üzerinde adım adım yapılan çözümleri bir programlama diliyle yapmak gayet basit. Projenin ekran görüntülerine, kaynak kodlarına ve JAR haline şu adresten ulaşabilirsiniz: kaldirildi\nProjeyi biraz daha geliştirmek gerektiğinde şunların yapılabileceğini düşünüyorum :\nAynı başlık altındaki yöntemlerin arayüz yapıları aynı. Bu durum için Java\u0026rsquo;nın katılım özelliğini kullanabilir miyiz?\nKullanıcıdan alının hiçbir veri kontrol edilmedi. Bunlar kontrol edilebilir.\nDiğer sayısal analiz yöntemleri eklenebilir. Daha bir sürü var.\nYöntemler bir seferden fazla kullanım için uygun değil. Mesela bir yöntemi açıp işlem yaptıktan sonra, bir işlem daha yapayım derseniz matrisli yöntemler istenildiği gibi çalışmayabilir.\nEleştirilerinizi ve farklı fikirlerinizi paylaşabilirsiniz. İyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sayisal-analiz-toolkit/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/05/1-ana.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/05/2-menu.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/05/3-biSection.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/05/13-gaussEliminasyon.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eBu dönem aldığımız sayisal analiz dersinde gördüğümüz yöntemlerden bazılarını içeren bir program yazmamız istenildi.\nBaşlarda yapmak konusunda pek istekli değildim, ancak son bir kaç gün kala uğraşmaya karar verdim.\nUğraşlarım sonucunda yeni şeyler öğrendim, projeyi yapmış oldum. Bir de en önemlisi kayıplara karışmış çalışma hevesime tekrar kavuştum.\nBu blog yazısında ve devamı olacak yazılarda bu projeyi yaparken öğrendiklerimi paylaşmayı düşünüyorum.\u003c/p\u003e","title":"Sayısal Analiz Toolkit"},{"content":"Okulumuzda sayısal analiz dersinde her dönem verilen proje ile uğraşırken veya matematiksel fonksiyonları kullanıcıdan almayı gerektirecek her türlü uygulamada faydalı olabilecek, başkası tarafından yazılmış bir java kütüphanesinden bahsedeceğim. Kullanıcıdan fonksiyonları x^2+5*x+7 şeklinde nasıl alabilirim şeklinde dün araştırırken buldum ve kullanımıyla ilgili bir şeyler yazacağım.\nFonksiyonları kullanıcıdan alırken bir kaç yöntem var. Bunlardan ilk akla gelen fonksiyonun kaçıncı dereceden olduğunu sormak ve ona uygun bir döngüyle katsayıları kullanıcıdan alıp hesaplama yapmak. Ancak her programcı daha kolay bir yöntem, yani ilk paragrafta bahsettiğim şekilde almak isteyecektir. Aynı şekilde kullanıcı da tek seferde fonksiyonunu yazmak isteyecektir. Bunun için çeşitli kütüphaneler var. Bunlardan biri Javaluator. Kullanımı ve çeşitli örnekler sitede var. Ancak Türkçe bir anlatımın gerekli olacağı düşüncesiyle başlıyorum.\nSiteye girdikten sonra Download kısmından kütüphaneyi indiriyoruz. İndirdiğimiz zip dosyasının için \u0026ldquo;src.zip\u0026rdquo; diye başka bir dosya var. İçerisinde \u0026ldquo;net\u0026rdquo; adındaki dosyayı herhangi bir yere çıkartalım. Eclipse veya Netbeans\u0026rsquo;te (ben Eclipse üzerinden anlatıyorum ama diğeri için de aynıdır) Workspace\u0026rsquo;mizdeki proje dosyamızı buluyoruz. Proje dosyamızın içinde src adlı dosyaya olduğu gibi \u0026ldquo;net\u0026rdquo; adındaki çıkardığımız dosyayı kopyalıyoruz. IDE\u0026rsquo;mizde Package Explorer kısmında projenin üzerine tıklayıp refresh yaptığımızda \u0026ldquo;net\u0026rdquo; adlı dosya package olarak görünecek ve kullanıma hazır olacaktır. Yazdığımız programlara dahil etmek için:\n// Fonksiyon için değer hesaplıyor. import net.astesana.javaluator.DoubleEvaluator; // Fonksiyomuzdaki değişkenin yerine hangi // değer yazılacağını belirteceğimiz metot. import net.astesana.javaluator.StaticVariableSet; Siteden alınmış örnek:\nimport net.astesana.javaluator.DoubleEvaluator; public class Simplest { public static void main(String[] args) { // Nesnemizi oluşturuyoruz DoubleEvaluator evaluator = new DoubleEvaluator(); // fonksiyomuz string türünde String expression = \u0026#34;(2^3-1)*sin(pi/4)/ln(pi^2)\u0026#34;; // fonksiyonun değerini hesaplıyoruz. // değişken kullanmadik. Normal bir işlemi hesaplıyor Double result = evaluator.evaluate(expression); System.out.println(expression + \u0026#34; = \u0026#34; + result); } } Değişkenli bir örnek (Bisection yöntemi):\npublic static double BS(String fonk, double a, double b, double tol) { double sona,sonb,sonc; double c = 0; String expression = fonk; double N = 1; double NMAX = 100; // Kütüphane içerisinen kullanacağımız şeyleri tanımlıyoruz. DoubleEvaluator evaluator = new DoubleEvaluator(); final StaticVariableSet\u0026lt;Double\u0026gt; variables = new StaticVariableSet\u0026lt;Double\u0026gt;(); // matematiksel fonksiyomuzda x yerine a değişkenin değeri koy diyoruz. variables.set(\u0026#34;x\u0026#34;, a); sona = evaluator.evaluate(expression, variables); variables.set(\u0026#34;x\u0026#34;, b); sonb = evaluator.evaluate(expression, variables); variables.set(\u0026#34;x\u0026#34;, c); sonc = evaluator.evaluate(expression, variables); if( sona * sonb \u0026lt; 0) { while (N \u0026lt; NMAX) { c = (a + b) / 2; variables.set(\u0026#34;x\u0026#34;, c); sonc = evaluator.evaluate(expression, variables); System.out.println(sonc); if( sonc * sona \u0026lt; 0) { b = c; variables.set(\u0026#34;x\u0026#34;, b); sonb = evaluator.evaluate(expression, variables); }else if ( sonc * sonb \u0026lt; 0) { a = c; variables.set(\u0026#34;x\u0026#34;, a); sona = evaluator.evaluate(expression, variables); } else { System.out.println(\u0026#34;error\u0026#34;); } N++; } } return c; // Bisection yöntemi olarak fazla eksik kodlar mevcut : ) } Fonksiyonları arayüzden girdiğiniz zaman operatörlerin önceliğine dikkat etmek saç baş yolmaları engelleyecektir. Mesela 1/(x^2+1) yerine 1/x^2+1 girmek canınızı sıkacaktır. Öbür bir hata ise x^2+5*x+5 girilmesi gerekirken x^2+5x+5 yazmak yine sonuç vermeyecektir. 5x yerine 5*x girmelisiniz.\nBu kütüphane işimi çok kolaylaştırdı. Kullanımı da çok basit. Kullanırken yeni güzellikler keşfederseniz haber verin. Sizin kullandığınız, bulduğunuz kullanıcıdan fonksiyon alma yöntemi nedir?\nİyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kullanicidan-matematiksel-fonksiyon-almakjava/","summary":"\u003cp\u003eOkulumuzda sayısal analiz dersinde her dönem verilen proje ile uğraşırken veya matematiksel fonksiyonları kullanıcıdan almayı gerektirecek her türlü uygulamada faydalı olabilecek, başkası tarafından yazılmış bir java kütüphanesinden bahsedeceğim.\nKullanıcıdan fonksiyonları \u003ccode\u003ex^2+5*x+7\u003c/code\u003e şeklinde nasıl alabilirim şeklinde dün araştırırken buldum ve kullanımıyla ilgili bir şeyler yazacağım.\u003c/p\u003e","title":"Kullanıcıdan Matematiksel Fonksiyon Almak[Java]"},{"content":"\nDaha önceki yazılarımdan birinden anlaşılacağı üzere fanatik olmasam da sorulduğunda Galatasaraylıyım diyorum. Bu yazıda çoğunuzun çok farklı güzellikteki küfürlerini dile getirmesine sebep olacak şeylerden bahsedeceğim ona göre :). Bir Galatasaraylı olarak İnönü Stadı\u0026rsquo;na Beşiktaş maçına gitmek. Olayın genel akışından bahsettikten sonra savunmamı yapacağım, hazır olun.\nBir dönem ders çalışmak diğer dönem başka şeylerle uğraşmak şeklinde giden eğitim hayatımda, bu dönem her türlü etkinliğe dahil olma gibi bir durumum var. Bilgisayar başında oturmak istemiyorum bu aralar. Bu yüzden laf arasında açılan Beşiktaş maçına gitmek eylemine dahil olmak istedim, bir kaç arkadaşı da kendimle sürükledim. Çok tesadüfü bir şekilde ve ucuza maçtan bir kaç gün önce Beşiktaş formalarıyla karşılaştık. Galatasaray maçına birlikte gittiğim fanatik arkadaşım, formalardan birini alacağımı duyduğunda çıldırdı. Ama sonuç olarak almıştım ve maç öncesinde o formayla okula gidecektim. Gün boyunca aynı arkadaşın bazen fiziksel bazen sözel saldırılarına maruz kaldım. Nasıl Galatasaraylısın sen sorusuyla beraber. Bir de bu arada belirtmek istiyorum, fanatik GSlı olmasamda yakın zamanda siyah, sarı, kırmızı GS bilekliği almıştım. Durumdan haberdar olanlar daha da kızgındılar. Daha sonraki günler de benzer sorular geldi, formadan sonra bilekliği görenlerden: \u0026ldquo;Sen hangi takımı tutuyon diye?\u0026rdquo; :) Her takımlıyım olabilir miydi cevabı?\nBu kadar baskıya rağmen maça gittim tabiki. O süreçle ilgili bir şeyler söylemek gerekirse. Yoğun ve stresli günlerden biriydi. Biraz geç kaldığımızdan stadın önündeki köftecilerden bayat ekmek arasında bayat köfte yedik. Araya attırdığım biber iyiydi ama :) Stada giriş zamanları ve sonrasında hayal kırıklığı yaşadım. İlk maça TT Arena\u0026rsquo;ya gidince, İnönü fiziki yapı olarak zayıf kaldı biraz. Çok eskiydi, merdivenlerden çıktıkca eski Türk Filmlerindeki maç sahneleri geldi aklıma sürekli. Dolmabahçe tarafındaki tribün manzara sebebiyle çok yükseltilmediği gibisinden bir şeyler söylediler. Manzara akşam saatlerinde görünmemekle beraber oraya maçı izlemeye geliyoruz demi? Kısacası o stat çoğu kişi için önemli olsa da, yok hayır ben beğenmedim, ne anlarım ben? Arkadaş Beşiktaş taraftarından çok bahsetti ve çok şaşıracaksın, beğeneceksin gibisinden bir şeyler söyledi. Kısacası beklentiyi yükseltti. Ama Çarşı küsmüş gibi görünse de taraftarın çoşkusu güzeldi. Tezahüratları da gayet iyiydi. Takım rezaletti, ikinci yarı iyi oynadı, yendi falan filan ama iyi değildi işte. Futbol muhabbeti de yapmayacağım ayrıca. Maçtan sonra normal bir durum olarak karşılamamız gerekiyor heralde, stadın önündeki trafik felç oluyor. Burası Türkiye\u0026rsquo;ydi değil mi? Tamam. Maçtan sonra tramvay yoğundu, ancak o kadar taraftarın tramvayı sallaması farklı bir deneyimdi. Ama aracın içindeki küfürler yakışmadı beyler. Aynı gün Erasmus belgelerini gönderememe stresi, sonraki gün sınavın olması, bacağımın kopacak kadar ağrıması, ıslanmamız, üstteki hiç bir şeyi beğenmemiş tavırlarıma rağmen pişmanlık duymuyorum. Her şey Beşiktaş Aşkı için falan demeyeceğim tamam :) Benim için önemli olan orda bulunmak, gözlemlemek, bir anımın daha olmasını sağlamaktı.\nArtık bir GSlı olarak neden Beşiktaş maçına gittiğimin fanatiklik kısmıyla ilgili bir şeyler söyleyebilirim. Bir Galatasaraylı neden Beşiktaş veya başka bir takımın maçına hayatta gitmem der anlamıyorum. Diye bir cümle kurardım ama maça gittikten sonra yaklaşım biraz daha mantıklı geliyor tabi. Sen deli gibi bir takımın taraftarıysan gidip rakip takımın maçında ne yapacaksın? Karşı takımı desteklemek? Adamı öldürürler, deli olma. Fanatik olunca bu durumu anlarım. Ama bir şeyleri deli gibi sevmek, bağlanmak istememe rağmen futbol bunlardan biri değil. Fanatik olmadığım için diğer asıl fanatikler kadar sevinmesem, içten küfür etmesem, tezahürat etmesemde başka bir takımın maçına gitmek eğlenceli olabiliyor benim için. Tek bir takıma, renge, seçeneğe bağlanmak yine? En azından bir kere de olsa denememek niye? O takımlı mı doğdunuz? Doğduğunuz şehir değiştirilemiyor ama size tutmanızı söyledikleri bir takım neden değişmesin? Ya da neden hepsini tutamıyoruz? Futbol işi 4, 5 şıklı bir soru değil ki, neden diğerleri de cevap olmasın? Dört büyükten sadece biri oluyor, sanırım. Mantıklı. Duruma tekrardan fanatik olarak bakmadığımı söylemeliyim. Bir aralar Fenerbahçe\u0026rsquo;nin de maçına gitmeyi düşünüyorum. Bu bazı konularda kesin fikirlerimin olmamasının, tek bir şeye bağlı olmamamın sonucu mu bilmiyorum? Psikolojik olarak bunun bir adı var mıdır? Yönlendirmelere açığım.\nSadece bir dile, bir ülkeye, bir şehire veya bir programalama diline bağlı olmak istemiyorum. En azından hepsini denemedikkten sonra, sadece bir tanesinde takılı kalmak niye?\nPS: Bu Beşiktaş maçına gittikten sonra Galatasaray maçına gitme isteğim arttı açıkçası. Fanatikleşme belirtileri olabilir mi ? :)\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/besiktas-macina-gitmek/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/04/20130415_205425.jpg\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eDaha önceki yazılarımdan birinden anlaşılacağı üzere fanatik olmasam da sorulduğunda Galatasaraylıyım diyorum.\nBu yazıda çoğunuzun çok farklı güzellikteki küfürlerini dile getirmesine sebep olacak şeylerden bahsedeceğim ona göre :).\nBir Galatasaraylı olarak İnönü Stadı\u0026rsquo;na Beşiktaş maçına gitmek.\nOlayın genel akışından bahsettikten sonra savunmamı yapacağım, hazır olun.\u003c/p\u003e","title":"Beşiktaş Maçına Gitmek"},{"content":"Bir çok bulut depolama hizmeti var. Hepsinin birbirine göre artıları ve eksileri olabilir. Dropbox uzun zamandır kullandığım, sadeliğinden ve kolay kullanımından dolayı diğer seçenekleri değerlendirmeme fırsat vermedi. Özellikle dahil olduğum takım çalışmalarında kullandığımız bir uygulama oldu son dönemlerde. Bölümde kurmaya çalıştığımız kulübün çalışmalarını, kulübe ait verilerini ve takımların ortak çalışmalarını ortak bir yerde toplamak için Dropbox hesabı oluşturdum. Tüm arşivlemeyi ordan yapmayı düşünüyorum. Bu kadar faydalandığım bir uygulama hakkında bir şeyler yazmak ve uygulamayla yeni tanışacak olanlar için tecrübelerimi paylaşmak istiyorum.\nNeden Dropbox? Google\u0026rsquo;a Dropbox nedir? diye sorunca fazlasıyla önbilgi ve açıklama bulunabiliyor. Bu yüzden temel bilgileri ordan alacağınızı düşünerek ben kişisel fikirlerimi ve tecrübelerimi paylaşacağım. Hemen hemen tüm platformlarda olması işimi çok kolaylaştırıyor. Ubuntu\u0026rsquo;da, Windows\u0026rsquo;ta ve Android telefonumda aynı verilere ulaşabiliyor, web arayüzünden de farklı bilgisayarlardan kolayca dosyalarıma ulaşabiliyorum. Dosyalar üzerinde bir takım olarak çalıştığınızda kullandığınız uygulamanın diğer platformaları da desteklemesi, ekibin diğer üyelerine kolayca dahil olma fırsatı veriyor. Çok basit bir arayüzü var, bu da kullanımı kolaylaştırıyor. Türkçe dil seçeneği olmamasına rağmen kullanırken sıkıntı yaşanacağınızı sanmıyorum. Çünkü etrafta tıklayacağınız, ayarlayacağınız çok fazla ayar, uzunca textler yok.\nÜcretsiz Depolama Alanını Arttırmak Dropbox\u0026rsquo;ın verdiği ücretsiz alan(2GB) diğer hizmetlere göre az olabilir. Ancak bu başlangıç seviyesi için yeterli bence. Kullanmaya başladıkça alan yetersizleşebilir. Sıkıntı olmayacaktır, süreç içerisinde Dropbox, size ücretsiz alanınızı basit işlemlerle artırma şansı verecektir. Sağ üst köşede \u0026ldquo;Get Free Space\u0026rdquo; seçeneği ile alanınızı belli ölçüde arttırabiliyorsunuz. Bir de Space Race diye bir olay var. Okulunuzun size verdiği mail adresiyle üye olur veya sonradan ekleyip doğrularsanız uzun süre yetecek ekstra alan veriyor(25GB vermişti bana). Aldığınız elektronik cihazın Dropbox ile yaptığı anlaşmaya bağlı olarak alan kazanabiliyorsunuz. Örneğin; Samsung Galaxy S3 telefonunuzda DB uygulamasını kurup giriş yaptığınızda 50GB ücretsiz alan veriyor. Ayarlar bölümünde DB\u0026rsquo;ın size verdiği bağlantı ile arkadaşlarınız DB üyesi olduğunda size alan verebiliyor(Account/Bonus Space). Mesela removed bağlantısından üye olduğunuz zaman bana 500MB alan veriliyor. Çakala bak alan kazanmak için yapıyor falan değil olay tabiki :) 78GB alanım var. Kullandığım alan 5 GB bile olmamış, aç gözlü olmaya gerek yok demi?\nNe İçin Kullanabilirim? İlk kullandığım zamanlar Windows\u0026rsquo;tan Ubuntu\u0026rsquo;ya geçiş dönemlerinde tarayıcıların bookmarks\u0026rsquo;larını dışarı aktararak aldığım .html dosyalarını atıyordum. Sonra arşivlenmesi gereken text dosyalarını atmaya başladım. Bazen bilgisayar mühendisliği grubu\u0026rsquo;ndaki arkadaşlarla dosya paylaşımları için public dosyasını kullanıyorum. Daha sonra Ae2Project\u0026rsquo;in DB dosyasına dahil oldum. Bir kaç yıllık dosya karman çormandı, düzenlemeye çalıştım ama nafile. Bu yüzden, daha ilk günden üzerinde bir ekibin çalıştığı/kullandığı dosyada bir düzen olması önemli. Karmaşıklığı engellemek adına oluşturduğum dosyaların içerisine, dosyanın kullanımıyla ilgili açıklama bulunduran text dosyası atıyorum. Kulübümüzün çalışmaları için de DB kullanacağız mesela. Yapılan bir etkinlik için oluşturulan içerik, görseller o etkinliğe ait dosyada arşivlenecek. GrafikTasarım grubu, onlar için oluşturulan dosyaya erişimi olacak, ortak çalışabilecekler. Sponsor grubu için de oluşturulan dosyada kartvizit/iletişm bilgileri havuzu oluşturulabilecek. Bunlar ufak, ortak çalışmayı kolaylaştıracak örnekler. Onun dışında okuldaki bir dersin gerektirdiği şekilde bir takım olarak proje-ler üzerinde çalışıyoruz on kişi. Bu iş için de DB işimizi kolaylaştırıyor. Oluşturulan içerik, raporlar, görsellerin tümü, tüm ekibin erişimi olan bir DB dosyasında saklanıyor. Dosyaları, DB hesabı olan kişilere, kayıt maillerini kullanarak dosya üzerinde ortak çalışmak için paylaşım davetiyesi gönderebiliyorsunuz. Aynı dosya herkesin hesabında görünüyor, hatta PCye DB kurulumu yapmışsanız çalışmaları/değişimleri daha kolay paylaşabiliyorsunuz/görebiliyorsunuz.\nAslında kişisel kullanım için de uygun olan, ancak benim takım çalışmalarında daha çok faydasını gördüğüm bir uygulama Dropbox.\nSizin paylaşmak istediğiniz farklı kullanım senaryolarınız var mı?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/takim-calismasi-dropbox/","summary":"\u003cp\u003eBir çok bulut depolama hizmeti var. Hepsinin birbirine göre artıları ve eksileri olabilir.\nDropbox uzun zamandır kullandığım, sadeliğinden ve kolay kullanımından dolayı diğer seçenekleri değerlendirmeme fırsat vermedi.\nÖzellikle dahil olduğum takım çalışmalarında kullandığımız bir uygulama oldu son dönemlerde.\nBölümde kurmaya çalıştığımız kulübün çalışmalarını, kulübe ait verilerini ve takımların ortak çalışmalarını ortak bir yerde toplamak için Dropbox hesabı oluşturdum.\nTüm arşivlemeyi ordan yapmayı düşünüyorum. Bu kadar faydalandığım bir uygulama hakkında bir şeyler yazmak ve uygulamayla yeni tanışacak olanlar için tecrübelerimi paylaşmak istiyorum.\u003c/p\u003e","title":"Takım Çalışması: Dropbox"},{"content":"\nBILMOK ile ilgili yazdığım bir önceki yazı\n9.BILMOK Kocaeli\u0026rsquo;de Kocaeli Üniversitesi Bilgisayar Kulübü tarafından organize edildi. Katıldığım ilk BILMOK\u0026rsquo;tu. Bu yüzden öncekilerle karşılaştırma yapamayacağımdan kişisel fikir ve gözlemlerimi paylaşmak istiyorum. Kısaca organizasyon güzeldi, eğlenceliydi. Birçok yeni şey öğrendim, gördüm. Başka üniversitelerden meslektaşlarımla tanışmak güzeldi. Bunu organize eden ekibe içtenlikle teşekkür ve takdir ediyorum. Elbette hoşuma gitmeyen, yanlış olduğunu düşündüğüm kısımlar da vardı. Uzuncası:\nOrganizasyon ve Ekibi Görevli arkadaşlar arasındaki iletişim hızlı ve sürekliydi. Her yerdeydiler ve gerçekten yardımcı olmak için oradaydılar. Ama yardım masası diğer arkadaşlara ne kadar yardımcı oldu bilemiyorum. Bize pek yardımcı olmadılar/olamadılar, yardım masası gelen soruları başka masalardan ve kişilerden yardım alarak bulanık cevaplar veriyordu. Binlerce kişinin katıldığı bir etkinlikte sadece bir tane su sebili vardı. 2.gün sabah 9:00 da su bitmişti. Önceki günden bitmiş durumda kaldığını düşünüyorum. Saatlerce suyun gelmesini bekledik. Fazla bunaltmış olmalıyız ki yarı dolu damacana geldi. Çeşmeden doldurulmuş olabilir mi diye düşünmedik değil :( İnsanlar oturum aralarında kahve veya çay içmek isteyecek haliyle ama o kısımda sürekli sorunlu idi. Sıcak su yoktu, aletler bozuktu, kahve bitiyordu vs. En son kişisel bilgilerimizi paylaşarak elde ettikleri paraları iyi değerlendirmemiş olmalılar ki Lezz Cafee diye üçü bir aradası bir şey koydular oraya. Tuvaletlerin olduğu kısımda el kurutabilmek için hiç bir zaman peçete göremedim ben, hep boştu. Ufak şeyler gibi gelse de beni çok rahatsız etti. Büyük bir organizasyonda bu kadar ufak (ki herkes için ufak olmayabilir) detaylara takılmamın sebebi bunu düzenleyen/düzenleyecekler olarak aynı hataları tekrarlamamak içindir. Yemekleri ve yemekhaneleri gerçekten güzel ve temizdi. Ulaşım konusunda da biz bir sıkıntı yaşamadık, hep yardımcı oldular. Resmi katılımcılar için ayarladıkları otel -kendim için- fena değildi. Sadece uyumak için kullandığımızdan bir eksiklik hissetmedik. İlk günkü akşam etkinliği karşılaştırma yapacak durumda olmadığımdan arkadaşlardan dinlediğim kadarıyla çok iyi değildi. Hep beraber eğlendik ettik, ama daha iyi olabilirmiş, Kocaeli şartlarında ancak bu kadar olurmuş. 2.günkü akşam etkinliği hava koşulları sebebiyle iptal edildi. Katılan öğrenciler kendi aralarında anlaşarak bir kafede toplandı, ancak pek çok kişinin hoşuna gitmedi orda bulunmak. İlerleyen saatlerde bara kaçan onca kişi bir önceki güne oranla daha çok eğlendik bence.\nOturumlar Hazırlanan program pek hoşuma gitmedi. Bazı şeyler için zorunluluk olsa da böyle olmamalıydı. İlk gün daha fazla katılım olmasına rağmen en kötü oturumların olduğu, sponsor oturumlarının ağırlıklı olduğu bir gündü. Bu, tek günlük gelen(mesela bizim okulun özel katılımcıları) öğrenciler için çok kötü oldu. Eğer bu etkinlik öğrenciler için yapılıyorsa burada bir yanlışlık var. Böyle olmamalıydı. Her oturum 30 dakika ya da 45 dakika olacak şekilde ayarlanmış. Usül mü böyle? Eğer böyleyse gerçekten üzülürüm yani. Sahnenin ayarlanması giriş falan derken 30 dakika doluyor, hop sahne reklam yapan insanlarla doluşmuş yine. Program sürekli aksıyordu. Bu da aradaki 10 dakikalık molaların yapılmamasına sebep oluyordu. Dışarı çıkarsan 30 dakikalık oturumun 10 dakikasını kaçırırsın. Soğuk, sıcak su da yok nereye çıkacaklar diye mi düşünüyorlardı acaba? Bazı oturumlar yine mecburiyetten yapılmış gibiydi. Ama bu durum bana mantıklı gelmiyor. Ürün veya şirket reklamı yapmak yerine deneyimlerin paylaşıldığı, soru-cevap ağırlıklı oturumların olduğu, bilgisayar mühendisilerinin/öğrencilerinin kendi iş alanları, sorunları ve çözümleri hakkında bilgilendiren oturumlar ağırlıklı olsaydı daha güzel olmaz mıydı? İşsiz kalacağını düşünen, az para kazanacağı korkusunu yaşayan yüzlerce öğrenci var/vardı.\nÖğrencilerden gelen sorular ve duyduklarımdan sonra bu tweeti atmak zorunda hissettim kendimi. Oturumlar arasına, zaten bütün okulları dolaşan her yere giden Microsoft\u0026rsquo;u çağırmak ve en uzun süreyi onlara vermek niye? Sebebi para olabilir, başka mantıklı bir sebep göremiyorum, sponsorluk kısmından bahsederken daha detaylı paylaşacağım fikirlerimi. Çok güzel ve faydalı bulduğum oturumlar vardı. Microsoft\u0026rsquo;u da faydalı bulduğunu söyleyecek olanlar mutlaka vardır. Ama şirket veya ürünler bilgisayar mühendisliği adaylarının kafasındaki sorulara ve kaygılara cevap vermiyor, bu etkinliğin içerisinde olmamalılar bence.\nSponsorluklar - Her Şey Para Mı? Bu tür büyük etkinlikler için sponsorluklar gerekli elbette. Para bu etkinlikler için her şeydir belki. Ama itici olmadan yapsınlar bu işi. İlk gün programı tamamen sponsor oturumu, en çok kişinin katıldığı bir günde sponsor bunu isteyecektir. Peki onca yolu ilk gün için tepen öğrencinin ne kadar hoşuna gidecek yada işine yarayacak bu durum. Eğer bu organizasyon öğrenci için varsa, yapılıyorsa durum bu olmamalı. Para olmadan yapılacak türde bir şey olmadığının farkındayım. Ama doğru olan bu değil. BILMOK\u0026rsquo;e katılan öğrencilerin bilgileri neden sponsorlarla paylaşılıyor, buna kim karar veriyor, kayıt yaparken öyle bir soru vardı da ben mi onayladım? Denizbank\u0026rsquo;tan bana niye mesaj geliyor? Bu tür işler itici geliyor, keyif kaçırıyor. Bu boyutta bir etkinliğin bu tür işler dönmeden de yapılabileceği, başka çözümlerin de olduğu inancındayım.\nFiziki Yapı-lar Kocaeli Üniversitesi\u0026rsquo;ne ilk gidişimdi. İtiraf etmeliyim ki basit bir kampüs bekliyordum. Ordan döndüğüm zaman fikirlerim değişmiş, biraz da kıskanmıştım. Konum olarak şehrin dışında, sisli dağların tepesindeydi. Kampüsün orda olmasının haklı sebepleri vardır elbette. Üniversite o kadar şehrin dışındaysa öğrencinin günlük olarak şehre gitmemesi gerekiyor. Bu durumda tam bir yaşam alanına çevrilmesi güzel olacaktır. Konaklama ve eğlenci kısmında eksiklik olduğunu gördüm. Bu sorunlar ilerde çözülürse gerçekten her öğrencinin hayali olabilecek bir kampüs havasına bürünebilir. Tabi kış dönemlerinin olmadığını varsayarsak -mümkün mü?- 2.gün kar yağışı merkezde yoktu, kampüsün olduğu yerde vardı. Hava kararınca her yer sis altında kaldı. Yemekhaneyi zor bulduk :) 2.öğretim öğrencisi olsam, orda okumak istemem heralde. Etkinliğin ilk iki günü kullanılan kongre merkezi ihtiyacı karşıladı, ilk gün orta kısımlarda kalabalık olsa da genel olarak iyiydi.\nYukarıda yazılanlar, olumsuzluklar içerse de benim için genel olarak eğlenceliydi. Az biraz oturumlardan, organizasyon yapılışından kazanımlarım oldu. Konaklama, ulaşım, yemekler, üniversite,eğlence. Bunların hepsi benim için sorunsuzdu. Bazı oturumların içeriği ve sponsorlara karşı gösterilen tutum beni rahatsız etti. Umarım İTU ekibi de gözlemler ve çıkarımlarını yapmıştır. Yapacakları BILMOK de hazırladıkları sunum gibi olmaz diye umalım.\nFotoğrafta ortaki kişi organizasyon komitesi başkan yardımcısı Tarık Yurtlu Kendisi BILMOK\u0026rsquo;un ilk iki günü fotoğrafta gördüğünüz şekilde dolaştı. 2.gün dikkatimiz ondaydı, onun da eli yakasındaki mikrofondaydı. Sorunları çözmek için koşuşturuyordu. Bu durumu fark ettiğimizde inanılmaz derecede eğlenmiştik. (Sponsor oturumlarından dolayı farklı arayışlara girmiş olmalıyız) Yıllar sonra belki unutmayacağım tek şey varsa o da bu durumdur. 3.gün artık iki günün alışkanlığı olmalı, eli sürekli oraya gidiyordu; ama takmamıştı. Yakası boştu ve sıkıntılı anlar yaşıyor olmalıydı. Çok yorulduğu akşam sohbetinde sesinden ve hareketlerinden belliydi. Gerçekten kendisini takdir ettik. Olur da BILMOK\u0026rsquo;e Yıldız Teknik Üniversitesi olarak bir kez daha ev sahipliği yaparsak yardımcı olması için kendisini çağıracağımızı söyledik, gelip yardımcı olacağı sözünü aldık. Teşekkürler organizasyon ekibi, teşekkürler geleceği değiştirme düşüncesi taşıyan BILMOK katılımcıları.\nKatıldığım 9.BILMOK\u0026rsquo;ten kazanımlarımı bir sonraki yazıda paylaşacağım.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/9-bilmok-hakkinda/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/03/20130317_150239.jpg\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/9-bilmokten-once/\"\u003eBILMOK ile ilgili yazdığım bir önceki yazı\u003c/a\u003e\u003c/p\u003e","title":"9.BILMOK Hakkında"},{"content":"\nKatıldığım ilk BILMOK olan 9.BILMOK etkinliğinden döneli birkaç saat oldu. Gözlemlerimi, düşüncülerimi henüz tazeyken yazmak istiyorum. Uzunca bir yazı dizisi olacak. Şimdiden kafamda üç ayrı yazı başlığı var bile. Okuyanların işini kolaylaştırmak için altbaşlıklar şeklinde yazacağım. İlginizi çeken kısımları okursunuz. Hadi başlayalım.\nBILMOK nedir? Bilgisayar mühendisliği öğrencileri kongresidir. Bu etkinlik her sene farklı bir üniversitenin organize ettiği, ev sahipliği yaptığı bir etkinlik. Türkiye genelindeki bütün üniversitelerin bilgisayar mühendisliği bölümü öğrencilerden katılımın olması, diğer üniversitelerin aynı bölümünden mühendislerle tanışmak için güzel bir fırsat yaratıyor. Üç gün süren etkinlik sırasında bir sonraki BILMOK\u0026rsquo;un nerde yapılacağını belirlemek için adaylar sunum yapıyor ve kazanan üniversite oylama ile belirleniyor. (Bu sene tek aday İTU idi. Saçma bir sunum yapmış olmalarına rağmen seneye onlar düzenleyecek.) Onun dışında yönetim kurulu da her sene değişiyor. Normalde 5 kişiymiş sanırım. Bu yıldan itibaren 7 kişi olacak. Adaylar arasından oylama ile -her okulun resmi katılımcılarının verdiği tek oy ile- 5 kişi belirleniyor. 1 kişi de o yıl etkinliği düzenleyen ekibin başındaki kişi oluyor. Geriye 1 kişiyi kalıyor onu unuttum :) Bir önceki yönetim kurulu da danışma kurulu olarak görev yapıyor. Bu kurullar etkinliği yapacak okulu denetliyor ve yardımcı oluyor. Kongredeki oturumlar ise bilgisayar mühendisliği bölümlerinden mezun olmuş kişilerin deneyimlerini paylaşmaları, şirketlerin sunumları ve bilgisayar mühendisliği öğrencilerinin ilgi alanına girecek konularda yapılan paneller şeklinde oluyor.\nResmi Katılımcı vs Özel Katılımcı 9.BILMOK benim katıldığım, katılmak istediğim ilk BILMOK\u0026rsquo;tu. O yüzden bazı şeyleri yeni öğrendim. Başlıkta yazdığım şey de bunlardan biri. Resmi katılımcılar her okulun bilgisayar mühendisliği bölümünden üç öğrenci olacak şekilde seçiliyor. Bölüm başkanlığından öğrenci isimleri isteniyor. Bazı üniversitelerde bunu bölüm başkanları belirlerken(bir seçim durumu var), bazı üniversitelerdeki bölümlerde ise bölüm başkanları pek önemsemiyor olmalı ki durumdan haberi olan bazı zeki(?) öğrenciler kimseye haber vermeden resmi katılımcı olarak katılıyor. Özel katılımcı ise etkinliğe giden diğer öğrenciler oluyor. Aradaki fark; resmi katılımcının yemek ve konaklama ihtiyaçları üç gün boyunca karşılanırken, resmi katılımcılarınki karşılanmıyor. Ayrıca üstte bahsettiğim oylamalarda sadece resmi katılımcılar oy kullanabiliyor. Bir de bu yıl programda yer almasına rağmen yapılmayan ama geçen senelerde yapılan, bil. müh. kulüp başkanlarının(bazen de olmayıp da kendini başkan zannedenlerin) konuştuğu bir oturum yapılıyor. Bu durumda resmi katılımcı olmak gerekiyor diye düşünüyorum. Konaklama sıkıntısı olduğundan resmi katılımcı olmayı hakkedin ve o hakkı almak için peşinden gidin bence.\nBILMOK Öncesi Bizim Okul (YTU) Yeni kulüp yapısı için yapılan toplantıda arkadaşlardan biri BILMOK\u0026rsquo;un ne olduğunu açıklamaya çalıştı. Birkaç tane 1.sınıftan arkadaş BILMOK\u0026rsquo;un ne olduğunu belki o sırada öğrendi. Gördüğüm kadarıyla üst sınıftaki arkadaşlardan da BILMOK\u0026rsquo;un ne olduğu konusunda fikri olmayanlar var. Haberi olanlardan çoğu da yoğunluktan dolayı katılamadı. Durum şu ki, BILMOK gibi bir organizasyona katılan 25 kişiydik. Ben de ilk defa gidiyordum. Ama o kadar yakın bir yerde yapılmasına rağmen katılımın bu kadar az olması beni üzdü. Bir sonraki etkinlik İTU de olacağından ve bu yazılardan sonra bizim okuldan daha fazla katılımın olacağını düşünüyorum. Bir sonraki BILMOK\u0026rsquo;u organize etmeye kadar gidiyor ama bu konudaki düşüncelerim sonraki yazılarda. Üç resmi katılımcıdan ikisinin BILMOK\u0026rsquo;e ilk defa gidiyor olması ve bir üst paragrafta yazdığım farkları, resmi katılımcı olarak katılmadan iki gün önce öğrenmeleri de ayrı bir olay tabi.\nBu yazıyı BILMOK kelimesini ilk defa duyan arkadaşlara faydalı olabilecek şekilde yazdım. Bu güzel fotoğraf ile bitiyorum. İstanbul gibi bir şehirde, karlı bir günde sabah saat 8:00 da yolculuk için hazır olan ve katılım gösteren arkadaşlara teşekkür ediyorum.\n9.BILMOK ile ilgili gözlem ve düşüncelerim\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/9-bilmokten-once/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/03/9-bilmok.jpg\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eKatıldığım ilk BILMOK olan 9.BILMOK etkinliğinden döneli birkaç saat oldu.\nGözlemlerimi, düşüncülerimi henüz tazeyken yazmak istiyorum. Uzunca bir yazı dizisi olacak.\nŞimdiden kafamda üç ayrı yazı başlığı var bile. Okuyanların işini kolaylaştırmak için altbaşlıklar şeklinde yazacağım.\nİlginizi çeken kısımları okursunuz. Hadi başlayalım.\u003c/p\u003e","title":"9.BILMOK'ten Once"},{"content":"2.sınıfın 2.dönemi baya zorlayacak gibi görünüyor. Sınavlar, lablar, projeler, ödevler, sunumlar, ingilizce sunumlar. Bahar dönemi olması işleri daha da zorlaştıracak. Bu kadar işin arasında en zevkli ve faydalı olacağını düşündüğüm çalışma: Sistem analizi ve tasarım dersinde bir takım oluşturup bir proje yapmamızın istenmesi.\nDers içeriği olarak proje çalışması yapmamız gerektiğini öğrenince daha önceden aklımda bulunan ve Said ile paylaştığım bir web sitesi projesi vardı. Beraber yapabilirdik tabi farklı gruplarda olmasaydık. Hocalarla konuşmamıza rağmen aynı içeriğin işlendiği, hocaların farklı olduğu farklı ders gruplarından(Gr1,Gr2) takım oluşturamazmışız. Hocalar durumu bu şekilde mantıklı olmayan sebeplerle engellemeye çalışınca, biz beraber çalışma konusunda daha da isteklendik diye düşünüyorum. Sonra da olanlar oldu :)\nBiz de bir projeyi tek bir ders grubundan oluşmuş bir ekip ile yapmak yerine iki projeyi iki farklı gruptan oluşmuş 10 kişilik bir ekip ile yapmaya karar verdik. Normalde ekipler 5 kişi olmalı. Projeleri bitirdiğimiz zaman gruplardaki 5 kişi birer projeyi hocalarına sunacak. Evet bu arada diğer projemizde fikir olarak hazırdı tabi. Çok fikir dolu insanlar olmalıyız :) Said ile bu şekilde karar verdikten sonra takım arkadaşları aramaya başladık. Oluşturduğumuz ekip bu işin altından kalkacak nitelikte şu an. Bir arada kalmaya devam edersek ve projelerimizin gücüne inanırsak ortaya güzel şeyler çıkacak. Bu arada projelerimiz sadece dersten geçmek için yapacağımız şeyler değil. Daha önceden düşünülmüş, ders ile ilgili olan kısmı tamamladıktan sonra devam ettireceğimiz projelerdir. O günler geldiğinde gelişmeleri yine paylaşmaya çalışırım.\nEkibimizde alt çalışma grupları oluşturduk, ama tabiki bunlar kesin görev paylaşımları değil. Herkes diğer takım arkadaşının çalışmasına katkıda bulunabilecek, fikir belirtebilecek. 3 kişi yazılım, 3 kişi grafik-tasarım, 3 kişi raporlama ve içerik oluşturma olacak şekilde ana gruplara ayrıldık. Evet 1 kişilik yerimiz var. Takıma dahil olup sadece dersi geçmek amacında olacak, katkıda bulunacağı alanlarda zaten yeterli olduğumuz takım arkadaşları istemedik. Yazılım konusunda katkıda bulabilecek bir arkadaşa ihtiyacımız var. Ama bilgisayar mühendisliği bölümününde web geliştirme kısmıyla ilgilenen pek insan yok heralde.\nİletişimin önemli olduğunun takım olarak farkındayız ve bunu sağlamak için çeşitli nimetlerden faydalanmaya çalışıyoruz. Mail grubu (gelişmeler ve arşivlik içerikler), facebook grubu(anlık soru-cevap-iletişim), Dropbox (dosya arşivleme, ortak çalışma), Google Drive (takım olarak belgeler üzerinde anlık çalışabilme), ve pek rağbet görmeyen bir Whatsapp grubu :)\nHaftalık olarak en az bir toplantı yapmaya karar verdik, olası sürpriz bölüm lablarından dolayı alternatif günleri belirledik :)\nProje önerilerini teslim ettikten sonra sistemlerin analizi, tasarımı ve detayları üzerinde çalışmaya başlayacağız. Bu şekilde bir çalışmanın kopukluk olmadan devam etmesinin bize çok şey katacağını düşünüyorum, umarım takımdaki diğer arkadaşlarım da bu şekilde düşünüyordur ve düşünmemeliler. Mühendis olarak üzerinde çalışacağımız projeler çoğu zaman takım çalışması gerektirecektir, bunun farkında olmak, bu tür çalışmaları daha ufak boyutlarda olsada şimdiden yapmak boş bir çaba olmayacaktır.\nDiğer gruptan arkadaşlarla beraber çalışmamızı engellediği ve gerçek iş hayatında çalışacağınız ekibi siz seçmeyeceksiniz diyen hocama da selamlar.\nİyi takım çalışmaları : )\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/takim-calismasi/","summary":"\u003cp\u003e2.sınıfın 2.dönemi baya zorlayacak gibi görünüyor. Sınavlar, lablar, projeler, ödevler, sunumlar, ingilizce sunumlar.\nBahar dönemi olması işleri daha da zorlaştıracak. Bu kadar işin arasında en zevkli ve faydalı olacağını düşündüğüm çalışma: Sistem analizi ve tasarım dersinde bir takım oluşturup bir proje yapmamızın istenmesi.\u003c/p\u003e","title":"Takım Çalışması"},{"content":"\nBir süre önce üzerine blog yazısı yazacağım birçok şey olduğundan bahsetmiştim. Ancak yazmak için ne kadar konu olursa olsun, her pazar gecesi oturup bir tanesini yazayım alışkanlığını henüz kazanamadım sanırım. Arkadaşların hatırlatması, sitenin alt yapısı için ödediğim taksitlerin boşa gitmemesi ve geriye baktığımda benden bir şeylerin kalmış olması düşüncesi ve bir kaç şey daha yazıları yazmama iten sebepler arasında. Ha bir de bu seferkinin bir diğer tetikleyicisi, kotayı doldurmuş olmamdan dolayı nette hiçbir şey yapamıyorum :( Bu blog yazısında 8 Mart cuma akşamı gittiğim Galatasaray-Gençlerbirliği maçıyla ilgili bazı anılarımı ve gözlemlerimi paylaşmak istiyorum.\nFutbolu hiç bir zaman o kadar iyi oynayan, çok iyi takipçisi olan biri olmadım. Skorlardan sonra hayatımın akışını değiştirecek bir sevinç veya üzüntü de yaşamadım. Oturup 90 dakika izleyebilmem için o maçın önemli bir maç olması gerekti hep. Madrid - Barcelona, Galatasaray - Fenerbahçe ve bazen final maçları. Fanatik olamadım, oturup bir sezon boyunca bir takımın ne yaptığını takip edemedim. Sorduklarında Galatasaraylıyım derim. Ama üniversiteye giriş sınavlarına hazırlandığım zamanlarda Galatasaray\u0026rsquo;ın mor forması varmış sanırım. Dershanede arkadaşın okuduğu gazeteden görmüş ve \u0026lsquo;bu Galatasaray mı len\u0026rsquo; demiştim. O kadar Galatasaraylıyım işte. Belki de akrabaların çoğunluğu Fenerli olduklarından baskı yapmışlardır ve ben de farklı olanı seçmişimdir : ) Bu aralar o kadar da ilgisiz sayılmam, Galatasaray\u0026rsquo;ın ligde hala birinci olduğunu, Salı günü Shalke 04 ile rövanş maçı oynayacağını biliyorum. Çeyrek final miydi? :P\nYaklaşık üç yıldır İstanbul\u0026rsquo;daydım ve üç büyüklerden hiç birinin maçına gitmemiştim. Bir fırsat doğdu ve gitmeye karar verdim. Biletler, kombineler her neyse hazır üç arkadaş gidiyoruz maça. Olumsuz durumlardan bahsedeyim önce. Maça ne kadar az eşyayla gidersen o kadar iyiymiş yaklaşımında bulundu arkadaşlarım. Çünkü yanımda istemeyerek almak zorunda kaldığım çantam vardı. O çantadan kurtulmam gerekiyordu, çantayı atma noktasına getirdiler ama henüz çok zaman geçmeden aldıkları suları, aburu cuburu çantaya atmaya başladılar. Atmayı göze almaya başladığım çanta işe yaramaya başlamıştı :) Bu durumla paralel olarak Galatasaray maçına neden, nasıl sivil kıyafetle gelirmişim. Sürekli maça giden fanatik adamım ya, hani öyle kural olduğunu bilsem bulurduk ederdik. Tamam forma alayım dedim. Tek maç için gidip forma alayım ne yapayım. Neyseki o sorunu da güzergah boyunca Galatasaray maçı için bir şeyler satan birilerinden basit bir atkı alarak çözdük. Artık Galatasaray maçına gittiğim belliydi :) Bir diğer olumsuz durum maç çıkışında izdiham olacağı için maç bitmeden bir kaç dakika erken çıkmamız gerekiyormuş. Çıkışımız zor olmadı ama. Bu kadar olumsuzluk Galatasaray\u0026rsquo;ın yenilgisinin yanında benim için bir hiç dersem üsteki paragraftan sonra çok da inandırıcı olmaz demi?\nİlk defa yapılan bir aktivitenin heyecanı olması dışında bakalım ne varmış. O kadar insanın bir araya toplanması senin de aralarında olman bağırıp çağırman fena bir şey değildi aslında. Onun dışında yaptığım şeyden pişmanlık duymama durumunun olumluluğu var. Artık bir maça gitmeli miyim, gitmemeli miyim gibi soruların cevabının çok zaman almayacağının olumlu tarafı var. Ha bir de arkadaşlardan birinin kafasına silah dayanmasıyla korkunç ama komik olan bir anısını bizimle paylaşmasının, ardından çekilen fotoğrafta silahın hala kafasına dayanmış olduğu korkusunu yansıtan yüz ifadesine gülmemizin güzelliği var. Hayır fotoğrafı paylaşamıyorum.\nEğer fanatik falan değilseniz, maçları TVde izlerken bile tepkileriniz fazla sakin ise gidip statta izlemeniz biraz sıkıcı olabilir. Orda taraftar olarak oturuyorsanız biraz hareketli olmak, bağırmak, belirgin bir şekilde üzülüp sevinmeniz gerekebilir hatta küfür bile etmeniz. Takımın tezahüratlarını bilmek iyi olacaktır. Benim gibi yanlış söyleyip arkadaşınızı güldürmezsiniz :) Benim için ilkti ve çok farklı bir durum olmadığı sürece tek kalacağını da rahatlıkla söyleyebilirim. Yazıdan ne kadar eğlendiğimi aktarabildim bilmiyorum ama gerçekten güzeldi. İlk sefer olmasının güzelliğiydi. Çünkü bir daha ki sefere bilinmemezliklerden dolayı komik durumlar olmayacak her şey beklendiği gibi normal olacak. Futbola karşı fazla bir ilgim olmadığından ve maç biraz alt seviye olduğundan ve bir de Drogba çok geç oyuna alındığından maçı izlerken pek zevk almadım. Maç çıkışı ayrı bir olay zaten.\nBu da böyle bir anım olsun. İlk olmasından dolayı bir heyecan, eğlence ve bilinmezlik vardı. Artık öyle olmayacak, bir daha maça gitmem için daha güçlü sebeplere ihtiyacım olacak.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/futbol-fanatikligi/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2013/03/20130308_185701_1.jpg\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003eBir süre önce üzerine blog yazısı yazacağım birçok şey olduğundan bahsetmiştim.\nAncak yazmak için ne kadar konu olursa olsun, her pazar gecesi oturup bir tanesini yazayım alışkanlığını henüz kazanamadım sanırım.\nArkadaşların hatırlatması, sitenin alt yapısı için ödediğim taksitlerin boşa gitmemesi ve geriye baktığımda benden bir şeylerin kalmış olması düşüncesi ve bir kaç şey daha yazıları yazmama iten sebepler arasında.\nHa bir de bu seferkinin bir diğer tetikleyicisi, kotayı doldurmuş olmamdan dolayı nette hiçbir şey yapamıyorum :( Bu blog yazısında 8 Mart cuma akşamı gittiğim Galatasaray-Gençlerbirliği maçıyla ilgili bazı anılarımı ve gözlemlerimi paylaşmak istiyorum.\u003c/p\u003e","title":"Futbol Fanatikliği"},{"content":"Çok kısa ve yapmak isteyip de yapamadığım bir çok işi içeren ara tatilin ardından, daha düzenli ve verimli günlerime yavaş yavaş dönüş yapacağımı umuyorum. Bloga yansıtmadığım kişisel bir kaç/çok düzenleme ve yeniliğin dışında görünür bir şeylerden bahsedelim. Ücretli hosting ve domain almama sebep olan plugin/bileşen/eklenti lerden olan syntaxt highlight eklentisini kurdum. Önümüzdeki zamanlarda C, Java ve Python programlama dillerinde programlar yazmayı ve paylaşılmaya değer olanları blogda paylaşmayı düşünüyorum. Bunun için gerekli hazırlıkları yapmaktayım bu günlerde :)\nC ile ilgili daha önceden bir kaç proje paylaşmıştım. Java ve Python programlama dillerine ise yeni yeni giriş yapıyorum. Bu diller için bilgisayarda gerekli geliştirme ortamlarını kurdum. C dili ve C dili için daha önce anlatımları yapmıştım. Python için de ilerleyen zamanlarda bir blog yazısı yazabilirim.\nBir sonraki adım: kitap almak. İnternet ortamında ne kadar çok kaynak olursa olsun, elimin altında her zaman bir kaynak bulundurmak bana mecburiyet gibi geliyor. Nette faydalandığım kaynakları yerimi olarak düzenli bir şekilde saklıyorum, onları da paylaşılmaya değer oldukları zaman paylaşacağım. Online kaynaklardan faydalandığım zaman bir çok sekme açmak zorunda kalıyorum. Çalışmam gereken başka bir şeyler olduğunda o sekmeler (removed) kapatmak zorunda kalıyorum ve hangi kısımda kaldığımı unutuyorum. Bir süreklilik olmuyor. Oysa aldığım kitaplar için öyle bir durum söz konusu değil. O yüzden Java ve Python için bir iki kaynak aldım, onlardan da faydalanacağım.\nGeliştirme ortamlarımız hazır, kaynaklarımız hazır. Bunlar ve benim çabalarım bir araya geldiğinde ortaya programcıklar çıkacaktır. Bir öğrencinin bu yolda karşılaştığı ve keşfettiği güzel/ilginç şeyleri paylaşmak istemesi sonucu bir de kodların blog yazısı içerisinde düzgün görünmesi için bir plugine ihtiyaç vardı. Onu da kurdum. Aslında bu yazı onun denemesi olacaktı. Bir kaç \u0026ldquo;Hello World!\u0026rdquo; yazacaktım; ama yazı uzadı. Şimdi onlara geçelim.\nC programlama dilinde:\n#include \u0026lt;stdio.h\u0026gt; int main(){ printf(\u0026#34;Hello World!\u0026#34;); return 0; } Java programlama dilinde:\npublic class Hello{ public static void main(String[] args){ System.out.println(\u0026#34;Hello World!\u0026#34;); } } Python programlama dilinde, en basiti bu :\nprint \u0026#34;Hello World!\u0026#34; Olması gerektiği gibi çalışıyor. Ancak girintiler istediğim gibi olmadı. Gedit\u0026rsquo;ten c/p yaptım ama WP girintileri önemsemiyor. Burdan girinti oluştursam bile plugin görmezden geliyor. Demek ki olması gereken bu. Şimdilik böyle işimi görür zaten.\nAynı problem için üç programalama dilinde de kod yazıp paylaşmayı düşünüyorum. Ancak kodlar uzun olduğunda yazı kodlarda dolup taşacak, çok uzun olacak. Öyle yapmayabilirim. Problem ile hangi dil için çalışma yaparken karşılaşmışsan onun için gereken kodu yazıya eklerim. Diğerlerini de Github üzerinden paylaşır, yazıya bağlantı eklerim.\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/kod-ornekleri-ve-plugin/","summary":"\u003cp\u003eÇok kısa ve yapmak isteyip de yapamadığım bir çok işi içeren ara tatilin ardından, daha düzenli ve verimli günlerime yavaş yavaş dönüş yapacağımı umuyorum.\nBloga yansıtmadığım kişisel bir kaç/çok düzenleme ve yeniliğin dışında görünür bir şeylerden bahsedelim.\nÜcretli hosting ve domain almama sebep olan plugin/bileşen/eklenti lerden olan\n\u003ca href=\"https://wordpress.org/extend/plugins/syntaxhighlighter/\"\u003esyntaxt highlight eklentisini\u003c/a\u003e kurdum.\nÖnümüzdeki zamanlarda C, Java ve Python programlama dillerinde programlar yazmayı ve paylaşılmaya değer olanları blogda paylaşmayı düşünüyorum.\nBunun için gerekli hazırlıkları yapmaktayım bu günlerde :)\u003c/p\u003e","title":"Kod Örnekleri ve Plugin"},{"content":"Akıllı telefonlar, bilgisayarınızda yapacağınız bir çok işleme yapabilecek kapasitede artık. Bu işlemlerin sayısı da gün geçtikçe artıyor. Hatta günlük kullanımda tabletler bilgisayardan daha pratik geliyor ve kullanılıyor. Bu yazıda bir Android cihaz üzerinden bilgisayarınızdaki dosyalara nasıl ulaşabileceğiniz anlatılacaktır. Bu anlatım sırasında Android cihaz olarak Samsung Galaxy S3, bilgisayar olarak da Ubuntu 12.04 kurulu bir sistem, uygulama olarak da ES File Manager kullanılacaktır. Ama tabiki kullanılan araçlar değişsede mantık olarak işlemler aynı kalacaktır. Android cihazların tümü heralde söyleyeceğim dosya yöneticisi uygulamalarını çalıştıracaktır. Farklı bir işletim sistemi kullananlar da gerekli dosya paylaşım işlemlerini yaptıklarında aynı sonuca ulaşacaklardır.\nBilgisayar Üzerindeki Ayarlamalar Bilgisayar olarak Ubuntu işletim sistemi kurulu bir sistem üzerinden devam edeceğim. PC üzerinde hangi dosyayı paylaştırmaya karar verdiysek ona sağ tıklayıp Sharing Option/Paylaşım Seçeneklerini tıklıyoruz. Eğer dosya paylaştırma işini Ubuntu üzerinde ilk defa yapıyorsanız, sizden bir şeylerin kurulumu için izin isteyecektir. Burda anlatılanları yapmak için bu kuruluma izin vermeniz ve işlem bittikten sonra bilgisayarı baştan açmanız gerekecektir. Açılıştan sonra yine aynı yere gelip görseldeki gibi işaretlemeleri yapıp paylaşımı tamamlıyoruz. Paylaşılan dosyalar üzerinde Android cihazınızda da değişiklikler yapmak istiyorsanız diğer seçeneği de işaretleyin. Ayrıca bu işlemi yaptığınızda güvenmediğiniz insanların sizinle aynı ağa bağlı olmadıklarından emin olun, yoksa onlar da dosyaları görebilecek/değiştirebilecek. PC de yapacağımız işlemler bu kadar, Android cihazımızdaki ayarlamalar ile devam edelim.\nAndroid Cihazımızdaki Ayarlamalar Telefonumuzdan PC\u0026rsquo;deki dosyaları görebilmemiz için iki cihazında da aynı ağa bağlı olması gerekir. Hali hazırda aynı modem üzerinden internete bağlanmıyorsanız/internet bağlantınız yoksa heyecan yapmayın, bu işlemi yine de yapabileceksiniz. Bunun için Android cihazınızda gerekli uygulama vardır, Android sürümünüz çok eski değilse. Wi-fi Hotspot Tethering özelliğini aktifleştirerek bilgisayarınızda da bu ağa bağlanın. Bu özelliği Settings/Ayarlar - \u0026gt; More Settings/ Diğer Ayarlar-\u0026gt; Tethering and portable hotspot ile uşabilirsiniz. Bu işlem için internet bağlantısı gerekmez. İki cihazı da aynı ağa dahil ettikten sonra bir sonraki adıma geçelim.\nAndroid Uygulamamız Telefonunuzu ilk aldığınızda içerisinde bir dosya yöneticisi vardır. Ancak bu, çok basit işlemler yapmak için konulmuş bir uygulamadır. Sınırlamaları kabul etmeyin, bu yüzden uygulama marketinden daha gelişmiş dosya yöneticisi uygulamaları indirebilirsiniz. Bunlardan bir kaç tanesi:\n0 - ES File Manager 1 - Solid Explorer 2 - Astro File Manager\nBu üç uygulamayı ücretsiz cihazınıza indirip bu yazıda anlatılan işlemleri yapabilirsiniz. Birinin görselliği, diğerinin daha kullanışlı olabilmesi tercih sebepleri olabilir. Ben üçünü de denk geldikçe kullanıyorum. Ama bu yazıda ES File Manager üzerinden anlatıma devam edeceğim. Programı cihazımıza yükledikten sonra açıyoruz tabi. Sol üst köşede \u0026ldquo;Local\u0026rdquo; diye bir seçenek var ona tıklıyoruz. Çıkan menüden de \u0026ldquo;LAN\u0026rdquo; olanı seçiyoruz. Bu seçim işleminden sonra üsteki menüde bir artı (new) işareti göreceksiniz. Buna tıkladıktan sonra da \u0026ldquo;Scan\u0026rdquo; seçeneği ile , Tethering ile Hotspot ağ kurdunuz ve PC nizden bağlandıysanız, bir süre sonra bir IP adresi göreceksiniz. İşlem sonlanınca IP\u0026rsquo;ye tıkladığınızda paylaştırdığınız dosyayı göreceksiniz. Kullandığınız dosya yöneticinin yeteneklerine bağlı olarak bu dosya içerisinden telefona veri aktarımı yapabilirsiniz. O verilerinizi telefonuzdaki diğer uygulamalar ile kullanabilirsiniz mp3leri, videoları, pdfleri vs.\nGördüğünüz gibi bilgisayardan paylaştığımız dosyamız Android cihazımız üzerinde görünüyor. Bu dosyadan verileri telefonun hafızasına taşıyabilirsiniz. Yapılabilecek diğer şeyler de sizin ihtiyaçlarınıza ve isteklerinize bağlı.\nÜstte anlattığım şekilde bilgisayarınızdaki veriye telefon üzerinden erişip, kullanabiliyor, hatta bu veriyi telefon hafızasına taşıyabiliyorsunuz. Peki öbür türlü olabilir miydi? Paylaştığım dosyanın içerisine telefon hafızasından veri taşıyabilir miydim? Evet bu şekilde bir şeye ihtiyaç duymamıştım. Az önce denedim, ES File hata veriyor ve bir dizinden diğerine geçmek biraz sıkıntılı. Ama görselde görülüyor, Astro\u0026rsquo;da telefondaki bir fotoğrafı sorunsuz bir şekilde kopyaladı. Android cihazdan PC dosyasına veri taşıyorsanız Astro\u0026lsquo;nun kenardan açılan menüsü, Solid\u0026lsquo;in ise çift pencere görünümü bu işler için daha uygun görünüyor.\nAncak telefondan PC\u0026rsquo;ye veri aktaracaksanız, bu yöntem mükemmel yöntem değil bence. Bunu yerine Airdroid adli uygulama daha kolay ve kullanışlı gelecektir.\nSizin kullandığınız farklı, pratik bir yöntem var mı?\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/androidpc-dosya-paylasimi/","summary":"\u003cp\u003eAkıllı telefonlar, bilgisayarınızda yapacağınız bir çok işleme yapabilecek kapasitede artık.\nBu işlemlerin sayısı da gün geçtikçe artıyor. Hatta günlük kullanımda tabletler bilgisayardan daha pratik geliyor ve kullanılıyor.\n\u003cem\u003eBu yazıda bir Android cihaz üzerinden bilgisayarınızdaki dosyalara nasıl ulaşabileceğiniz anlatılacaktır.\u003c/em\u003e\nBu anlatım sırasında Android cihaz olarak \u003cem\u003eSamsung Galaxy S3\u003c/em\u003e, bilgisayar olarak da\n\u003cem\u003eUbuntu 12.04\u003c/em\u003e kurulu bir sistem, uygulama olarak da\n\u003ca href=\"https://play.google.com/store/apps/details?id=com.estrongs.android.pop\"\u003eES File Manager\u003c/a\u003e kullanılacaktır.\nAma tabiki kullanılan araçlar değişsede mantık olarak işlemler aynı kalacaktır.\nAndroid cihazların tümü heralde söyleyeceğim dosya yöneticisi uygulamalarını çalıştıracaktır.\nFarklı bir işletim sistemi kullananlar da gerekli dosya paylaşım işlemlerini yaptıklarında aynı sonuca ulaşacaklardır.\u003c/p\u003e","title":"Android-PC Dosya Paylasımı"},{"content":"Net ortamında uzun zamandır videoları dönse de bu özelliklerin ne olduğu bilinse de benim telefona güncelleme yeni geldi. Haberlerini ve özelliklerini anlatan videoları izlediğim günden beri sık sık güncelleştirme var mı diye kontrol ediyordum. Ancak her denemede sonuç olumsuzdu, zaten son sürümün yüklü olduğu bilgisini veriyordu telefon. Finallerin ardından boş boş takılırken bir daha kontrol etmek aklıma geldi ve hiç beklemediğim bir anda güncelleştirmeyi indirmeye başladı. (150MB lık bir güncelleştirme) Güncelleştirmenin özellikleri dediğim gibi bir çok forum ve haber portalında bulunabilir ama göze çarpan güzel, önemli özellikler hakkında bir şeyler karalamak istiyorum.\n0 - Multi Window Özelliği Bu özellik Galaxy Note 2 ile gördüğüm/üz bir özellik. Aynı ayda iki uygulamayı görüntülemeye yarayan bir özellik. Ne kadar kullanışlı olduğunu zamanla tecrübe edeceğiz. Ama ilk izlenimlerim olumlu, çok hoşuma gitti. Bir ekran görüntüsü üzerinden konuşalım.\nKenardaki çubuğu görüntülemek için geri dön tuşuna biraz basılı tutmak gerekiyor. Orası açıldıktan sonra uygulamaları aşagı/yukarı kaydırarak çoğu uygulamaya ulaşabiliyorsunuz. Bir uygulamaya basılı tutup orta tarafa çektiğinizde uygulama açılıyor. İki uygulama arasındaki çubuk ise iki uygulamanın ekranda kapladıkları alanı ayarlayabilmeniz için. Ayrıca görüntüde görünmüyor ama iki tane daha buton var. Biri seçili olan uygulamayı, bütün ekranı kaplayacak şekilde ayarlıyor, diğeri ise iki uygulamanın yerini değiştiriyor. Çubuğun en altındaki Edit/Düzenle ile çubuktaki uygulamaların sıralamasını değiştirilebiliyor. Çubuğu tamamen kapatmak istiyorsanız aynı şekilde geri dön tuşuna basılı tutmanız gerekecek. Bir uygulama açıkken çubuğu açmak istediğinizde de işlem aynı şekilde, basılı tutmak yeterli.\nUpdate: Çubuğun açılıp kapanmasını sağlayan ufak yarım çemberin üzerine basılı tuttuğunuz zaman(çubuk kapalıyken) hareket ettirerek o çemberin konumunu değiştirebiliyorsunuz. Ayrıca isterseniz çubuğun da yerini değiştirebiliyorsunuz. Bu sefer çubuk açıkken yarım çembere basılı tutup telefonun istediğiniz köşesine çekebilirsiniz (sağa, sola, aşağı, yukarı). Bu şekilde olması gayet güzel olmuş, yazıyı yazdıktan sonra farkettim.\n1 - Page Buddy Bu özellikliği kullanabilmek için Settings/Ayarlar -\u0026gt; Display/Ekran kısmına girdikten sonra Page Buddy özelliğini aktifleştirmeniz gerekiyor. Earphones page(en üsteki) aktifleştirildiğinde kulaklığınızı taktığınızda home/masaüstünde müzik uygulaması, video oynatıcı vs benzeri uygulamaların olduğu bir sayfa oluşuyor. O uygulamalara kolayca ulaşabiliyorsunuz. Kulaklığı çıkardığınızda eski haline geri dönüyor. Diğer iki seçeneği ise deneme fırsatım olmadı, sizin olduysa paylaşabilirsiniz :)\n2 - Bildirim Paneli Düzenleme Notification paneli açtığımızda işimizi kolaylaştıran bir çok özellik yukarıda sıralanmış. Wi-fi, bluetooth, mobil data aç/kapa gibi hızlı, çok pratik bir yapı var. Ancak sorun şuydu benim için: telefonda VINN data hattı kullandığım için wi-fi özelliğinden çok mobil data aç/kapa özelliğini kullanıyordum. Kullanmadığım sıralamada en baştayken, her gün kullandığım çok gerileriydi. Fazladan bir kaç dokunma hareketi gerektiriyordu. Bu yeni güncelleştirme sayesinde üsteki sıralamayı değiştirebiliyoruz. Tabiki direkt mobil data özelliğini başlara aldım. Ayrıca aynı yerde (Settings-\u0026gt;Display) paneldeki parlaklığı ayarlamak için konulan kısayol. Artık istiyorsanız onu ordan kaldırabilirsiniz. Ben onu çok kullanmıyordum, paneldeki alanı daralttığı için kaldırmak daha mantıklı geldi.\nÜsteki ilk iki satir zaten mevcut olanlar, onların üzerine basılı tutup sıralamasını değiştirebilirsiniz. Ayrıca alttan da bir şeyler alıp üste yerleştirebilirsiniz. Bir de oraya Setting deki başka ayarları ekleme özelliği olsaydı güzel olurdu, mesela Portable Wi-fi Hotspot özelliği sürekli kullandığım bir özellik, onu panele ekleyebilmem çok güzel olurdu. O da bir sonraki güncelleştirmeye artık.\n3 - Galeri Bu görüntü tabi ki yeni galerinin bir çok özelliğini anlatmaya yetmeyecektir. Ama diğer özellikler gibi kurcalayınca fark edeceksiniz çoğu şeyi. Paylaşacağım bir kaç Youtube videosundan da daha net görebilirsiniz. Sağ üst köşedeki buton fotoğrafların galerideki düzeniyle ilgili çeşitli seçenekler sunuyor. Sarmal olan en iyisi bence :) Yeni dosya oluşturma özelliği yoktu daha önceden, çok şikayetçi olduğum bir durumdu. Farklı farklı durumlarda/günlerde/yerlerde çekilen fotoğraflar bir bütün halinde duruyordu. Bu şekilde onları çok fazla karışmadan gruplandırabiliriz.Bence bu çok şekilde çok kullanışlı ve güzel olmuş.\n4 - Smart Rotation Bu özelliği de çok önceden duymuştum, ama henüz kullanımıyla ilgili bir tecrübem yok. Eğer gerçekten haberlerden okuduğum gibiyse Samsung\u0026rsquo;u tebrik etmek gerek. Uzunarak telefonu sık sık kullanırım. Oturmaktan sıkıldığımda, PC den uzaklaşınca uzanarak telefonu kurcalamaya başlıyorum. Bu durumda telefonun konumu öyle bir açı alıyordu ki ekranın dönmesini istemiyorsun ama dönüyor, bu yüzden konumumu veya elimin duruşunu değiştirmem gerekiyordu. Bu özellik, bu sorunu çözerse benim için işe yarayabilir.(Settings-\u0026gt;Display den aktifleştirilebilir.)\n5 - Paper Artist Bir iki uygulama daha eklendi ama diğerine nazaran kullanabileceğim uygulama bu gibi görünüyor. Bu uygulama ile çok çeşitli resimler/fotoğraflar oluşturabilirsiniz. Çok detaylı kullanmadım, ama çok çeşitli efektler var sanırım. Fena bir uygulama sayılmaz.\nSonuç olarak keşfedilmeye değer bir kaç şey daha vardır mutluka ama bir kaç saat içerisinde kullanma fırsatı bulduğum, bahsedilmeye değer olduğunu düşündüğüm uygulamalar bunlar. Sizin de varsa paylaşmaya değer yeni S3 özellikleri lütfen paylaşın :)\nGüncelleştirmeyi yaptıktan sonra, güncelleştirme ile acaba ne tür yenilikler gelmiş, bu özellikleri nerde bulabilirim, nasıl kullanabilirim gibi soruların cevaplarını bulacağım bir kaynak aradım[Bu yazının sebebi de o]. İlk karşıma çıkan ve anlattıklarımı görsel olarak görebileceğiniz bir video ile karşılaştım. Bakmak isterseniz: Android 4.1.2 - UPDATE. [ING]\nŞu iki bağlantıdan da Samsung\u0026rsquo;un çok uzun süre önce yüklediği, güncelleştirme ile hangi özelliklerin geleceğinden bahseden videolara ulaşabilirsiniz.\nPremium Suite Upgrade for Galaxy SIII (Part 1) Premium Suite Upgrade for Galaxy SIII (Part 2) S3 artık daha güzel, daha kullanışlı bence.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sgs3-jb-4-1-2-guncellemesi/","summary":"\u003cp\u003eNet ortamında uzun zamandır videoları dönse de bu özelliklerin ne olduğu bilinse de benim telefona güncelleme yeni geldi.\nHaberlerini ve özelliklerini anlatan videoları izlediğim günden beri sık sık güncelleştirme var mı diye kontrol ediyordum.\nAncak her denemede sonuç olumsuzdu, zaten son sürümün yüklü olduğu bilgisini veriyordu telefon.\nFinallerin ardından boş boş takılırken bir daha kontrol etmek aklıma geldi ve hiç beklemediğim bir anda güncelleştirmeyi indirmeye başladı.\n(150MB lık bir güncelleştirme) Güncelleştirmenin özellikleri dediğim gibi bir çok forum ve haber portalında bulunabilir ama göze çarpan güzel, önemli özellikler hakkında bir şeyler karalamak istiyorum.\u003c/p\u003e","title":"SGS3 JB 4.1.2 Güncellemesi"},{"content":"Bir kaç başarısız blogspot denemesi, bir tane ücretsiz Wordpress denemesinden sonra kendi domain ve hosting\u0026rsquo;imi aldım. Bu denemelerden önce işin buralara kadar geleceğini belliydi. Demek ki doğru zaman bu günmüş. Ücretsiz Wordpress\u0026rsquo;in bazı kısıtlamaları bu süreci hızlandırdı. Ücretsiz WP blogumdaki yazıları buraya alabildiğime çok sevindim.[Dashboard-Tools-Export/Import]. O yazılar ilk ciddi yazılardı ve internetin sonsuzluğunda kaybolmadan yakınımda bulunmaya devam etmeliydiler : )\nBundan sonra kişisel olsun, teknik konular olsun bir çok yazacağım/yazabileceğim konu olduğunu düşünüyorum. Yazmak zor ama güzel bir şey. Geriye baktığımda tekrar kendimin bile faydalanabileceği (Ubuntu Kurulum yazısına bakıp arkadaşın bilgisayarına kurulum yaptım mesela :) ), başkalarının faydalanabileceği yazılar görmek gerçekten heyecan verici bir şey. Bundan sonra blog yazma işini daha ciddi ve düzenle yapacağım. Bu da yeni kurulumun ilk postu olsun.\nHerkese merhaba tekrar :)\nNot : Tema ve diğer bir kaç şey ilerleyen zaman içerisinde değişiklik gösterebilir, en uygununu bulana kadar denemeler yapacağım.\nDomain ve hosting alırken yardımcı olan Berkin Gülay\u0026rsquo;a da teşekkür ediyorum tabiki.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hello-world-again/","summary":"\u003cp\u003eBir kaç başarısız blogspot denemesi, bir tane ücretsiz \u003ccode\u003eWordpress\u003c/code\u003e denemesinden sonra kendi domain ve hosting\u0026rsquo;imi aldım.\nBu denemelerden önce işin buralara kadar geleceğini belliydi.\nDemek ki doğru zaman bu günmüş. Ücretsiz Wordpress\u0026rsquo;in bazı kısıtlamaları bu süreci hızlandırdı.\nÜcretsiz WP blogumdaki yazıları buraya alabildiğime çok sevindim.[Dashboard-Tools-Export/Import].\nO yazılar ilk ciddi yazılardı ve internetin sonsuzluğunda kaybolmadan yakınımda bulunmaya devam etmeliydiler : )\u003c/p\u003e","title":"Hello World Again :)"},{"content":"Herhangi bir programlama dilinde fonksiyonları öğrendiyseniz, fonksiyonların parametreli ve parametresiz tanımlanabileceğini görmüşsünüzdür. Parametresiz olan fonksiyonlar kendi blokları içerisinde tanımlanmış (ve global tanımlanan) değişkenler üzerinde işlem yapmaktadır. Bazen de fonksiyona dışardan bir değer gönderip ona göre işlem yapmasını bekleriz. Bu durumda ise fonksiyonumuzu parametre alacak şekilde tanımlarız.\nC\u0026rsquo;yi ilk öğrendiğinizde main fonksiyonun tanımlaması genelde şu şekildedir.\nint main(){ // Kodlarımız return 0; } İlk başta sizde benim gibi bu iskeleti kullanarak içerisine kodlarınızı yazıp, programınızı çalıştırmış olabilirsiniz. Ya da main(int argc, int *argv[]) şeklinde bir tanımlama kullanmış olabilirsiniz. Main fonksiyonundaki parametlerin ne işe yaradığını anlamak biraz zaman alıyor. Özellikle komut satırından herhangi bir program çalıştırmadıysanız bunu anlamak biraz daha zorlaşabiliyor.\nDurum şöyleki, biz yazdığımız program içerisinde fonksiyon çağırırken, bu fonksiyonlara argümanlar aktarıp üzerinde işlem yapıyoruz. Peki main\u0026rsquo;i kim çağırıyor? Ya da main bir fonksiyon mu ? :) Dili ilk öğrendiğinizde fonksiyon kavramını bilmiyorsanız, main\u0026rsquo;in bir fonksiyon yapısında, özelliğinde olduğunu farkedemeyebilirsiniz. Sonradan farkedersiniz ki main de bir fonksiyon olarak tanımlanıyor, parametresiz olabiliyor, parametreli olabiliyor ve bir tane geri dönüş değeri olabiliyor. (void olarak da tanımlanabiliyor, standardlara ve derleyiciye göre farklılık gösterebilir) Benim şu ana kadar yazdığım tüm programlar en baştaki yazdığım şekildeydi, parametre almayan bir main fonksiyonundan oluşuyordu. Ama gün geliyor verilen ödevler,programınızın mantığı parametreli şeklini kullanmanızı gerektirebiliyor. Özellikle dosyadan veri okuyorsanız, okuyacağınız dosyanın ismini parametre olarak almak güzel bir yöntem olabilir. Tabi komut satırını kullanmak zorunda olmanız dışında :)\nMain fonksiyonu her C programının başladığı ilk noktadır. Bilgisayar bir C programını çalıştırdığında main fonksiyonundan çalıştırmaya başlar. Main de bir fonksiyon olduğundan programı çalıştıracağımız zaman dışardan parametre aktarması yapabilmemiz gerekiyor. Tıkla-çalıştır yöntemiyle parametre gönderimi yapılamıyor. Bu yüzden programını komut satırından çalıştırmamız gerekiyor.\n#include \u0026lt;stdio.h\u0026gt;; int main(int argc, char *argv[]) { if ( argc \u0026lt; 2 ) { printf(\u0026#34;Komut satirindan parametre gelmedi!n\u0026#34;); } else { int i; for (i=0; i\u0026gt;argc; i++ ) { printf(\u0026#34;%d.Parametre : %sn\u0026#34;, i+1, argv[i]); } } return 0; } Üsteki kod parçasını inceleyecek olursak, main fonksiyonun aldığı iki tane parametre var. Birincisi argc: programa komut satırından gönderilen parametrelerin sayısını tutar. argument count\u0026rsquo;ın kısaltmışı. İkincisi ise gelen parametrelerin değerlerini saklayan bellek kısımlarının başlangıç noktasını gösteren pointer dizisidir.Argument value\u0026rsquo;nun kısaltılmışıdır. Kod parçasını derledikten sonra,komut satırından programın çalıştırılabilir(executable) halinin olduğu dosya dizinine giriniz(cd komutu). Sonra programismi.exe \u0026lt;parametreler\u0026gt;(Windows) veya ./programismi \u0026lt;parametreler\u0026gt;(Linux) şeklinde çalıştırınız. Ya da programın bulunduğu dizini komut satırını yazınız. Eğer sadece program ismini yazıp çalıştırdığınızda if\u0026rsquo;in true kısmı çalışacaktır. Bu kontrolü programınızın dışardan parametre almasının şart olduğu durumlarda kullanabilirsiniz. Parametresiz çalıştırılıyorsa programı sonlandırabilirsiniz mesela.\nProgramın ilk parametresinin, programın ismi olduğuna dikkat ediniz. Parametre isimlerinin argc ve argc şeklinde olması zorunda değil tabiki. Başka isimler de kullanabilirsiniz. Alışılagelmiş bir şey ve açılımlarını bildiğiniz zaman kullanımları daha da kolaylaşıyor. Mantığını anladıktan sonra, normal C programı içerisinde kullandığımız fonksiyonlara gönderdiğimiz parametreler ve kullanımlarından bir farkı yok.\nİyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/komut-satiri-argumanlari/","summary":"\u003cp\u003eHerhangi bir programlama dilinde fonksiyonları öğrendiyseniz, fonksiyonların parametreli ve parametresiz tanımlanabileceğini görmüşsünüzdür.\nParametresiz olan fonksiyonlar kendi blokları içerisinde tanımlanmış (ve global tanımlanan) değişkenler üzerinde işlem yapmaktadır.\nBazen de fonksiyona dışardan bir değer gönderip ona göre işlem yapmasını bekleriz.\nBu durumda ise fonksiyonumuzu parametre alacak şekilde tanımlarız.\u003c/p\u003e","title":"Komut Satırı Argümanları"},{"content":"Gün geçtikçe güzel, okunakla kod yazmanın önemine, gerekliliğine şahit oluyorum. Kod yazmak komutları alt alta dizmek ve öylece günü, projeyi, ödevi bitirmek olmamalı bence. Yeni bir programlama dili öğrendiğimiz zaman, faydalandığımız kaynak, anlatımın ilk sayfalarında dil içerisinde komut satırlarının nasıl yapılacağından bahseder/bahsetmelidir de. Peki kod içerisine yazacağımız bu satırların çıktılarını ekranda göremeyeceksek neden ilk öğretilmeye çalışılan şey o oluyor? Ya da her (hepsini incelemedim tabiki) programlama dilinde neden komut satırları var? Bunun bir sebebi, güzel bir amacı olmalı değil mi?\nKişi kendi kodunu yazdığında, bunu okuması ve anlaması kolay oluyor ufak çaplı projelerde. Ancak projenin boyutu büyüdükçe ve yazdığınız kodun üzerinden zaman geçtiğinde durum değişiyor. Eğer kodlarınızın arasında komut/açıklama satırları yoksa kendi yazdığınız kodu anlamadığınız zamanlar olmuştur, olacaktır mutlaka. Tabi sadece kendi kodunuzu okuyorsanız, başkaların yazdığı kodu okuma/inceleme fırsatı bulamadıysanız bahsettiğim durum ile karşılaşma süreniz uzun olacaktır. Son bir kaç gün içerisinde bir kaç arkadaşın yazdığı kodları okuma fırsatım oldu. Bu yazıyı yazma fikrinin tetikleyicisi de o kodlardır. Yazılan kodda ufak bir hata arıyorsunuz, ancak kod satırı fazla içiçe yazılmış ve yorum satırları yoksa, önce kodu analiz edip düzensiz yazılmış kodun ne yapmaya çalıştığını anlamak ile \u0026ldquo;gereksiz\u0026rdquo; zaman harcıyorsunuz. Bu da sorunu bulmak yerine zamanınızı ve enerjinizi farklı bir şeye harcamanıza sebep oluyor.\nŞu iki resme baktığınız zaman ne demek istediğimi daha net anlayacaksınız. Daha güzel örnekleri vardır mutlaka. Ancak elimde şimdilik bunlar var. Arasındaki 7 fark?\nYazının sebebini açıkladıktan sonra düzgün ve açıklamalı yazacağımız kodun bize ve başkalarına ne tür faydaları olacağını yazmak istiyorum:\n// Yazdığınız kodu, düzenli ve açıklamalı yazmışsanız uzun bir süre geçtikten sonra baktığınızda anlayabilir, baştan yazmaktansa üzerinde geliştirme yapabilir, farklı bir projede kullanabilirsiniz.\n// Yazacağınız kodlar her zaman sadece sizi ilgilendirecek bir parça olmayacaktır, bunu paylaşmak istediğiniz, başkalarının faydalanması istediğiniz durumlar olacaktır. Açıklaması olmayan, düzenli yazılmayan kodun kimseye faydası olmayacaktır. Yazdığınız kodu anlamak yerine kişi kendisi baştan yazmayı tercih edecektir büyük ihtimalle.\n// Eğer kodunuzda bir hata olduğunda, başkalarının kodunuzu inceleyip hatayı bulmasını istiyorsanız, kodunuzun düzenli ve açıklamalı olması hem hatayı bulmaya çalışan kişinin hevesini kırmaz hem de hatayı daha çabuk bularak iki taraf için zaman kazancı sağlar.\n// Yarın öbür gün büyük şirketlerde çalışma ihtimaliniz her zaman var. Bu şirketlerde bin, milyon tane kod satırı içeren projelerde yer alacaksınız. Sizden önce yazılmış bu projenin kodları içerisinde açıklama satırları bolca vardır/olmalıdır. Sizden kodu anlayıp üzerine ekleme yapmanızı isteyeceklerdir. Yaptığınız eklemeler için sizden de açıklama satırları bekleyeceklerdir. Sizden sonra çalışacaklar için. Bu böyle gidecektir. Şimdiden alışkanlık edinmenin kimseye zararı olmaz değil mi?\n// Yazdığınız koda özen gösterdiğiniz zaman kodunuzun size bir başka göründüğünü, baktığınızda mutlu olduğunuzu hissedeceksiniz. \u0026ldquo;Vay be şiir gibi kod yazdım\u0026rdquo; diyeceksiniz belki de. Başkaları da size yazdığınız karmaşık, düzensiz kod yüzünden küfür etmek yerine, size teşekkür edecektir.\nÜstekiler benim şu bir kaç yıl içerisinde şahit olduğum durumlar ve sonuçların derlenmiş hali. Daha düzenli, okunaklı kod böyle böyle yazılır demektense bu tür şeyleri daha tecrübeli insanların anlattığı kaynaklardan okumamızın daha faydalı olacağı düşüncesindeyim.\nDaha az satırdan oluşan kodun, daha zor anlaşılır ama daha efektif olan kodun çoğu zaman okunabilirliği/anlaşılabilirliği sorun olacağından, daha uzun olan veya daha az efektif kodun tercih edildiğini söylersem umarım durumun önemini vurgulamış olurum.\nFaydalı olabilecek bir kaç yazı: (liste gün geçtikçe güncellenecektir)\nhttps://www.phprehberi.com/kod-duzenini-saglamak/ https://zaferkorucu.com/Duzenli-Kod-Yazmak https://www.godoro.com/Divisions/Ehil/Mecmua/Magazines/Columns/txt/html/article_ReadibleCode.html https://www.cagataycebi.com/programming/java_programming/java_programming_4.pdf https://programmers.stackexchange.com/questions/43151/should-you-sacrifice-code-readability-with-how-efficient-code-is İyi ve düzenli kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/okunabilir-kod-yazmak/","summary":"\u003cp\u003eGün geçtikçe güzel, okunakla kod yazmanın önemine, gerekliliğine şahit oluyorum.\nKod yazmak komutları alt alta dizmek ve öylece günü, projeyi, ödevi bitirmek olmamalı bence.\nYeni bir programlama dili öğrendiğimiz zaman, faydalandığımız kaynak, anlatımın ilk sayfalarında dil içerisinde komut satırlarının nasıl yapılacağından bahseder/bahsetmelidir de.\nPeki kod içerisine yazacağımız bu satırların çıktılarını ekranda göremeyeceksek neden ilk öğretilmeye çalışılan şey o oluyor? Ya da her (hepsini incelemedim tabiki) programlama dilinde neden komut satırları var?\nBunun bir sebebi, güzel bir amacı olmalı değil mi?\u003c/p\u003e","title":"Okunabilir Kodun Gerekliliği"},{"content":"\nSamsung Galaxy S3 ü aldıktan sonra ve önce araştırmalar yapıyordum. O zamanlar yani 3-5 ay önce OTG kablosu diye bir şey ile karşılaşmıştım. O zamanlar bir tane almayı kafama koymuştum, ancak offline her yerde satılan bir kablo olmadığı için biraz zaman aldı ve bir kaç hafta önce elime bir tane geçti.\nOTG(On The Go) kablosunun ne işe yaradığını anlamak şu şekilde anlatırsam daha kolay olacak: Bir flash belleği bilgisayarımıza taktığımız zaman bilgisayarımız bu flash bellek için host görevi görecektir. Bilgisayar aracılığıyla flashın içeriğine bakabileceğiz. Telefonumuzu bilgisayara USB kablosu aracılığıyla bağladığımızda da durum aynısıdır. Bilgisayar telefon için host görevi görmektedir. Peki biz telefonu host olarak kullanmak istiyorsak ne yapabiliriz? Bu noktada OTG kablosu işimizi görüyor.\nBilgisayara USB bağlantısı aracılığıyla takıp üzerinde kullandığımız çoğu aracı telefonumuza OTG kablosu aracılığıyla taktığımızda bunları telefonumuz üzerinde de kullanabiliyoruz. OTG kablosu bir tarafı, bir çok akıllı telefonun şarj girişi olarak kullanılan micro USB, diğer tarafı ise bildiğimiz USB(female-kız ucu) girişi halinde ufak bir parça.\nBunu destekleyen telefonların sayısı az ama her geçen gün artıyor sanırım. Nokia\u0026rsquo;nın bazı eski telefonlarında varmış. Bu günlerde ise daha çok Android telefonlar ile adı geçiyor. Apple\u0026rsquo;ın ürünleri için de karşılaştım bir kere ama o cihazlardaki amacı ve potansiyeli farklı olabilir. Kendi cihazınızın destekleyip desteklemediğini OTG cihazinizinadi şeklinde aratırsanız sonuçlardan anlayabilirsiniz bence.\nKendim bilgisayarıma bağlı kullandığım kablosuz USB girişli fareyi telefonda denedim, sonuç olumlu, çalışıyor. Ayrıca elimde yine Logitech fare ve klavye seti vardı kablosuz USB bağlantılı onlar da çalıştı. İkisi aynı anda bağlıyken, ekranı biraz daha büyük olsa (ki tabletler bu anlamda kullanılabilir) evdeki laptop veya masaüstü yerine kullanılabilir :) Flash bellekleri söylemeye gerek yok. En uygun ve çoğunlukta kullanacağım şey, flash belleklerin içeriğine telefondan bakıp, iki yönlü dosya aktarımı yapabilmem. 500GB harddisk vardı onu çalıştırmadı, dosya sistemi desteklenmiyor hatası verdi. Joystick de denedim. Tanıyor, bazı şeyleri yapıyor ama tam işlevli değil. Nette bazı oyunlar için kullanıldığını gördüm. Yani onu da kullanmak mümkün. Kullandığınız telefonun türü, yapmak istediğiniz şey(oyun türü), kullandığınız joystick türü bazı kısıtlamalara sebep olacaktır.\nSağdaki resme tıklayıp bakarsanız saatin sağ alt köşesinin üzerinde farenin imleci var. Bazen insan ikinci bir S3 ihtiyac duyabiliyor. Görüntü kalitesi için kusura bakmayın :)\nDaha önceden Youtube\u0026rsquo;da gördüğüm bir video vardı. Adam video da Motorola\u0026rsquo;nın Xoom tabletiyle deli şeyler yapıyordu. Tableti HDMI ie kocaman tv ye bağlamıştı. Ayrıca OTG ile de fare ve klavye de bağlamıştı tablete. Bildiğimiz masaüstü gibi kullanıyordu. Onu arıyordum bağlantı vermek için ama daha delici şeylerle karşılaştım bu gün. Youtube da cihaz ismi ve otg cable yazdığınızda karşınıza çıkacaktır bir sürü. Ancak ben S3 üzerinden anlattığım için şu uzunca ve detaylı videoyu paylaşmak istiyorum.\nhttps://www.youtube.com/watch?v=46IiRyigUH0\nOTG kablosunu çok ucuza büyük şehirlerde yaşıyorsanız bulabilirsiniz. 10-15 TL arasında değişiyor. Ayrıca internetten siparişte verebilirsiniz. Yurtdışından sipariş verme şansınız varsa daha da ucuza halledebilirsiniz. Benim arkadaş bana şurdan almıştı. Kullanıyorum bir sorun yok şimdilik.\nhttps://www.indirdik.com/Samsung-Galaxy-S3-OTG-Kablosu\nSonuç olarak sürekli telefonu fareyle klavyeyle kullanacaksınız diye bir şey yok, o bağlamda gereksiz bir olaymış gibi bakabilirsiniz duruma. Ama cihazınızın böyle yeteneklerinin olduğunu görmek ve en azından denemek için bile alınabilir. Sonuçta ucuz bir parça. Onun haricinde ayak üstü arkadaşınızın flash belleğinden bir şeyler alabilir, onun belleğine dosya aktarımı yapabilirsiniz. Dosya paylaşımlarını netten yapmıyorsanız, arkadaşlarınızda dosya alışverişlerinizde kiloluk bilgisayarınızı taşımak yerine ya da alayım yarın getiririm durumu yerine imkanınız varsa bu kabloyla daha kolay halledebilirsiniz.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/otg-kablosu/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"OTG-Kablosu\" loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2012/12/otg-kablosu.jpg?w=300\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eSamsung Galaxy S3\u003c/em\u003e ü aldıktan sonra ve önce araştırmalar yapıyordum.\nO zamanlar yani 3-5 ay önce OTG kablosu diye bir şey ile karşılaşmıştım.\nO zamanlar bir tane almayı kafama koymuştum, ancak offline her yerde satılan bir kablo olmadığı için biraz zaman aldı ve bir kaç hafta önce elime bir tane geçti.\u003c/p\u003e","title":"OTG Kablosu"},{"content":"Başlarken C ile yaptığım oyun serisine geri döndüm :) Bu sefer ki çoğumuzun gazete eklerinden bir aralar bu ne acaba diye kendine sorup çözdüğü, çözmeye çalıştığı sudoku oyunu. Fikrin nerden geldiğini anlatayim hemen: IYTE\u0026rsquo;den elektronik(umarım yanlış değildir:)) okuyan bir arkadaşa C konusunda yardımcı oluyordum. Geçmiş yılların soruları var mı diyince, sudokudan bahsetti. Ben de oo kolay diye atıldım hemen. O gün çözmekten vazgeçtik ama bir hafta sonu projesi olarak onu not almıştım. Bu gün uğraştım ve gördüm ki, o sudoku için sayilarin aynı satır veya aynı sütuna gelmemesi olayı sandığım kadar basit değilmiş. Detaylara ve sonuçlara bakalım.\nSudoku karesi hakkında Duymamış, görmemiş olanlar için ufak bahsetmek istiyorum. 9x9 luk bir büyük bir karemiz var. Büyük kare içesine aynı satırda ve aynı sutunda 1 ve 9 arasındaki sayılardan aynı sayı tekrar etmeyecek şekilde yerleştirilmesi gerekiyor. Ayrıca büyük kare içerisinde 3x3 luk 9 tane daha kare oluşuyor. Bu karelerin de içerisindeki sayilar 1 ve 9 arasında olacak ve hepsi bir kez kullanılacak.\nProgramlama // Elimizde 9x9luk bir matris var. Bu matrise 1-9 arasindaki sayilari yerleştireceğiz. Ben bu sayıları ilk sütundan başlayıp yerleştirmeyi seçtim.\n// Sayı yerleştirirken 3 durumu kontrol etmemiz gerekiyor. O sütunda sayi daha önce kullanılmış mı? Sayinin konulacağı satırda o sayi kullanılmış mı? Bir de o an ki satır ve sütun durumuna göre içerisinde bulunduğumuz karede o sayi kullanılmış mı?\n// İlk sütun kontrolunu şu şekilde yaptım: Sayılarımız 1-9 arasında bunları 2x9luk bir matrisin ilk satirina yerleştirdim. İkinci satırda ise seçilen sayının o sütunda kullanılıp kullanılmadığını kontrol edebileceğim 0(kullanılmamis), 1(kullanilmiş) değerleri yer alacak.\n// O sayinin yerleştirileceği satırı kontrol etme işini ise bir fonksiyon ile yaptım. Sudoku matrisinin o satirini ve yerleştirilecek sayinin değerini fonksiyona göndererek, gerekli kontroller sonucunda yerleştirip yerleştirilmediğini tespit ettim.\n// Zor kısımlardan biri o 9 küçük karecikten hangisinin içinde sayi yerleştirmeyi yaptığımızı tespit etmek. 9 kareciğin satir ve sütun olarak sınırları belli. Bunları 9x4 bir matriste sakladım. Kareciğin tespit işini de iç içe bir sürü if yardımı ile bulmaya çalıştım.\n// Kareyi tespit ettikten sonra başka bir fonksiyon ile, sudoku matrisini karenin sınırları dahilinde, rastgele seçilmiş değerin var olup olmadığına kontrol ettim.\n// Bu kontrollerin yapilmasi sonucu her sey güzel gidecek gibi görünüyor, ama öyle değil. Bir kaç sütun ilerledikten sonra o an değerlerini yerleştirdiğim sütunda son iki elemanın yerleştirilme kısmı sonsuz döngüye sebep olabilir. Bu konuya örnek veremiyorum ekran görüntüsü almadım çünkü. Ama üstteki kontrollerin tamamını uygulamadığım sırada 3x3luk bir sudoku oluşturmaya çalışıyordum, sorun tespiti için :)\n1 2\n2 1\n3 x\n// x olan kısımda program takılır. Bu durumun 9x9 luk matriste daha karmaşık şekilde sonsuz döngüye girdiğine şahit oldum. Bu durumda mesela bir adim geriye gidip 1 seçilen yeri geri alıp oraya rastgele değer olarak 3 gelmesini sağlamaya çalışabiliriz. Ama 9x9luk matriste bu geri gitme işlemi tek geri adımla çözülmeyeceği durumlar oluşabiliyor. Bu yüzden 1,2,3 gibi bir değerdense o an sayi yerleştirmeye çalıştığım sütunda yerleştirilen sayilarin tümünü geri çekip, o sütuna baştan sayi yerleştirmeyi denedim.\n// O sonsuz döngüye girme kısmının tespiti için ise şöyle bir yöntem denedim: O an ki döngüde eğer sayiyi 100 kereden fazla yerleştiremediyse döngüden çıkıp o sütuna baştan sayi yerleştirmeye başlıyorum.\n// Oyun şeklinde yaptım, ama önemli olan o sudoku matrisini oluşturmak o yüzden diğer kısımları kod üzerinde inceleyebilirsiniz.\nKodlama Kaynak kod içerisinde de ingilizce, türkçe açıklamalar var.\nKullanılan C dili yapıları\nPointer Çok boyutlu diziler(array) Fonksiyonlar(functions) Dinamik bellek alikasyonu(dinamic memory allocation) if-else Switch-case For-while Kaynak Kod\nEkran Görüntüleri Yapılabilecekler // Küçük karelerin tespiti ve kontrolu için daha farklı, etkili bir çözüm bulunabilir.\n// Oyuncu \u0026ldquo;Sayi Sil\u0026rdquo; seçeneğini seçip, kullanıcıya başta verilen değerleri silmesi engellenebilir.\n// Başta verilen değerler, kullanıcının sudokuyu çözmesi için yeterli değildir. Çok fazla rastgele seçiliyorlar. O kısım biraz daha düzenlenebilir. Bulmaca eklerindeki sudokular benzetilebilir.\n// Sudoku oluşturulduktan sonra kullanıcı kolay, orta, zor seçenekleri sunulup, seçtiği zorluk derecesine göre önceden kullanıcıya sunulan sudoku içerisindeki değerlerin durumu düzenlenebilir.\nHer türlü eleştiri ve kullanıma açıktır.\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sudoku-oyunu-c-programlama/","summary":"\u003ch3 id=\"başlarken\"\u003eBaşlarken\u003c/h3\u003e\n\u003cp\u003eC ile yaptığım oyun serisine geri döndüm :) Bu sefer ki çoğumuzun gazete eklerinden bir aralar bu ne acaba diye kendine sorup çözdüğü, çözmeye çalıştığı sudoku oyunu.\nFikrin nerden geldiğini anlatayim hemen: IYTE\u0026rsquo;den elektronik(umarım yanlış değildir:)) okuyan bir arkadaşa C konusunda yardımcı oluyordum.\nGeçmiş yılların soruları var mı diyince, sudokudan bahsetti. Ben de oo kolay diye atıldım hemen.\nO gün çözmekten vazgeçtik ama bir hafta sonu projesi olarak onu not almıştım.\nBu gün uğraştım ve gördüm ki, o sudoku için sayilarin aynı satır veya aynı sütuna gelmemesi olayı sandığım kadar basit değilmiş. Detaylara ve sonuçlara bakalım.\u003c/p\u003e","title":"Sudoku Oyunu [C Programlama]"},{"content":"Başlarken Adam Asmaca ve Mayin Tarlasi sonra pişti oyununu C ile yazmaya başlayacaktım. Kurallarını falan da araştırıp öğrendim biraz. Ancak kağıtları konsolda sembolik olarak göstermenin tatmin edici bir yöntemini bulamadım henüz. O yüzden bir süreleğine oyunlara ara veriyorum :) Matrisler üzerinde yapılabilecek işlemler de ilginç olabilir düşüncesiyle onunla ilgili bir program yazmaya karar verdim.\nProgramlama // Matris üzerinde yapılabilecek işlemleri şöyle bir düşünürsek; iki matrisi toplamak/çıkarmak/çarpmak, bir matrisi bir sabit ile çarpmak/bölmek, bir matrisin transpozesini almak, bir matrisin determinantını almak ilk aşamada yapılabilecek işlemler. Bunları bir menü şeklinde kullanıcıya sunabiliriz.\n// İşlemlerin nasıl yapıldığına geçmeden önce matrislerin saklanma ve işlenme durumundan bahsedecek olursak: Farklı bir yöntem oldu uyguladığım şekilde. Kullanılabilirlik açısından ne kadar iyi olduğunu bilemiyorum :). Şöyleki, bazı durumlarda bir matris bazı durumlarda iki matris üzerinde işlem yapacağız. Bir de girilen matrisin boyutlarına göre sonuç matrisimiz var tabi. O yüzden bunlar değişiklik göstereceğinden dolayı dinamik olarak matrislerin saklanacağı alanları ayırdım. Bu matrisleri gösteren pointerlari tutabilmek için ise o türü saklayabilecek bir dizi tanımladım. Genel olarak dizinin gösterdiği ilk matris 1.matrisimiz, gösterdiği ikinci matris 2.matrisimiz ve gösterdiği üçüncü matris ise sonuç matrisimiz olacak. (determinant işlemi hariç)\n// Matrislerin artık nerede ne şekilde olacağına karar verdiğimize göre diğer duruma geçelim. Fonksiyonlara matrislerin boyutlarını -ordan oraya- göndermek istemedim. Matrisin gittiği her yere satır ve sütun sayısını da götürsün istedim. Bu durumda matris için yer ayırırken 1 satır ve 1 sütun fazla yer ayırdım. Matrisin 0.satırdaki 1.sütunda satır sayısı, 2.sütununda ise sütun sayısı saklanacak.\n// Bu ilginç durumları açıkladıktan sonra. Matrisleri gösteren pointerlari tutan dizinin global olma sebebine gelelim. Bir çok fonksiyon arasında matrisleri ordan oraya göndermektense global olarak tanımlayıp tüm fonksiyonlardan onlara ulaşmayı tercih ettim. Sonuçta hangi matrisin hangisi olduğunu biliyorum.\n// İki matrisi çarpma kodunu zaten bir çok kaynaktan bulabilirsiniz. Onun hakkında bir şey yazmayacağım.\n// Ama determinant hesaplamasını ilk defa yaptım. Recursive bir yapı kullandım. 4x4 luk bir matriste 3x3 luk matrislerinde determinantının bulunması gerekir. Bu 3x3 luk matrisler içinde 2x2 lik matrislerin determinantı gerekiyor. Bu recursive fonksiyonumuzda base call dediğimiz durum bizim için 2x2 durumudur. O kısma geldiği zaman a*d-b*c yönteminden determinant hesaplamasını yapabiliriz. Bu kısımda global pointer saklayan dizimizin görevide biraz değişiyor aslında. İlk matriste 4x4 lük matrisin determinantını aldığımızı düşünelim. Bunun pointeri dizimizin ilk elemanı oluyor. Sonraki 3x3 lüğün pointeri ise 2.eleman oluyor. Birden fazla 3x3 lük oluşuyor ancak bir sonrakine sıra geldiğinde ilkinin işi bitiyor, o yüzden ikinci 3x3lük matris birincinin üstüne yazılıyor. Sonra 3x3 lük için hesaplama yaparken 2x2 lik matris için de bir pointer gerekiyor. Bu da global matrix dizisinin sonraki elemanı oluyor. 5x5 kadar denedim sorun yok. Çok büyük matrisler için int** matrix[5] kısmındaki 5 değerini değiştirmeniz gerekecektir.\n// Kullanıcının yapacağı işleme göre matris boyutlarının bazı kurallara uyması gerekiyor. Mesela determinant için kare matris olmalı, çarpımın yapılabilmesi için birincinin sütun sayısı ile ikincinin satir sayisi eşit olmalı gibi. Bu denetlemeleri matrislerin değerlerini de aldıktan sonra yapmak zorunda kaldım :)\n// Toplama, çıkarma, sabit ile çarpma, transpoze alma işlemlerinden pek bahsetmeye gerek yok. Kağıt üzerinde olduğu gibi kodlaması da kolay.\nKodlama Kaynak kod içerisinde de çok fazla yorum satırı var. Onlara da göz atmalısınız bence.\nKullanılan C dili yapıları:\nPointer Tek boyutlu diziler(array) Fonksiyonlar(functions) Dinamik bellek alikasyonu(dinamic memory allocation) if-else Switch-case For-while Kaynak Kod\nEkran Görüntüleri Yapılabilecekler // Matrisi bir sabit sayıya böldüğümüzde sonuç matrisinin elemanları tam sayı olmayabilir. Bunun için bir şeyler yapılabilir. Matrisi sabit bir sayıya bölme işlemini eklemek istiyorsak.\n// Determinant hesaplanırken direkt 1.satıra göre aldım. Ancak kağıt üzerinde yaptığımız gibi sıfırın fazla olduğu satırdan veya sütundan determinant alınabilir. 0 olan kısımlar için işlem yapılmaz. Ama sıfırları hesaplamak için harcayacağımız kaynak yerine direkt hesaplamayı yapmış olsak, arada ne gibi bir fark olabilir acaba?\n// İşlemleri yapmak için matris boyutlarında uyuşmazlık durumu matrislerin elemanları alındıktan sonra yapılıyor. Bunun için daha etkili bir şeyler yapılabilir. Çünkü gereksiz işlem yapmış oluyoruz.\n// Main\u0026rsquo;deki while döngüsünün başında bütün pointerlar free fonksiyonuna gönderiyor. Ancak matris boyutlarında uyuşmazlık nedeniyle o döngünün baştan başlatılması üst üste free yapılmasından dolayı hata verebiliyor.\n// Fonksiyonları kullanarak sonraki eklemeleri kolaylaştırmaya çalıştım. O yüzden programın işleyişi anlaşılırsa başka matris işlemleri de kolayca programa dahil edilebilir.\n// Bu programda matrislerimizin tamamen global şekilde ulaşılması fonksiyonlarımızın direkt c/p yapılıp başka programlarda kullanılmasını engelliyor. Global değişkenlerin fonksiyonların içerisinde kullanılması fonksiyonu bir kere yaz sonra başka yerde kullan durumuna aykırı olmuş.\nYorum ve eleştirileriniz varsa lütfen yazın.\nİyi çalışmalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/matrisler-uzerinde-yapilabilen-islemler-c-programlama/","summary":"\u003ch3 id=\"başlarken\"\u003eBaşlarken\u003c/h3\u003e\n\u003cp\u003e\u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/adam-asmaca-oyunu-c-programlama/\"\u003eAdam Asmaca\u003c/a\u003e\nve \u003ca href=\"https://www.selimssevgi.com/mayin-tarlasi-c-programlama/\"\u003eMayin Tarlasi\u003c/a\u003e sonra pişti oyununu C ile yazmaya başlayacaktım.\nKurallarını falan da araştırıp öğrendim biraz. Ancak kağıtları konsolda sembolik olarak göstermenin tatmin edici bir yöntemini bulamadım henüz.\nO yüzden bir süreleğine oyunlara ara veriyorum :) Matrisler üzerinde yapılabilecek işlemler de ilginç olabilir düşüncesiyle onunla ilgili bir program yazmaya karar verdim.\u003c/p\u003e","title":"Matrisler Üzerinde Yapılabilen İşlemler (C Programlama)"},{"content":"Okulda yavaş yavaş Java\u0026lsquo;ya giriş yapıyoruz. Bu yüzden ilerledikçe bloga bu konuda bir şeyler ekleyeceğim. Java dilinin genel yapısı ve tarihçesini veya neden kullanılması gerektiği hakkında yazmayacağim. Bunun için daha detaylı dokumanları internetten bulacağınıza eminim. Yeni bir programlama dili öğrenmeye başladığımızda yaptığımız gibi bu durumda da bir geliştirme ortamına ihtiyacımız var. Bu geliştirme ortamının ilk aşaması JDK(Java Development Kit)\u0026lsquo;yı Oracle\u0026lsquo;ın sitesinden ücretsiz indirmek. Bunun içerisinde:\njavac(java compiler): Yüksek seviyeli diğer dillerde(Pascal, C) olduğu gibi Java kodumuzu da derlememiz gerekiyor.\nJVM(java virtual machine): Java kodları direkt olarak makine koduna çevrilmiyor. Java Byte Code denen şeye çevriliyor. Bu ise JVM nin anlayabileceği bir şey. Zaten Java\u0026rsquo;nın platform bağımsız olmasının sebebi de budur. Çünkü derlenen kod direkt makinamız üzerinde çalışmıyor, arada bu yorumlayıcı durumundaki bir araç JVM var.\nJRE(Java Runtime Enviroment): Java diliyle yazılmış programları çalıştırmak için gerekli bir araç.\nWindows için : link-removed\nUbuntu/Linux için : link-removed\nÜsteki bağlantılardan gerekli açıklamalara bakabilirsiniz. Bunların yetersiz kaldığı durumda netten araştırıp güncel bir anlatıma ulaşabilirsiniz. İlk programınızı yazıp çalıştırmak için, Linux tabanlı işletim sistemi kullananlar Windows için verdiğim bağlantıya bakarlarsa sonlara doğru ilk programın nasıl yazılıp çalıştırılacağı bilgisi var. İki durumda da konsolu kullanacağınız için mantık ve komutlar aynı.\nEğer konsol ile hiç uğraşmak istemiyorsanız. Başlangıç için:\nhttps://www.eclipse.org/downloads/\nBu adresten ücretsiz ve kullanımı baya yaygın olan Eclipse adındaki IDE\u0026rsquo;yi indirip kurabilirsiniz. Eğer JDK\u0026rsquo;yı daha öncesinden kurmamışsanız IDE düzgün çalışmayacaktır.\nhttps://bluej.org/download/download.html\nBlueJ de ilginizi çekebilir. Yurtdışındaki bazı üniversitelerde kullanılan, öğrencilere nesneye yönelik programlamayı görsel olarak anlatmak için basit bir IDE.\nBu yazı her bilgiyi eksiksiz vermek amacıyla yazılmamıştır. Kurulum tek seferlik ve yolu yordamı aynı olan bir şey, farklı bir anlatıma ihtiyaç duyulmayacak bir durum bence. O yüzden bu yazı bir köşede bulunsun niyetiyle yazılmıştır. Daha sonra yazacağım Java hakkındaki yazılar daha açıklayıcı olacaktır.\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/java-gelistirme-ortami-kurulumu-win-linux/","summary":"\u003cp\u003eOkulda yavaş yavaş \u003cstrong\u003eJava\u003c/strong\u003e\u0026lsquo;ya giriş yapıyoruz. Bu yüzden ilerledikçe bloga bu konuda bir şeyler ekleyeceğim.\nJava dilinin genel yapısı ve tarihçesini veya neden kullanılması gerektiği hakkında yazmayacağim.\nBunun için daha detaylı dokumanları internetten bulacağınıza eminim.\nYeni bir programlama dili öğrenmeye başladığımızda yaptığımız gibi bu durumda da bir geliştirme ortamına ihtiyacımız var.\nBu geliştirme ortamının ilk aşaması \u003cem\u003eJDK(Java Development Kit)\u003c/em\u003e\u0026lsquo;yı \u003cem\u003eOracle\u003c/em\u003e\u0026lsquo;ın sitesinden ücretsiz indirmek. Bunun içerisinde:\u003c/p\u003e","title":"Java Geliştirme Ortamı Kurulumu"},{"content":"\nBaşlarken IYTE\u0026rsquo;de genetik okuyan bir arkadaşım dedi ki: \u0026ldquo;Bizim buradaki arkadaşlara mayın tarlası ödevi vermişler\u0026rdquo;. Ben de dedim ben niye yapmayayım. Fikir o şekilde ortaya çıktı. Ancak durum şu ki sonradan ödevin pdf\u0026rsquo;ini alıyorum. Ödevde istenen şey: bir matrix[mayın tarlası] oluşturup rastgele 0 ve 1[mayın] ler yerleştirip birbirine komşu olmayan 1\u0026rsquo;lerin [mayınların] sayısını bulmak. Verilen ödevin gerçek mayın tarlası oyunuyla o kadar da ilgisi yok. Ama ben bunu öğrendiğimde oyunun çoğu kısmı tamamlanmıştı. İyiki de öyle oldu :)\nOyunun Kuralları Çoğunuz oyunun nasıl oynandığını biliyorsunuzdur; ancak ben oyunun kurallarını oyunu C ile yazmadan önce öğrendim. Bilmeyenler için: çok sayıda kareden oluşan bir şekil var, bir kare seçiyorsunuz. Eğer mayınlı olanı seçmemişseniz, o karenin komşularından(çevresindeki 8 kare) kaç tanesinde mayın var bilgisini görüyorsunuz. Bazende bir kare açmanıza rağmen birden fazla kare açılıyor. Bu durumda ise açtığınız karenin komşularından hiç birinde mayın yoktur. Bu sebeple o karenin 8 komşusu açılır. Eğer o sekizlinin içerisinde de mayına komşuluğu olmayan kare varsa o da açılır. Bu şekilde tek kare seçmiş olsanız da birden fazla karenin durumunu görmüş olacaksınız.\nProgramlama Mayın tarlası dediğimiz şeyin matris olacağı açık. Şimdilik 10x10 düşünelim.\nİçerisine rastgele kareler seçerek 15 tane mayın yerleştireceğiz. (Aynı yere gelmemesine dikkat!)\nMayın komşuluğunu hesaplamak için her karenin 8 komşusunu incelememiz gerekiyor. Ortaki karelerin 8 komşusu var. Ama kenardaki kareler için 8 tane komşu yok. Bu yüzden matrisimizin etrafına bir set kuralım. Onların da 8 komşusu olsun diye. Birer satır alta ve üste, birer sütun sağa ve sola. Bu durumda tarlamız 12x12 bir matris oldu.\nHer karenin 8 tane komşusuna ulaşmak için aritmetik işlemler gerekiyor.\nmatris[i-1][j-1] dediğimiz şey matris[i][j] nin sol üst çaprazdaki komşusudur.\nmatris[i-0][j-1] dediğimiz şey matris[i][j] nin soldaki 3 komşusundan ortadakidir gibi.\n{-1,-0,+1,-1,-0,+1,-1,+1} {-1,-1,-1,+1,+1,+1,-0,-0} Üsteki matris bizim arkada sorgulamalar yaparken kullanacağımız kısım, kullanıcıya gosterilecek kısım için ise yeni bir matris oluşturuyoruz.\nKullanıcının yapabileceği bir kaç işlem/hareket olduğu için bir menüye ihtiyacımız var.\nMatrislerimiz integer saklayacağı için bazı şeyleri belli sayilarla ifade etmemiz gerekecek. (10 sayisinin bayrak(flag) temsil etmesi gibi.)\nMayın komşuluğu olmayan kareleri açarken, onların içerisinde de mayın komşuluğu olmayan kareler çıkıyordu. Bu durum zaten bu programın en can sıkıcı noktası, (şimdilik) çözümüm şu şekilde : Her sıfır karesiyle karşılaştığımız zaman o karenin satır ve sutun sayısını ard arda olacak şekilde bir diziye ekliyorum. Dizinin neresinde kaldığımı saklayan bir de degisken var. Dizi boyutunun sonuna geldiğinde islem tamamlanmış oluyor. Yeni kareler diziye eklendikçe dizi boyutu artıyor.\nOyunun tüm kareleri açılmışsa, kullanıcı mayın olan kareyi açtırmışsa, yeni oyuna başlamak istiyorsa oyun biter.\nKodlama Açıklama yapmaya kalkarsam yazı baya uzun olacak. O yüzden gerekli açıklamları kod içerisinde yorum olarak ekledim.\nKullanılan C dili özellikleri:\nTek ve çok boyutlu diziler Fonksiyonlar Pointer While, do-while, for, if, elseif, switch-case Kaynak Kod\nEkran Görüntüleri Yapılabilecekler Görsel olarak ne kadar uğraşsam da, bu şekilde bu oyunu oynamak çok can sıkıcı ve zor oluyor.\nSayıları takip etmek, ne olduğunu anlamak zor olabiliyor. Ekrana tarlayı yansıttığım zaman işaretlenmiş mayınlara F(flag) yazdırabiliriz. Sayı yazmaktan daha iyi olacaktır.\n8 komşuyu açıp onların içinden tekrar açtırma işi üsteki çözümden daha iyi bir çözüm olabilir.\nO çözüm kullanılacaksa bile dinamik bellek yapısı kullanılabilir. Her döngüden sonra sıfırlanabilir. Gerekmeyecek verileri dizide tutmuş oluyoruz.\nHer seçimden sonra tarlayı ekrana alt alta yazdırmamız pek güzel olmuyor. Ekranı sildirip her zaman en üstte tarlanın son halini ve altına menuyu yazdırmamız daha güzel olacaktır. Biraz araştırdım ama etkili, kolay uygulanabilecek bir yöntem bulamadım.\nMayın tarlasını[matrisi] oluşturduğunda biraz bekleme yapıyor.Bunu çözmek veya kullanıcıyı bilgilendirmek için bir şeyler yazılabilir ekrana.\nUPDATE : *randNumber() fonksiyonundaki srand(time(NULL)) ifadesini alıp, main fonksiyonunda tanımlamalardan sonraki kısma yazarsak bekleme sorunu çözülecektir.\nMayınları tutan ve kullanıcıya gösterdiğimiz matrisler aynı boyutta olmak zorunda mı? Kullanıcıya gösterdiğimiz 10x10 boyutunda olabilir. Ama ikisi içinde kullandığım ortak fonksiyonlar var. Oyle yaparak biraz kolaya kaçmış oldum. Düzeltilebilir.\nVarsa fikir, eleştiri ve yorumlarınız lütfen paylaşın.\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/mayin-tarlasi-c-programlama/","summary":"\u003cp\u003e\u003cimg alt=\"mayis tarlasi\" loading=\"lazy\" src=\"/wp-content/uploads/2012/11/minefield.png\"\u003e\u003c/p\u003e\n\u003ch3 id=\"başlarken\"\u003eBaşlarken\u003c/h3\u003e\n\u003cp\u003eIYTE\u0026rsquo;de genetik okuyan bir arkadaşım dedi ki: \u0026ldquo;Bizim buradaki arkadaşlara mayın tarlası ödevi vermişler\u0026rdquo;. Ben de dedim ben niye yapmayayım.\nFikir o şekilde ortaya çıktı. Ancak durum şu ki sonradan ödevin pdf\u0026rsquo;ini alıyorum. Ödevde istenen şey:\nbir matrix[mayın tarlası] oluşturup rastgele 0 ve 1[mayın] ler yerleştirip birbirine komşu olmayan 1\u0026rsquo;lerin [mayınların] sayısını bulmak.\nVerilen ödevin gerçek mayın tarlası oyunuyla o kadar da ilgisi yok. Ama ben bunu öğrendiğimde oyunun çoğu kısmı tamamlanmıştı. İyiki de öyle oldu :)\u003c/p\u003e","title":"Mayın Tarlası [C Programlama]"},{"content":"Arkadaşla derste konuşurken beraber oyun falan yazalım dedi. Ben de anca siyah ekranda bir şeyler yazabiliriz şimdilik dedim. Sayı tahmin oyunu falan yazarız ancak şeklinde. Sonrasında adam asmaca oyunu yapamaz mıyız dedi. O an da ben de ekrana adamı nasıl çizeriz olayını düşündüm direkt tabi :). Kağıt üzerinde mümkün görünüyordu ve öyle de oldu. Ortaya çıkan çalışmayı paylaşmak istedim.\nOyunun İşleyişi Bir kelimemiz olacak. Kullanıcı bu kelimedeki harfleri tahmin ederek sonuca ulaşmaya çalışacak. Her olmayan harf için adamın bir kısmını ekrana çizdireceğiz. Bilinen harf oldu mu da onu da ekrana yazdırıp adamın önceki halini değiştirmeyeceğiz. Programda Kullanılan C dili özellikleri Dizi(array), matris yapısı(multi-dimensional array), Fonksiyonlar(functions), İşaretçiler(pointers), Switch-case, if-else, Dinamik bellek ayırımı(dynamic memory allocation), While ve for döngüsü. Programın programlanması Kelimeyi dışarıdan alma şansımız yok burada tabi, tekli kullanıcı durumunu düşünürsek. O yüzden farklı uzunluktaki kelimeleri bir matriste sakladım. Bunlar değiştirilebilir tabi, ekleme/çıkarmalar. Matrisin satır sayisi kelime sayımız olacak. Her seferinde farklı bir kelime seçerken de rastgele sayı seçme fonksiyonu(rand) sayesinde satir sayisi aralığında bir değer seçeceğiz.\nRastgele seçilen kelime uzunluğunda bir dizi için bellek ayırıyoruz ve bir fonksiyon yardımıyla dizinin her karakterini alt-tire yapıyoruz. Kağıt üzerindeki gibi :) Dıştaki while döngümüz kullanıcı hakkını bitirmemişse - ki adamın çizim durumuna göre programda 9 hak - ve kelimeyi doğru tahmin etmemişse -kelime bulunmamışsa- devam ediyor.\nKullanıcıdan harf alıp bu harfin rastgele seçilen kelime içerisine olup olmadığını for döngüsü ile kontrol ediyoruz. Harf kelime içerisinde var ise diziye ekliyoruz, yoksa hak sayisini artıyoruz/azaltıyoruz. Yazdığım programda artıyor gibi de, uygulamada bir değişiklik olmuş tabi. Ve döngünün sonuna bulunan harfleri tutan dizinin son halini ve adamın son halini ekrana yazdıyoruz.\nProgramın kaynak kodu ve ekran çıktısı Kaynak Kod : Gist - Github\nEkran Çıktısı :\nDaha da geliştirmek için yapılabilecekler Program bir kaç saatlik uğraşın sonucu, o yüzden üzerinde fazla düzeltme, geliştirme yapmadım. Sadece sonuca ulaşmak istedim ve şu an da elimde olan kod da o işe yarıyor. Eleştirirken fazla acımasız olmayın :)\n// Kelime seçme kısmı pek efektif olmadı bu şekliyle tabi. Derlendikten sonra değiştirilmesi mümkün değil. Onun haricinde kelimeler görüldüğü için tahmini kolay oluyor. Dosyadan kelime seçme işi daha etkili olabilirdi. Bir dosya içerisine eklenen daha fazla kelime ve ordan kelimenin seçilmesi. Dosya işlemlerine C de şu an için pek hakim değilim o yüzden böyle kaldı.\n// Türkçe karakterler(ı,ü,ş,ç,ö,ğ) gözlemlediğim kadarıyla sıkıntı çıkarıyor. Çözümünü, onları harf olarak girilmemesi gerektiği uyarısı yaparak çözdüm :)\n// Tek harf okumak C \u0026lsquo;de sıkıntı bir durum gibi görünüyor. Bir iki farklı çözüm var gördüğüm kadarıyla. Fazladan eklenmiş bir getchar() fonksiyonu ile fazla enter(\u0026rsquo;\u0026rsquo;) karakterini okuyarak harf alma sorununu çözmeye çalıştım.\n// Adam çizdirme fonksiyonu geliştirilebilir diye düşünüyorum. Yani tek çözüm adamları o şekilde tek tek ayrı durumlar için bir iki karakter eksilterek yazdırılması olamaz.\n// Bu yazıyı yazarken aklıma geldi. Oynayan kişi kelimeyi programın ortasında bulduğunu düşünebilir. O yüzden harfleri tek tek girmek yerine kelimeyi bir kereden girmek isteyebilir. Detaylı düşünmedim ama normal kağıt üzerinde öyle bir durum var sanırım. Bunun için farklı seçenekler sunulmalı ve ya girilen \u0026ldquo;şey\u0026rdquo; tek karakter değilse, kelime ise arkada farklı bir yapı ile doğru olup olmadığı sorgulanabilir.\nEleştiri veya önerileriz/fikirleriniz varsa lütfen paylaşın. İyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/adam-asmaca-oyunu-c-programlama/","summary":"\u003cp\u003eArkadaşla derste konuşurken beraber oyun falan yazalım dedi. Ben de anca siyah ekranda bir şeyler yazabiliriz şimdilik dedim.\nSayı tahmin oyunu falan yazarız ancak şeklinde. Sonrasında adam asmaca oyunu yapamaz mıyız dedi.\nO an da ben de ekrana adamı nasıl çizeriz olayını düşündüm direkt tabi :). Kağıt üzerinde mümkün görünüyordu ve öyle de oldu.\nOrtaya çıkan çalışmayı paylaşmak istedim.\u003c/p\u003e","title":"Adam Asmaca Oyunu [C Programlama]"},{"content":"Bu blog yazısında Linux tabanlı bir işletim sistemi olan Ubuntu 12.04 (genel olarak bir kaç önceki ve sonraki sürümler içinde geçerli olacaktır) üzerinde C programlama dili ile program geliştirirken kullanabileceğimiz bir kaç yöntemden bahsedeceğim.\n1 - Terminal Arayüzü (CLI) Çoğu Linux tabanlı dağıtımda C programları geliştirmek için gerekli olan minimum araçlar sistemle beraber kurulur. Yani eğer bu yöntemi kullanmak istiyorsanız text editörünüz ve compiler(derleyici)iniz sistemde kuruludur. Bundan emin olmak için;\ngcc --version Terminalden bu komutla varsa gcc\u0026rsquo;nin versiyonunu öğrenirsiniz yoksa da hata verir zaten. Text editör olarak da Gedit(GUI), nano, vi/m başlangıç olarak kullanabilirsiniz. Guake Terminal yazisinda daha önce bahsetmiştim. Buna ek olarak Tmux diye bir uygulama daha var. Sisteminize kurarsanız geliştirme ortamınız başlangıç için daha güzel olabilir. Guake Terminal\u0026rsquo;i açtıktan sonra Tmux ile görüntüyü ikiye ayırın bir tarafta kodunuzu diğer tarafta kodun derlemesini yapabilir ve çıktısını görebilirsiniz. GCC\u0026rsquo;yi kullanarak C kodunu derlemek için aşağıdaki komutu kullanabilirsiniz.\ngcc -Wall dosyaniz.c -o program -Wall parametresi yazdiğiniz kodda hata varsa detaylı açıklama verecektir. dosyaniz.c text editöründe C dilini kullanarak yazdiğiniz kodları içeren dosya. program ise derleme sonucu ortaya çıkan Windows\u0026rsquo;taki .exe dosyası olarak düşünebilirsiniz. Ama Linux ortamında uzantılara çoğu zaman gerek duyulmuyor. Ortaya çıkan programın çıktısını görmek istiyorsanız yine Terminal\u0026rsquo;den aşağıdaki kodu çalıştırın:\n./program Aynı dizinde bulunduğunuza dikkat edin. Çünkü . zaten o an bulunduğunuz konumun kısatılmışı yani C programının olduğu dizinde olmalısız bu şekilde çalıştırabilmek için. GCC ile ilgili bir sorunla karşılaşırsanız manual sayfasına terminalden bakabilirsiniz. man gcc 2 - IDE kullanımı Sade Bir IDE : Geany\nBu programı Ubuntu Software Center(USC)\u0026lsquo;dan kolayca edinebilirsiniz. Başlangıç için çok ideal bence. Arayüzü sade, kafanızı karıştıracak çok fazla buton yok arayüzde. Eğer her şeyi üsteki gibi komutlarla halletmek yerine hazır butonlarla yapmak istiyorsanız uygun bir program. Program hakkında fazlaca bir şey söylemeye gerek yok. Ekran görüntüsünde üsteki butonlarda, sağ ve sol okun hemen sağından itibaren, compile, build, run butonları var. Kodunuzu yazdıktan sonra sırayla bunlara tıklarsanız ufak bir pencerede programın çıktısını görebilirsiniz. Sadece build ve run butonlarıyla da sonuca ulaşabilirsiniz. Daha Fazla Özelliğe Sahip Bir IDE : CodeBlocks\nC programlama diliyle uzun zamandır uğraşıyorsanız (zaten bu anlatıklarımı biliyorsunuzdur da) artık C ile büyük, karmaşık projeler yapmaya başlamışsınızdır. Bu durumda Codeblocks sizin için daha faydalı olacaktır. İnternette biraz araştırdığınız zaman ve resmi sitesine baktığınızda kurulumuyla ilgili sıkıntı yaşayacağınızı düşünebilirsiniz. Ama sanırım o bilgiler biraz geçmişe ait. Bu programı da üsteki Geany gibi USC\u0026rsquo;dan kolayca kurabilirsiniz. USC\u0026rsquo;den programı detaylıca incelerseniz eklentiler mevcut, onları da ekleyin. Programı başlattığınızda GNU GCC compilerini görecektir ve default olarak onu kullanmayı seçebilirsiniz. İlk açılışta arayüz biraz karışık ve korkunç gelecektir. Paniğe gerek yok, üsteki araç çubuklarını düzenleyebilir ve işinize yaramayacağını düşündüklerinizi kaldırabilirsiniz (köşede üst üste yığın).\nİnternetten kurulumla ilgili bilgiye bakarken bu aksanı ilginç, anlaşılması zor bir arkadaşımız görüntülü olarak Codeblocks\u0026rsquo;un kurulumu ve sonrasını anlatıyor. Herhangi bir adım atmadan sonucun nasıl olacağını görmek istiyorsanız bu Youtube videosuna ve bu ekran görüntüsüne bakabilirsiniz.\nSonuç Eğer yeni başlıyorsanız Geany sizi belli bir noktaya kadar götürebilir. Ayrıca text tabanlı arayüzlerden(CLI) hoşlanmıyorsanız üsteki iki IDE\u0026rsquo;den birini kullanabilirsiniz. Eğer sizin de farklı program ve önerileriniz varsa paylaşırsanız sevinirim.\nİyi kodlamalar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/linuxubuntu-ortaminda-c-programlama/","summary":"\u003cp\u003eBu blog yazısında \u003cem\u003eLinux tabanlı bir işletim sistemi olan Ubuntu 12.04\u003c/em\u003e (genel olarak bir kaç önceki ve sonraki sürümler içinde geçerli olacaktır)\nüzerinde \u003cstrong\u003eC programlama dili\u003c/strong\u003e ile program geliştirirken kullanabileceğimiz bir kaç yöntemden bahsedeceğim.\u003c/p\u003e","title":"Linux/Ubuntu Ortamında C Programlama"},{"content":"Uzun zamandan beri beni rahatsız eden sorunlarımdan birini bu yazıda analiz edip ileride pişmanlık yaşamayacağım şekilde sorunu çözmek istiyorum. Birden çok sezondan olaşan yabancı diziler bolca var. Üniversiteliler arasında da gün geçtikçe popülerleşen ve toplu ortamlarda(yurtta) kolayca edinilebilen -7 sezonu birden mesela- diziler bolca var. Ben de 2 sene önce hazırlık okuduğumda bu dizilere bulaştım ve bu gün rahatsız olduğum bazı davranışlarıma bakacağız :)\nNeden izlemeye başladım? Üniversiteye giriş sınavına çalışma zamanlarımdan sonra zaten TV izlemek bütünüyle hayatımdan çıkmıştı. Sonrasında üniversitede hazırlık okumaya başlayınca ilk How I Met Your Mother tanıştım. Yaklaşık 20 dakikalık bölümlerden oluşuyordu. Üste bahsettiğim gibi yurttan birilerinden almıştım. Tavsiye üzerine ufaktan izlemeye başladım. Tabi 20 dakika olan bir dizi çerez gibi başlayıp bitiyordu. Baktım gecelere kadar izliyorum. Gerçekten ilk sezonlarında baya güzel bir diziydi. Sonra diğer diziler hayatıma girmeye başladı. The Big Bang Theory bu da baya ilginçti. Durum şu ki, ben bunları izlemeye başladığım zamanlarda bu diziler zaten bi kaç sezonu bitirmişlerdi. Topluca birilerinden alıp izlemesi kolay oluyordu.\nİzlemeye neden devam ettim? O zamanlarda bile çoğu vaktimi bu dizilere ayırdığımın farkındaydım. Ancak o zamanlar şöyle düşünüyordum: Hazırlık okuduğum içim İngilizce bir diziden o dili dinlemek benim için pratikti. Tamam dedim ve izlemeye devam ettim. Sonra alt yazılar Türkçe\u0026rsquo;den İngilizce olmaya başladı. Aynı bölümü bir hafta içerisinde defalarca kere izlemeye başlamıştım. Altyazılarda kelime ve cümleleri inceliyordum. Daha sonra Listening işi benim için baya kolaylaştı, baya işime yaramıştı o zamanlar. Hala da yarıyor ancak ilk günlerdeki gibi değil. Sorun da zaten o kısımda. İncelemeye devam edelim.\nSorun nedir? \u0026ldquo;TBBT\u0026rdquo; den sonra Two and a Half Man, Lost, The Walking Dead, Prison Break, Dexter, Game of Thrones\u0026hellip; şeklinde elime geçen dizileri izlemeye devam ediyordum. Hatta bazılarını gidip özellikle ben indiriyordum. Bu dizilerin çoğu ben başladığımda üste söylediğim gibi bir kaç sezon ilermemiş oluyorlardı. 20 dakikalık diziler haricinde 50 dakikalık diziler de var. Eskiden izlemem diyordum onlar çok uzun gerek yok diye. Ama sonra ne olduysa onlara da başladım. Sonuç, çok zamanımı alıyor bu işler. Sezonlar önceden sıralandığı için ben de bir başlayıp sonana gelene kadar devam ediyorum. Diziler güzel, kimseye izlemeyin zaman kaybı demiyorum tabiki. Benim sorunum: başladığım gibi ara vermeden bitirmeye çalışmak. Bu durum bana pahalıya mal olduğu zamanlar oldu. Bu yazı da o durumların sonucu.\nNeden ara vermeden izliyorum? Tabi buradaki sorunu çözüp diğer güzel dizileri izlemeye devam edebilirim. Ama insan bazen daha zor olanı yapmak yerini kolayı seçebiliyor. Dizileri hiç izlememektense, bu iradeyi ara vererek izlemeye tercih edebilirim. Ancak bu tam bir çözüm değil ve geçmişteki gibi zayıf zamanlarımda sorunlar yaratabilir. O yüzden daha kökten bir çözüm gerekiyor. Ara vermeden izlememin sebeplerine gelince: dediğim dizilere göz attıysanız sürükleyici olduklarını kabul ederseniz. Günün çoğunu bilgisayar başında geçiyorsanız ve sezonların çoğu elinizin altındaysa ara vermek biraz zor. Çünkü dizi izlemek diğer yapılması gerekenlerden daha kolay oluyor. Ama sonuç pekte geleceğe yatırım olarak gözükmüyor.\nAcı Tecrübeler Geçen dönem (1.sınıfın 2.dönemi) baya bir karışık geçti. Çok fazla okula gittiğimi hatırlamıyorum zaten. Devre Teorisi dersinden kalmamın sebebi olarak bu dizilere karşı olan tutumumu sorumlu görüyorum. Derste bir kaç zorlukla karşılaştım. Zorlasaydım üstesinden gelebilirdim. Ama ben bırak o ders kalsın seneye alırsın deyip \u0026ldquo;Prison Break\u0026rdquo; dizisini vizelerden önceki hafta ve vize haftası ara vermeden izlemeye devam ettim. Dersin sınavlarına bile girmedim. O diziyle kendimi oyalamasaydım bir noktada böyle olmaz deyip derse yoğunlaşmaya başlardım. Bu dönem ise dersler başlamadan bir kaç hafta önce geldim. Tatilin son günlerinde online olmadığım için biriken baya şey oldu. Onları temizlemem/sıfırlamam gerekiyordu. Ancak bu sefer Spartacus başıma bela oldu. O da aralıksız bir kaç günümü aldı ve artık o son olacak diye düşünüyorum. Yazının sebebi kendisidir.\nÇözüm nedir ve izlenecek yollar? Çözüm bitmiş dizilere başlamayacağım. Mesela elimde 7 sezonluk House dizisi var. Bi başlarsam ve beğenir izlemeye devam edersen kısa zamanda çoğu zamanımı alacak. Diğer yapmak istediğim şeyler aksayacak.\nBir kaç sezonu hali hazırda bitmiş olan dizileri izlemeye başlamayacağım. Mesela Breaking Bad. Bu dizileri daha geniş zamanlarda mesela tatillerde göz atabilirim. Ya da hiç izlemem ne kadar büyük bir kaybım olabilir ki? En üste bahsettiğim ve bu durumun devamlılığındaki mazeretim olan : \u0026ldquo;İngilizcemi geliştiyorum\u0026rdquo; kısmı için de bundan sonraki zamanlarda kendi alanımla ilgili videolar, diziler ve filmler(İngilzice olanlar) izlemeye başlarım. Zaten bir çok diziyi izlediğim için, bundan sonra sadece devam eden sezonları izlersem mecburen bölüm bölüm izlemiş olacağım. ","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bitmis-dizileri-izleme/","summary":"\u003cp\u003eUzun zamandan beri beni rahatsız eden sorunlarımdan birini bu yazıda analiz edip ileride pişmanlık yaşamayacağım şekilde sorunu çözmek istiyorum.\nBirden çok sezondan olaşan yabancı diziler bolca var.\nÜniversiteliler arasında da gün geçtikçe popülerleşen ve toplu ortamlarda(yurtta) kolayca edinilebilen -7 sezonu birden mesela- diziler bolca var.\nBen de 2 sene önce hazırlık okuduğumda bu dizilere bulaştım ve bu gün rahatsız olduğum bazı davranışlarıma bakacağız :)\u003c/p\u003e","title":"Bitmiş Dizileri İzleme"},{"content":"Bu blog yazısında bir kaç gündür aktif olarak kullandığım ve etkilendiğim, bundan sonraki taze kurulumlardan sonra ilk kuracağım programlardan Guake Terminal\u0026rsquo;i anlatacağım.\nSık sık yaptığım bir şey değil ancak bence bu programramla ilgili bir kaç şey karalamalıyım buraya diye düşünüyorum.\nEğer GNU/Linux dağıtımlarından birini(Ubuntu, Fedora, Mint, Debian\u0026hellip;) kullanıyorsanız yolunuz terminale(konsola, siyah ekrana) düşmüştür. Düşmemişse de açıp bir işinizi ordan halledeceğiniz günler yakındır. Terminalden korkulduğu, çekinildiği ile ilgili yazılar okudum; ancak korkacak bir durum yok. Geçmiş zamanlarda bu günkü grafiksel arayüzler yerine (GUI) metin tabanlı siyah ekranlar(CLI) yardımıyla bilgisayarla etkileşim kuruyorlarmış. Grafiksel arayüzlerin çekiciliği ve bazı görevleri daha hızlı yapabilmemizden dolayı ve Microsoft\u0026rsquo;un Windows işletim sistemlerindeki tutumu, normal kullanıcıları terminalden uzaklaştırdı. Hangi kullanımın daha etkili olduğuyla ilgili internette bir çok tartışma var. Ama bence en mantıklısı ikisini bir arada kullanmak. Bazı işlemleri, birinde diğerine göre daha kolay, daha hızlı yapabiliyorsunuz. Eğer şimdiye kadar terminal ile karşılaşmadıysanız, CTRL+T kombinasyonuyla kahramanınızla tanışın :) .\nŞimdi artık terminali kullanmaya başladınız (Uzun süreçli bir çalışma gerektirir,yavaş yavaş olacak sabırlı olmalıyız). Kurulu gelen terminalin size izin verdigi ölçülerde bazı özelleştirmeler yaptınız. Ancak Guake Terminal programını kullandığınızda çalışma şekliniz ve aldığınız verim değişecektir.\nKurulumu Aşaması Programlar dağıtımlara göre değişiklik gösterebileceği gibi masaüstü ortamlarına (DE=DesktopEnvironment) göre de değişiklik gösteriyor. İki yaygın masaüstü ortamı için:\nKDE : Yakuake [Kubuntu için bunu kullanabilirsiniz mesela.] GNOME : Gauke [Ubuntu için de bunu kullanabilirsiniz.] Ben Guake Terminal\u0026rsquo;i kullanıyorum Ubuntu için ve ondan bahsedeceğim. Öbür türlü kurulumlar da benzer yolları izleyecektir. UBS(UbuntuSoftwareCenter)\u0026lsquo;dan Guake yazdığınızda çıkacaktır, kurulumunu kolayca yapabilirsiniz. Artık terminal korkmadığımıza göre tek satirlik kodumuzla programı kurabiliriz.\nsudo apt-get install guake Şifrenizi girdikten sonra kurulum başlayacaktır. Eğer bir sorunla karşılaşmadıysanız devam edelim. Artık eski terminal programını sonsuza kadar kapatabilirsiniz :).\nÖzelleştirme Guake programını açtıktan sonra kenarlarda bir yerde bildirim ile programı önceden atanmış bir tuş ile açıp kapatabileceginizi söyleyecek. Bu tuş ESC tuşunun altındaki ikili tırnak işareti tuşudur. Aslına bakarsanız hangi tuş olduğunu hatırlamıyorum. Söylediğim tuş özelleştirirken ilk tercihim olmuştu. Bir iki deneme yaparak pratikliğini gözlerinizle görün. Özelleştirmelerimizi yapmak için Guake Terminal\u0026rsquo;i açtıktan sonra açılan pencerenin üzerine sağ tıklayıp \u0026lsquo;Preferences\u0026rsquo; [seçenekler/Ayarlar] kısmına tıklıyoruz, sonra sekmelerden oluşan bir ayar penceresi karşımışa çıkacak.\nEğer Guake\u0026rsquo;yi açtığınızda altaki tab sekmesi sizinde canınızı sıkıyorsa, bana göre görselliğini bozuyor. O ayarlar kısmında \u0026lsquo;General\u0026rsquo; sekmesinden \u0026lsquo;Show tab bar\u0026rsquo; seçili ise tiki kaldırıyoruz.\nBir süre kullandıktan sonra, bazen faydalandığımız kaynaklar/dokümanlar ve terminal arasında geçişler yapmamız gerekecek. Tek tuşla açılır kapanır hale getirdik ama daha hızlı çalışmak istiyorsanız, terminal penceresi haricinde bir noktaya tıkladığınızda kapanmasını isteyeceksinizdir. Eğer öyleyse, aynı yerde \u0026lsquo;Hide on lose focus\u0026rsquo; kısmı seçili değilse bunu seçili hale getiriyoruz. Guake penceresini kapatmak için bir boşluğa tıklamanız yeterli.\n\u0026lsquo;Appearance\u0026rsquo; tabından yeni özelleştirmelerimizi yapalım. Burayı isteğinize göre ayarlayabilirsiniz. Ancak ben terminali kullanırken arka plan siyah, yazı rengi yeşilimsi yani Matrix tarzında olması hoşuma gidiyor. Bu ayarları o sekmeden düzenleyebilirsiniz. Ancak yazı fontu hangisi daha uygun olur daha bulamadım, biliyorsanız veya hoş bir tane bulursanız lütfen bana da söyleyin :).\nBir diğer faydasını göreceğimiz özellik \u0026lsquo;Transparency\u0026rsquo; yani saydamlığı. Eğer bir doküman sayfasından çalışıyorsunuz ve yeni kodlar/komutlar deniyorsanız saydamlığın çok faydasını göreceksiniz. Bazı scriptlerin renklendirilmesi sonucu durum zorlaşabilir, bu durumlarda saydamlık derecesini değiştirebilirsiniz. Altan gerekli yönergeleri okurken yeni terminalden bunları denemeniz bir başka güzellik olacak.\nGuake\u0026rsquo;nin açılıp kapanması tek tuşla olabiliyor, en güzel taraflarından biri de bu. Default olarak hangi tuşun kullanıldığını program açılışında bildirilecek veya ayarların \u0026lsquo;keyboard shortcut\u0026rsquo; kısmında \u0026lsquo;Toggle Guake Visibility\u0026rsquo; kısmının karşısındaki tuş hangisiyse odur. Üste ilk tercihim olan ikili tırnak işareti Counter-Strike oyunundaki gibi bir konsol aşağı indireceğinden kolaylık sağlayacağını düşünmüştüm. Ancak terminalden kodlama yapacaksanız büyük ihtimalle ikili tırnak işaretini kullanacaksınız, bu durumda sıkıntı olacaktır. Sonraki tercihim F1 oldu. Şu ana kadar sorun yaşamadım. Şu anki tuşun yazıldığı yere tıklayarak yeni bir tuş siz kendiniz belirleyebilirsiniz.\nBenim iki üç kullanımlık süremde faydasını gördüğüm paylaşmak istediğim kısımlar bunlar. Sizler de bir süre sonra kendi yeni pratik yöntemlerinizi bulabilir ve paylaşabilirsiniz, isterseniz. Aslında yazıya tamamen yanlış başladık, yazıya başlayanlar tam olarak neden bahsedileceğini anlayacaklardır. Ama tanıtıcı cümle olabilirdi şöyle: Kendinizi sinema filmlerindeki hackerlar gibi hissetmek istiyorsanız, tek tuşla üsten aşağı inip kapanan terminal programını kullabilirsiniz gibi. Aslında tek tuş diyoruz ama programı bir kere başlatmamız gerekiyor. Bu da programın büyüsünü bozuyor biraz. Bununda önüne, programı ilk bilgisayar başladığında başlatarak geçebiliriz.\n[Ubuntu 12.04 sürümünü göre].Eğer bilgisayar başlatıldığında bazı programların da başlatılmasını istiyorsanız üsteki en sağ makaraya tıkladıktan sonra \u0026lsquo;Startup Applications\u0026rsquo; ksımında ayarlamaları yapabiliriz. Ben açtığımda Guake oraya eklenmiş ancak aktifleştirilmemişti. Sizde de öyleyse önüne bir tik ekleyerek aktifleştirebilirsiniz. Eğer ekli görünmüyorsa; \u0026lsquo;add\u0026rsquo; e tıklayarak :\nName : Guake Terminal Command : guake Comments : [Bu kısmı boş bırakabilir veya kafanıza göre bir şeyler yazabilirsiniz.] Artık siyah ekran daha eğlenceli olacak ve günlük aktivitelerinizi daha verimli bir şekilde gerçekleştirmenize olanak sağlayacaktır.\nBen de bir kaç aylık Ubuntu kullanıcısıyım, en açık şekilde bildiklerimi paylaşmaya çalıştım. Yazı içerisinde hatalar varsa beraber düzeltebiliriz. Kafanıza takılan kısımlar varsa yardım istemekten çekinmeyin. Kolay gelsin.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/guake-terminal/","summary":"\u003cp\u003eBu blog yazısında bir kaç gündür aktif olarak kullandığım ve etkilendiğim,\nbundan sonraki taze kurulumlardan sonra ilk kuracağım programlardan Guake Terminal\u0026rsquo;i anlatacağım.\u003c/p\u003e","title":"Guake Terminal"},{"content":"Airdroid, isminin de bir kısmından belli olacak ki, bir Android uygulaması. Bence gayet yetenekli ve Android kullanıcılarının olmazsa olmazlarından olabilecek bir uygulama. En azından benim için bu noktadan sonra öyle. Bakalım bu uygulama neymiş, ne yapıyormuş.\nTelefonunuza bilgisayarınızdan veri aktarmanın bir kaç yöntemi var bu günlerde. Bir kaç tanesine bakacak olursak:\nen eski yöntemlerden, USB kablosu aracılığıyla telefon hafızasına veri aktarabilirsiniz hafıza kartını telefondan çıkarıp, gerekli araçlarla bilgisayara takip ordan veri aktarımı yapabilirsiniz size online depolama alanı sunan hizmetlerden birini (Dropbox, Box, Drive vs.) kullanıyorsanız bilgisayar ve telefon arasında dosya aktarımı yapabilirsiniz Ancak bu son yöntem upload/download işlemi içerdiği için internet bağlantısı gerektirir ve büyük boyutlu dosyalarda kota sorunu yaratır Aklıma gelenler bunlar ve şimdi de yeni bir yönteme göz atalım. Airdroid ile kablosuz ağ bağlantısı kullanarak USB kablosuna gerek kalmadan veri aktarımı yapmak.\nDiğerleri arasında Airdroid kullanarak veri aktarımı bence en pratik olanı. Nedenlerine bir bakalım.\nUSB kablosunu her gerektiğinde yerinizden kalkıp getirmeniz gerekmeyecek\nİnternet bağlantısı gerektirmeyen bir olay\nEvden uzaktaysanız, USB kablosunu yanınıza almanız gerekmeyecek, veri aktarmaktan mahrum kalmayacaksınız\nPlatform bağımsız veri aktarımı yapabileceksiniz\nWindows dışında bir sistem kullanıyor ve telefon içindeki verileri görüntülüyemiyorsanız, Airdroid işinizi görecektir\nBağlantıyı nasıl kurabiliriz Ben burada internet bağlantısının olmadığı bir durum üzerinden anlatacağım. Sizin donanımlarınız farklı olabilir, sırası geldiğinde bahsedeceğim, bu yüzden tam olarak benim kullandığım şekilde kullanamayabilirsiniz ancak sizde anlatılan mantık üzerinden kendi yolunuzu bulabileceğinize inanıyorum.\nElimde bir tane laptop var. Dışardan bir kablosuz ağa bağlanabileceğim. Sonuçta eski masaüstü bilgisayarlarda normal şartlarda mümkün değil.\nBir tane de Galaxy S3 var. Telefonda tethering seçenekleri var. Wi-fi tethering özelliğiyle bir hotspot oluşturarak bilgisayar ile bu ağa bağlanıyorum. İnternet bağlantınızın olup olmaması mesele değil. İnternet kapalıyken denedim herhangi bir sorun ile karşılaşmadım. Öbür tethering seçenekleri USB ve Bluetooth. Ama bunlar pek mantıklı değil ve sonuç veriyor mu bilmiyorum denemedim. USB kablosunu taktıktan sonra veri aktarımı özelliği, USB kablosuyla yapmaktan farkı kalmıyor. Sadece ekstra bir kaç özelliği var belki onlar kullanılabilir. Bluetooth ise her laptopta bulunmayabilir. Ben wi-fi tethering ile oluşturduğum hotspot üzerinden anlatacağım diğerlerini sizler deneyebilirsiniz tabi.\nTelefon ve bilgisayarı aynı ağa bağladık devam ediyoruz. Bilgisayarınızda bir tarayıcı olmalı(ki en az bir tane vardır :)) ve Airdroid\u0026rsquo;i indirmiş olmanız gerekiyor. Uygulama ücretsiz, arayüzü gayet basit ve güzel bence.\nİki cihazın aynı ağa bağlı olduğundan emin olduktan sonra Airdroid\u0026rsquo;i telefonda açıyoruz\nEkranda iki web adresi var. Eğer internet bağlantısı yok ise ve kotadan yemek istemiyorsanız sayilardan olaşan adresi tarayıcınıza yazıp, girin Daha sonra telefondaki şifreyi bilgisayardaki ekrana giriyorsunuz\nEğer sorun yaşamadıysanız üsteki adımlar sırasında tarayıcınızda bir masaüstü görmeniz gerekiyor. Diğer özellikleri keşfetmek size ve kullanımıza bağlı. Ben bir kaç özelliğinden bahsedeyim:\nO masaüstü aracılığıyla telefondan mesaj alıp,atabilirsiniz. Hiç denemedim ama sık mesajlaşan biriyseniz kolaylık sağlayabilir. Çünkü karşınıza Messenger ekranı gibi bir şey çıkıyor. Bilgisayar klavyesinden daha hızlı yazıyorsunuzdur bence.\nUygulamalarınızı görüntüleyip üzerinde işlem yapabiliyorsunuz. (Uninstall gibi.) Ya da .apk sını bulduğunuz bir uygulamayı kurabiliyorsunuz. Ya da zaten kurulu olan uygulamaların .apk larını bilgisayarınıza indirebiliyorsunuz. Daha sonra tekrar tekrar indirmemek için. Bu durumdan farklı şekillerde faydalanabilirsiniz.\nAçılan pencerelerde upload, download gibi ibareler var ancak önceden dediğim gibi internet bağlantısını kullanmıyor.\nDaha bir çok özelliği paylaştığım görsele bakarak az çok tahmin edebilirsiniz.\nNot : Sürekli uygulama açılışında gösterilen kodu girmek istemiyorsanız kendiniz ayarlardan bir tane yazabilirsiniz. Pratik bir şekilde bağlanabilirsiniz. Unuttuğunuz durumda girip tekrar yazabiliyorsunuz sorun olmuyor.\nKullanım sırasında karşıma çıkan bir kaç eksikliği var. Bilgisayardaki verileri dosya olarak sürükleyip aktaramıyorsunuz. Dosya olarak aktarmayı desteklemiyor ve ya verdiği hatada söylediği gibi başka tarayıcılarda destekliyordur. Ama sorun değil. Siz aktaracağınız dizinde yeni bir dosya oluşturun, bilgisayardaki aktaracağınız dosyayı açıp içindeki verileri o dosyaya yükleyin.\nBir diğeri, müzik ve video aktarımında bir kaç uzantıyı destekliyor. Bunlar yaygın olan uzantılar, çok yabancı uzantılarla uğraşmıyorsanız sorun olmayacaktır. Bununda üstesinden, denemedim ama, dosyayı zipleyip aktarma işlemi yaptıktan sonra açabilirsiniz diye düşünüyorum.\nBahsedilmeye değer bir uygulama olduğunu düşündüğüm için yazmak istedim. Umarım faydalananlar olacaktır. Aynı zamanda Türkçe dil desteği de var. Benzer uygulamalar var mı bilmiyorum, bakma gereği duymadım şu ana kadar. Sizin varsa alternatifleriniz paylaşabilirsiniz.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/airdroid-inceleme/","summary":"\u003cp\u003eAirdroid, isminin de bir kısmından belli olacak ki, bir Android uygulaması.\nBence gayet yetenekli ve Android kullanıcılarının olmazsa olmazlarından olabilecek bir uygulama.\nEn azından benim için bu noktadan sonra öyle. Bakalım bu uygulama neymiş, ne yapıyormuş.\u003c/p\u003e","title":"AirDroid İnceleme"},{"content":"Microsoft Windows dışında yeni bir şeyler denemek istiyorsanız. Kapalı bir sistem yerine daha açık, daha özelleştirilebilir bir sistem istiyorsanız, veya artık bir şeyleri daha derinden incelemek istiyorsanız. Açık kaynaklı işletim sistemlerinden Linux dağıtımları sizin iyi bir seçim olabilir. Tabi biraz ön araştırma yaparsanız önünüzde çok fazla seçim olduğunu göreceksiniz. Kendim şansen daha hepsini kurup incelemedim, bakmadım. Ama Ubuntu ilk durak olarak mantıklı ve ideal görünüyor. Bu yüzden ben de iki sene öncesinde yeni bir şeylerin arayışı sonrası Ubuntu\u0026lsquo;yla tanıştım ve Windows\u0026rsquo;lardan tam olarak daha kurutulamadığım için farklı kurulumları denedim ve tecrubeler edindim. Bunları iki blog yazısı şeklinde paylaşmak istiyorum.\nUbuntu ve diğer Linux dağıtımları neden kullanılmalı neden kullanılmamalı gibi bilgiler yer almayacak. Kararını vermiş bir kişi gibi kurulumlardan devam edeceğim. Ubuntu\u0026rsquo;nun kurulum seçeneklerine bakalım.\nSanallaştırma programları ile Windows\u0026rsquo;un içine kurulabilir Wubi adlı program ile Windows\u0026rsquo;un içine normal bir programıymış gibi kurulabilir Bir tane LiveCD oluşturup kurulabilir Ben kendim üstekileri deneyip tecrübe ettiğim için bunlardan sırasıyla bahsedeceğim.\nSanallaştırma Porgramlarıyla Ubuntu Kurmak Bu işlem için VirtualBox programı işimizi görecektir. Ücretsiz bir programdır. Bir de Ubuntu\u0026rsquo;nun resmi sitesinden kendi sistem özelliklerimize göre desktop versiyonunun .iso dosyasını indiriyoruz.\nBu durumda söz konusu kullanım şu şekilde: Belirli adımları izledikten sonra tam ekran yapılabilen bir programın içerisinde işletim sistemini kullanabiliyoruz. Kurulum ile ilgili bir çok dokümana Google\u0026rsquo;dan ulaşabilirsiniz. Bu kurulumda:\nKendi mevcut sisteminize bir zarar vermeden yeni işletim sistemini deneyebilirsiniz İki sistem arasında git-gelleriniz daha hızlı olacaktır Bir kaç işlemden sonra iki sistem arasında dosya paylaşımı yaptırabilirsiniz Daha yolun çok başındaysanız ve arada bir göz atacak, kullanacaksanız ideal bir yöntem Olumsuzlukları Hem mevcut sistem ve hem de sanallaştırarak kurduğunuz sistem aynı RAM\u0026rsquo;i kullanacağından ağır çalışacaktır biraz. Sistemi başka bir sistem üzerinden kullanamaya çalıştığınız için yeni OS verimliliği, gücü anca üzerine kurduğumuz OS\u0026rsquo;in sağladığı olanaklara bağlıdır. Daha fazla verim alıp, daha iyi sonuçlar elde etmek için farklı çözüm arayışlarına gireceksiniz. Sanallaştırma yeterli gelmemeye başlayacak bu durumda bir de Wubi ye göz atın.\nWubi ile Ubuntu Kurulumu Wubi: Windows Ubuntu Installer yani Windows için Ubuntu Kurulum programı. Yani yani: Normal bir Windows programını nasıl kuruyorsanız, next-next-next, Ubuntu\u0026rsquo;yu da bu program sayesinde öyle kuruyorsunuz. Kurulum sırasında size sistem ile ilgili kullanıcı adı, şifre, ayrılacak alan, kurulum yeri vs. sorulacak ve kurulum başlayacak. Bu program üzerinden Ubuntu internetten indirilip kurulacak. Kendisi zaten küçük bir program.\nKurulum bittikten sonra bilgisayarınızı yeniden başlattığınız zaman açılışta iki seçenek göreceksiniz. Windows, altında da Ubuntu, hangisini seçerseniz sistem o OS yükleyecektir. Windows içerisinde kurduğunuz yerde Ubuntu dosyasını biraz kurcalarsanız root.disk adında bir dosya bulacaksınız. Bu sizin Ubuntu kurulumunuzun kendisidir, veriler vs. hepsi buradadır. Ubuntu\u0026rsquo;yu yedeklemek istediğinizde bunu kopyalayıp bir köşede saklayabilirsiniz.\nWindows un yanında başka bir işletim sistemi daha olacak. Açılışta ikisi arasında kolayca seçim yapabileceksiniz Yeni işletim sisteminden tam anlamıyla faydalanabileceksiniz. Çünkü sisteminizin o an ki kaynaklarını kendisi için kullanacak Windows dosyalarına basitçe Ubuntu içerisinden yine erişebileceksiniz Orta süreli kullanımlarda ihtiyaçlarınızı karşılayabilir Olumsuzluklar Bir gün Ubuntu\u0026rsquo;yu açmaya çalıştığınızda siyah bir ekranla karşılabilirsiniz. Çok olası bir durum değil ancak Wubi kurulumunu uzun süre kullanırsanız bazı güncelleştirmelerden sonra böyle bir durum ile karşılaşmanız olası. Böyle bir durumla karşılaştığım için şahsen bir sonraki kurulum yöntemiyle devam ediyorum.\nTabi böyle bir durumun varlığından dolayı tamamiyla kullanmamak yanlış olur. Olası durumlar ve yapabilecekleriniz:\nBir gün windows u açtığınızda sistemin dosyaları taranacak Siz farkında olmayacaksınız ancak sonra Ubuntu kurulumunda oluşturulan root.disk dosyası 0 KB boyutlarına gözükecek GRUB hatası falan diye araştırıp bir gününüzü verecekseniz şanlıysanız bir sonuca ulaşırsınız, Forumlardaki çoğu şeyi denedim ama sonuç alamadım Windows root.disk dosyasına müdahale edip bozuyor ya da tamamiyla siliyor. Sistemin gizli dosyalarını görünür yaptığınızda found000 gibi bir klasörde silinen verileri geri alabileceğinizden bahsediliyor. Ancak ben o klasörleri açmaya çalıştığımda erişim hatası veriyordu. Araştırmalarım sonucunda yine bir çözüm elde edemedim Windows\u0026rsquo;ta yakında bir zamanda geri dönüşüm noktası oluşturmuşsanız o seçeneği kullanabilirsiniz. Windows dosyaların bir önceki sürümlerine ulaşmanıza olanak sağlıyor. 0 KB\u0026rsquo;lık dosyanın üzerine sağ tıklayıp Özellikler/Önceki Sürümler tabından eski bir root.disk\u0026rsquo;e ulaşabilirsiniz Üsteki çözümler root.disk geri getirmek adınaydı. Bunları geri getirseniz bile GRUB hatasını çözmüş olacak mısınız bilmiyorum ancak ext2read adındaki ufak bir program ile windows altında root.disk\u0026rsquo;in içeriğine ulaşıp verilerinizi kurtarabilirsiniz.\nBir diğer yöntem benim sınırlı kaynaklarımdan dolayı uygulayamadığım LiveCD ile sistemi açıp onarabiliyorsunuz. Bununla ilgili anlatımlar internette mevcut root.disk bir kere kurtardıktan sonra yine liveCD ile mount ederek içeriğinize ulaşabiliyorsunuz. Anlatımlar yine internette mevcut Bu kadar acı tecrübe tabi yeni ufukları yol aldırdı. Şu anda artık bir LiveCD\u0026rsquo;m var ve Ubuntu\u0026rsquo;yu tamamen Windowstan uzak[aynı HDD üzerinde ama:)] farkli bir partitiona kurdum. Bir sonraki yazıda da ondan bahsedeceğim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ubuntu-kurulum-yazi-dizisi-1/","summary":"\u003cp\u003eMicrosoft Windows dışında yeni bir şeyler denemek istiyorsanız. Kapalı bir sistem yerine daha açık, daha özelleştirilebilir bir sistem istiyorsanız,\nveya artık bir şeyleri daha derinden incelemek istiyorsanız.\nAçık kaynaklı işletim sistemlerinden Linux dağıtımları sizin iyi bir seçim olabilir.\nTabi biraz ön araştırma yaparsanız önünüzde çok fazla seçim olduğunu göreceksiniz.\nKendim şansen daha hepsini kurup incelemedim, bakmadım.\nAma Ubuntu ilk durak olarak mantıklı ve ideal görünüyor.\nBu yüzden ben de iki sene öncesinde yeni bir şeylerin arayışı sonrası \u003cstrong\u003eUbuntu\u003c/strong\u003e\u0026lsquo;yla tanıştım ve Windows\u0026rsquo;lardan tam olarak daha kurutulamadığım için farklı kurulumları denedim ve tecrubeler edindim.\nBunları iki blog yazısı şeklinde paylaşmak istiyorum.\u003c/p\u003e","title":"Ubuntu Kurulum Yazı Dizisi -1"},{"content":"Wubi kurulumuyla yaşadığım sorunlardan sonra artık Windows\u0026rsquo;tan bağımsız bir kurulumun zamanı gelmişti. Bu kurulumdan elde etti tecrübeleri paylaşacağım.\nBu şekilde bir kurulum için PC\u0026rsquo;deki harddiskiniz zaten bir kaç bölümden oluşuyorsa(C,D,E) bunlardan bir tanesine LiveCD\u0026rsquo;den Ubuntu kurulumu yapabilirsiniz. Kurulum sırasında o bölümü bütünüyle formatlayacaktır, verilerinizi yedeklemeyi unutmayın. Ancak benim gibi Harddiskiniz tek parçadan oluşuyorsa bölümlendirmek(partitioning) gerekecek. Bunun farklı yöntemleri var tabi. Windows üzerinden yapabilirsiniz. Ancak bence LiveCD bütün ihtiyacımızı karşılayacaktır.\nBu kurulum sonrasında yine booting öncesi, bir ekranda bize Ubuntu\u0026rsquo;yu mu, Windows\u0026rsquo;u mu yüklemek istediğimizi soracak. İdeal kurulum biz yeniler için bence Windowsun yanına kurmak çünkü windowstan tamimiyle kurtulamıyoruz. Günümüzde pazar payından dolayı bir çok şey windows üzerinden piyasaya çıkıyor bazı özel durumlarda windowsa tekrar döneceğiz. Açık kapı bırakmakta fayda var :) Bütün yedeklemelerimizi yapalım ve sırasıyla işlemlere bakalım.\nRehberimiz tabiki ubuntu.com olacak. Ordaki kaynaklar, yardımcı sayfalar İngilizce ancak ben burada anahtar kelimeleri yazdıktan sonra gerekli dokümanlari Türkçe netten bulabilirsiniz bence.\nKendi kurulum aşamalarımdan bahsediyorum. Sonraki kurulumlarda bana ve yeni başlayanlara rehber olması açışından.\nÖncelikle LiveCD ye ihtiyacımız var. Bunun için gerekli adımlara bakalım\nBu adresten 32bit ya da 64bit birini seçiyoruz. Bilgisayarınız hangisine sahip olduğuna bilgisayar-sağtık-özelliklerden görebilirsiniz. Seçimi yaptıktan sonra 700MB boyutlarında bir .iso dosyası inmesi gerekiyor Eğer torrent aracılığıyla indirmek istiyorsanız. Şu adresten Bittorrent kısmında dosya isminde desktop geçeni indiriyoruz.(amd64 64bit için-i386 32bit için) İndirdiğimiz dosyayı bir CD yakmamız lazım bunun için bir kaç basit ucuz CD ye ihtiyacımız var. Fazla almak sorun çıkması durumunda faydalı olabilir Checksum. Aslında bu adım gerekli değil ancak ben karşıma bir kaç keredir çıktığı için denemek istedim. Gerekli de olabilir anlatayım siz karar verin. Bu checksum dediğimiz şey bazı programlar aracılığıyla hesaplanıyor. Program alıyor bizim dosyamızın içeriğinden o dosyaya özel bir uzunca değer üretiyor, rakam ve harflerden oluşuyor. Ubuntu\u0026rsquo;nun resmi sitesinde indirdiğiniz dosyanın sahip olması gereken checksum degerleri karşılaştırmanız için yer alıyor. iso dosyasını indirdikten sonra Windows\u0026rsquo;ta winMd5Sum ve Checksum Calculator programlarını kullanarak kendi dosyanızınkini hesaplayıp şuradaki değerler ile karşılaştırabilirsiniz. Not : Eğer farklı çıktıysa panik yapmayın. Çünkü benim indirme işlemim sorunsuz olmasına rağmen farklı bir değer üretiyordu. ask.ubuntu.com\u0026rsquo;daki bir soruya verilmiş cevaptan ve benim kurulum sırasındaki ufak slayta gördüğüm bir resimde 5 ağustosa ait bir tweet vardı. O değerlerin olduğu sayfaya bakırsanız son güncellenme tarihi baya bir eski. Bu durumda indirilen dosyalar güncellenmesine rağmen md5Hash lar güncellenmemiş. Ama yine de indirme işleminiz sorunsuz sonuçlandığından emin olun, gerekirse bir daha indirin.\nNeyse iso dosyamız hazır, CD ler hazır. Bize iso dosyasını CD ye yakmak için bir program lazım. Eğer sisteminizde bu işi yapacak bir program yoksa şu programı deneyebilirsiniz. Açık kaynak bir yazılım : https://infrarecorder.org/ . Kurduktan sonra üsteki menüden actions/burn image seçiyoruz ve ayarlardan anlamıyorsak karışmayalım. Ama yazdırma işlemini en düşük hızda yapalım. Süresi çok uzun olmayacak korkmayın :) Eğer bunu başarıyla yaptıysak windows ile işimiz bitti. CD \u0026rsquo;nin windows ta içeriğini göremezseniz bile yine de sorun yok en azından ben de öyle olmuştu. CD yi yerleştiriyoruz. PC\u0026rsquo;yi yeniden başlatıyoruz. Başlarken BIOS\u0026rsquo;a girmemiz için bir kaç saniyelik görüntüde hangi tuşa bakmamız gerektiğini söyleyecektir. Genelde fonksiyon tuşlarından oluyor. Her BIOS sistemi için farklı olabiliyor. f3,f5,f8 falan gibi. Buraya girdikten sonra korkmayın, ayarları pek kurcalamasanız sıkıntı olmaz. Boot bölümünden sıralamaya bakarsanız. [Seçim işlemleri klavye tuşlarıyla oluyor]. En üste harddisk gözükecektir. Bu kısımda ekranın altında yerlerini nasıl değiştireceğiniz, hangi klavye tuşunun ne işe yaradığı en alta yazmalı. Ben istediğimin üzerinde aşağı/yukarı ok işaretleriyle gidiyordum. f5 ve f6 altı ile yerlerini değiştiyordum. Neyse ilk sıraya CD/DVD yi alın. Çıkış yapın ve değişiklikleri kaydedin. Sonra PC yeniden başlayınca korkunç bir gürültüyle CD den sistem başlayacak.\nTRY ve INSTALL seçenekleriyle bir ubuntu penceresi karşımıza gelecek. Dilimizi seçtikten sonra TRY/Dene diyebiliriz. Çünkü sistemi denediğimiz sırada bile masaüstünde bize kurulum için şans verilecek. İşletim sistemini biraz karıştırdıktan sonra masaüstündeki installer\u0026rsquo;a tıklayın. Şu adresteki ekran görüntülerinden 5.adımda install ubuntu alongside them seçin eğer diğer seçenekler hakkında bilginiz yoksa. Bu durumda HDD tümü gelecek ve çizelgenin sağ tarafında Ubuntu için bir alan ayırmanız için izin verilecek. 50GB yeterlidir ve bence gerekirse sonradan artırabiliyorsunuz. Bu işlem zaten başlamadan uyarı veriyor ama yine de ekstra sabırlı olmanızda sabır var. O işlem elbet son bulacak, gidin bir çay için. O harddiskteki etrafa dağılmış windows parçalarını taşıyıp gerekli alanı kendine göre formatlayacak gibi düşünebilirsiniz. Harddiskiniz doluysa işlem biraz zaman alabiliyor. Zaten buraya kadar sorun yaşamadıysanız gerisi windows\u0026rsquo;un next-next-next kurulumlarından bir farkı yok.\nUmarım yeterince(fazlaca oldu bence) açık olmuştur. Sorunsuz bir kurulum sonucu Ubuntulu günleriniz başlamıştır. Kolay gelsin.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/ubuntu-kurulum-yazi-dizisi-2/","summary":"\u003cp\u003eWubi kurulumuyla yaşadığım sorunlardan sonra artık Windows\u0026rsquo;tan bağımsız bir kurulumun zamanı gelmişti.\nBu kurulumdan elde etti tecrübeleri paylaşacağım.\u003c/p\u003e","title":"Ubuntu Kurulum Yazı Dizisi - 2"},{"content":"Merhabalar. Tam olarak Android ile ilgili bir yazı olmayacak ama bu durumu ortaya çıkaran neden bir Android telefon :) Öncelikle benim bahsedeceğim konuda baş kahramanlar Turkcell, SGS3 ve kurumsal 15 GB lık 3G aboneliği. Başımdan geçen olayı sizler için yazıyorum. Hadi başlayalım.\nÖncelikle telefonlarda kullandığımız küçük kartçıklara SIM kartı ve 3G bağlantıyı destekleyen ve modemlerle(VINN) birlikte verilen SIM kartı boyutlarındaki kartçığa ise Data kartı diyelim. Sonrasında ise bilmemiz gereken şeyler şunlar: Data kartını 3G destekleyen telefonlarda kullanabiliyoruz. Buraya kadar güzel ancak bunu SIM kartı gibi arama ve SMS gönderimini -normal SIM kartını kullandığımız işlevleri- bununla gerçekleştiremiyoruz. En azından şimdilik bilgim bu yönde ileride farklı bir şeyler öğrenirsem paylaşırım. O yüzden bu data kartını telefonda kullanmak için ya mecbur kalmanız ya da telefonla fazla konuşmayan ve mesajlaşmayan biri olmanız bu durumda faydamıza.\nBen neden bu yolu seçtiğime gelecek olursam. Android telefonların son sürümlerinde bilgisayarınızdan Connectify, Virtual Router Manager gibi programlarla paylaştırdığınız internete bağlanamıyorsunuz. Evet ben baya araştırdım olmadı bir yolu varsa bana da söyleyin :) Güvenlikten dolayıymış falanmış filanmış. Bu şekilde bir kullanım için sanırım telefonu root etmek gerekiyor. Bu durumda şu an benim için pek mantıklı değildi. Önce bir etraflıca bilgi edinmem gerekiyor bu konu için. Telefonun daha ilk günden işe yaramaz bir hale gelmesini ufak bir olasılık da olsa istemiyorum. Bu yüzden farklı çözümler ararken VINN içindeki kartı telefonda kullanmak istedim. Pek mantıklı gözükmese de evden fazlaca uzaklaşmayan bir insansanız, 3G kotanız 4 GB değil de 15 GB ise, telefonu iletişim için (arama, mesajlaşma) pek kullanmıyorsanız mantıklı olabiliyor. Ayrıca telefondaki kullanım sırasında bunu farklı seçenekler ile (wi-fi, bluetooth, USB kablosu) PC niz ile diğer durumdan daha kolayca paylaşabiliyor olmanız farklı bir güzellik tabi.\nEvet oluyor da nasıl oluyor ona bakalım. Birinci yol: telefonunuzu ve data kartını sahibiyle ve TC kimlik kartıyla bir iletişim noktasına giderek olayı çözüyorsunuz. Her iletişim noktası yapmıyor ama yapan birine yüklendirirler sizi. İkinci bir durum ise müşteri hizmetlerini arıyorsunuz data kartını telefonumda kullanmak istiyorum diyorsunuz. Genelde olarak data kartının numarasını soracaklar size bunu bir yere not alınız. Müşteri hizmetleriyle görüşürken bazıları kartın sahibiyle görüşmek istiyor, bir kaç soru sormak için. Ancak ikinci aramam da soru sormadan işlemleri anlattı. Android telefonlarda nasıl yapıldığını anlatmadan önce net olarak bilmediğim ancak sizin kendinizin müşteri hizmetlerini aramadan veya bir iletişim noktasına gitmeden sonucu öğrenebileceğiniz bir durum : Onlar diğer tarafta kartla ile herhangi bir veriyi, bilgiyi değiştiriyorlar mı? Ancak siz kendi başınıza şu şekilde bir deneyin olmuyorsa müşteri hizmetlerini arayın belki öbür tarafta onların bir açma, değiştirme işlemi yapması gerekiyordur.\nData kartınızı telefona takıyorsunuz.\nAyarlar (Setting) - Diğer ayarlar(More Setting) - Mobil ağlar (Mobile Networks)\nBu kısımda paket kullanımını (Use Packet Data) aktifleştirmemiz lazım, oraya tikimizi atıyoruz\nDaha sonra aynı noktadan Erişim Noktalarını (Access Point Names) tıklıyoruz\nTurkcell Internet ve Turkcell MMS seçenekleri gözüküyordu bende.Aynı noktada seçeneklere-menüye artık sizde neyse seçiyoruz\nYeni APN (New APN) seçiyoruz\nİsim(Name) kismina 3G, APN kısmına ise mgb yazıyorsunuz\nBuradan sonra kullanabilmeniz lazım. Mobil Data yı, interneti açmayı unutmayın :)\nÜsteki ayarlar S3 içindir. Diğer telefonlarda da ayarlar aşağı yukarı aynı olabilir. Deneyerek emin olabilirsiniz.\nDurumu farklı bir şekilde deneyimlediyseniz veya bilgileriniz buradakilerden farklı ve doğruysa paylaşabilirsiniz.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/telefonlarda-3g-data-karti-kullanimi/","summary":"\u003cp\u003eMerhabalar. Tam olarak Android ile ilgili bir yazı olmayacak ama bu durumu ortaya çıkaran neden bir Android telefon :)\nÖncelikle benim bahsedeceğim konuda baş kahramanlar Turkcell, SGS3 ve kurumsal 15 GB lık 3G aboneliği.\nBaşımdan geçen olayı sizler için yazıyorum. Hadi başlayalım.\u003c/p\u003e","title":"Telefonlarda 3G Data Kartı Kullanımı"},{"content":"Galaxy S3 ile ilgili gözlemlerimi yazmaya uzun süre ara vermişim. Yeni bir şeyler keşfedince, farkedince birden bir dürtü geliyor hadi bunu birileriyle paylaş diye. Facebook ve Twitter da paylaşmak geliyor önce aklıma, sonra kime ne bunlardan deyip vazgeçiyorum. Belki onların konseptini tam algılayamadım henüz :). O yüzden blog herkese açık olsada bir anlamda sadece kendim için ya da birileri bulur da faydalanır diye yazıyorum.\nYeni telefonu aldığımdan beri Android dünyasına daha hızlıca adımlar atıyorum. Bu süreçte farklı ve güzel şeyler öğreniyorum. Mesela bir kaç gün önce Android sürümlerinin kod isimleri alfabetik sıraya göre veriliyormuş. İlginç buldum ve öğrenince gülümsedim biraz nedendir bilinmez. Bir blog yazısı olabilecek bir çok konu olsada elimde oturupta tam bir blog yazısı haline getiremiyorum. Ama bazılarına yazmasam olmaz tabi tarihi not düşmek gibi oluyor benim için.\nGelecekte öğreneceğim şeylerin yanında bu günkü Android\u0026rsquo;teki launcher/arayüzlerin ne olduğunu, ne kadar güzel bir durum olduğunu öğrenmem çok basit kalacaktır ama yazayım istedim. Evet ne diyordum bu launcher\u0026rsquo;lar az önce yine karşıma çıktı, bu kelime ve nedir ne değildir diye etrafa bakınayım dedim. Telefonun arayüzü / görüntüsünü tamamen değiştiren çok güzel yazılım parçaları. SGS3\u0026rsquo;te touchwiz denen arayüz varsayılan olarak geliyor ve daha öncesinde pek çok şikayet duymuştum touchwiz ile ilgili, pek beğenilmiyormuş. Şimdi anlamaya başlıyorum haklılarmış da :).\nBen de bir tane indireyim deneyeyim dedim ama durum biraz farklı olduğu için önce nasıl yapıldığına Youtube\u0026rsquo;dan falan bakayım dedim. Pekte zor bir işlem değil. Önce hangi launcher\u0026rsquo;ı kuracağınıza karar veriyorsunuz. Benim baktıklarım arasında en popülerleri Apex, Nova, ADWLauncher, Launcher Pro, Go Launcher EX diye not aldım. Birinden sıkılırsam diğerlerine göz atacağım. Diğer bir husus eğer vazgeçersem üreticinin - burada samsung/touchwiz oluyor- launcherına nasıl geri dönerim sorusu geliyor akla. Bunun için manual olarak kendimiz ayarlar, uygulama yönetici(app manager), Hepsi(all) bütün uygulamaları listeleyerek ismi geçen launcherı bulup \u0026ldquo;clear defaults\u0026rdquo; seçeğine tıkladıktan sonra geri tuşuna basıyoruz. Bu sırada ufak bir pencerede hangi launcher\u0026rsquo;ı kullanmak istediğimizi soracak. Bu size zor geliyor ise etrafa bakındığım sırada başka sayfalarda önerilen Home Switcher uygulamasına göz atabilirsiniz. İndirip kullanmadım ama önceki yöntem uzun geldiyse bu işinizi görecektir diye umuyorum.\nAndroid özelleştirilebilmesinin güzelliklerinden biri olsa gerek bu launcher\u0026rsquo;lar. Üreticinin size sunduğunu beğenmediyseniz gidip Play Store\u0026lsquo;dan indirip farklı bir tane deneyebilirsiniz. Size hitap edecek bir tane mutlaka çıkacaktır. Ben ilk önce ve şu anda sadece Go Launcher\u0026rsquo;ı denedim ve şok oldum açıkcası. Telefon bambaşka bir şeye büründü. Harika bir şey oldu. Daha tam anlamıyla incelemedim, bir göz gezdirdim ancak tek kelimeyle mükemmel diyorum pişman olmam inşallah :P. Kullanıp kurcaladıkça kendime göre eksikliklerini ve güzelliklerini fark edeceğim elbette.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/android-ve-launcherlar-14/","summary":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eGalaxy S3\u003c/strong\u003e ile ilgili gözlemlerimi yazmaya uzun süre ara vermişim.\nYeni bir şeyler keşfedince, farkedince birden bir dürtü geliyor hadi bunu birileriyle paylaş diye.\nFacebook ve Twitter da paylaşmak geliyor önce aklıma, sonra kime ne bunlardan deyip vazgeçiyorum.\nBelki onların konseptini tam algılayamadım henüz :). O yüzden blog herkese açık olsada bir anlamda sadece kendim için ya da birileri bulur da faydalanır diye yazıyorum.\u003c/p\u003e","title":"Android ve Launcher'lar"},{"content":"Olumlu Olanlar:\nTasarım: İlk tanıtıldığında çok olumsuz yorum okudum. Ama PC den bakıldığı gibi değilmiş.Ben de beyaz olanı var.Gayet güzel bir tasarımı var.Kaba değil.Arkası da düz ve temiz. Ekran boyutuyla ilgili olumsuz yorumlar vardı, çok büyük olur falan diye.Ama öyle değil, gayet normal görünüyor. Daha önce herhangi bir akıllı telefonu uzun süre kullanmadığım için onlara göre öyle böyle diyemiyorum, ekrandan bir şeyler okumak ve izlemek,nette dolaşmak için bence ideal bir boyutta.\nHareketler(Motions): Telefondaki sensorler sayesinde daha önceki telefonlarda olmayan, bence işe yarabilecek telefonu hareket ettirerek ya da ekrana bütün elinizde dokunarak yapacağınız işlemler var.Bunlar settings(ayarlar) -\u0026gt; Motions altında keşfetmeye başlayabilirsiniz.DAha sonra bir posta sadece bunlardan bahsedebilirim.\nDropbox: Dropbox uygulaması yüklü olarak geliyor. S3 telefon olanlara 50 GB alan verildiğini okumuştum ama pek ciddiye almamıştım.Dün hesabımla giriş yapıp bir iki şeyi eşleştirince bu gün gördüm kü mail hesabıma mesaj gönderilmiş 24 aylığına 50 GB alan vermişler.Dropbox kullanıcısıysanız ve sağlam internet bağlantınız varsa bence fayda sağlayabilecek bir uygulama. Kullanmıyorsanız Dropbox sitesine giderek üye olun ve hayatınızı pratikleştirin.\nOlumsuz Olanlar:\nSIM kart: Telefonun SIM kart yuvası ufak olan SIM kartlara göre yapılmış.Diğer akıllı telefonlarda da böyle bir uygulama var mı bilmiyorum. İlk defa karşılaştığım için yazıyorum. Kartınızı bir alette kırıp gerekli olan kısmı barındıracak şekilde küçültüyorlar. Neden olumsuz bir durum, bir kere küçültüldükten sonra o hatta normal telefonlara kullanamıyorsunuz(telefona göre değişebiliyor tabi) ya da daha kötüsü farklı bir hattı anlık olsa da hattınıza takımıyornusuz çünkü sığmıyor. Mesela evdeki bir zamanlar 9 TL sınırsız net veren ve hala abonesi olduğumuz için kullandığımız bir hat var ben onu anlık olsa da telefona takımayacağım.Netinden faydalanamayacağım :(\nKies: Bu PC uygulaması Apple ın iTunes tarafındaki uygulamanın Samsung telefonları için üretilmiş yazılım diyebiliriz. Ancak baya bir kötüymüş, fenaymış,pismiş diyorlar. Telefonda net bağlantınız yoksa PC bağlayıp bu uygulamayla güncelleştirmeleri yapabiliyorsunuz. Ayrıca telefona müzik,video,dosyalar atabilmenizi sağlıyor.Bu olmadan da yapabiliyorsunuz önceki saydıklarımı ama güncelleştirmeler için kurayım bari dedim olmadı,Hata verdi bu aralar onunla ugraşıyorum bakalım çözerim sorunu inşallah.\nHafıza Kartı: Tüm hafıza kartlarını tanımıyor.Manualden okuduğum kadarıyla gelişi güzel kartları takmayın diyor ve sadece FAT dosya sistemine sahip kartları kullanabiliyorsunuz.[Olumsuz bilmiyorum ancak ben normal 1GB hafıza kartımı denemek açısından taktım olmayınca, olumsuz bir durum oldu benim için.]\nİnternet Bağlantısı: Normal telefondaki internet bağlantısını başka cihazlarla paylaşabiliyorsunuz bunda sorun yok tamam güzel ancak bilgisayardaki internet bağlantısını telefonla paylaştıramıyorsunuz.(ya da ben yapamadım hala.)Connectify ile normalde neti paylaştırdıyorum abim kendi bilgisayarından VINN dan paylaştırdığım nete bağlanıyorum. S3 bağlanmıyor. Araştırdığım kadarıyla yolu varmış bunu yapmanın. Telefonu root etmek gerekiyormuş. Bir kaç gün geçsin öyle yapacam heralde.15GB lık interneti telefona paylaştıramazsam üzülürüm :(\nKulaklık: Bu aralar bütün telefonların kulaklıkları şu ucu top olup butunuyle kulağın içine girenlerden yapılıyor sanırım.Ancak ben öncesinden de sevmezdim bunlar normal eski Nokia kulaklıkları daha iyiydi benim için.Farklı bir deneyim olacak zamanla alışırım heralde.Benim için olumsuz bir durum bu :(\nŞimdilik aklıma gelenler bu kadar teknik olarak,yazılımsal pek bir şeyler yazamadım çünkü ilk akıllı telefonum olduğu için bu seferdekinin busu daha iyi busu daha kötü diyemiyorum. \u0026ldquo;Şimdilik\u0026rdquo; telefondan memnunum aklıma bu konuyla ilgili birşeyler gelirse veya fark edersem eklerim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/galaxy-s3-ilk-gozlemler/","summary":"\u003cp\u003e\u003cstrong\u003eOlumlu Olanlar:\u003c/strong\u003e\u003c/p\u003e\n\u003cp\u003e\u003cem\u003eTasarım:\u003c/em\u003e İlk tanıtıldığında çok olumsuz yorum okudum. Ama PC den bakıldığı gibi değilmiş.Ben de beyaz olanı var.Gayet güzel bir tasarımı var.Kaba değil.Arkası da düz ve temiz. Ekran boyutuyla ilgili olumsuz yorumlar vardı, çok büyük olur falan diye.Ama öyle değil, gayet normal görünüyor. Daha önce herhangi bir akıllı telefonu uzun süre kullanmadığım için onlara göre öyle böyle diyemiyorum, ekrandan bir şeyler okumak ve izlemek,nette dolaşmak için bence ideal bir boyutta.\u003c/p\u003e","title":"Galaxy S3 İlk Gözlemler"},{"content":"Telefonu alalı iki gün oldu. Peki almak kolay oldu mu? Neden Samsung? Neden Android? Neden S3? Almadan önce bir sürü kafada soru işareti olabiliyor. Hele ki Android cihazlarda bu kadar çeşitlilik olması seçim yaparken işi baya zorlaştırıyor. Bir sürü ürün çıkaran firma var. Aynı firmanın bile bir sürü farklı özelliklerde cihazları olabiliyor. Bu anlamda bir iPhone değil ancak seçerken zorluk çıkarsa bile bu kadar seçeneğinizin olması güzel bir şey değil mi?\nZaten akıllı telefon alacaksanız önce cevap vermeniz gereken ilk soru telefonun işletim sistemi hangisi olacak? Android, iOs, Blackberry, Windows 8, Symbian ve belki bir kaç tane daha ama popüler olan, daha güçlü olanlar bunlar sanırım.\nPeki bunlar arasından seçim yaparken ne yapacağız? Symbian Nokia nın kendi cihazlarında kullandığı bir OS. Bence elemeyi öncelikle uygulama marketindeki zenginlikle bir ön eleme yapabiliriz. Windows 8 hala tam oturmadı. Bir kaç tane ürün var bunu kullanan ve marketi şu anda pek zengin değil. Bu durumda zaten Android ve iOs kalıyor yarım milyonu aşkın uygulama buluyor her iki markette. Blackberry kötü günler yaşamaya devam ediyor. Ve ben Apple\u0026rsquo;ın kapalılığı ve son kullanıcının sonuncusuna hitap ettiği için Android\u0026rsquo;i kendimi daha yakın gördüm.\nBu durumda çemberi biraz daraltmış olduk. Android cihazlara baktığımızda ise Samsumg, HTC, Sony gibi üreticiler var. Samsung Android cihazları daha da ileriye taşıyan bir üretici. E zaten telefon alıyorsak son model alacağız; çünkü fiyatları baya yüksek ve bir öğrenci kısa aralıklarla yeni telefonlar alamaz. Bu durumda bence S3,HTC One X ve Galaxy Nexus lar- Google\u0026rsquo;un telefonu olarak adı geçen- kalıyor. En azından benim seçim yapmak için arasında kaldığım üç telefon. Galaxy Nexus lar diğerlerinden önce piyasaya sürüldüğü için donanım olarak biraz zayıf kalıyor ve geliştirilere daha çok hitap eden bir telefon, artılarından biri de güncelleştirmelerin ilk olarak bu telefonlara yapılması. Google un telefonu dedik ya :) Samsung üretiyor ama. Bilgisayar mühendisliği öğrencisi olsam da önümüzdeki bir kaç yıl uygulama geliştiricisi adi altından iş yapmıyor olacağım. Bu yüzden onu da ele. Geriye One x ve S3 kaldı mı? Evet özellik olarak değerlendirince başa başa gibiler diye biliyorum. Yazılım tarafında üreticilerin özelleştirmeleri var ve tasarımları farklı. Bu da kişisel bir durum tabi. Onun haricinde S3\u0026rsquo;ü One X\u0026rsquo;e tek tercih sebebim One X\u0026rsquo;in arka kapağının iPhone gibi kapalı olması. Akıllı telefonların şarj delisi olduğu bir dönemde bence bu durum önemli bu yüzden S3 kadar geldik işte :)\nEğer çok kararsızsanız bazı durumlarda kafanızı fazla yormayın, canınızı sıkmayın. Bir tanesini aldıktan sonra pek umursamayıp telefonu keşfetmek için yola koyulacak, o kafa karıştırıcı sorular geride kalacak. PC\u0026rsquo;yi aldığımda da öyle olmuştu görmeden telefon üzerinden bizimkilere aldırtmıştım ama şu ana kadar 1,5 yıl oldu hiç bir sorun yaşamadım ve memnunum. Şimde de S3\u0026rsquo;ü aldım ve Android dünyasıyla ilgili daha ciddi anlamda bir şeyler öğrenmeye çalışıyorum. Bu süreçte Android kategorisinde öğrendiklerimi/öğreneceklerimi kendi yorumumla paylaşacağım, görüşmek üzere.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/neden-galaxy-s3/","summary":"\u003cp\u003eTelefonu alalı iki gün oldu. Peki almak kolay oldu mu? Neden Samsung? Neden Android? Neden S3? Almadan önce bir sürü kafada soru işareti olabiliyor.\nHele ki Android cihazlarda bu kadar çeşitlilik olması seçim yaparken işi baya zorlaştırıyor.\nBir sürü ürün çıkaran firma var. Aynı firmanın bile bir sürü farklı özelliklerde cihazları olabiliyor.\nBu anlamda bir iPhone değil ancak seçerken zorluk çıkarsa bile bu kadar seçeneğinizin olması güzel bir şey değil mi?\u003c/p\u003e","title":"Neden Galaxy S3?"},{"content":"Blogun şu anda pek de bir şeye benzemediğinin farkındayım ama sürekli bir şeyler yazmak istiyorum buralara. Mesela bir kaç gün önce bir galaxy S3 aldım. Almadan önce baya bekledim bir tane \u0026ldquo;smartphone\u0026rdquo; almak için çeşitli sebeplerden dolayı ama sonunda aldım bir tane işte. Ve bu benim için farklı bir deneyim olacak. Linux/Ubuntu kategorisinde de aynı şekilde yeni deneyimlerimden bir şeyler paylaşmayı düşünüyordum ancak acı bir şekilde ubuntum çöktü, bozuldu. Hep Windows yüzünden oldu yine, bir gün tümüyle kurtulurum belki Windows\u0026rsquo;tan ama bu aralar değil. Bu yazı da bu kategorinin ilk yazısı olsun.\nSamsung Galaxy S3 yeni bir telefon ve ben de yeni bir Android ve akıllı telefon kullanıcısi olarak ilginç ve paylaşmaya değer gördüğüm şeyleri, diğer kullanıcılar belki yanlışlıkla gelip bulup faydalanması için yazmaya çalışacağım. Şimdilik bu kadar.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yeni-yollar-gorundu/","summary":"\u003cp\u003eBlogun şu anda pek de bir şeye benzemediğinin farkındayım ama sürekli bir şeyler yazmak istiyorum buralara.\nMesela bir kaç gün önce bir galaxy S3 aldım.\nAlmadan önce baya bekledim bir tane \u0026ldquo;smartphone\u0026rdquo; almak için çeşitli sebeplerden dolayı ama sonunda aldım bir tane işte.\nVe bu benim için farklı bir deneyim olacak.\nLinux/Ubuntu kategorisinde de aynı şekilde yeni deneyimlerimden bir şeyler paylaşmayı düşünüyordum\nancak acı bir şekilde ubuntum çöktü, bozuldu.\nHep Windows yüzünden oldu yine, bir gün tümüyle kurtulurum belki Windows\u0026rsquo;tan ama bu aralar değil.\nBu yazı da bu kategorinin ilk yazısı olsun.\u003c/p\u003e","title":"Yeni Yollar Göründü"},{"content":"Hep şu vizeler bitsin de şu Ubuntu\u0026lsquo;yu kurup yeni bir şeyler öğreneyim deyip duruyordum. Gün geldi o vizeler bitti. Ben Ubuntu\u0026rsquo;yu kurdum hatta Windows kullanırken sıklıkla yapmadığım şeyi -blog yazmayı- Ubuntu kullanırken yapmaya karar verdim. Ubuntu\u0026rsquo;yu kuralı bir kaç hafta oldu. Bundan uzun zaman önce de hem sanal makinada hem de Windows\u0026rsquo;un yanına kurmuştum. Ancak sadece ne olduğunu görmek ve meraktan dolayı kurmuştum, kullanmak için kendimi zorlamadım. Ama günler ilerledikçi lisanslı antivirüs programım Norton\u0026rsquo;un süresi dolunca dedim yavaş yavaş kaçayım ben.\nŞuan da Linux dağıtımlarından Ubuntu 12.04 LTS kullanmaktayım. Bütünüyle farklı bir deneyim, eğlenceli bir yolculuk. Şuan da Windows\u0026rsquo;a dönmemi, kullanmamı gerektiren bir durum yok. Sadece bir kaç oyun var, arada arkadaşlarla oynadığımız ama fazla oyun oynamayan biriyim. Linux dünyasını keşfetmeye devam edeceğim.\nBu yolculuk sırasında öğrendiğim yeni şeyleri etrafta kağıtlara not olmak veya dosya dosya biriktirmek yerine blog düzeninde arşivlemek daha mantıklı geldi. Karşılaştığım sorunları anlık çözümler buluyor olsam da eminim aynı sorun bir hafta, bir ay sonra ya da bir sonraki kurulumda tekrar karşıma çıkacak. Tek seferlik olanların unutulma ihtimallerine karşı kendimce anladığım ve çözümlediğim şekilde farklı kaynaklardan derleyerek buraya not alacağım.\nEvet burada Linux dünyasında, açık kaynak evreninde her şey bedava yardım etmek için hevesli, sorunlara çözüm üreten bir sürü gönüllü insan var. Ayrıca bu şekilde benden sonra yola çıkacaklar için, farklı mecaralar arayan insanlar için tecrübelerimi arşivleyerek bu topluma katkıda bulunmak istiyorum. Kafamdakileri konulara bölerek her blog yazısında tek konu etrafında bilgileri ve yorumlarımı paylaşmak istiyorum. Onlar kafamda belirdikçe yazmaya devam edeceğim. Bundan sonraki blog yazısı da büyük ihtimalle Ubuntu\u0026rsquo;yla, kurulumuyla ve nedenleriyle ilgili olacaktır.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/yeni-os-yeni-deneyimler/","summary":"\u003cp\u003eHep şu vizeler bitsin de şu \u003cstrong\u003eUbuntu\u003c/strong\u003e\u0026lsquo;yu kurup yeni bir şeyler öğreneyim deyip duruyordum.\nGün geldi o vizeler bitti. Ben Ubuntu\u0026rsquo;yu kurdum hatta Windows kullanırken sıklıkla yapmadığım şeyi\n-blog yazmayı- Ubuntu kullanırken yapmaya karar verdim.\nUbuntu\u0026rsquo;yu kuralı bir kaç hafta oldu. Bundan uzun zaman önce de hem sanal makinada hem de Windows\u0026rsquo;un yanına kurmuştum.\nAncak sadece ne olduğunu görmek ve meraktan dolayı kurmuştum, kullanmak için kendimi zorlamadım.\nAma günler ilerledikçi lisanslı antivirüs programım Norton\u0026rsquo;un süresi dolunca dedim yavaş yavaş kaçayım ben.\u003c/p\u003e","title":"Yeni OS, Yeni Deneyimler"},{"content":"Not : Açıklama genel olarak yapılmıştır ama kodlama için pascal kullanılmıştır.\nProgramlamanın daha başındayım. Ancak yazmaya çalıştığım programlarda sık karşılaştığım bir sorun girilen bir sayinin rakamlarını tek tek ele almak ve onların üzerinde işlem yapmak. Mesela kullanıcıdan bir sayi alacak ve bu sayinin sağdan ve soldan aynı okunup okunmadıgına (simetrik,polindromic olup olmadığına) bakacaksiniz. Farklı çözümleri olsa da yeni başlayanlar için rakamları tek tek ele alıp karşılaştırmak ilk akla gelen çözüm olabilir.\nBir başka durum bir kaç gündür uğraşıyorum. Mastermind in sayi ile yapılanı için kullanmak gerekebilir. O zaman kullanicidan bir sayi almak gerektiginde rakamları tek tek kullanıcıdan almak yerine sayıyı tek parça olarak alalım ve biz rakamlara ayıralım. Nasıl yapabiliriz?\nUzun matematik işlemleri sonucunda bulabilirsiniz tabi. Modlar ile divler ile birbirinden çıkarmalar felan. Çünkü zamanında ben de yapmıştım :) Ama girilen sayının kaç basamaklı olduğunu bilmiyoruz o zaman ne olacak? Bu divler modlar kac sıfırlı sayılara kadar devam edecek? Basamak sayısını bilmiyorsak programın kendisi buna karar vermiyorsa ne olacak? Önce basamak sayısını bulmamız gerekecek.\nİki yol ile bulabiliriz.\nÖnce girilen sayıyı string tipe dönüştürüp length fonksiyonunu kullanabiliriz. Onun haricinde bir repeat-until döngüsüyle; 10 dan küçükse 1 basamak, değilse basamak sayisi ve degerini artır 100 den küçükse basamak sayısı 2 olur gibi devam ederiz. Eğer sayının rakamlarını tek tek elde etmek istiyorsak sayının basamak sayısına göre en büyük basamak değerine ihtiyacımız olacak. Mesela sayi 123 ise basamak değeri 100 den başlayacagız ve 10 a bölerek diğer basamak değerlerine ulaşacağız. Neden bunu anlatıyorum direkt kodu yazmıyorum? Üsteki iki yoldan birini seçmemiz gerekiyor; eğer length fonksiyonu ile bulmak istersek önce değişken türünü değiştiregiz sonra bu uzunluktaki değer için maksimum basamak değerini hesaplayacagız. Ama repeat döngüsü kullanırsak iki işlemi tek seferde yapmış olacagız.\nLength fonksiyonu ile olan kısmı sadece basamak sayısını bulmanız gerekiyorsa kullanırsanız sonuca daha çabuk gidersiniz.\nYeter artık kodlarımıza bakalım değil mi ? :)\nKodların içerisinde fazlaca kalabalık yapacak şekilde açıklamalar var. Daha iyi bir yönteminiz veya yöntemden haberiniz olabilir. Yorumunuzda belirtebilirsiniz.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/bir-sayinin-rakamlari/","summary":"\u003cp\u003e\u003cem\u003eNot\u003c/em\u003e : Açıklama genel olarak yapılmıştır ama kodlama için pascal kullanılmıştır.\u003c/p\u003e","title":"Bir Sayının Rakamları"},{"content":"Bilgisayar mühendisliğine minik minik adımlar atarken acaba benden öncekiler ne yaptı, ne yapıyorlar, yaptıkları ve yapmadıkları yüzünden pişmanlıklarını ve geriden gelenlere tavsiyelerini hep merak etmişimdir. Çünkü kendim böyle bir yapıdayım, şu anda genel anlamda üniversiteye giriş sınavına hazırlananlara veya ingilizce öğrenmeye başlayanlara bu türden tavsiyelerim olabilir. Çünkü o zaman dilimlerinde benim de tecrube edindiğim bazı durumlar oldu. Bu tür arayışların sonucunda çoğu yerde gördüğüm ve tavsiye edilen “bir blogunuz olsun” sözüydü.\nBir kaç girişimde bulunsamda başarılı olamadım çoğu zaman yazacak bir şeyler bulamadım. Yazmaya niyetlensem de yazdıklarım kimin umrunda kim ne yapsın yazdıklarımı gibi olumsuz düşüncelerden dolayı vazgeçtim. Ama internet sadece siz ve çevrenizde gördüğünüz insanlar ile sınırlı değil. Bir gün birileri o yazıyla karşılaşıp faydalanabilir. Blog açmak kolay da, onu devamlı hale getirmek zor bir iş. Çünkü bir kazacınız veya o an bir geri dönüş alamıyorsunuz, ancak uzun süre sonraki kazançlarını alta paylaşacağım uzun süre blog tutmuş birisinin yazısıyla görebilirsiniz. Geçmişteki hatıralarınıza ve fotograflarınıza bakıp düşünen vay be o kişi bendim diyenlerdenseniz, blog tutma işini sevebilirsiniz. Hatıralarınızı, düşüncelerinizi, bilgilerinizi artık online ortama taşımalısınız bence.\nBir diğer artısı yeni öğrendiklerinizi düzenli bir şekilde kendiniz anlatarak pekiştirebilir, sizden sonrakilere farklı bir anlatım sunabilirsiniz. Bir arkadaş bloglarda pek güvenilir bilgilerin olmadığını ve çoğunlukla kişiler özel yaşantısı hakkında yazılar paylaştıgını söylemişti. Olabilir iki durum için de normaldir diyebiliriz. Verilen bilgileri güvenilir kaynaklardan kontrol edebilir. Yeni duyduğumuz kavram ve olaylar varsa kendimiz araştırma yapıp bu konularda bilgi sahibi olabiliriz. Kişisel yaşantıya gelince bence kişi bunları kategoriliyorsa hiç bir mahsuru yok. Çünkü bir blog tek bir konu üzerine olabilecekken bir çok konu üzerine de olabilir. Sen teknik paylaşımlarla ilgilenirken başka alanlardaki arkadaşları, ailesi özel yaşamını takip etmek isteyebilir. Kategorilendirme varsa sorun yok :)\nArtık online itibar gibi kavramların farkındasınızdır. İnsanlar sizinle tanışmadan çok önce; internetten kim olduğunuza, ne yaptığınıza bakmış olabilirler mi acaba? Ben kendim açıkçası bakıyorum. O insanla tanışmadan önce nereden geldiğini, neyle ilgilendiğini felan öğreniyorsunuz. Hatta o insan ile nasıl bir ilişkiniz olacağına bile bu bilgiler ışığında karar verebilirsiniz.\nVe şu an okuduğunuz yazıdan daha profesyonel ve daha faydalı bir yazı: Blog Tutmayı Neden Bıraktım\nBu yaziyi okumanızı tavsiye ediyorum, biraz uzun ama ayırdığınız zamana değecektir.\nSon olarak bir blog sahibi olmanın hiç de zor olmadığını söyleyebilirim. Kendiniz baştan bir şeyler tasarlamak, teknik detaylarla ilgilenmek zorunda değilsiniz. Bir sürü kaliteli ve ücretsiz hazır servis var. Bazılarını biliyorsunuzdur zaten ve daha fazlasını araştırarak bulabilirsiniz.\nWordpress.com / Tavsiye ederim. Blogger.com / Google Servisi. adiniz.blogpost.com diyedir. Posterous / Şimdi buldum.Denemedim göz atacağım:) Tumblr / Bu da sanırım yükselişte olan servislerden. Üsteki adresler için ufak açıklamalar buradan bakabilirsiniz.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/neden-bir-blogunuz-olmali/","summary":"\u003cp\u003eBilgisayar mühendisliğine minik minik adımlar atarken acaba benden öncekiler ne yaptı, ne yapıyorlar,\nyaptıkları ve yapmadıkları yüzünden pişmanlıklarını ve geriden gelenlere tavsiyelerini hep merak etmişimdir.\nÇünkü kendim böyle bir yapıdayım, şu anda genel anlamda üniversiteye giriş sınavına hazırlananlara veya ingilizce\nöğrenmeye başlayanlara bu türden tavsiyelerim olabilir.\nÇünkü o zaman dilimlerinde benim de tecrube edindiğim bazı durumlar oldu.\nBu tür arayışların sonucunda çoğu yerde gördüğüm ve tavsiye edilen “bir blogunuz olsun” sözüydü.\u003c/p\u003e","title":"Neden Bir Blogunuz Olmalı?"},{"content":"Sınavlardan önce dersleriniz haricinde yeni bir şeyler keşfetmeye, öğrenmeye kalkmayın sakın. Merak salmayın, biraz daha bekleyin, sınavdan sonra merakınızı giderirsiniz.\nBu cumartesi iki tane sınavım vardı(mat-1 ve genelkimya). İddaa denen olaydan yıllardır uzak dursamda, ilgimi çekmese de bu internet mereti yüzünden ona da bulaştım. Normalde gidip bayide oyna felan uzun, yorucu işler benim için- gidip ekmeğini almayan birisi için:). Ama oda arkadaşım Onur sagolsun netten oynayalım felan olayıyla iki üç gün öncesinden başlattı. Bu zaman çalan, tüketen macerayı.\nTamam oynadın maçları da niye pc başında oturmaya devam ediyorsun, bir de maçların canlı skorlarını takip ediyorsun hem de sadece sonuçları yani maçın kendisini bile değil. Evet sınav bir gün öncesinde üniversite kitabından (konuları geniş alırlar) 3 üniteyi bitirmek zorunda kalınca ne kadar saçma bir şey yaptıgımı anlamış oldum. Ama tabi bu kadar basit olmadı çok direndim, kapattım bilgisayarı ya da uzaklaştım biraz diyelim. Açtım kitabı çalışmaya çalıştım baktım olmuyor dedim çalışmak istemiyorsan çalışma o zaman ve kendi arabamı basit yola sürdüm.\nSonuç iki sınavda ardı ardına yapıldıgından sınavlardan öncesinde bir sürü kızdım kendime şu sınavlara bir girsemde çıksam dedim artık ne olacaksa. Ve bir daha da sınavlardan önce yeni bir şeyler keşfetmemeye karar verdim. Sevindirici haber de sınavlarım çok fena geçmedi fena demediğimde 50 üstü 60 altı felan işte :) (Bilinçaltı sesi : Az söyleki yüksek gelsin yüksek. Bide yüksek söyler düşük alırsan sonra acırsın kendine.)\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/sinavlardan-once/","summary":"Sınavlardan önce dikkat dağıtıcı yeni şeyler keşfetmemek gerektiğini yazdığım kısa bir anı.","title":"Sınavlardan Önce"},{"content":"Hadi bakalım hayırlı olması dileğiyle. Ne kadar blog yazmak için girişimde bulunmuş olsamda bir de buradan deneyelim.\n","permalink":"https://www.selimssevgi.com/hello-world-2/","summary":"\u003cp\u003eHadi bakalım hayırlı olması dileğiyle.\nNe kadar blog yazmak için girişimde bulunmuş olsamda bir de buradan deneyelim.\u003c/p\u003e","title":"Hello world!"},{"content":"","permalink":"https://www.selimssevgi.com/explore/","summary":"","title":"explore"}]